ท่ามกลางความฝันอันเลือนรางว่านอวิ๋นเฟยกำลังยืนมองกองซากศพของคนตระกูลเหลียงและคนตระกูลว่านที่ถูกโยนทิ้งให้ฝูงแร้งกาจิกกินอย่างน่าเวทนา
“นางคิดอันใดอยู่กันแน่ ถึงกลับกล้านำหลักฐานการคิดก่อการฏ ขององค์ชายห้าและสามีของนางไปฟ้องร้องที่กรมอาญา ได้ยินว่าบิดามารดา และน้องสาวของนางล้วนไม่อาจจะพ้นโทษฏ รวมไปถึงตัวนางเองถึงแม้ว่าจะมีความดีความชอบเื่ที่นำหลักฐานการฏมาเปิดเผย แต่ก็ไม่อาจจะปัดความผิดฐานสมรู้ร่วมคิดกับสามีของนางได้ เหลียงฮูหยินผู้นี้คงจะต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ” เสียงของชาวบ้านดังแว่วมาถึงนางที่กำลังยืนดูการลงทัณฑ์และการปะานักโทษที่ร่วมกันก่อการฏ
“บิดา มารดา และน้องสาวหรือ หึ หึ พวกเขาไม่ได้คิดว่าข้าเป็คนในครอบครัวของพวกเขาไปนานแล้ว” ว่านอวิ๋นเฟยเอ่ยกับตนเองด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางจ้องมองภาพที่สามีของนางเหลียงเหวินจิ้งกำลังจะถูกบั่นคอ และเสียงกรีดร้องของน้องสาวที่ในยามนี้กำลังตั้งครรภ์อยู่และเด็กที่อยู่ในครรภ์ของนางก็คือลูกของสามีของนางเอง
ก่อนหน้านี้ว่านอวิ๋นซีถือโอกาสที่นางไม่สามารถมีลูกได้แต่งเข้ามาในจวนตระกูลเหลียงในฐานะภรรยาเอกอีกคน เหลียงเหวินจิ้งที่กำลังเป็ที่โปรดปรานขององค์ชายห้าไม่คิดจะพึ่งพานางในฐานะหลานสาวคนโปรดของนายท่านผู้เฒ่าตระกูลกู้อีกต่อไปแล้ว จึงได้กล้าต้อนรับว่านอวิ๋นซีเข้ามาในจวนอยากออกหน้าออกตา
เพื่อเป็การเอาอกเอาใจพ่อตาอย่างว่านจวินเขารับปากว่าจะช่วยผลักดันหน้าที่การงานของว่านจวินให้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้น ในฐานะขุนนางคนสนิทขององค์ชายห้าเขาสามารถทำได้อย่างที่รับปากได้อยู่แล้ว ส่วนน้องชายร่วมท้องของนางว่านอวิ๋นเฟิงถูกสามีของนางและว่านอวิ๋นซีบีบคั้นจนตายจากนางไปนานแล้ว
เพราะการตายของน้องชายทำให้นางมีความแค้นเคืองในตัวของสามี และมีความแค้นเคืองต่อว่านอวิ๋นซีผู้เป็น้องสาว เพราะ้าเล่นงานว่านอวิ๋นซีนางจึงตรวจสอบจนพบว่าหวังซื่อร่วมมือกับสาวใช้ที่เชี่ยวชาญเื่ยาสมุนไพรอย่างเฝยชุ่ยลอบวางยานางจนไม่อาจจะตั้งครรภ์ได้ อีกทั้งยังไม่ได้วางยาแค่เพียงนางท่านแม่ของนางก็น่าจะถูกวางยาเช่นเดียวกัน เมื่อคิดถึงความตายของมารดา ความทุกข์ที่ตนเองไม่อาจจะตั้งครรภ์ได้เสียที แล้วยังมีการตายของน้องชายอีก ทำให้ว่านอวิ๋นเฟยคั่งแค้นจนแทบจะอยากฆ่าทุกคนรอบกายนางให้ตายไปเสียให้หมด
