พฤกษ์กระแทกตัวลงเก้าอี้บุนวมสีน้ำตาลอย่างแรงทำเอาสายฟ้าหันมาเลิกคิ้วแปลกใจ เขาดูว่า เพื่อนรักอาการหนักพอตัว
“ข้าว่าเขาสวยจริงๆ นะ ก็ไม่แปลกหรอกที่จะมีคนมาจีบเยอะ” สายฟ้าหยั่งเชิง
คนฟังหน้าตึงแทบจะปริ!
“หึงเหรอ?”
“หึ!”คนไม่หึง แค่นเสียงเบาๆ ในลำคอ
ปลัดหนุ่มยักไหล่และเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตีสีหน้าเคร่งขรึมก่อนจะเอ่ยตอบ “เปล่านี่ ข้าแค่หมั่นไส้เฉยๆ”
“อืม!ชัดเจน” สายฟ้าหมดข้อโต้แย้ง เขาแสร้งพยักหน้าขึ้นลงแรงๆ หลายครั้ง
พฤกษ์ยกน้ำเปล่าขึ้นจิบรู้สึกอาการรอบตัวร้อนขึ้นเรื่อยๆ หางตาแอบเหลือบไปทางเคาน์เตอร์ ทำให้สายฟ้าอดปรายตามองตามไม่ได้
‘อ๊ะ! นั่น’ ร่างคุ้นตากำลังยืนเลือกขนมเค้กหน้าตู้ที่อยู่ถัดไปจากเคาน์เตอร์ผู้หญิงที่ขโมยเสื้อผ้าเขาไปซ่อนตอนอยู่น้ำตก มาปรากฏตัวต่อหน้าต่อหน้า มาคนเดียวซะด้วย
“ใส่กล่องแล้วฝากไว้แป๊บนะคะขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”
พันดาวสั่งพนักงานอย่างคุ้นเคยนี่คือร้านโปรดของเธอ
“พี่ดาวคะห้องน้ำหญิงต้องเดินไปใช้ตรงสร้างใหม่ก่อนนะคะ วันนี้ห้องน้ำเก่าปิดปรับปรุงค่ะ”พนักงานรีบเตือน
“ไกลไหม”
“เลยไปด้านหลังนิดหน่อยค่ะ เขาสร้างเป็ลานจอดรถเพิ่ม”
พันดาวพยักหน้ารับว่าเข้าใจ
“เอ็งรออยู่นี่ล่ะ เดี๋ยวข้ามา” สายฟ้าสั่งพฤกษ์ก่อนเดินตามออกไป
หญิงสาวเดินทะลุเลยห้องน้ำชาย ผ่านซอกเล็กๆแนวต้นไม้บังตา มีป้ายบอกทางไปห้องน้ำใหม่
“จะรีบไปไหนล่ะครับ” เสียงห้าวๆ ดังตามหลัง
เธอหันขวับไปมอง เมื่อเห็นหน้าเขาเธอผงะเล็กน้อย ‘มารจริงๆ’
“เข้าส้วม” เสียงเธอห้วนและสะบัด
เขาเดินมาขวาง ด้วยท่ากอดอกกางขาเล็กน้อย รูปร่างสูงโปร่งของเขาค้ำศีรษะเธอไว้พอดี
“หลีกไปคุณฉันจะไปเข้าห้องน้ำ”
ทางเดินเล็กๆที่ปลูกต้นไม้ขนาบสองข้างนั้น เดินสวนกันได้ครั้งละสองคนและขณะนี้เมื่อเขาจงใจยืนขวาง ก็ไม่กว้างพอที่เธอจะเดินผ่านไปได้
เขาหันมาเผชิญหน้ายิ้มยียวน ผายมือล้อเลียน
“ก็หลบสิใครจะผ่านไปได้แคบแค่นั้น”
เธอทั้งฉุนเฉียวทั้งปวดปัสสาวะจนแทบจะกลั้นไม่ไหวอยู่แล้วยังมาเจอคนก่อกวนอีก ความหงุดหงิดจี๊ดขึ้นสมอง!
