
ณ ใจกลางห้วงมิติอันเวิ้งว้าง ไร้ซึ่งแสงสว่างและเสียงใดๆ ชายหนุ่มนามว่า หลินอี้ฝาน ลอยเคว้งกลางอากาศด้วยความสิ้นหวัง เขาคือเ้าหน้าที่ผู้ดูแลระบบข้ามมิติ มีหน้าที่คอยกำกับ ดูแล และจัดส่งบุคลากรที่ตรงกับเงื่อนไขของระบบ ไปสู่มิติต่างๆ ทั่วจักรวาล
ทั้งที่วันนี้ตัวเขา ควรได้นอนอาบแดดอยู่ริมชายหาด จิบน้ำมะพร้าวเย็นๆ ใน่วันหยุดยาวก่อนสิ้นปี แต่ด้วยความที่ทำงานหนักมาตลอด สมองของเขาจึงล้าจนเบลอ เผลอกดปุ่มผิดบนแผงควบคุม ส่งผลให้เขาถูกดูดกลืน เข้าสู่ห้วงมิติแห่งนี้แทน อี้ฝานพยายามติดต่อกับศูนย์ควบคุมส่วนกลาง แต่ก็ไร้ผล สิทธิ์การเข้าถึงระบบของเขาถูกปิดกั้น โดยพลังลึกลับอันน่าพิศวง
หลินอี้ฝานรู้สึกถึงความไม่เป็ธรรม เขาทำงานหนัก ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับระบบ แต่กลับถูกปฏิบัติอย่างอยุติธรรม เขารู้สึกเหมือนถูกหักหลัง โลกทั้งใบพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ได้แต่ทิ้งตัวไปตามแรงโน้มถ่วง ท่ามกลางความมืดมิด ไร้ซึ่งจุดหมาย ไร้ซึ่งความหวัง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้ว จนเริ่มคิดกับตัวเองว่า เขาอาจจะต้องติดอยู่ในห้วงมิติแห่งนี้ไปตลอดกาล พลางหลับตาลงอย่างทอดถอนใจ แต่แล้วเสียง ติ๊ง ที่มาพร้อมกับภาพหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าอันคุ้นเคยก็ได้ปรากฏขึ้นตรงหน้า
『 ประกาศจากระบบ Chronos:
เราขอแจ้งให้คุณได้ทราบว่า คุณได้รับการเลื่อนตำแหน่งจาก 'ผู้ดูแลระบบระดับปฏิบัติการ'เป็'ผู้จัดการ' มีผลั้แ่วันที่ xx-xx-xx เป็ต้นไป โดยพิจารณาจากผลงาน ความทุ่มเท และความสามารถของคุณ เรารู้สึกภาคภูมิใจที่มีพนักงานคุณภาพอย่างคุณ มั่นใจว่าคุณจะประสบความสำเร็จในชีวิต และสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ให้กับระบบของเราต่อไป คำขอลาพักผ่อนประจำปีของคุณได้รับการอนุมัติแล้ว พร้อมกันนี้เงินเดือนและสวัสดิการของคุณจะได้รับการปรับขึ้นตามตำแหน่งใหม่ รายละเอียดเพิ่มเติมทางระบบจะแจ้งให้ทราบในภายหลัง
Chronos
ขอแสดงความนับถือ 』
ในคราแรกที่ได้เห็นประกาศนั่น หลินอี้ฝานอยากะโร้องออกมาด้วยความดีใจ แต่ต่อมาเ้าหน้าต่างสีฟ้าจู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็สีดำ พร้อมกับแสดงข้อความแจ้งเตือน SOS สีแดง ยาวเป็แถบ ให้เห็นเต็มสองตา เท่านั้นยังไม่พอ ข้อความถัดมาแจ้งว่า
『 การเชื่อมต่อระบบมีจำกัด คุณจำเป็ต้องเลือกภารกิจจากระบบภายใน 30 วินาที 』
ทำเอาหลินอี้ฝานถึงกับอ้าปากค้าง
ติ๊ง 『 การสุ่มภารกิจเสร็จสิ้น: ภารกิจของคุณคือ เลี้ยงดูจอมวายร้ายให้กลายเป็ราชัน 』
หลินอี้ฝานเริ่มประท้วงด้วยความไม่พอใจ
"ขอถามระบบ คุณแน่ใจใช่ไหม? เกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้นหรือเปล่า"
เมื่อสักครู่ยังบอกอยู่เลยว่าผมได้เลื่อนตำแหน่ง เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าผมโดนลดขั้นให้กลายเป็แรงงานทาส นี่มันบ้าไปกันใหญ่แล้ว อีกอย่างผมยังไม่ได้เลือกอะไรเลย นี่คุณสุ่มให้ผมเองเลยเหรอ หลินอี้ฝานสบถด่าในใจ รู้สึกโมโหจนแทบคลั่งตาย หลังจากได้เห็นข้อความสุดท้าย
ติ๊ง 『 ระบบขอให้คุณสนุกกับการพักร้อนในโลกใบใหม่ พร้อมโบนัสพิเศษเมื่อทำภารกิจเสร็จสิ้น 』
……….
