ตอนที่ 15
แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าหน้าต่าง เข้ามาในห้องของชิงเทียน เขาตื่นขึ้นมาในสภาพที่ยังหลับไม่เต็มตื่น เมื่อคืนเขาอยู่เฝ้าแม่จนดึกดื่น พยาบาลบอกว่าเธอแค่หมดสติไป และมีาแที่ศรีษะเล็กน้อย เมื่อลงมาข้างล่างก็พบกับ ลู่หลี่หลินที่กำลังสอนทำอาหารให้กับหลิวลู่ซืออยู่
ภายในห้องครัว มีเสียงอุปกรณ์ทำครัวกระทบกันเสียงดัง ยังกับมีายุคกลางเกิดขึ้นในนั้น “ไม่ใช่ค่ะ! อย่าเอากระบวยเคาะกับหม้ออย่างนั้นสิค่ะ ค่อยๆ คนช้าๆ..." ลู่หลี่หลิน กำลังรับบทเป็ครูสอนทำอาหาร เธอค่อนข้างหนักใจกับนัดเรียนของเธอพอสมควร
“ทำไมมันยากจังเลย หนูไม่ทำแล้วได้ไหมค่ะ" หลิวลู่ซืออ้อนวอน
"แล้วใครกันที่มาขอให้สอนค่ะ ถ้าเริ่มทำแล้วก็ต้องทำให้เส็จค่ะ" เธอดุหลิวลู่ซือ ที่กำลังทำหน้าเศร้า เมื่อเธอห็นชิงเทียนเดินลงมาก็กล่าวทักทายเขา “อรุณสวัสดิ์ค่ะ บอส"
หลิวลู่ซือที่เปรอะเปื้อนคราบแป้งสาลีและเครื่องปรุง ทักทายเขาเช่นกัน “อรุณสวัสดิ์ค่ะอาจารย์ จะออกไปไหนเหรอค่ะ"
“ไปโรงเรียนหน่ะ ไว้ตอนเย็นเจอกัน อ่อแล้วก็ป้าลู่ ช่วยหาครูมาสอนลู่ซือด้วยนะ ผมจะให้เธอเรียนที่บ้าน" เขาสั่งลู่หลี่หลิน แล้วเดินจากไป
ลูหลี่หลินเกิดความสงสัยขึ้นมา ‘ก็ในเมื่อเขาเป็อาจารย์ของหลิวลู่ซือ แล้วทำไมถึงไม่สอนเธอด้วยตัวเอง หรือเขาจะสอนอย่างอื่น' เธอเริ่มเขยิบมาใกล้ แล้วพูดกระซิบข้างหูหลิวลู่ซือ “นี่ คุณหนูลู่ซือ บอสเขาสอนอะไรให้คุณหนูเหรอ"
“ความลับค่ะ" ชิงเทียนสั่งเธอ ว่าห้ามบอกใครเด็ดขาด แต่ว่านั่นยิ่งจะเป็การกระตุ้นต่อมความสอดรู้สอดเห็นของ ลูหลี่หลิน
********************
ท่ามกลางเสียงโหวกเหวกโวยวาย ประตูห้องเรียนถูกเปิดออก หลานลู่จื่อที่วันนี้ใส่กระโปรงสั้น และสวมแว่นตา ทำเอาเด็กหนุ่มที่อยู่ในห้อง ต่างพากันกลืนน้ำลายดังอึก
“เงียบๆหน่อย วันนี้ครูมีเื่จะประกาศ" เมื่อเห็นนักเรียนอยู่ในความสงบเธอจึงกล่าวต่อ “อาทิตย์หน้าจะมีการสอบกลางภาค ถ้าพวกเธออยากเข้ามหาลัยดีๆ ก็ตั้งใจอ่านหนังสือซะ พยายามเข้าหล่ะ" จากนั้นการเรียนก็ดำเนินไปตามปกติ
ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยลงต่ำ ชิงเทียนเริ่มเก็บของเตรียมตัวที่จะกลับ “นี่....นายอยากจะไปเรียนต่อที่ไหนเหรอ" เย่เสวี่ยหลันที่เป็เวรทำความสะอาดห้อง ถามเขาขณะที่กวาดห้องไปด้วย
“ไม่รู้สิ แต่คิดว่าไปเรียนเมืองหลวงก็น่าจะดี" เขาอยากจะไปเมืองหลวง เพื่อที่จะวางแผนธุรกิจ
“จริงเหรอ ฉันก็คิดว่าเมืองหลวงน่าสนใจเหมือนกัน" ไม่รู้เป็เพราะอะไรแต่เธอรู้สึกอบอุ่นเวลาอยู่ใกล้เขา “พรุ่งเป็งานโรงเรียนอย่าลืมมาดูฉันแสดงล่ะ" ชิงเทียนมักถามเสมอว่าเมื่อไหร่เธอจะเล่นกู่เจิงให้เขาฟัง
“ไม่พลาดแน่นอน" เขาสาบานกับตัวเองไว้ว่า จะต้องไปดูเธอแสดงให้ได้
‘เสียงเรียกเข้าดังขึ้น' “เดียวฉันขอตัวก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน" เขาโบกมือลาเธอ แล้วเดินออกมารับโทรศัพท์ “ว่าไงหลงหยวน"
“เพื่อนชิงเทียน นายไม่มาหาฉันเลยนะเดียวนี้ เป็ไงบ้างสบายดีไหม?" เสียงปลายสายตอบกับเป็เสียงของหลงหยวน “พอดีฉันต้องไปเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาลน่ะ"
“ว่างัยนะ! แม่นายเป็อะไร อยู่โรงพยาบาลไหน!" หลงหยวนพูดอย่างร้อนรน
“ใจเย็นๆก่อน แม่ฉันไม่ได้เป็อะไรมาก" เขาเดินออกมาจากโรงเรียน “ฉันกำลังจะไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาลจี่หนาน นายจะไปด้วยมั้ย"
“ได้ๆ เจอกันที่นั่นนะ" เขาวางสายไป
******************************
ชิงเทียนมองเห็นรถสปอร์ต จอดอยู่หน้าโรงพยาบาล หลงหยวนกำลังถือช่อดอกไม้และของฝากเต็มมือ “เข้าไปกันเถอะ" เขาชวน พวกเขาเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยพิเศษที่ชิงอันอยู่ เธอกำลังนั่งทานข้าวอยู่บนเตียง
“อ้าว เทียนเอ๋อ มาแล้วเหรอ แล้วนั่นเพื่อนลูกเหรอ" เธอเห็นชายหนุ่มแต่งตัวดีเดินเข้ามาพร้อมกับลูกชาย เขาดูเป็คนที่มีฐานะร่ำรวย
หลงหยวนมอบช่อดอกไท้ให้เธอ “สวัสดีครับคุณน้า ผมเป็เพื่อนกับชิงเทียน ชื่อหลงหยวนครับ" หลงหยวนแนะนำตัว
“สวัสดีจร่ะ ช่วยดูแลลูกป้าด้วยนะ" เธอคิดว่าหลงหยวนน่าจะเป็คนที่พึ่งพาได้ โดยดูจากกริยาท่าทางของเขา
