ผมมี APP จากดาวโลก

        เยี่ยมบ้านอาธา

          เครื่องดื่มสินค้าใหม่ของแฮงกรี้อิงค์กี้ออกวางจำหน่ายแล้วมีตามร้านค้าและห้างสรรพค้าทั่วไป ออกวางขายพร้อมๆกับโฆษณาตัวใหม่เลยทีเดียวโฆษณานี้จะโพสต์ลงในช่องทางโซเชียลของเพจบริษัท แล้วก็เพวิส เพเนียส เหล่าญาติๆเพื่อนๆ ชวนกันแชร์กันออกไป ซึ่งก็ถือได้ว่าผลตอบรับไม่ได้แย่ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ซื้อเวลาในช่องทีวีหลัก หรือมีแบนเนอร์ตามเว็บไซต์ต่างๆ ก็ตามทีแต่ตัวโฆษณาความเร็วไม่ถึงหนึ่งนาทีดีนี้ ก็ถูกดูไปหลายร้อยล้านครั้งเข้าไปแล้วส่วนจากรายงานการขายแบบเรียลไทม์นั้น เห็นแม้กระทั่งเครื่องดื่มที่ถูกหยิบออกจากชั้นวางอยู่เรื่อยๆเลยทีเดียว

[ สวัสดีค่ะ เราคือแฮงกรี้อิงค์กี้ตอนนี้ทางบริษัทได้ออกสินค้าใหม่ เป็นเครื่องดื่มสามชนิดด้วยกัน คือน้ำนมข้าวโพดน้ำผลไม้ผสมวุ้น และน้ำชาผสมน้ำผึ้งมะนาว สามารถหาซื้อมาลองได้แล้ววันนี้ที่ร้านค้าและห้างสรรพสินค้าทั่วไปส่วนท่านใดที่ได้หาซื้อมาลองดื่มแล้วก็ขอบคุณด้วยนะคะ แต่เพื่อนๆ คนไหนยังไม่ลองก็รีบไปหาซื้อมาลองกันเยอะๆ น้า ^^ ]

๐เห็นโฆษณาสองพี่น้องก็รีบสั่งมาลองเลยจ้า ชอบมากๆอร่อยทั้งสามอย่างเลยแต่ชอบที่สุดก็คือน้ำลิ้นจี่ผสมวุ้น เปรี้ยวหวานเคี้ยวเพลิน หอมด้วย

๐ จังหวะที่ภาพโฟกัสลำคอของเพวิส ฉันกลั้นหายใจเลยจ้า

          -กลืนน้ำลายตามเลยทีเดียว

๐ ซื้อมาอย่างละแพ็คเลยจ้าทางนี้ ชอบมากๆหลานที่บ้านชอบน้ำข้าวโพดมากๆบอกว่าหอมหวานอร่อยดีส่วนพ่อกับแม่บอกว่าชาผสมน้ำผึ้งมะนาวคือดีชุ่มคอสดชื่น น้ำผลไม้ก็ดี ส่วนตัวคือชอบทุกแบบเลย

๐อยากจะถามว่านี่จะทำเองทุกอย่างเลยใช่ไหมคะ ทำเองขายเองยังไม่พอยังถ่ายโฆษณาเองไปอี๊กกก จะไม่ให้คนอื่นมีงานเลยหรือไงคะเนี่ยพี่น้องคู่นี้ส่วนเครื่องดื่มเราชอบนะ ซื้อติดบ้านไว้เลย โดยเฉพาะชาผสมน้ำผึ้งมะนาวคือดีย์

๐ ก็แค่เครื่องดื่มทั่วๆไปทำเป็นเห่อกันไปได้ สงสัยไม่เคยกินของแพงน่ะสิพวกนี้

๐ เห็นเพวิสดื่มแล้ว น้ำลายไหลตามอึกๆเลยค่ะ

๐ ยังไม่ได้ลองเลยเดี๋ยวจะหาซื้อมาชิมบ้าง

๐ เห็นคนอื่นซื้อเรายังไม่เคยลองเลยสงสัยต้องซื้อมาลองสักหน่อยแล้ว

“เดินทางปลอดภัยนะลูก” เพเรน่าว่าพร้อมลูบหัวลูบไหล่ลูกชายคนเล็กไปด้วย

“ลูกโตแล้วดูแลตัวเองได้น่าคุณ”

“ดูแลตัวเองดีๆล่ะ”