หลินอี้ฝาน ลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเขานอนอยู่บนเตียงไม้แกะสลักหลังหนึ่ง ลวดลายประณีต มุมเสาทั้งสี่ ผูกผ้าม่านสีขาวผืนบาง จับจีบพับพร้อมด้วยพู่ห้อยอันเล็กๆ ภายในห้องจัดวางข้าวของ เป็ระเบียบแลดูสบายตา แต่กลับรับรู้ได้ถึงความล้ำค่า เพียงแค่ว่าบรรยากาศมันออกจะน่าอึดอัดไปสักหน่อย ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรตลบอบอวลในอากาศ เขาพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เอนหลังพิงหัวเตียงพลางครุ่นคิด ความทรงจำอันเลือนรางค่อยๆ ผลุดขึ้นมาในหัว เขายังจำได้ดีว่าตนเองเป็เ้าหน้าที่ดูแลระบบ
ติ๊ง 『 ผิดแล้ว ตอนนี้คุณกำลังทำหน้าที่เป็โฮสต์ของระบบและอยู่ระหว่างปฏิบัติภารกิจ 』
หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าปรากฏขึ้นมาตรงหน้า ทำเอาหลินอีฝานถึงกับชักสีหน้าใส่ด้วยความหงุดหงิดใจ
หลินอี้ฝาน : "ขอถามระบบผมสามารถปฏิเสธภารกิจนี้ได้ไหม? "
『 สามารถทำได้ 』
หลินอี้ฝาน : "เอ้า แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก"
『 หากคุณทำการรีเซ็ตภารกิจ ระบบจะส่งคุณกลับไปยังห้วงมิติดังเดิม และไม่สามารถออกจากพื้นที่นั้นได้ เนื่องจากโปรไฟล์คุณจะถูกลบออกจากระบบโดยถาวร 』
หลินอี้ฝาน แอบร้องไห้โฮในใจ นั่นมันเท่ากับถูกส่งไปตายชัดๆ เขาได้แต่นั่งปลงตก รู้สึกสิ้นหวังในชีวิต
หลินอี้ฝาน : "ระบบผมขอทราบข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับภารกิจครั้งนี้ได้ไหม?"
『 ระบบตอบโต้อัตโนมัติมีขีดจำกัด ดังนั้นโปรดตรวจสอบคำถามของคุณอีกครั้ง 』
หลินอี้ฝาน : "ถ้าอย่างนั้น ผมขอข้อมูลเกี่ยวกับโลกนิยายนี่ ได้หรือไม่? "
『 ระบบได้อัปเดตข้อมูลเข้าสู่โปรไฟล์ของโฮสต์เรียบร้อยแล้ว โปรดตรวจสอบในภายหลัง 』
หลินอี้ฝานไม่รอช้า เขาเรียกหาหน้าต่างระบบ แล้วค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับนิยายในทันที
...............