นาง้าแก้แค้นทั้งสามี น้องสาวและมารดาเลี้ยงจึงได้พยายามที่จะเสาะหาหลักฐานความผิดต่างๆของสามีที่ร่วมมือกับองค์ชายห้า รวมไปถึงบิดาของนางที่ในยามนี้ต้องพึ่งพาอาศัยสามีของนางในการทำงาน
นี่จึงเป็ชนวนเหตุให้นางต้องทำทีว่าช่วยเหลือหน้าที่การงานของสามีเพื่อเป็การเอาชนะใจเขาและเอาชนะว่านอวิ๋นซี แต่ที่จริงแล้วนาง้ารวบรวมหลักฐานว่าเขากับองค์ชายห้าและท่านพ่อของนางกำลังร่วมมือกันคิดก่อการฏต่างหาก ในเมื่อไร้ซึ่งหนทางจะแก้แค้นมิสู้นางทำให้ตายกันให้หมดก็สิ้นเื่ ไหนๆ ก็จะตายอยู่แล้วจะกลัวไปไยว่าอาจจะทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องพลอยติดร่างแหไปด้วย
“ว่านอวิ๋นเฟย ข้าขอให้เ้าไม่ตายดี” เสียงกรีดร้องก่นด่าทั้งของหวังซื่อและว่านอวิ๋นซียังดังก้องอยู่ในหัว ทำให้ตอนที่ว่านอวิ๋นเฟยตื่นจากความฝันขึ้นมาดวงตาของนางจึงมืดมัวไปหมด ศีรษะก็ปวดร้าวจนแทบจะทนไม่ไหว
“คุณหนูเ้าคะ ท่านเป็อย่างไรบ้าง” เสียงของปี้อวี้ทำให้นางตั้งสติได้ในที่สุด นางจ้องมองม่านมุ้งของนางในจวนตระกูลว่านด้วยสายตาอันเลื่อนลอย อาการปวดศีรษะของนางค่อยๆจางหายไปในที่สุด
“ข้าไม่เป็อันใด ก็แค่ฝันร้ายเพียงเท่านั้น” ว่านอวิ๋นเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นางค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นมานั่งแล้วรับถ้วยน้ำที่ปี้อวี้ส่งมาให้ไปดื่มจนหมดถ้วย
“เฝยชุ่ย นางตายไปแล้วใช่ไหม”
“ตายแล้วเ้าค่ะ ปี้เถาเป็คนเข้าไปตรวจชีพจรของนางด้วยตนเอง แล้วยังติดตามคนของพ่อบ้านไปทิ้งศพของเฝยชุ่ยที่ชายป่านอกเมืองด้วยเ้าค่ะ”
“ดียิ่ง! เงินถุงนั้นคือรางวัลเ้ามอบให้ปี้เถามากหน่อย ส่วนคนอื่นๆ ก็มอบรางวัลให้พวกนางแค่เพียงพอต่อปลอบใจพวกนางก็พอ” ว่านอวิ๋นเฟยเอ่ยพลางชี้ไปที่ถุงเงินที่จัดเตรียมเอาไว้ ในนั้นมีเงินถึงห้าสิบตำลึงเลยทีเดียวสาวใช้ในเรือนของนางมีเพียงหกคน ปี้อวี้ย่อมหาวิธีจัดการให้ลงตัวได้อยู่แล้ว
“คุณหนูจะนอนพักต่ออีกสักหน่อยหรือไม่เ้าคะ สีหน้าของท่านยังไม่ค่อยจะดีนัก” เมื่อได้ฟังคำถามของปี้อวี้ว่านอวิ๋นเฟยก็พลันส่ายหน้า
“ข้าคงนอนไม่หลับแล้ว ข้าอยากอาบน้ำสักหน่อยเ้าให้คนไปยกน้ำร้อนมาให้ข้าเถิด วันนี้ข้ายังต้องไปแสดงความกตัญญูต่อท่านแม่ที่เรือนหลักอีก” คำพูดของว่านอวิ๋นเฟยทำให้ปี้อวี้ชะงัก นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงได้เอ่ยออกมา
“คุณหนูเ้าคะ บ่าวคิดว่าต่อไปคุณหนูคงจะต้องระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้แล้วนะเ้าคะ”
