ในห้องนอนริต้า กระจกโต๊ะเครื่องแป้งสะท้อนภาพความตั้งใจของบิวตี้ซาลอนเฉพาะกิจ
น้ารินกำลังบรรจงรวบผมตึงให้ซิน แล้วปล่อยลงมาเป็หางม้าปาดเจลเก็บผมให้เรียบอย่างคล่องแคล่ว
ซินที่แต่งหน้าสวยเสร็จแล้ว เอื้อมมือมาแตะมือน้ารินอย่างอ่อนโยน"ขอบคุณมากนะคะน้าริน ที่อุตส่าห์ลุกมาแปลงโฉมให้ซินทุกวัน"
"โอ๊ย! น้าต้องขอบคุณซินมากกว่านะที่ทำให้น้ามีอะไรทำทุกวัน จะได้เลิกคิดถึงลูกแล้วน้าก็ดีใจที่มีโอกาสช่วยคุณนลเขาด้วย ไถ่โทษที่ลูกน้าทำไม่ดีกับเขา"
ซินยิ้มออกมาได้ "น้ารินคิดดีจังเลยค่ะ"
"ว่าแต่คุณแม่คุณนลเป็ยังไงบ้างล่ะ"น้ารินถาม
"หมอว่าคุณแม่ฟื้นตัวเร็วมากเลยค่ะตอนนี้แผลก็ปวดไม่มากแล้ว เืจากแผลผ่าตัดไม่มีแล้วถอดสายปัสสาวะกับสายระบายเืได้แล้ว เริ่มฝึกเดินได้แล้ว"
"อุ๊ยตาย! ฟังแล้วก็ดีใจด้วยจริงๆ" น้ารินยิ้มกว้างอย่างจริงใจ มองดูผลงานตัวเองในกระจก
"เสร็จแล้วภารกิจแปลงโฉมนางซินหน้าคอมให้กลายเป็เ้าหญิงแสนสวย"
ซินยิ้ม หันจากกระจกมาบอกน้าริน "วันนี้ผลตรวจชิ้นเนื้อจะออกแล้วนะคะน้ารินถ้าเป็ข่าวดีว่าไม่ใช่เนื้อร้าย ซินจะดีใจที่สุดเลย"
น้ารินเดินไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าของริต้า ที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าสวยๆอัดแน่น "งั้นทางรินดาบิวตี้ ขอแนะนำว่าวันนี้ลูกสะใภ้ควรใส่สีที่เป็มงคล"
น้ารินดึงชุดเดรสสั้นสีแดงเจิดจ้าออกมาจากตู้
____________________
คุณนิลนภากำลังหัดเดินช้าๆ อยู่ในห้องร่างซูบผอมดูแข็งแรงขึ้นหลังผ่าตัดครบสัปดาห์ ใบหน้าซีดเซียวเริ่มมีสีเืรอยเย็บแผลบนศีรษะโกนเกลี้ยงเป็หลักฐานว่าเ้าตัวผ่านาหนักแห่งความเจ็บป่วยมาแล้ว
มิวช่วยประคองแขนญาติผู้ชราไปนั่งที่เตียงคนไข้
"คุณป้าฟื้นตัวเร็วนะคะ พยาบาลยังชมเลย"มิวยิ้มอย่างปลื้มใจ
"ก็ได้มิวนี่ล่ะลูกที่คอยเชียร์ป้าคอยดูแลทุกอย่างให้ป้าตามที่พี่พยาบาลสั่ง ขอบใจมากนะลูก" คุณนิลนภายกมือแตะมือมิวที่ประคองแขนอย่างขอบใจ
มิวยิ้มหวาน กุลีกุจอจัดให้คุณนิลนภากลับขึ้นนอนพักเตียง
"วันนี้ลูกชายกับลูกสะใภ้สุดสวยของป้าเขาจะพากันมาตอนกี่โมงนะมิว"
เสียงคุณนิลนภาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูเมื่อพูดถึงลูกสะใภ้ทำให้มิวหยุดยิ้มทันที เสียงหวานกลายเป็เสียงแข็ง
"เดี๋ยวก็คงมาค่ะ คงมัวแต่แต่งหน้าทำผมอยู่ล่ะมัง"เด็กสาวแอบเบะปากอย่างหมั่นไส้ "ท่าทางจะสับสนระหว่างโรงพยาบาลกับแฟชั่นวีค"
____________________
ประตูลิฟต์เปิดออก นลกับซินปรากฏตัว
วันนี้นลใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์สบายๆซินอยู่ในชุดเดรสแขนสั้นเข้ารูปสีแดงสดใส หอบหิ้วถุงขนมมาเต็มสองมือ