『 บัลลังก์สีเื : นิยายแนวโรแมนติก ดราม่า ชวนปวดตับ!! ที่กำหนดให้พระเอก ฉินหวังหลิน องค์ชายสอง ดำรงตำแหน่งเป็ รัชทายาทของแคว้น ต้องเลือกเส้นทางชีวิต ระหว่างการก้าวขึ้นสู่ราชบัลลังก์ั กับ หญิงสาวผู้เป็ที่รัก มหากาพย์ความรักของคนทั้งคู่ เริ่มต้นจากความไม่พอใจในตัวอีกฝ่าย รัชทายาทผู้มีบุคลิกสง่างาม สุขุม รอบคอบ ฉลาดหลักแหลม กล้าหาญ และเด็ดเดี่ยว พอถึง่วัยที่ต้องเรียนในสำนักศึกษา เขาทำคะแนนเป็อันดับหนึ่ง และได้รับคำชมทั้งจากพระบิดา รวมถึงเป็ที่เคารพรัก จนได้ใจประชาชน จนมีคำกล่าวว่าตัวเขา ราวกับเป็ปฐมกษัตริย์กลับชาติมาเกิด (ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ฉิน)
แต่แล้ววันหนึ่งกลับมีเด็กชายวัยเพียง 6 ขวบ ซึ่งอายุน้อยกว่าเขาถึง 2 ปี เพิ่งเข้าเรียนได้ไม่นานดัน่ชิงเอาตำแหน่งนักเรียนดีเด่นไปครอง ซ้ำยังได้รับการขนานนามว่าเป็เด็กอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ นามว่า “หลินอี้ฝาน” (หลินอี้หยางนางเอกของเื่) รัชทายาทรู้สึกเสียหน้าเป็อย่างมาก เพราะไม่ว่าด้านไหนๆ เขาไม่มีทางเอาชนะอีกฝ่ายได้เลย จนต้องให้ เซี่ยเหวินหรง ที่เป็ทั้งสหายและลูกน้องคนสนิท ไปตามสืบหาจุดอ่อนของเ้าเด็กหน้าขาวนั่น
จนมารู้ว่า เ้าเด็กหลินอี้ฝาน เป็เด็กน้อยจากตระกูลหลิน ตระกูลเก่าแก่ที่คอยจับพู่กัน บันทึกประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ รวมไปถึงประวัติศาสตร์ของแคว้นมาั้แ่เริ่มก่อตั้ง เด็กในตระกูลนั้นมักเก่งด้านบู๋น แต่ไม่เก่งด้านการต่อสู้ เพื่อรักษาเกียรติของราชวงศ์ ทุกครั้งที่มีการเรียนศิลปะต่อสู้ เขามักท้าประลองกับอีกฝ่ายอยู่หลายหน แม้จะเอาชนะมาได้อย่างง่ายดาย แต่กลับอ่อนข้อให้อีกฝ่ายเสมอ ในทางตรงกันข้าม หลินอี้หยางในตอนแรก รู้สึกไม่ชอบขี้หน้ารัชทายาทเช่นกัน เธอมักรู้สึกว่าตนเองถูกอีกฝ่ายกลั่นแกล้งอยู่ตลอด แต่ต่อมาพบว่าเขามิใช่คนเลวร้ายอะไร ทั้งยังน่าเคารพนับถือ จึงเริ่มเปิดใจ และสนิทกันมากขึ้น
จนวันหนึ่งทางสำนักศึกษา จัดให้มีการออกไปทัศนศึกษานอกสถานที่ ซึ่งทางอาจารย์ได้ให้นักเรียนจับกลุ่ม 5 คน ออกสำรวจและตั้งค่ายพักแรมในป่าแถบชานเมือง รัชทายาทและสหายอีก 4 คนในตอนนั้นอายุ 15 ปี กำลังจะจบการศึกษาในปีนี้ และรุ่นน้องหลินอี้ฝาน (หลินอี้หยาง) คู่แข่งด้านวิชาการคนสำคัญก็อยู่กลุ่มเดียวกัน รุ่นน้องผู้เป็อัจฉริยะไม่เคยขาดเรียนเพราะลาป่วยเลยสักครั้ง จู่ๆ ก็เกิดอาการปวดท้องกะทันหันถึงกับเป็ลมหมดสติไป รัชทายาทจำใจต้องแบกร่างเขาขึ้นหลังพากลับไปยังค่ายพักแรม และเรียกหา หวังเฟิงฟู่ เพื่อนร่วมกลุ่มที่มาจากตระกูลแพทย์ให้ช่วยตรวจดูอาการ แต่สีหน้าของหวังเฟิงฟู่กลับแย่ยิ่งกว่าหลินอี้ฝานผู้ป่วยที่นอนหมดสติเสียอีก
