หมึกล่องลอยอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและความหนาวเหน็บผ่านไปนานแสนนานจนกระทั่งลอยมาเจอกับแสงสว่างอันอบอุ่น
หมึกจึงลอยเข้าไปดูว่าที่ตรงนั้นมีอะไรพอลอยเข้าไปเรื่อย ๆ ก็เหมือนมีพลังบางอย่างฉุดกระชากเขาเข้าไปในนั้น
'อ๊ากกกกกก'
"เคร้ง....คุณชายรองฟื้นแล้ว คุณชายรองฟื้นแล้ว"เสียงอึกทึกครึกโครมดังเข้าสู่โสตประสาทการรับรู้ของหมึกในทันที
เสียงวิ่งเสียงเดิน เสียงโวยวายของคน ดูโกลาหลไปหมด
เปลือกตาของหมึกเริ่มขยับและค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าสีขาวดำระโยงระยางเต็มไปหมด ด้านข้างเป็ข้าวของเครื่องใช้ที่ทำจากไม้แกะสลักสวยงามแบบหนังจีนโบราณ
หมึกจึงดันตัวลุกขึ้นเพราะตอนนี้เขารู้สึกหิวน้ำเป็อย่างมาก และในหัวยังรู้สึกมึนงงอยู่
"คุณชายรอง ฮือๆๆๆๆๆ คุณชายรองอย่ามาหลอกมาหลอนพวกบ่าวเลยขอรับบ่าวกลัวแล้ว" ชายหนุ่มแต่งด้วยชุดเหมือนกระสอบป่านสีน้ำตาลอ่อนนั่งคุกเข่าร้องไห้เหมือนอ้อนว้อนอะไรบางอย่างอยู่ตรงหน้าหมึก หมึกมองและเริ่มเกาหัวใช้ความคิด
'เกิดอะไรขึ้นและคนพวกนี้คือใคร'
"ท่านเ้าเมืองและท่านมือปราบมารมาแล้ว"เสียงข้างนอกดังขึ้นพร้อมกับปรากฎกายชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างกำยำสูงใหญ่สวมชุดสีดำ แต่งกายเหมือนจีนโบราณที่หมึกเคยดูในโทรทัศน์และอีกคนก็พ่อปลาพ่อของเขาใส่ชุดจีนโบราณเช่นกัน
"5555 พ่อแต่งตัวอะไรอะ ตลกชะมัดเอาวิกที่ไหนมาใส่เนี่ยไม่เหมือนเลยสักนิด"หมึกอดกลั้นขำของตนเองไม่ได้จึงหัวเราะเสียงดังเอามือกุมท้อง
"เ้าพูดอันใดฉินเออร์" เสวี่ยฉุนทำท่ากังวลใจอย่างเห็นได้ชัด
"ท่านเ้าเมืองเดี๋ยวข้าจัดการเอง"ถังอวิ๋นซินพูดจบก็รีบพุ่งตัวไปที่เสวี่ยฉินทันที
"อ๊ะ! ท่านมือปราบ..."เสวี่ยฉุนร้องเรียกเพื่อยับยั้งแต่ไม่ทันคนหนุ่มไฟแรง
"เฮ้ย!..." หมึกใที่อยู่ ๆ ผู้ชายที่ใส่ชุดดำก็พุ่งตัวเข้ามาหาตนเองด้วยความเร็ว
ก่อนที่หมึกจะหนีก็มีกระดาษสีเหลืองมาแปะที่หน้าผากเสียแล้ว 'แป๊ะ'
"ภูตผีหรือปีศาจ เ้าจงสำแดงร่างกายเดิมของเ้ามาบัดเดี๋ยวนี้"ถังอวิ๋นซินพูดจบก็ดื่มน้ำที่เตรียมมาและพ่นใส่หน้าเสวี่ยฉินทันที
'ฟู่'น้ำถูกพ่นเต็มหน้าหมึกในทันที
"ไอ้บ้าเอ่ย กล้าพ่นน้ำใส่หน้ากู"หมึกหมดความอดทนดึงกระดาษออกและกำหมัดชกไปที่ปลายค้างของอีกฝ่ายทันทีแบบเต็มแรง
'ปัก..โครม'ถังอวิ๋นซินกระเด็นไปชนกับโต๊ะในทันที