ร่างเพรียวบางเดินฉับๆ ตรงไปยังกลุ่มพยาบาลที่พากันรอดูชุดสวยๆของเธอราวกับแฟนคลับมารอดูไอดอลของตน โดยมีนลเดินตามออกมาติดๆ
"วันนี้มีขนมบ้าบิ่นมะพร้าวอ่อนมาฝากคุณพยาบาลค่ะไว้รองท้องนะคะเผื่อทำงานกันเหนื่อยๆ"
พยาบาลสาวรีบช่วยกันรับถุงขนม
"คุณริต้าน่ารักจังค่ะ มีขนมมาฝากแฟนๆ ด้วยนี่พวกเราเป็แฟนคลับคุณริต้านะคะเนี่ย รอดูทุกวันเลยว่าคนสวยของเราจะใส่ชุดอะไร"
ซินยิ้มเขิน "นี่ริต้านะคะไม่ใช่ลิซ่า เขินจังเลยค่ะแต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะชาวบลิงค์ ที่ช่วยดูแลคุณแม่อย่างดี"
นลยิ้ม ยืนมองภาพซินโอภาปราศรัยกับกลุ่มพยาบาล
ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์กว่าที่คิด
เสน่ห์ที่เ้าตัวไม่รู้ตัวเสียด้วยว่ามี
เสน่ห์อีกแบบที่คนสวยอย่างริต้าไม่มี
____________________
"ริต้าไม่เหมือนที่ป้าวาดภาพไว้เลยแม้แต่นิดเดียว"
คุณนิลนภาที่นอนพักอยู่บนเตียงคนไข้พึมพำด้วยน้ำเสียงที่แม้ยังมีความอ่อนแรง แต่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ
"จริงค่ะคุณป้า มิวก็ผิดคาดมากเห็นพี่นลพร่ำเพ้อนักหนาว่าสวยประหนึ่งนางฟ้า จนเขาหลงรักแต่แรกเห็นแถมขอแต่งงานเมื่อคบกันได้ไม่กี่เดือน แต่ตัวจริงก็งั้นๆ" มิวแอบเบะปาก "ไก่งามเพราะขนคนงามเพราะมาสคาร่า ถ้าไม่โบกหน้าขนาดนั้นคงดูไม่ได้หน้าสดก็คงไม่ได้สวยไปกว่าหนูสักกี่เบอร์หรอก"
คุณนิลนภายิ้มขำ "ป้าไม่ได้หมายถึงรูปร่างหน้าตาที่ว่าผิดคาดน่ะหมายถึงนิสัยใจคอ เขาดูอ่อนโยนจริงใจห่วงใยทุกคน พ่อแม่คงสอนมาดีน่ารักเหลือเกิน"
มิวหน้าเง้าทันที "คุณป้าก็หลงเขาเหมือนพี่นลนั่นล่ะค่ะคนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ เขาอาจจะแอบซ่อนอะไรที่คาดไม่ถึงไว้ก็ได้"
____________________
เสียงเคาะประตู ร่างในชุดแดงสดใสโผล่เข้ามาในห้อง
"ริต้ามาแล้วค่ะ"
เหมือนสายลมแห่งความสดใสกรูตามเข้ามา คุณนิลนภายิ้มออกมาอย่างสดชื่น
"ริต้า กำลังบ่นถึงอยู่เชียวลูก"
ซินวางถุงขนมสองถุงลงบนโต๊ะ เดินเข้าไปกราบมารดานลที่เตียงแล้วจับมือคุณนิลนภามาแนบแก้ม
"วันนี้ดีขึ้นอีกเยอะเลยดูหน้าคุณแม่ริต้าก็รู้แล้ว"
"จ้ะลูก แม่ดีขึ้นทุกวันจริงๆ แล้วนลล่ะไปไหน"
"แวะไปพบพี่หมอที่ห้องค่ะคุณแม่เดี๋ยวคงมาหาคุณแม่ด้วยกัน"
มิวเดินมาเปิดดูถุงขนม ซินรีบหันมาบอกด้วยรอยยิ้มสดใส
"พี่ซื้อบัวลอยสายรุ้งมาฝากคุณแม่ส่วนของมิวถุงสีเขียว ขนมปังกระเทียมครีมชีส"
มิวเห็นยี่ห้อขนมก็ตื่นเต้น "ร้าน OvenWish ด้วยหรือคะ แหม! พี่ริต้านี่ก็ตามเทรนด์เกาหลีเหมือนกันนะร้านนี้คิวยาวซื้อยากจะตาย"
"พี่สั่งตรงเลยเพราะรู้จักกับเ้าของร้านน่ะค่ะเคยรับงานสัมภาษณ์เขาลงเว็บไซต์"
มิวชะงัก หันมามองหน้าซินเขม็ง "พี่ริต้าทำงานด้วยหรือคะเห็นพี่นลบอกคุณป้าว่าพี่ไม่เคยทำงาน อยู่บ้านเฉยๆ กับคุณแม่"