“ครับทุกคน ไว้ถึงแล้วผมจะโทรมาบอกนะครับ”รถลอยฟ้าที่เรียกผ่านแอปพลิเคชันมาถึงพอดี เพเนียสเลยตัดบทลาทุกคนที่เขาลาทุกคนก็ไม่ใช่อะไรหรอก งานที่บริษัทก็กำลังขายดีพี่ชายก็กำลังฝึกงานเป็นบริหารที่ดีอยู่ ส่วนเขาก็ถูกส่งให้ไปเที่ยว เอ้ย ไม่ใช่พวกเขาก็แค่อยากให้เขาได้ไปพักผ่อนเท่านั้นประจวบกับก่อนหน้านี้ที่อาธาได้ชักชวนเพเนียสไปเที่ยวบ้านและอยากเลี้ยงข้าวเขาพอดีจึงได้ถึงคราวตอบตบลงไป ต่อไปก็คือช่วงเพเนียสออกท่องเที่ยวแล้วการเดินทางคนเดียวของเขาไม่มีปัญหาอยู่แล้วเพราะเดินทางไปเรียนที่ต่างดาวนั้นก็ไปเองได้ มีก็เพียงแต่ครั้งแรกเท่านั้นที่คนที่บ้านไปส่ง

          ใช้เวลาเดินทางบนยานบินของสายการบินPrimelightไปสิบชั่วโมงกว่าๆ (ได้บัตรส่วนลดค่าเดินทางด้วยนะ)ในที่สุดก็ถึงดาววินเซียซะที ดาววินเซียเป็นดาวระดับบี ความเจริญรุ่งเรืองจึงมากกว่าดาวทอลูบ้านเกิดของเพเนียสอยู่หลายเท่าท่าอากาศยานเองก็มีอยู่หลายแห่ง ทั้งใหญ่แล้วก็ยังทันสมัยอีกด้วยหลังจากรับกระเป๋ามาแล้วเพเนียสก็เดินออกไปยังจุดที่ได้นัดหมายกับอาธาเอาไว้ทั้งฝ่ายเพเนียสหรือว่าอาธาเองก็หยุดอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนจำนวนมากกว่าจะหากันเจอก็ใช้เวลาอยู่หลายนาทีเลยทีเดียว

“สวัสดีครับพี่อาธาได้เจอตัวจริงเสียทีนะครับ”ตัวจริงของอาธาไม่ได้ต่างจากที่เคยเจอผ่านเครื่องมือสื่อสารเท่าไหร่สูงกว่าเพเนียสนิดหน่อย มีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับบนใบหน้าตลอดเวลา

“ยินดีต้อนรับครับน้องเพเนียสเดินทางมาเหนื่อยเลยสิเนี่ย แล้วเคยมาที่ดาวนี้หรือยัง ได้กินยากินยาป้องกันเชื้อโรคประจำถิ่นแล้วใช่ไหม”อาธาถามออกมาพร้อมส่งยิ้มเอ็นดูให้ ก่อนจะสอบถามเรื่องเบื้องต้นออกมาเป็นชุด

“กินมาแล้วเรียบร้อยครับ แล้วก็มีเพลียๆนิดหน่อย” เพราะดาวดวงนี้เพเนียสยังไม่เคยมา ดังนั้นจึงต้องกินยาไว้ก่อนไม่งั้นแล้ว ถ้าเจอเชื้อโรคประจำถิ่นของดาวนี้เข้าไป ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง น้อยสุดอาจจะแค่มีผื่นแดงไอ จาม หนักๆก็จนถึงหายใจลำบาก และขาดอากาศหายใจได้

“งั้นเราเข้าที่พักเลยไหม”

“ก็ดีครับ”

          โรงแรมแห่งหนึ่งไม่ไกลจากคอนโดที่อยู่อาศัยของอาธานักอาธาเปิดห้องไว้เพื่อเพเนียสโดยเฉพาะส่วนตัวเองได้ขอตัวกลับบ้านไปแล้วเพราะยังมีคนที่เขาต้องดูแล ออกไปไหนนานๆไม่ได้ตอนนี้จึงมีแต่เพเนียสที่อยู่ในห้องแล้ว

“ผมเข้าที่พักแล้วนะครับ”โทรกลับไปแจ้งข่าวพวกเขาหน่อย เดี๋ยวที่บ้านจะเป็นห่วง

“ไม่มีปัญหาระหว่างนั่งยานใช่ไหมแล้วเหนื่อยหรือเปล่าลูก”เพเรน่าที่รับสายลูกชายถามออกมาพร้อมมองไปยังฉากหลังที่เป็นห้องพักของเพเนียสด้วย