“ถ้าไม่หลบไปล่ะก็ ฉันเอาจริงล่ะนะ”
คิ้วของแป้งขมวดเข้าหากัน
“ถ้าผมไม่หลบ คุณจะทำอะไรผม”
ชายหนุ่มกอดอกยักคิ้วหลิ่วตาท้าทาย
“โอ๊ย!ทนไม่ไหวแล้ว!” พันดาวกระทืบเท้าเร่าๆ อาการปวดปัสสาวะเริ่ม รุกเร้ารุนแรง
พลั่ก!เธอผลักผู้ชายที่ยืนตรงหน้าเต็มแรงแล้วพุ่งตรงไปยังห้องน้ำตรงหน้า
สวบ! สายฟ้าไม่ทันระวังเขาคาดไม่ถึงว่า เธอจะโถมเข้ามาเต็มแรง จึงเซล้มทับพุ่มไม้ข้างทางแบบหงายทั้งตัวขาชี้ฟ้า
สักครู่เสียงทุบประตูก็ดังขึ้น
“เปิดออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้ คุณทำให้ผมาเ็ออกมารับผิดชอบเลย” พฤกษ์ะโดังลั่น
เธอล็อคประตูแล้วรีบจัดการภารกิจของตัวเองอย่างรวดเร็ว
“นี่ คุณจะบ้าหรือไงนี่มันห้องน้ำหญิงนะ”
ใบหน้าถมึงทึงของชายหนุ่มบ่งบอกอารมณ์โกรธที่พุ่งปรี๊ด“มันยังสร้างไม่เสร็จ ไม่มีผ่านมาหรอก มีแต่คุณกับผมนี่ล่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้”
เขาคำรามในลำคอมือที่กำแน่นยังแนบอยู่กับประตู
“ไม่ฉันไม่ออก คุณแกล้งฉันก่อนทำไม” ฝ่ายหญิงไม่ยอมแพ้ จ้างให้เธอก็ ไม่มีวันออกไปในตอนนี้หรอกนึกถึงใบหน้าถมึงทึงและร่างสูงแขนขายาวนั่นแล้วขืนออกไปในตอนนี้มีหวังโดนเขาหักคอแหงๆ
ปึง! ปึง! ปึง!
ชายหนุ่มทุบประตูจนเด้งเข้าไปให้หญิงสาวเสียวไส้
‘อึ๋ย! นี่เขาจะทุบจนมันพังไหมเนี่ย?’
สายฟ้ากุมด้ามจับประตูไว้แน่นด้านใน พันดาวก็ดันไว้เต็มแรง พอเห็นเขาทำท่าจะทุบประตูไม่หยุด เธอค่อยๆเลื่อนล็อคด้านใน กระชากประตูเข้าหาตัวเองอย่างแรง
‘เป็ไงเป็กัน’
ชายหนุ่มไม่ทันระวังเขาเซตามแรงประตูถลาเข้าไปในห้องน้ำ ร่างเขาโถมกอดอีกฝ่ายเซไปนั่งแปะบนโถชักโครก
“โอ๊ย!”เสียงทั้งสองประสานกัน
สภาพที่เกิดขึ้นคือ พันดาวนั่งแปะอยู่บนชักโครกในท่าทางแขน ส่วนสายฟ้าคร่อมเธออยู่ข้างบนในท่ากอดทั้งสองแขนเกยขาข้างหนึ่งไว้บนตักหญิงสาว
พันดาวตัวชาวาบ!ลมหายใจของเขาเป่ารดอยู่ข้างหู ความวาบหวิวพลิ้วผ่านหูมาถึงลำคอความร้อนแล่นปราดไปทั่วผิวหน้า