ซินเงียบไปชั่วอึดใจ
จริงด้วย! ยายหนูนี่มันจ้องจับผิดทุกเม็ด
"อยู่บ้านก็ทำงานได้นะคะสมัยนี้พี่แอบรับงานฟรีแลนซ์เป็บาง่น่ะค่ะ" ซินแถไปจนได้แบบสีข้างเกือบถลอก
เสียงเคาะประตูเหมือนระฆังช่วย นลโผล่เข้ามา
"แม่ครับ มีหนุ่มหล่ออยากเข้ามาสารภาพรักครับ"
นลยิ้มกริ่ม เดินเข้ามาในห้อง
พี่หมอเดินตามเข้ามา ยกมือรับไหว้ซิน "แหม! วันนี้คุณริต้าใส่ชุดแดง เหมือนจะรู้เลยนะว่าจะมีข่าวดี"
ซินยิ้มกว้าง "ข่าวดี! พี่หมออย่าบอกนะคะว่า…"
พี่หมอยิ้มกว้าง หันไปทางคุณนิลนภา "ผลชิ้นเนื้อที่ส่งไปตรวจออกมาแล้วครับ ไม่ใช่เนื้อร้ายครับ"
ซินะโตัวลอยอย่างดีใจ โผเข้ากอดนล นลกอดตอบอย่างแแ่
คุณนิลนภาหัวเราะชอบใจ มองภาพนั้นด้วยแววตาเปี่ยมสุขสุดๆ
ตรงข้ามกับมิวที่แอบค้อน เบือนหน้าไปทางอื่นอย่างน้อยใจ
____________________
ซินถอดชุดแดงของริต้าออกแขวนคืน เหลือแต่ซับในบางเบา หันมาบอกน้าริน
"ซินดีใจจังเลยค่ะน้ารินพี่หมอบอกว่าถ้าอาการดีขึ้นแบบนี้จะอนุญาตให้คุณแม่กลับไปพักฟื้นที่เขาใหญ่เร็วกว่าที่คิดไว้"
"งั้นก็แปลว่าซินจวนจะบอกความจริงกับคุณแม่คุณนลได้แล้วใช่ไหม"
ซินพยักหน้า
"ค่ะน้าริน ซินไม่อยากรอเนิ่นนานไปอีกแล้วไม่อยากให้คุณแม่รู้เื่นี้จากคนอื่น รอจังหวะเหมาะๆ ซินจะบอกท่านด้วยตัวเอง"
____________________
ค่ำคืนนั้น หญิงสาวเปิดประตูห้องนอนเข้ามาแล้วล้มตัวลงนอนแผ่บนเตียงอย่างสบายใจ
วันนี้เป็วันที่ซินมีความสุขเหลือเกิน
มีความสุขจนไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องรู้สึกดีใจกับข่าวดีของคุณนิลนภามากขนาดนี้
ไม่ใช่เพราะท่านเป็มารดาของคนที่เธอแอบรัก แต่เพราะท่านเองก็เป็คนที่เธอแอบรักด้วย
ทุกครั้งที่เจอคุณแม่คุณนล
เหมือนฉันได้เจอใครสักคนที่ฉันไม่ได้เจอมานานแสนนาน
พระจันทร์นอกหน้าต่างคืนนี้เต็มดวง
ซินหันไปมองแสงจันทร์นวลละมุนตาเหมือนต้องมนต์
ภาพในอดีตหวนคืนย้อนมา
____________________
เด็กหญิงวัยแปดขวบโผเข้าหาอ้อมกอดมารดาที่นั่งดูพระจันทร์ในสวนสวย
แม่คว้าตัวซินมากอดจูบอย่างแสนรัก อุ้มเด็กหญิงแก้มยุ้ยไว้บนตักแหงนมองพระจันทร์สุกสว่าง
"คืนนี้พระจันทร์สวยไหมลูก"
"สวยที่สุดเลยค่ะแม่ซินอยากเอื้อมมือไปแตะพระจันทร์จังเลย" เด็กหญิงยื่นมือป้อมๆออกไปที่ท้องฟ้า
"ซินจะต้องแขนยาวมากเลยนะเพราะพระจันทร์อยู่ห่างจากโลก 384,400 กิโลเมตร"
"โอ้โหววววว" เด็กหญิงร้อง"มันไกลมากกกกเลยนะคะแม่"
แม่ซบแก้มแนบแก้มลูกสาว "จำไว้นะซินว่าแม่รักหนูมาก มากเท่าระยะทางจากโลกไปพระจันทร์ บวกด้วยระยะทางจากพระจันทร์กลับมายังโลก"
เด็กหญิงหันมาโอบคอแม่อย่างแสนรัก
"ซินก็รักแม่มากที่สุดรักเท่าระยะทางจากโลกไปพระจันทร์ บวกด้วยระยะทางจากพระจันทร์กลับมายังโลกบวกกับไปๆ กลับๆ อีกสิบเที่ยวเลยค่ะ"
