เมฆหมอกหนาทึบลอยต่ำปกคลุมทั่วหุบเขาคิรีหมอกเงาทะมึนกระจายทั่วผืนป่าโบราณที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงตระหง่านแสงจันทร์สีเงินสาดส่องลอดผ่านม่านหมอกเป็ลำแสงบางๆ เส้นแสงเล็กๆที่พอจะช่วยเป็ทางนำในความมืดมิด
เอี้ยเสวียนกำลังติดตั้งค่ายกลลูกเพื่อชี้ทางให้กับกองทัพของด่านซีเหมินค่ายกลที่เมื่อเสร็จสมบูรณ์จะส่งสัญญาณพลังงานพิเศษที่จะสื่อสารกับค่ายกลแม่ที่อยู่ในมือของนายพลลู่เส้าเทียน
ขณะที่สมาธิของเขากำลังจดจ่อ สายตาคมกริบของเขาไม่ได้สังเกตเห็นว่าบนกิ่งไม้สูงไม่ไกลนัก มีร่างเล็กสีดำสนิทของ "ผึ้งไร้เงา"กำลังลอยนิ่งอย่างไร้เสียงดวงตาคู่เล็กสีแดงก่ำของมันจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเอี้ยเสวียนและส่งภาพทั้งหมดผ่านการมองเห็นของมันไปยังที่อยู่ของาาสัตว์อสูร
ณ ปราสาทหินทมิฬที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาหินสูงชันภายในห้องโถงกว้างที่ประดับด้วยกะโหลกมนุษย์และสัตว์อสูรนับร้อยาาอสูรหมีอัคนีขนเหล็กนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ทำจากกระดูกขาวโพลนและเครื่องประดับทองคำ
"หนานฮฺวาหวัง"าาอสูรหมีอัคนีขนเหล็กมีร่างสูงเกือบสี่จั้ง ขนหนาหนาสีแดงเข้มปกคลุมร่างกายกำยำปลายขนแต่ละเส้นแข็งและคมดุจเหล็กกล้า เมื่อมันเคลื่อนไหวขนเหล่านี้จะเสียดสีกันเกิดเป็ประกายไฟเล็กๆ นับร้อยนับพันจุดดวงตาสีเหลืองอำพันเรืองแสงในความมืด เขี้ยวยาวสองคู่โผล่พ้นริมฝีปากที่เปียกชื้นด้วยน้ำลายบนคอหนาของมันห้อยสร้อยที่ร้อยด้วยหินอัญมณีและกระดูกนิ้วมนุษย์
ตรงหน้าาาอสูรมีลูกแก้วทรงกลมขนาดใหญ่ลอยอยู่บนแท่นหินแกะสลัก ภายในลูกแก้วปรากฏภาพของเอี้ยเสวียนที่กำลังทำการเคลื่อนไหวอยู่ตลอดโดยไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
"มนุษย์..." เสียงเ็าจากาาอสูรดังขึ้น "มนุษย์...ไม่มีมนุษย์คนใดกล้าย่างกรายเข้ามาในดินแดนอสูรนานแล้วนับั้แ่าระหว่างมนุษย์และอสูรปะทุขึ้น"
ทันใดนั้นเองก็ปรากฎร่างของชายในชุดคลุมสีดำทำให้ไม่เห็นหน้าตาภายใต้เสื้อคลุมนั้นปรากฎขึ้นข้างาาอสูรพร้อมทั้งกล่าวว่า "ไปจับตัวมันมาให้ข้า...ข้า้ารู้ว่ามันเข้ามาถึงตรงนี้ไอ้อย่างไรและมันสืบรู้อะไรไปบ้าง”
าาอสูรหนานฮฺวาหวังค้อมกายลงอย่างนอบน้อม"บัญชาของท่านคือคำสั่งของข้า จะให้บีบมันไปที่ไหน?"