หลังจากเยี่ยมแม่ชิงเทียนเสร็จ พวกเขาก็เดินออกมาด้านนอกโรงพยาบาล “เล่าให้ฟังหน่อยสิ ดูจากาแแล้ว เธอถูกทำร้ายสินะ" หลังจากหลงหยวนเห็นแผลของชิงอัน เขาก็รู้ได้ทันที ว่ามันเกิดจากการถูกฟาดด้วยของแข็ง"
“ไปคุยที่วิลล่าฉันเถอะ" เขาคิดว่าถ้าเล่าไปเื่คงจะยาว เลยอยากหาที่นั่งคุยสักหน่อย
“วิลล่า? นายเอาเงินที่ได้ไปซื้อวิลล่าเหรอ" หลงหยวนถามด้วยความแปลกใจ
“เปล่า....ลูกศิษฉันให้มา" เขาตอบโดยไม่ปิดบัง
“ลูกศิษ?" หลงหยางไม่เคยได้ยินเลยว่าเชิงเทียนมีลูกศิษย์ ลูกศิษย์สืบทอดวิชาการพนันรึไง
**************************
หลงหยวนขับรถเข้ามาหน้าโครงการ ประตูัทอง “ไม่คิดเลยว่านายจะมีวิลล่าอยู่ในนี้ ลูกศิษนายต้องรวยมากๆแน่"
“นายรู้จักที่นี่ด้วย?" เขาถามด้วยความสงสัย
“ฉันจะไม่รู้จักได้ยังไง ก็ตระกูลฉันเป็เ้าของโครงการนี้" ชิงเทียนพึ่งจะได้รับรู้ถึงความมั่งคั่งที่แท้จริงของตระกูลหลง
หน้าโครงการ รปภ. เปิดประตูให้รถของเขาทันทีเพราะหลงหยวน ได้ลงทะเบียนรถไว้ในโครงการไว้แล้ว รถทุกคันที่ถูกลงทะเบียนไว้ จะมีแผ่นป้ายสีทอง ติดไว้ที่กระจกด้านหน้ารถ
“สวัสดีครับนายน้อยหลง รปภ. ทำความเคารพ เขาเหลือบไปเห็นชิงเทียนที่นั้งอยู่ด้านข้าง ‘นี่เขาเป็เพื่อนกับนายน้อยหลงด้วยเหรอ' รถสปอร์ตขับเข้าไปในโครงการ ด้วยความเร็วไม่มากนัก
วิลล่าหมายเลข 29 หลงหยวนจอดรถที่โรงจอดรถของชิงเทียน แล้วรีบเดินตามเขามา “อาจารย์“ สาวน้อยประมาณมัธยมต้นเรียกชิงเทียน หลงหยวนหันมาถามชิงเทียนทันที “นี่เหรอ ลูกศิษที่ยกวิลล่าหลังนี้ให้นาย?"
“เปล่า นี่หลิวลู่ซือ ลูกศิษคนที่ 2 ของฉัน ลูกศิษย์คนแรกของฉันมีชื่อว่า โอวหยางเจิ้งหยู" เขากล่าวด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
หลงหยวนตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า “นายใหญ่บริษัทยา โอวหยาง กรุ๊ป นั่นน่ะนะเป็ลูกศิษของนาย เขาไม่เชื่อเลยลองโทรเช็คข้อมูลกับจางเสี่ยวเปา “ใครเป็คนซื้อวิลล่าหมายเลข 29 ในโครงการประตูัทอง?"