“เ้าไม่ต้องกังวลหรอก ยามนี้ไม่มีเฝยชุ่ยเื่วางยาคงอีกสักระยะ ส่วนเื่อื่นๆ ถึงอย่างไรนางก็ยังมีหน้าตาให้รักษา ขอเพียงข้าไม่พลาดพลั้งพวกนางก็ไม่มีทางทำอันใดข้าได้แน่” ว่านอวิ๋นเฟยเอ่ยพลางครุ่นคิด
“แต่กับเ้านั้นไม่แน่ สาวใช้ผู้หนึ่งเมื่อพวกนางรู้สึกขัดหูขัดตาขึ้นมาย่อมมีวิธีการมากมายที่จะกำจัดเ้า ปี้อวี้ยามนี้เ้าก็ล่วงเลยวัยออกเรือนมาหลายปีแล้ว ไม่คิดว่าถึงเวลาเหมาะสมแล้วที่จะออกไปมีชีวิตที่เป็ของตนเองบ้างหรือ” คำถามนี้ของว่านอวิ๋นเฟยทำให้ปี้อวี้รีบส่ายศีรษะพร้อมกับเอ่ยปฏิเสธเสียงเครือในทันที
“บ่าวไม่มีทางจากคุณหนูไปอย่างแน่นอนเ้าค่ะ คุณหนูอย่าได้คิดผลักไสบ่าวให้ออกไปจากชีวิตของคุณหนูเลยนะเ้าคะ”
“หากเ้ายังอยู่กับข้าไม่แน่ว่าชีวิตของเ้าอาจจะจบสิ้นในเร็ววันนี้ก็เป็ได้ ในเมื่อเ้ารู้เช่นนี้เ้ายังคิดที่จะอยู่กับข้าอีกหรือ” ว่านอวิ๋นเฟยเอ่ยด้วยดวงตาดำมืดเมื่อคิดถึงภาพความทรงจำในชาติที่แล้วของตนเอง
ปี้อวี้ถูกพวกนางสองแม่ลูกลงโทษโบยจนตายไปโดยที่นางไม่รู้ รู้อีกทีก็ตอนที่ปี้อวี้เนื้อตัวเต็มไปด้วยเืและไร้ซึ่งลมหายใจไปแล้ว โทษทัณฑ์ที่ปี้อวี้ได้รับก็คือนางถูกกล่าวหาว่าขโมยของ ว่านอวิ๋นเฟยจ้องมองปี้อวี้แล้วจึงได้ยิ้มออกมา
“เอาเถอะในเมื่อเ้าอยากอยู่กับข้า ข้าก็จะไม่บังคับจิตใจเ้า เพียงแต่ต่อไปนี้เ้าอาจจะต้องเหนื่อยมากขึ้นอีกสักหน่อย แต่ข้าขอสัญญาว่าจะคอยปกป้องเ้าให้ดีไม่ให้ถูกผู้อื่นรังแกเ้าได้อย่างแน่นอน”
“คุณหนูท่านไม่ต้องสัญญาหรอกเ้าค่ะ ขอแค่ได้อยู่กับคุณหนูไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ่าวก็พร้อมจะยอมรับแต่โดยดีเ้าค่ะ” คำพูดของปี้อวี้ทำให้ว่านอวิ๋นเฟยยิ้มออกมา
“ได้อย่างไรเล่า เ้าคือคนของท่านแม่ของข้าและในยามนี้ก็เป็คนของข้าแล้ว ข้าไม่มีทางปล่อยให้ผู้อื่นรังแกเ้าได้หรอก” ว่านอวิ๋นเฟยเอ่ยด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มแล้วคิดอยู่ในใจว่า
'โทษฐานที่ขโมยของหรือ อืม หากจะเอ่ยถึงขโมยหวังซื่อผู้นั้นก็เป็ขโมยเช่นกันมิใช่หรือ ไม่เพียงขโมยสามีของสหายนางยังกล้าขโมยตำแหน่งฮูหยินเอกของสหายมาเป็ของตนเองอีก ถ้าเช่นนั้นนางก็ควรจะได้รับโทษหนักกว่าปี้อวี้อีกสินะ' ว่านอวิ๋นเฟยคิดพลางหันไปมองด้านนอกของหน้าต่าง ที่ในยามนี้ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสว่างแล้ว
ชาติที่แล้วนางทดแทนความแค้นด้วยชีวิต ชาตินี้หากอยากมีชีวิตที่ดีก็ไม่ควรปล่อยให้พวกนางแม่ลูกได้มีชีวิตนานพอที่จะสร้างบุญคุณความแค้นกับนางเพิ่มขึ้นอีก
1K