"ร้ายนักนะ เ้าผีร้าย...จงออกไป"ถังอวิ๋นซินะโพร้อมกับรีบลุกขึ้นก่อนจะเอาบางอย่างออกมาปาใส่หน้าหมึกอย่างแรง
"โอ้ย ๆๆๆ อะไรเนี่ย"หมึกร้องทันทีที่ถูกปาใส่
"เป็ไงล่ะเ้าผีร้ายเจอข้าวสารเสกเข้าไปเ้าจงออกไปจากร่างนี้บัดเดี๋ยวนี้"ถังอวิ๋นซินได้ใจที่เห็นหมึกร้องด้วยความเจ็บแสบก็ยิ่งปาข้าวสารเสกด้วยความรวดเร็ว'ฟิ้วววว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว'
"เฮ้ยๆๆ...โอ้ย ๆๆๆ...ผมไม่ใช่ผีจะให้ออกไปไหน"หมึกร้องพร้อมมองหาสิ่งของมาป้องกันก่อนจะเจอกับถาดใส่ของจึงรีบคว้ามากันทันทีและเริ่มปาผลไม้กล้วย แอปเปิล ทุกสิ่งทุกอย่างที่หาได้ปาโต้ตอบถังอวิ๋นซินทันที
าการปาข้าวของจึงเกิดขึ้นเสียงดังท่ามกลางเสียงเชียร์จากบ่าวไพร่ที่อยู่ตรงนั้น
"หยุดๆๆๆ พอได้แล้ว ข้าวของพังหมดแล้ว" เสวี่ยฉุนะโทุกอย่างจึงจบลงด้วยสภาพข้าวของระเนระนาด
"ท่านเ้าเมืองคนผู้นี้เป็ผีร้าย หาใช่คุณชายรองเสวี่ยฉินไหมต้องรีบจัดการ" ถังอวิ๋นซินสภาพยับเยินเนื่องจากการต่อสู้ได้กล่าวขึ้น
"พ่อนี่มันอะไรกัน ทำเกินไปแล้วนะ"หมึกที่สภาพยับเยินไม่ต่างกันพูดขึ้นมาบ้าง
"ท่านพี่เกิดอันใดขึ้น"เสวี่ยถิงรีบมาหลังจากรู้ว่าบุตรเกอของนางฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้ว
"แม่...." หมึกรีบวิ่งไปหาแม่กุ้งของตนเองทันที แต่ถูกถังอวิ๋นซิน ขัดขวางไว้
เสวี่ยถิงหันมามองบุตรของตนด้วยความดีใจรีบเดินไปหาหมึกในร่างของเสวี่ยฉินและโอบกอดในทันที
"แม่....แม่....ฮือๆๆๆๆ"หมึกในร่างของเสวี่ยฉินกอดเสวี่ยถิงแน่นและเริ่มร้องไห้ความรู้สึกคิดถึงมากมายทะลักจนเขาควบคุมตัวเองไม่ได้
เสวี่ยถิงลูบหลังเพื่อเป็การปลอบใจ
"เ้าฟื้นก็ดีแล้ว ต่อไปมารดาผู้นี้จะตามใจเ้าทุกอย่างหยุดร้องเสียเถิด" เสวี่ยถิงเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน
ถึงหมึกจะรู้สึกแปลกๆ บ้าง แต่เขาก็รู้สึกโหยหาอ้อมกอดของแม่ตัวเองจริง ๆจึงเลือกที่จะกอดแน่นๆโดยไม่พูดอะไร
"ฮูหยินเสวี่ย..." ถังอวิ๋นซิน
"หยุดรังแกบุตรของข้าได้แล้ว ท่านมือปราบ" เสวี่ยถิงรีบพูดขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกว่าไม่พอใจ
"แต่..." ถังอวิ๋นซินทำท่าจะพูดต่อ
"พอเถิดท่านมือปราบ ท่านโปรดกลับไปก่อนเื่นี้ข้าขอตรวจสอบด้วยตนเอง" เสวี่ยฉุนรีบพูดขึ้นเช่นกัน
"เช่นนั้นข้าจะแจ้งอาจารย์ข้าให้มาหาท่านอีกครั้ง"ถังอวิ๋นซินพูดด้วยความไม่พอใจก่อนจะเดินออกไป