แม่หัวเราะชอบใจ จูบสองแก้มยุ้ยๆ อย่างรักสุดใจ แล้วกอดลูกสาวไว้แน่น
____________________
ซินยื่นมือขึ้นไปทางท้องฟ้าพยายามจะแตะพระจันทร์ดวงนั้นอีกครั้งเหมือนในวัยเด็ก
แม่ขา แม่มองซินจากบนนั้นอยู่ใช่ไหมคะ
แม่จะว่าอะไรไหม ถ้าซินจะรักใครอีกคนเท่ากับที่รักแม่
____________________
“ไม่ได้!" คุณนิลนภาวางช้อนลงบนถาดอาหารผู้ป่วยที่เพิ่งกินได้ไม่กี่คำ
"นลกับริต้าเพิ่งแต่งงานกันนี่ก็เสียเวลากับแม่ไปมากพอดูแล้ว นลพาริต้าไปฮันนีมูนยุโรปตามแผนเดิมได้แล้ว"
"เรายกเลิกแผนเดิมไปหมดแล้วครับแม่" นลยืนกราน
"เราอยากไปฮันนีมูนที่เขาใหญ่ค่ะ" ซินเสริม
คุณนิลนภาส่ายหน้าอย่างดื้อดึง
"ไม่ได้ คู่แต่งงานใหม่ๆจะมาฮันนีมูนกับคนป่วยพักฟื้นไม่ได้ มันไม่ถูก"
"แต่ว่า…" นลขัด
"แม่มีมิวคอยอยู่เป็เพื่อนอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง ถ้าแม่ไม่แข็งแรงหมอเขาคงไม่อนุญาตให้แม่กลับบ้านหรอกเราสองคนไปเที่ยวกันเถอะแม่ขอร้อง"
"ไม่ไปค่ะ" ซินยืนกรานเสียงแข็ง"ริต้าไม่อยากไปยุโรป ริต้าอยากเห็นบ้านเขาใหญ่หรือว่าคุณแม่ไม่อยากให้ริต้าไปคะ"
คุณนิลนภาค้อนอย่างเอ็นดู
"พูดอะไรอย่างนั้น แม่น่ะอยากให้ไปอยู่นานๆด้วยซ้ำ แต่พวกหนูเพิ่งแต่งงานกันควรจะไปหาเวลาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กันสองคนถึงจะถูก"
"เอาอย่างนี้ก็ได้ครับแม่ นลกับริต้าขอพาแม่ไปส่งแล้วขอค้างด้วยที่เขาใหญ่สักสองสามคืน แล้วเราค่อยหาที่อื่นไปฮันนีมูนอีกที"
คุณนิลนภาถอนใจเฮือก "งั้นก็ตามใจแม่ยอมแพ้"
นลกับซินหันมาแปะมือให้กันด้วยความดีใจ
คุณนิลนภาหันไปทางมิว "มิวหยิบมือถือให้ป้าทีลูก"
มิวหยิบโทรศัพท์ของคุณนิลนภามาส่งให้ตามคำสั่ง
"แม่จะโทรสั่งให้แม่บ้านจัดห้องใหญ่ให้ห้องสวีทของบ้านที่เขาใหญ่ยังไม่เคยมีใครใช้ วิวห้องนั้นสวยที่สุดแล้วเตียงก็ใหญ่นอนสองคนสบายๆ แม่ว่าเหมาะที่สุดแล้วจ้ะสำหรับคู่ฮันนีมูน"
ซินชะงัก แอบสบตานลอย่างใ
มิวที่จับจ้องอยู่ รับรู้ท่าทางใของซิน เด็กสาวมองซินกับนลด้วยสายตาครุ่นคิด
____________________
นลกับซินเดินมาตามทางเดินในโรงพยาบาล
ซินพูดด้วยน้ำเสียงกลัดกลุ้ม "คุณได้ยินไหมคุณแม่คุณจะให้เรานอนห้องเดียวกัน"
"เตียงเดียวกันด้วยนะเท่าที่ได้ยิน" นลสำทับ
"ยังจะมาพูดเล่นอีก" ซินร้อง
ถึงฉันจะแอบรักคุณ แต่นี่มันใช่เื่มั้ย
"ล้อเล่นน่า ใจเย็นๆ เดี๋ยวเราก็หาทางออกได้เองแหละซิน"นลพูดอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
ชายหนุ่มดึงมือหญิงสาวออกไปจากที่นั้น
ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าบทสนทนาถูกใครคนหนึ่งได้ยิน
คนที่เดินออกมาจากซอกทางเดินที่ซ่อนตัวอยู่หลังจากนั้น
และคนๆ นั้นคือมิว
8K