ชายหนุ่มรู้สึกวูบไปครู่ปลายจมูกของเขาแตะริมใบหูบาง กลิ่นหอมรวยรินจากโคนผม เขาเผลอสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ความใทำให้เขาเงอะงะ เพราะเริ่มรู้สึกถึงความนุ่มนิ่มที่ชนอยู่อกของตน
สายฟ้าใช้มือดันผนังผลักตนเองให้ลุกขึ้น
“ขะขอโทษนะ” เขาก้มลงมองคนที่นั่งอยู่ชักโครกเธอเงยหน้ามองเขาด้วยอาการตาค้างเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อไปถึงใบหู
“รีบออกไปเถอะ”
เธอรีบลุกขึ้นแล้วผลักเขาออกจากห้องน้ำ พร้อมกับก้าวเท้าตามออกมาติดๆ
อาการขัดเขินของทั้งคู่ทำให้ต่างคนต่างผละออกจากกัน รีบร้อนเดินดุ่มกลับร้านอย่างรวดเร็วลืมความขัดแย้งก่อนหน้านี้ไปเลย
‘อีกแล้ว! ไอ้บ้าเอ๊ย!’ พันดาวเอ็ดตะโรในใจ ทำไมนะ เธอเจอตานี่ทีไร ต้องเสียเปรียบตลอดสิน่า
“ว่าไง?”แพทย์หญิงธารากดสัญลักษณ์ลำโพงบนหน้าจอสมาร์ทโฟน
“บอกฉันทีว่าเพื่อนพี่พฤกษ์คนนั้นคือใคร?”
“คนไหน?”
“คนที่มาพักบ้านเธอน่ะ”
“อ้อ...เธอจำพี่สายฟ้าไม่ได้แล้วเหรอ? ตอนที่เราอยู่ ป.2เขายังเรียนอยู่ที่นี่ เธอเคยเอารองเท้าเขาไปซ่อน ไหนจะยังกระเป๋าเอยกุญแจจักรยานเอย”
“เดี๋ยวๆทำไมคดีฉันมันเยอะนักล่ะ?”
“ฮ่าๆจำกรรมเก่าไม่ได้แล้วรึ?”
“ขอคิดแป๊บนะ”พันดาวทบทวนกลับไปกลับมา มิน่า!เธอรู้สึกคุ้นกับท่าทางและใบหน้าของเขา
“อ๋อพี่คนตัวผอมๆ สูงๆ ที่ขี่จักรยานสีน้ำเงินคนนั้นที่บ้านอยู่ในป่าหลังบ้านเธอใช่ไหม” ในที่สุดก็นึกออกแต่ก่อนพี่พฤกษ์ซึ่งผิวคล้ำตัวล้ำมีจักรยานสีแดงคู่ใจ ส่วนพี่สายฟ้ารูปร่างสูงโปร่งผิวขาว ขี่จักรยานสีน้ำเงิน
“เออคนนั้นล่ะ ครอบครัวพี่เขาย้ายไปทำงานที่อื่น ตอนหลังเห็นว่าไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเพราะมีญาติอยู่ที่นั่นด้วย ฉันรู้แค่นี้”
“แล้วเขามาที่นี่ทำไม?”
“เอ๊!แล้วเธอถามเื่เขาทำไมเยอะแยะ” ธาราเริ่มสงสัย
“ก็ยายแป้งเพื่อนฉันอ่ะ เห็นพี่เขามาที่ร้านก็เลยกรี๊ดกร๊าดหนัก” พันดาวเตรียมคำตอบนี้ไว้แล้วโชคดีที่แป้งสถาปนาตัวเองเป็ติ่งของสายฟ้าแล้ว ทำให้ง่ายที่จะอ้างอิง
“เห็นพี่พฤกษ์บอกว่าพี่เขามีงานที่ต้องมาทำแถวนี้”
“นิสัยเขาเป็ไง?”