"ไปตามหมอมาตรวจดูอาการคุณชายรอง"เสวี่ยฉุนบอกพ่อบ้านก่อนที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอกและเดินไปหาสองคนแม่ลูกที่กอดกันกลม
หลังจากนั้นเมื่อหมอมาถึงก็ตรวจดูอาการว่าคุณชายรองเสวี่ยฉินมีชีพจรปกติร่างกายแข็งแรงทำให้ทุกคนรู้สึกโล่งใจ
พอหมอกลับไปไต้ซือเยว่หวงของวัดบนูเาเสวี่ยก็ปรากฏกายขึ้น
"คารวะท่านไต้ซือ" เสวี่ยฉุนทำความเคารพ
"พาข้าไปหาเขา" เยว่หวง
"ขอรับ"เสวี่ยฉุนได้พาไต้ซือเยว่หวงเดินไปที่เรือนนอนของเสวี่ยฉินในทันที
"คารวะไต้ซือ"เสวี่ยถิงลุกขึ้นทำความเคารพอย่างนอบน้อม
"แม่ใครอะ"หมึกในร่างเสวี่ยฉินจับชายเสื้อผู้เป็แม่และพยายามหลบด้วยความหวาดกลัว
"ไม่ต้องกลัว นี่เป็ไต้ซือเยว่หวงอย่างไร เ้าจงให้ไต้ซือตรวจดูเสียหน่อยแม่จะอยู่ข้าง ๆ เ้า"เสวี่ยถิงเอามือลูบหัวของเสวี่ยฉิน
หมึกหันไปมองหน้าไต้ซือเยว่หวงพอสบตากันเขาก็รู้สึกเหมือนทุกอย่างดูหมุนไปหมด
หมึกปรากฏตัวขึ้นที่ไหนไม่รู้แต่รอบข้างกับเป็สีขาวเหมือนอยู่บนก้อนเมฆ
ไต้ซือเยว่หวงเดินเข้ามาหาหมึกด้วยรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น
"เป็เช่นไรบ้าง โลกนี้ไม่เลวเลยใช่หรือไม่" เยว่หวง
"หลวงตารู้ด้วยหรอว่าผมเป็ใคร" หมึกพูดขึ้น ไต้ซือเยว่หวงยิ้มแต่ไม่ตอบคำถามแต่เลือกที่จะพูดต่อ
"ภารกิจของโยมใหญ่หลวงนัก อาตมานำของมาให้"เยว่หวงพูดจบก็โยนม้วนกระดาษสีน้ำตาลให้กับหมึก
หมึกรับกระดาษที่โยนมาได้ก็เปิดดู
"อะไรอ่ะ" หมึกทำหน้าสงสัย
"แผนที่ ของสิ่งนี้เ้าต้องไปเอามาเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ" ไต้ซือเยว่หวง
"ภารกิจอะไร และทำไมผมต้องทำ ทำแล้วได้เงินไหมและที่ผมมาอยู่ตอนนี้คือฝันหรอ ตลกชะมัด" หมึกร่ายยาวตามความคิดของตัวเอง
"ทุกอย่างชะตาเป็ผู้กำหนด จิตเพียงเสี้ยวนำพามาพบกัน ถึงเ้าจะฝ่าฝืนฟ้าฝ่าฝืนดิน แต่เ้าคือคนที่ถูกกำหนดมาให้ทำภารกิจในครั้งนี้เ้าจงทำตามบัญชา์เถิด" ไต้ซือเยว่หวงยิ้มก่อนจะสลายหายไปหลังจากพูดจบ
"เฮ้ย....กลับมาก่อน" หมึกร้องโว้ยวายขึ้นและพื้นที่ยืนอยู่ในตอนแรกก็สลายหายไป
"อ๊ากกกกกกก" หมึกร้องด้วยความใก่อนจะสะดุ้งตื่นสุดตัว
"เฮ้อ..ฝัน" หมึกในร่างเสวี่ยฉิน
"ตื่นแล้วหรือ" เสวี่ยถิงผู้เป็แม่คอยนั่งเฝ้าอาการของเสวี่ยฉินตลอดระยะเวลาที่เสวี่ยฉินหลับไปเป็เวลาสองวัน
"ยังฝันอยู่อีกหรือเนี่ย "หมึกบ่นพึมพำและเริ่มมองบรรยากาศโดยรอบอีกครั้ง
"ฉินเออร์เ็ปตรงไหนหรือไม่เ้าหลับไปถึงสองวัน"เสวี่ยถิงพูดด้วยความเป็ห่วง