หวังเฟิงฟู่ ผู้สืบทอดวิชาแพทย์มาั้แ่เด็ก พอจับชีพจรก็รู้ได้ทันทีว่า นี่คือร่างกายของเด็กผู้หญิง และวิเคราะห์สาเหตุของอาการป่วยคราวนี้ว่าเกิดจากการมีระดู และน่าจะเป็ครั้งแรกของนาง เขาที่เป็หมอยาฝึกหัดทั้งยังมีพี่สาวถึงสองคนจึงเคยมีประสบการณ์กับเื่เช่นนี้มาก่อน เขาใทั้งประหลาดใจมากที่แม่นางน้อยปลอมตัวเป็เด็กผู้ชายและนั่งในชั้นเรียนร่วมกันกับพวกเรามาตั้งหลายปี เื่มันกลายเป็เช่นนี้ได้อย่างไร? รัชทายาท และ 4 สหาย ต่างปรึกษากันในขณะที่หลินอี้หยางนอนหลับอยู่ ทุกคนตกอกใและเกิดคำถาม พลางส่ายหน้าไปมาอย่างยากจะเชื่อยกเว้น เซี่ยเหวินหรง บุคคลที่รัชทายาทเคยส่งให้ไปสืบหาจุดอ่อนของเ้าเด็กน้อยเมื่อหลายปีก่อน รัชทายาทเค้นถามความจริงกับสหายสนิท เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงรู้เื่นี้อยู่นานแล้วแต่กลับนิ่งเงียบ นั่นยิ่งทำให้รัชทายาทมั่นใจมากยิ่งขึ้น เขาถามว่าทำไมถึงเลือกที่จะปิดบังตน
“ในเมื่อท่านทราบว่านางเป็สตรี แล้วคิดจะเลิกคบหากับนางหรือไม่?” เซี่ยเหวินหรงตอบกลับ
รัชทายาทนิ่งอึ้งไป แต่ก็แอบดีใจอยู่ลึกๆ ก่อนหน้านี้เขาครุ่นคิดจนเกิดวิตกกังวล เพราะหลงคิดไปว่าตนเองเกิดชอบเพศเดียวกันเข้าให้แล้ว และมันคงเป็ไปไม่ได้ที่จะมีพระชายาเป็บุรุษ แต่ตอนนี้เขารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก สีหน้ายินดีปรีดาจนปิดไม่มิด แล้วเดินเข้าไปกระซิบบอกกับสหายว่า
“ต่อจากนี้ไปนางจะเป็ไทจื่อเฟยของข้า และเ้าต้องคอยรับใช้นางเช่นเดียวกับที่ปฏิบัติต่อข้า"
เมื่อความลับของนางเอกถูกเปิดเผยพระเอกและเหล่าสหายทั้งสี่ต่างช่วยนางเก็บเป็ความลับและคอยช่วยเหลือนางในด้านอื่นๆ จนนางเรียนจบจากสำนักศึกษาเช่นเดียวกันกับพวกเขา หลังจากนั้นรัชทายาทได้ทูลขอสมรสพระราชทานแต่งตั้งให้นางเอกเป็ไทจื่อเฟย แต่นางเอกที่ถูกเลี้ยงดูมาแบบบุรุษหรือจะสู้เหล่าอสรพิษในวังหลัง ดำรงตำแหน่งได้เพียง 2 ปี ก็โดนเล่นงานจนถูกปลดลดตำแหน่งให้กลายเป็แค่พระชายารอง รวมถึงขับไล่ให้ไปอยู่สำนักชีในอารามหลวง
ต่อมาเมื่อรัชทายาทขึ้นครองบัลลังก์กลายเป็ฮ่องเต้ ได้ส่งเกี้ยวไปรับนางเอกกลับวัง แต่ขุนนางหลายฝ่ายต่างพากันคัดค้าน อีกทั้งตระกูลหลินของนางต้องโทษฏ ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมด หากเป็ชายให้ส่งไปเป็แรงงานทาสขุดเหมืองที่เมืองชายแดน หากเป็หญิงให้ส่งตัวไปที่หอนางโลมโดยไม่มีข้อยกเว้น
พระเอกในตอนนั้นไม่อาจต่อกรกับเหล่าขุนนางและเสียงคัดค้านจากเหล่าประชาชนได้ ทำได้เพียงส่งนางเอกออกไปนอกวัง ให้นางได้ใช้ชีวิตสันโดษตามความปรารถนาของนาง และท้ายที่สุดบุคคลอันเป็ที่รักของนางเอกต่างทยอยตกตายไปทีละคน ในตอนจบนางจึงตัดสินใจปลิดชีพตัวเอง 』
………..
อ่านมาถึงตรงนี้ หลินอี้ฝานมุมปากกระตุก คำก็ทาส สองคำก็ทาส พลางยกมือขึ้นนวดคลึงหว่างคิว เลี้ยงเด็กก็ไม่เป็ แล้วจะไปแต่งตั้งบุตรชายตัวร้ายให้กลายเป็ฮ่องเต้ได้ยังไง?