“ฉันไม่ค่อยกล้าคุยพี่เขานิ่ง เห็นนั่งอ่านหนังสือ ไม่งั้นก็ทำงาน ฉันเลยเกรงใจ พี่พฤกษ์ว่าพี่ฟ้าเรียนเก่ง จริงจังและเ้าระเบียบ”
‘ตรงไหน?’พันดาวแอบเถียงในใจ ‘ทั้งเ้าเล่ห์ ทั้งร้ายทั้งชอบเอาเปรียบ’
“อืม!ขอบใจนะ แค่นี้ล่ะ”
“อ้าว!เดี๋ยวสิ” ธารากำลังถามกลับ แต่อีกฝ่ายไม่รอแล้ว
พันดาวมาถึงร้านขายของที่ระลึกแล้วเดินออกไปหลังร้าน เธอต้องดื่มชาเขียวร้อนๆ แก้เครียดสักแก้วหมดอารมณ์จะแกะเค้กออกมาชิม เอากลับบ้านล่ะกัน
‘อีตานี่เป็เพื่อนพี่พฤกษ์ งั้นต้องงดไปบ้านธาราสักพัก ก็น่าจะไม่เจอกันอีก’ คิดได้ดังนั้น เธอก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ‘คงไม่ถึงกับตามหาฉันหรอกนะ’
เธอกลัวเขาจะตามมาเอาเื่คดีเก่ายังไม่หาย คดีใหม่ก็มาอีกแล้ว เฮ้อ! ผีซ้ำด้ามพลอยแท้ๆ
“พี่ดาวคะทัวร์มาสามคันเลยค่ะ” เด็กหน้าร้านร้องเรียก
“เออพี่ไปเดี๋ยวนี้ล่ะ” ลูกค้ามาแล้วรีบไปตักตวงเอารายได้ก่อนเถอะ
นักท่องเที่ยวทยอยลงรถโค้ชคันใหญ่ยืนออกันหน้าร้านเธอ แล้วกระจายออกไปแต่ละทางต่างชี้ชวนกันไปดูสินค้าที่ระลึกตามอัธยาศัย ทุกร้านเริ่มทำหน้าที่เรียกลูกค้าเสียงอื้ออึง
พันดาวออกมายืนประจำการที่เคาน์เตอร์เกือบชั่วโมงกว่าที่ลูกค้าจะเริ่มซา และรถทัวร์ทั้งสามทยอยขับตามกันออกจากหน้าร้านรั้งท้ายด้วยไกด์ทัวร์ที่มาเช็กยอดเปอร์เซ็นต์จากการแนะนำร้าน
“ขอบใจนะรอบนี้ได้เยอะกว่ารอบก่อน เดี๋ยวดาวจะโอนเงินให้ ยอดตามนี้นะคะ” เธอชูเครื่องคิดเลขที่คิดยอดขาย และเปอร์เซ็นต์ที่ได้ ให้ไกด์ดู
“ว้าว!”ฝ่ายรับรีบยกมือทำสัญลักษณ์โอเค แล้วจากไป
หญิงสาวเงยหน้าจากเครื่องเก็บเงินเป่าลมจากปากเบาๆ รายได้เดือนนี้จะช่วยทดแทนส่วนที่ขาดไปใน่โลว์ซีซั่นได้มากแต่ละปี หักลบกลบหนี้กันไปแล้ว ก็ยังพอเหลือกำไรเอาไปใช้หนี้เก่าได้บ้าง
เธอปิดเก๊ะเงินแล้วหันไปสั่งลูกน้อง “แนน มารับ่ต่อหน่อย พี่จะไปห้องน้ำแล้ว”
กำลังจะก้าวขาหันหน้าไป พลันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“จ่ายตังค์หน่อยครับ”
เธอเงยหน้าขึ้นปะทะสายตากับอีกฝ่าย ‘ห่ะ มาได้ไง?’
“คุณไม่น่าจะลืมผมง่ายขนาดนี้นะ”อีกฝ่ายกระเซ้า เห็นเขายิ้มบางๆ แววตาเจือรอยเ้าเล่ห์ อารมณ์เย็นๆก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมา
“แนนรับเงินลูกค้าด้วย” พันดาวสะบัดหน้าเบาๆ บอกลูกจ้างด้านหลังแล้วรีบผละจากไป
สายฟ้าอ้าปากจะทัดทาน แต่เธอจ้ำอ้าวไม่เหลียวหลัง
882