จางเสี่ยวเปาเงียบไปสักพัก “โอวหยางเจิ้งหยูครับ" นี่จะบอกว่าโอวหยางเจิ้งหยู ที่มีทรัพย์สินพอๆกับพ่อของเขา เป็ลูกศิษย์ของชิงเทียน อย่างนั้นเหรอ
หลงหยวนยืนนิ่งไป ชิงเทียนเผยให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปาก “อย่าคิดมากน่า มีสิ่งที่นายยังไม่รู้เกี่ยวกับฉันอีกเยอะ" เขาเดินมาตบไหล่หลงหยวนคล้ายกับจะปลอบใจ
“ลู่ซือ ไปเตรียมน้ำมารับแขกหน่อย" เขาเดินนำทางหลงหยวนมายังห้องนั่งเล่น หลิวลูซือ นำน้ำและของทานเล่นมาเสิร์ฟแล้วเดินออกจากห้องไป
ชิงเทียนเล่าเื่เกี่ยวกับ แก็งค์อินทรีทมิฬ ให้หลงหยวนฟัง ‘ปัง!!' หลงหยวนตบโต๊ะเสียงดัง “บ้าจริง! เป็แค่แก็งค์เล็กๆแท้ๆ เดียวฉันจะให้คนไปซ่อมร้านให้นาย แล้วก็จะซื้อร้านนั้นให้ จะได้ไม่ต้องไปจ่ายค่าเช่าให้พวกมัน" เขาโมโหมากเมื่อได้ฟังเื่ราวที่เกิดขึ้น
“ไม่ต้องหรอก ฉันจัดการได้" เขาได้เงินมาจากตระกูลหลงเยอะแล้ว เลยไม่อยากจะรบกวนหลงหยวน
“ไม่ต้องเกรงใจน่า ถ้านายไม่รับไว้ฉันจะถือว่านายไม่นับฉันเป็เพื่อนนะ" หลงหยวนยืนกราน
ชิงเทียนถอนหายใจเบาๆ “ก็ได้ ฉันจะรับไว้" ชิงเทียนนึกถึงเื่ที่เคยไหว้วานหลงหยวนขึ้นมา “แล้วเื่ผู้จัดการ ที่ฉันฝากให้นายจัดการ คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว"
หลงหยวนเอามือตบหน้าฝากตัวเอง “ให้ตายสิ ลืมไปซะสนิทเลย ที่โทรมาหานายก็เพราะ จะบอกเื่นี้แหละ" เขาควักเอาเอกสารออกมา “นี่เป็คนที่ฉันหามาให้ เธอชื่อ ฟ่านเสี่ยวโหรว จบปริญญาโท สาขาบริหารธุรกิจ ด้วยคะแนนเกีรยตินิยมอันดับหนึ่ง จากมหาวิทยาลัยเพนซิเวเนีย สหรัฐอเมริกา" เอกสารหลายแผ่นวางเรียงราย ไม่ว่าจะเป็ข้อมูลของครอบครัว ประวัติส่วนตัวไปจนถึงตารางการใช้ชีวิตประจำวัน
ชิงเทียนทำหน้าบิดเบี้ยวทันที “นี่นายเป็พวกโรคจิต ที่คอยเกาะติดชีวีตคนอื่นรึไง"
หลงหยวนใบหน้ากระตุก “เปล่า ฉันแค่จ้างนักสืบให้ไปค้นข้อมูลเธอ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะทำงานดีเกินไปหน่อย" เขาจุดบุรี่สูบแล้วยื่นอีกมวนให้ชิงเทียน “ฉันนัดเธอไว้แล้ว พรุ่งนี้หกโมง เจอกันที่ภัตตาคารวังั ที่นั่นเป็หนึ่งในกิจการของตระกูลฉันเอง" ฉิงเทียนจุดบุหรี่สูบบ้าง
“โอเค พรุ่งนี้หกโมงเจอกัน" หลังจากคุยกันเส็จเขาก็มาส่งหลงหยวนที่ประตู
หลังจากหลงหยวนจากไปได้สักพัก มีรถบรรทุกคันใหญ่ ขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้านของเขา “เซ็นรับด้วยครับ" พนักงานยื่นเอกสารให้เขา ชิงเทียนรับเอกสารมาเซ็น “ช่วยขนเข้าไปไว้ในโรงรถหน่อยนะ" พนักงานขนส่งหลายคนขนของอย่างขมักเขม้น ชิงเทียนได้เขียนที่อยู่ไว้ให้เกาหลงซานดูเหมือนว่าในคืนนี้ เขาจะต้องจัดเตรียมการหลอมร่างกาย