"หนูสบายดีจ๊ะแม่"หมึกมองผู้เป็แม่ที่สวมชุดจีนโบราณและทรงผมที่แปลกไปจากเดิม
"เช่นนั้นแม่จะให้ท่านหมอมาดูอาการของเ้าอีกครั้งและแม่จะไปทำโจ๊กมาให้เ้ากินดีหรือไม่"เสวี่ยถิง
หมึกพยักหน้าตอนนี้เขาอยากนั่งทบทวนอีกครั้งเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เสวี่ยถิงเห็นดังนั้นก็เดินออกไปและให้บ่าวคนสนิทของเสวี่ยฉินเข้ามาแทน
เด็กผู้ชายที่หมึกเคยเห็นตอนตื่นมาครั้งแรกที่ใส่ชุดกระสอบป่านเปิดประตูและคลานเข่าเข้ามานั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ข้างเตียง
หมึกถอนหายใจอีกครั้งบรรยากาศภายในห้องชวนอึดอัดไปหมด
หมึกนั่งเหม่อลอยคิดอะไรไปเรื่อยๆจึงลองตบตัวเองดูว่านี่คือความจริงไม่ใช่ความฝัน
'เพลี้ย...โอ้ย...'หมึกร้องออกมา
"คุณชาย!" จือตือบ่าวรับใช้ใที่นายตัวเองเริ่มทำร้ายตนเองอีกครั้งจึงรีบลุกขึ้นมาจับที่ข้อมือของเสวี่ยฉินไว้แน่น
"คุณชาย เลิกทำร้ายตนเองเถิดขอรับ ในเมื่อท่านมือปราบไม่อยากแต่งงานกับคุณชายถึงเพียงนั้นก็เลิกสนใจเถิดขอรับฮือๆๆๆ"จือตือเริ่มร้องไห้อีกครั้ง
'อะไรวะ?'หมึกเริ่มสงสัยกับคำพูดของคนตรงหน้า
"คำพูดของท่านมือปราบช่างร้ายกาจนัก ไล่ให้คุณชายไปฆ่าตัวตายแต่คุณชายก็ไม่ควรทำตามนะขอรับ คุณชายของบ่าวงดงามเกินผู้ใด ชาติตระกูลก็ดีเป็ถึงบุตรของท่านเ้าเมืองมีเงินทองมหาศาล ใยถึงคิดทำร้ายตนเองเช่นนี้ ฮือๆๆๆ"จือตือคร่ำครวญความในใจออกมา เพราะจือตือเสียใจมากที่เสวี่ยฉินฆ่าตัวตายในคืนนั้น
'อะไรของไอ้นี่อะใครฆ่าตัวตาย ตบตัวเองแค่ครั้งเดียวเนี่ยนะ ต้องร้องไห้ขนาดนี้เลยหรอ'หมึกคิดก่อนจะสะบัดมือออกจากการกอบกุม จือตือเห็นแบบนั้นก็รีบคุกเข่ากอดขานายตนเองไว้แน่น
"คุณชาย อย่าทอดทิ้งบ่าวไปนะขอรับบ่าวผู้นี้จะขออยู่ปฏิบัติรับใช้คุณชายด้วยชีวิตของบ่าว ฮือๆๆๆ" จือตือ
"หยุดร้องไห้และพูดเรื่อยเปื่อยได้แล้ว ผมฟังไม่เข้าใจเลยสักอย่าง อีกอย่างมากอดขาผมทำไมเนี่ยผมไม่ชอบผู้ชายหรอกนะ ไปชิ้ว ๆ" หมึกทั้งผลักทั้งดันคนที่กอดขาตนเอง
"คุณชายยยยย" จือตือมองท่าทีรังเกียจนั้นด้วยน้ำตาคลอ
"ไม่ต้องทำท่าแบบนั้นได้ไหม เหมือนผมไปทำอะไรคุณและไม่รับผิดชอบขนลุก" หมึกรีบยกแขนยกขาขึ้นมาบนเตียงและกอดตนเองไว้
"คุณชายยยย" จือตือ
"เลิกเรียกแบบนั้นได้ไหม ผมไม่รู้จักคุณเลยสักนิด และคุณชงคุณชายอะไรกันบ้านผมจนครับไม่มีเงินจ้างคนรับใช้หรอก"หมึก