"หน้าผามรณะ" ชายชุดดำตอบ"ให้อสูรของเ้าค่อยๆ ปรากฏตัว ไล่ตอนมันให้ไปที่นั่น ข้าจะรอพบมันที่นั่น"
หน้าผามรณะ หนึ่งในสถานที่ต้องห้ามทั้งสามของดินแดนอสูรเป็หน้าผาสูงชันที่ถูกตัดเรียบราวกับมีใครใช้ดาบั์ฟันูเาออกเป็สองซีกทางเดินแคบเพียงสองคนเดินสวนกันได้นำไปสู่ขอบหน้าผา ที่เรียกมันว่าหน้าผามรณะเพราะหมอกสีเทาหนาทึบที่ลอยวนเวียนปกคลุมตลอดเวลาทำให้ไม่อาจมองเห็นว่าเบื้องล่างลึกเพียงใดและบางครั้งในหมอกนั้นจะปรากฏสายลมกระโชกแรง ฟ้าผ่าหรือพายุหิมะที่โหมกระหน่ำโดยไม่ทันตั้งตัวและไม่มีลางบอกเหตุ นั่นคือสาเหตุที่นี่ถูกเรียกว่าหน้าผามรณะ
เอี้ยเสวียนหยุดการติดตั้งค่ายกลในทันทีที่ััได้ถึงกลิ่นอายเข็มแข็งที่กำลังไกล้เข้ามาเขารีบเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดลงในถุงผ้าที่คาดไว้ที่เอวจากนั้นจึงลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมของสัตว์อสูรก็ดังมาจากด้านหลังตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กระทบพื้น เอี้ยเสวียนหันไปมองอย่างรวดเร็วพบกับอสูรร่างใหญ่คล้ายหมาป่าสีดำสนิทแต่มีหางสีขาวฝูงหนึ่งกำลังเดินมุ่งหน้ามาทางที่เค้ายืนอยู่
“บัดซบ ตบชัก”เอี้ยเสวียนครวญในคอก่อนที่จะหันหลังวิ่งหนีไป“หมาป่าหางดาบ” เป็สัตว์อสูรระดับสี่ที่มีความเร็วสูงและนอกจากนั้นคมเขี้ยวยังสามารถกัดเหล็กให้หักได้โดยเฉพาะหางสีขาวที่ยามปกติเป็หางธรรมดาแต่เมื่อพวกมันโจมตีเหยื่อหางสีขาวจะกลับแข็งแกร่งและคมเหมือนดาบทันที
เอี้ยเสวียนใช้ท่าร่างวิ่งะโไปทางขวามือของตนเองเพราะในบริเวณนั้นเป็ป่าทึบสามารถทำให้เค้าสามารถซ่อนตัวในที่สูงเพื่อหลบหลีกการไล่ล่าของหมาป่าหางดาบได้หลังจากเอี้ยเสวียนหนีเข้าไปในป่าได้โดยหยุดอยู่บนต้นไม้ที่มีใบไม้บังอยู่จนแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกมา “เกือบไปแล้วถ้าโดนพวกมันล้อมเข้าคงต้องเกิดเสียงดังจนเรียกสัตว์อสูรมารวมกันอีกมากมายแน่ๆ” เอี้ยเสวียนคิดในใจ
ทันใดนั้นเองเอี้ยเสวียนรู้สึกสันหลังเย็นวาบความรู้สึกอันตรายถึงชีวิตแผ่ซ่านไปทั้งตัวก่อนที่เอี้ยเสวียนจะมองเห็นว่าบนต้นไม้ที่ตนยืนอยู่ห่างออกไปมีหัวของสิ่งมีชีวิตที่คล้ายงูค่อยๆยื่นออกมา“งูหลามแปดปีก” สัตว์อสูรระดับสี่ที่สามารถกลืนคนได้ทั้งตัวและพ่นพิษที่ทำให้เกิดอาการชาได้ที่สำคัญกว่านั้นคือมันบินได้
“บัดซบ วันนี้วันอะไรเนี่ยไปทางใหนก็เจอแต่ตัวอันตรายพวกนี้”เอี้ยเสวียนจ้องมองที่ตาของงูหลามแปดปีก แล้วพยายามค่อยๆถอย ก่อนที่จะะโหายไปทันใดนั้นงูหลามแปดปีก ก็ปรากฏตัวออกมาตัวมันยาวกว่า สิบเชี๊ยะมีปีกบนหลังแปดปีกทำให้มันสามารถบินได้อย่างรวดเร็วเอี้ยเสวียนที่วิ่งหนีอยู่กลับหลังมาพร้อมทั้งสะบัดข้อมือดาบโค้งในมือสะบัดออกไปอย่างเงียบกริบคมวายุบังเกิดขึ้นมาก่อนที่”เขี้ยวเงิน”ดาบคู่ใจของเอี้ยเสวียนจะสะบัดไปรูปวงพระจันทร์ตัดเข้าที่ปีกของงูหลามแปดปีกทำให้มันร่วงลงสู่พื้น