สระน้ำขนาดใหญ่ในวิลล่า ถูกแบ่งเป็สองช่อง คือสระเล็กสำหรับเด็กและสระสำรับผู้ใหญ่ “สระเล็กนั้นมีขนาดที่พอเหมาะ สามารถใช้เป็ที่หลอมร่างกายได้" การดูดซับพลังปราณจากแกนโลก เนื่องจากมีระยะทางที่ห่างไกล จึงมีปริมาณพอแค่ให้เขามาถึงขั้น รวบรวมปราณขั้นกลาง เขาต้องค้นหาจุดที่มีเส้นจีพจรแกนโลก ที่อยู่ใกล้พื้นผิวเพื่อดูดซับ
ชิงเทียนเดินไปตาม หลิวลู่ซือ ที่อยู่ด้านใน “ตอนนี้ััถึงพลังปราณได้บ้างหรือยัง?" เขาถามหลิวลู่ซือ ที่เดินออกมาจากห้องนอน
“ััได้บ้างแล้วค่ะ" ชิงเทียนพยักหน้า “ดีงั้นรีบไปกันเถอะ" เขาเข้าไปคว้ามือเธอ
“ไปไหนกันค่ะ?" เธอถามด้วยความสงสัย
“หลอมร่างกาย...." ชิงเทียนเดินจูงมือเธอไปที่สระนำ แล้วขนเอาสมุนไพรทั้งหมด เทลงไปในสระน้ำ เขาถอดเสื้อออกแล้วก้าวลงไปในสระ เด็กสาวหน้าแดงระเรื่อทันทีที่ได้เห็น ร่างท่อนบนของชายหนุ่มที่เปลือยเปล่า
“รออยู่ตรงนั้นก่อนนะ" ชิงทียนโคจรพลังเพื่อดูดซับ อุณหภูมิในบริเวณนั้นค่อยๆพุ่งสูงขึ้น น้ำในสระเริ่มเดือดปุดๆ เปลวเพลิงสีฟ้าที่มีประกายอัศนี ลอยหมุนวนก่อตัวคล้ายั ที่กำลังแหวกว่ายไปในอากาศ ทำให้เกิดไอน้ำกระจายไปทั่วบริเวณ เวลาไหลผ่านไปเรื่อยๆ พลังปราณในสระลดลงเหลือเพียงครึ่งเดียว ชิงเทียนลืมตาขึ้น ‘ก่อตั้งลมปราณขั้นกลาง' เขายิ้มอย่างพอใจ
ชิงเทียนหันหน้ามาหาหลิวลู่ซือ “ลงมาแช่สิ เดียวฉันจะช่วยให้เธอ สามารถดูดซับมันได้" หลิวลู่ซือก้มหน้าเขินอาย “เป็อะไรไป?" เขาถาม
“ต้องถอดเสื้อด้วยเหรอค่ะ อาจารย์" เด็กสาวมองหน้าชิงเทียน ด้วยสายตาน่าสงสาร
“ป...เปล่า ไม่จำเป็ต้องถอดก็ได้" เขาไม่คิดว่าการที่เขาถอดเสื้อจะทำให้เธอเข้าใจผิด
หลิวลู่ซือโล่งอก เธอก้าวลงไปในสระ ชิงเทียนใช้ฝ่ามือััหลังของเธอแล้วส่งพลังแทรกซึมเข้าไป บรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนเป็ขั้วตรงข้ามจากคราวก่อน ความเย็นแผ่ออกมาจากตัวเธอ เกล็ดน้ำแข็งจับตัวกันภายในอากาศ ก่อเกิดเป็ปีกน้ำแข็งสยายออกที่ด้านหลัง
ชิงเทียนเริ่มหนาวสั่น สมุนไพรค่อยๆถูกดูซับไปทีละนิด เมื่อสมุนไพรถูกดูดซับจนหมด ทันใดนั้นเอง ก็มีระลอกคลื่นไอเย็น ะเิออกมาจากร่างกายเธอ! ‘รวบรวมลมปราณขั้นกลาง' เธอทะลวงขอบเขตรวดเดียว 2 ระดับ!!!!
--------------------------------------
41K