"คุณชายจำบ่าวไม่ได้หรือขอรับคุณชายเป็คนช่วยเหลือบ่าวมาให้อยู่กับคุณชายนะขอรับ" จือตือทำเสียงน้อยใจ
'หรือจริง ๆ แล้ว เขาต้องทำภารกิจอะไรจริง ๆ ตามที่หัวโล้นบอก' หมึกคิดเสร็จก็หันไปมองคนตรงหน้าและคิดจะหาข้อมูล
"เอ่อๆ คือ..คุณช่วยเล่าเกี่ยวกับผมได้ไหมว่าผมเป็ใครมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร และที่นี่ที่ไหน"
"คุณชายท่านเลอะเลือนไปแล้วหรือขอรับ ถึงได้จำเกี่ยวกับตนเองไม่ได้" จือตือทำท่าใ
"แค่ความจำเสื่อมได้ป่ะ" หมึกทำท่าเซ็ง
"เช่นนั้นบ่าวจะเล่าให้คุณชายฟังเองขอรับ"จือตือ
"รีบๆเล่ามา" หมึก
"ก่อนอื่นบ่าวมีนามว่า จือตือ เป็บ่าวรับใช้ข้างกายคุณชายรอง"จือตือ แนะนำตนเอง
"อือ...." หมึกพยักหน้า
"ที่นี่คือจวนท่านเ้าเมือง นายท่านเสวี่ยฉุนคือบิดาของคุณชายฮูหยินเสวี่ยถิงคือมารดาของคุณชายและยังมีคุณชายใหญ่เสวี่ยเฟิงกับคุณชายสามเสวี่ยหลงเป็พี่น้องของคุณชาย"จือตือ
"แปลว่าผมคือลูกคนกลาง เหมือนกับ...ช่างมันเถอะเล่าต่อ"หมึกพูดและหันมาตั้งใจฟังอีกครั้ง
"คุณชายคือคุณรองนามเสวี่ยฉินขอรับซึ่งมีความพิเศษกว่าคุณชายท่านอื่น" จือตือพูดด้วยดวงตาเป็ประกาย
"พิเศษยังไง" หมึก
"คุณชายเป็เกอเพียงคนเดียวนะซิขอรับ แถมรูปโฉมงดงามเกินมนุษย์ถึงจะนิสัยเอาแต่ใจเพราะถูกตามใจไปบ้าง ชอบทำร้ายบ่าวคนอื่นบ่อยๆตบตีแย่งบุรุษกับคุณหนูตระกูลอื่น นิสัยเกรี้ยวกราดด่าทอไม่เลือกทำงานบ้านงานเรือนไม่เป็ ดีแต่วิ่งไล่ตามท่านมือปราบ ชอบบังคับข่มขู่ผู้อื่นแต่คุณชายก็งามที่สุดนะขอรับ" จือตือ
'เอ่อ!ที่ฟังดูคือ....ไม่มีอะไรดีเลยไม่ใช่หรอ (눈‸눈) เหมือนถูกหลอกด่าเลยแฮะ'หมึกคิด
"แล้วเกอคืออะไรอะ" หมึก
"เกอคือบุรุษที่สามารถตั้งครรภ์ได้ขอรับ" จือตือ
"ห๊ะ!...แปลว่ามีเมียไม่ได้หรอแต่ผมมีไอ้นั่นนะผมรู้สึกได้"หมึกรีบจับที่เป้าทันทีเพื่อจับดูให้แน่ใจว่ามีอันนั้นที่หว่างขา
"คุณชาย อย่าทำท่าประหลาดเช่นนั้นขอรับเดี๋ยวมีคนมาเห็นมันไม่งามนะขอรับ" จือตือรีบห้ามทันที
"ฮือๆๆๆ หมดกันความเป็ชาย ชาติที่แล้วก็ไม่มีเมีย ชาตินี้ก็อดมีอีกความรักนี้บัดซบจริงๆ" หมึกคร่ำครวญ
"คุณชายท่านหมอมาแล้วขอรับ นั่งดี ๆ ให้ท่านหมอตรวจนะขอรับ"จือตือรีบหันมาจัดแจงท่านั่งของเสวี่ยฉินในทันทีที่เห็นท่านหมอเดินเข้ามา
ารตรวจผ่านไปได้ด้วยดีหมอที่มาตรวจแจ้งแก่ทุกคนว่าเสวี่ยฉินร่างกายปกติเพียงแต่ความจำเสื่อมชั่วคราวจึงไม่สามารถจดจำเื่ที่ผ่านมาได้ซึ่งท่านหมอจะหาหนทางรักษาให้ต่อไป
29K