“มีเพลียๆ บ้างครับแม่ นี่ก็ว่าจะอาบน้ำนอนสักหน่อยเหมือนกัน”ตอบพร้อมกับเดินไปรอบๆ พาคนเป็นแม่ทัวร์รอบห้องด้วย

“แล้วที่บ้านเป็นยังไงบ้างครับมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีหรอกน่าพวกเราจัดการได้ออกจากบ้านยังไม่ถึงวันเลยถามเรื่องงานแล้ว ชักจะติดงานใหญ่แล้วนะไปพักผ่อนก็คิดแต่เรื่องเที่ยวเถอะ”เสียงตอบของเพวิสดังมาจากอีกฝั่งแต่ไม่เห็นเจ้าตัวในจอ เพราะเพเรน่าเปิดลำโพงทำให้เพวิสที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตรได้ยินจึงสวนกลับตอบน้องชายมา

“ก็ผมเป็นห่วง แล้วก็รู้สึกผิดนี่นาหนีมาเที่ยวคนเดียว” ได้ฟังคำตอบจากพี่ชายทำให้เพเนียสยิ้มขำออกมาได้อีกหน่อย แต่ก็ตอบถามที่เขารู้สึกกลับไป

“ไม่ต้องคิดมากหรอกลูก ไปพักได้แล้วแล้วค่อยโทรมาใหม่นะ”

“ได้ครับ งั้นแค่นี้นะครับ บ๊ายบาย”หลังจากโบกมือลาแม่จากอีกฝั่งของจอฉายโฮโลแกรมแล้วเพเนียสก็ไปจัดการอาบน้ำก่อนเข้านอนทันทีห้องน้ำที่นี่ก็ยังคงอำนวยความสะดวกให้ผู้ใช้งาน เพียงเข้าไปยืนอยู่นิ่งๆเนื้อตัวก็ถูกทำความสะอาดพร้อมเป่าแห้งให้เรียบร้อยรอบนี้เขาเองก็อยากพักเร็วๆเหมือนกันเลยไม่ได้อาบเองแถมยังตั้งค่าให้การอาบน้ำอัตโนมัติเป็นแบบเร็วๆด้วย ใช้เวลาไปแค่ 2นาทีเอง แต่รับรองว่าสะอาด

          วันต่อมาช่วงสายอาธามารับเพเนียสไปที่คอนโดของตัวเอง เพื่อที่จะได้ทำตามที่เคยว่าเอาไว้ว่าอยากทำอาหารเลี้ยงเพเนียสสักมื้อ

“เชิญเข้ามาเลยครับ”อาธาเอ่ยว่าพร้อมเดินนำเพเนียสเข้าไปในห้อง

“รบกวนด้วยนะครับ” เพเนียสเอ่ยเบาๆก่อนจะตามเจ้าของบ้านเข้าไป และเนื่องจากที่บ้านมีเด็กเลยต้องมีม่านฆ่าเชื้อก่อนถึงจะผ่านเข้าไปในห้องได้ม่านฆ่าเชื้อจะฉีดพ่นสารฆ่าเชื้อโรคออกเมื่อมันตรวจจับได้ว่ามีสิ่งมีชีวิตผ่านมาในระยะที่กำหนด

“ตามสบายเลยนะน้องเพเนียส”

“ปา ปา ปามา”

“อะ ป๊ากลับมาแล้วครับน้องวิณณ์ไม่ดื้อใช้ไหม” เข้ามาถึงห้องนั่งเล่นก็เจอเข้ากับเจ้าก้อนตัวน้อยที่กำลังเกาะคอกเด็กร้องเรียกอยู่อาธาก็รีบเข้าไปอุ้มไว้แนบอกทันที เพราะออกไปไม่นานเขาเลยปล่อยลูกไว้ในคอกให้หุ่นยนต์ดูแลไว้ให้ก่อน

“นี่น้องวิณณ์ที่พี่อาธาพูดถึงสินะครับเนี่ยน่ารักจัง” เพเนียสรีบเดินเข้าไปใกล้ๆทันทีเมื่อเห็นเด็กชายตัวเล็กแต่อ้วนจ้ำม่ำคนหนึ่งอยู่ตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังมองเพเนียสพร้อมกับเอียงคอน้อยๆ อย่างสงสัยว่าป๊าของเขาพาใครมากันนะ

“ใช่แล้วครับ น้องวิณณ์ครับนี่พี่เพเนียสนะครับ วันนี้จะมากินข้าวเที่ยงกับเรา”อาธาที่อุ้มลูกชายเข้าเอวแล้วหันหน้ามาทางเพเนียสพูดขึ้นด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยกับลูกชาย

“หวัดดีครับน้องวิณณ์วันนี้พี่เพเนียสฝากตัวด้วยนะครับ”เพเนียสเองก็ทักทายออกไปด้วยเสียงที่บีบให้เล็กลงเช่นกัน ร่างกายมันเป็นไปเองตามธรรมชาติของการพูดกับเด็กหรือยังไงกันนะเนี่ย

“เพ เพ”

“อา เรียกพี่ได้ด้วย เก่งจังเลยนะ”

“น้องเพเนียสพี่ฝากดูน้อยวิณณ์สักแป๊บน่ะครับเดี๋ยวพี่มา” อาธาว่า ก่อนจะปล่อยให้ลูกชายไว้ในคอกตามเดิม

“ได้เลยครับ” เพเนียสที่สายตากำลังส่งยิ้มหวานให้กับเด็กน้อยตรงหน้าทำเพียงแต่พยักหน้ารับพร้อมขยับตัวเข้าไปใกล้ยื่นหน้าเอาคางพักไว้ตรงคอกเพื่อเล่นกับน้องวิณณ์

กริ๊งๆๆ

“น้องวิณณ์ครับ เล่นอะไรอยู่ครับ” ของเล่นในมือที่ถูกวิณณ์แกว่งไปมามีเสียงเพเนียสเอ่ยถามออกไปเบาๆ

“กริ๊ง กริ๊ง”เสียงเล็กที่ตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มกว้างให้พี่ชายที่พึ่งรู้จักทำให้เพเนียสยิ้มตามได้ไม่ต่างจากเด็กน้อยเลยเพเนียสเป็นลูกคนเล็กเลยไม่มีโอกาสได้เล่นกับน้องแบบนี้ส่วนญาติพี่น้องก็อายุไล่เลี่ยกัน จึงไม่ได้มีโมเมนต์แบบนี้

“น้องเพเนียสครับ พี่มีอีกคนอยากให้รู้จักด้วยนะ”อาธาที่หายเข้าไปในห้องเกือบสิบนาที เดินออกมาพร้อมกับรถเข็นแบบสั่งด้วยเสียง(แต่จะสั่งด้วยปุ่มที่อยู่บนพนักวางแขนก็ได้)

“ครับ”ได้ยินเสียงเพเนียสเลยรีบลุกขึ้นยืนหันไปทางต้นเสียงทันที

“นี่ครับคนที่พี่อยากให้น้องเพเนียสได้รู้จักเวย์ลันคนรักพี่เอง เวย์ลันนี่คือน้องเพเนียสที่ช่วยผมเรื่องคดีไง”อาธาเอ่ยแนะนำออกมา คนรักของเขาจากที่รูปร่างสูงหุ่นที่สมส่วนตอนนี้ดูจะผอมลงไปสักเล็กน้อย

“สวัสดีครับพี่เวย์ลันยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”

“ค...ครับ” ด้านเวย์ลันที่นั่งอยู่บนรถเข็นก็บังคับปากตัวเองค่อยๆเอ่ยออกมาอาการของเวย์ลันถือว่าหนักมากแต่ก็ยังดีที่รักษาชีวิตไว้ได้กระสุนปืนเจาะเข้ากลางหลังทำให้การทำงานของเส้นประสาทผิดพลาดไปหมด ซึ่งมันส่งผลต่อการทำงานของร่างกายทำให้เขาเดินไม่ได้ การพูดสื่อสารก็ลำบาก การแพทย์ถึงจะพัฒนามากแล้วแต่การจะรักษาระบบประสาทนั้นยากมาก อาธากำลังเก็บเงินสำหรับการปลูกถ่ายไขกระดูกเปลี่ยนเส้นประสาทใหม่ ทำกายภาพและอื่นๆตามที่แพทย์แนะนำให้กับเวย์ลัน แต่ที่กล่าวมาราคาไม่ใช่น้อยๆเลยเพราะมีความเฉพาะสูง การเข้ากันได้ของบุคคลนั้นเป็นเรื่องสำคัญ ตอนนี้จึงทำได้แค่เพียงประคับประคองอาการไปก่อนแต่อาธายังไม่มีวันหมดหวัง ถึงเขาจะอยู่บ้านแต่ก็ยังขยันทำงานหาเงินเพื่อที่จะได้ให้คนรักได้รับการรักษาที่ดีที่สุดรวมเงินประกันและเงินชดเชยจากห้างที่ได้มาคราวนั้นกับเงินเก็บกับตอนนี้ก็ใกล้จะพอแล้ว(นี่ยังไม่ได้คิดเงิน จากที่ควรจะได้จากการฟ้องเรียกค่าเสียหายจากร้านซีเซ่นะ)อีกไม่นานคนรักของเขาต้องกลับมาเดินและพูดได้ปกติอย่างแน่นอน

“ตอนที่เราขึ้นศาลเวย์ลันก็ไปด้วยนะแต่เราอาจจะไม่เห็นเขาอยากขอบคุณน้องเพเนียสตั้งแต่ตอนนั้นเลยนะแต่ไม่มีโอกาส” อาธาว่าพร้อมกับมองสบตากับคนรักยิ้มๆก่อนจะหันมามองเพเนียสอีกรอบ ตอนแรกเขาไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับคนรักด้วยซ้ำเพราะกลัวว่าคนรักจะเครียดไปด้วยตอนที่กำลังหัวหมุนหาทนายและเตรียมข้อมูลเขาก็ให้คนรักไปพักอยู่ที่โรงพยาบาลก่อนซึ่งก็ไม่แปลกเพราะเวย์ลันก็ต้องเข้าไปตรวจอยู่ทุกเดือนอยู่แล้ว กว่าจะตัดสินใจบอกได้ก็ตอนที่ได้รับความมั่นใจจากเพเนียสว่าคดีจะต้องชนะนี่แหละเขาเลยไม่ปิดเรื่องนี้ไว้อีก

“เป็นความผิดผมด้วยส่วนหนึ่งครับที่ไม่ประกาศให้คนรู้ว่าผมเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เลยมีคนงี่เง่าบ้าบอมาแอบอ้างแบบนี้พี่เลยเป็นเหยื่อรายแรกแล้วก็เดือดร้อนไปแล้วแบบนี้” เพเนียสตอบออกมาแต่เป็นในเชิงพูดเล่นไปสักหน่อยทำให้ทั้งเขาและอาธาหัวเราะออกมาตามๆกัน เพราะต้นประโยคนั้นเหมือนแซะไปถึงพวกร้านซีเซ่ชัดๆ

“เอาเป็นว่าเพเนียสเล่นกับน้องวิณณ์ไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ต้องเข้าครัวแล้ว”อาธาสั่งให้รถเข็นเลื่อนพาคนรักไปนั่งโต๊ะนั่งมุมหนึ่งของห้องที่จัดเป็นสวนเล็กๆ อยู่ให้เขาได้อยู่ใกล้ธรรมชาติจิตใจจะได้แจ่มใส แต่ก็ยังหันมามองลูกชายได้อยู่ตลอดกำลังใจของเวย์ลันไม่ได้น้อยเลย เพราะมีทั้งคนรักแล้วก็ลูกชายอยู่ด้วย

“ได้ครับ เดี๋ยวผมดูน้องวิณณ์ให้เอง”เพเนียสรับฝากให้อย่างดี ถึงแม้จะไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อนแต่ดูจากเด็กชายตรงหน้าแล้ว ก็คงรับมือด้วยไม่ยาก

“งั้นพี่ฝากด้วยนะ ต้องเข้าครัวแล้วทำอาหารให้เจ้าของสูตรกินนี่ ตื่นเต้นอยู่แฮะ” อาธาว่าก่อนจะเดินเข้าครัวไปคำพูดของเขาทำให้เรียกเสียงหัวเราะขบขันได้อีกครั้งหนึ่ง เช่นกันกับเจ้าน้องวิณณ์ที่ไม่รู้เรื่องด้วยเห็นผู้ใหญ่หัวเราะก็อ้าปากกว้างเห็นฟันขาวซี่เล็กๆ และหัวเราะเสียงใสไปด้วยเช่นกัน

“มาครับน้องวิณณ์พี่ชายจะเป็นเพื่อนเล่นด้วยเอง” วางกระเป๋าสะพายไว้บนพื้นด้านนอกจากนั้นก็ก้าวขาข้ามเข้าไปในคอกเพื่อเป็นเพื่อนเล่นของเจ้าของคอกทันทีไม่รู้จะเล่นอะไรแค่หยิบจับของเล่นขึ้นมาเล่นเป็นเพื่อนก็พอแล้วแค่มีคนเล่นด้วยเด็กๆ ก็ไม่เหงาแล้วล่ะ