ดาบเขี้ยวเงินหมุนกลับมาที่มือของเอี้ยเสวียนก่อนที่เค้าจะสอดทมันเข้าฝักแล้วหันหลังวิ่งต่อไปก่อนที่ในสายตาด้านหน้า สิ่งที่เห็นทำให้เอี้ยเสวียนถึงกับต้องหรี่ตามองเพราะด้านหน้าเค้ามีสัตว์อสูรรูปร่างคล้ายวานร แต่มีเขายื่นออกมาบนหัวเหมือนอแรด“วานรเขาเดี่ยว” ที่สำคัญ คือพวกมันข้างหน้ามีไม่น้อยกว่า ยี่สิบตัวไม่แม้แต่จะคิดเอี้ยเสวียนหันหน้าวิ่งไปทางซ้ายทันทีเพราะด้านหลังมีงูหลามแปดปีกที่กำลังโกรธแค้นเลื้อยตามมาและด้านชวามีฝูงหมาป่าหางดาบ ด้านหน้ามี วานรเขาเดี่ยว ถึงตอนนี้เอี้ยเสวียนรู้สึกถึงความผิดปกติ แต่เค้าต้องวิ่งหนีไปจากสถานะการณ์ตรงหน้าก่อน
เอี้ยเสวียนวิ่งไปจนเขาสังเกตเห็นว่ารอบๆตัวเป็หมอกหนาที่ปกคลุมยอดเขาอยู่เค้าดีใจมากรีบเข้าไปซ่อนในหมอกทันทีเพราะว่าเค้าสามารถมองเห็นในหมอกได้เมหือนไม่มีสิ่งใดมาบังตาเอี้ยเสวียนเอื้อมมือ ชักดาบเขี้ยวเงิน”ออกมาด้วยมือซ้ายมือขวาถือยันต์วายุและอัคคีเอาไว้ พร้อมที่จะจู่โจมตลอดเวลา
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าทันใดนั้นเองก็มีลมแ่เบาพัดพาเอาหมอกที่ปกคลุมเอี้ยเสวียนให้ผ่านไปทำให้ร่างของเค้าปรากฎออกมาและเมื่อเอี้ยเสวียนมองไปด้านหน้า มีร่างขนาดมหีมาก้าวขึ้นมาบนหน้าผาโดยที่ด้านหลังมีอสูรระดับสี่ ทั้งหมาป่าหางดาบ วานรเขาเดี่ยวงูหลามแปกปีก จิ้งจอกวายุ สิงโตหิมะ และสัตว์อสูรระดับสี่อีกนับร้อยที่อยู่ด้านหลังภาพที่เห็นถึงกับทำให้เอี้ยเสวียนหายใจเข้าปอดด้วยความเยียบเย็น
” พ่อแก้วแม่แก้ว นี่มันงานแสดงสัตว์หรือไงด้วยกำลังรบขนาดนี้เมืองขนาดใหญ่บางเมืองก็ไม่สามารถต้านทานพวกมันได้”เอี้ยเสวียนคิดในใจ
าาอสูรหมีอัคนีขนเหล็กก็ก้าวออกมาจากหมู่อสูรขนสีแดงเข้มของมันส่องประกายในแสงจันทร์ ประกายไฟเล็กๆ กระพริบวับๆเมื่อขนเหล็กของมันเสียดสีกัน
"าาอสูรหมีอัคนีขนเหล็ก" เอี้ยเสวียนรำพึงในใจตาเบิกกว้างเขาเคยได้ยินถึงความน่าเกรงขามของาาอสูรตนนี้มาก่อนจากรายงานของด่านซีเหมินแต่การได้เห็นกับตาตัวเองนั้นน่าหวาดกลัวกว่ามาก
"มนุษย์" หนานฮฺวาหวังเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ"เ้าเป็หน่วยสอดแนมของด่านซีเหมิน ใช่หรือไม่? นับั้แ่มีาระหว่างมนุษย์และอสูรไม่เคยมีมนุษย์คนใดเข้ามาจนถึงที่นี่ได้"
เอี้ยเสวียนไม่ตอบ เขาพยายามสำรวจหาทางหนีแต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีทางออกแล้ว
"บอกข้ามา เ้ามาสืบเื่อะไร? และได้ส่งข่าวอะไรกลับไปแล้วบ้าง?" าาอสูรหมีอัคนีขนเหล็กหนานฮฺวาหวังถาม พลางก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว
ก่อนที่เอี้ยเสวียนจะตอบ เสียงเ็าก็ดังขึ้นจากด้านข้าง"ไม่ต้องมากความจับมันมาให้ข้าข้าจะใช้วิชาควาญิญญาสืบจากความคิดของมันเอง”
ชายชุดดำยกมือขึ้นก่อนที่จะกล่าวต่อว่า”จากนั้นข้าจะนำมันมาหลอมเป็หุ่นเชิดมนุษย์เฉกเช่นเ้าพวกนี้”
ชายชุดดำพยักหน้าให้กับบางสิ่งที่อยู่เื้ัจากนั้นร่างของมนุษย์สองคนก็เดินออกมาจากความมืด...แต่ร่างเ่าั้เคลื่อนไหวอย่างแข็งทื่อ ดวงตาว่างเปล่าไร้ประกายบนหน้าผากของพวกเขามีตราประหลาดสีแดงก่ำ – นี่คือหุ่นเชิดมนุษย์
"เห็นไหม?" ชายชุดดำพูดอย่างเย้ยหยัน"พวกนี้เคยเป็ทหารของด่านซีเหมินเช่นเดียวกับเ้าพวกมันออกมารบและถูกเราจับได้ ตอนนี้พวกมันกลายเป็หุ่นเชิดของข้าเป็ทหารที่ไม่มีวันกลัวและไม่มีวันตาย!"
จากนั้น สิ่งมีชีวิตอีกกลุ่มก็ก้าวออกมา –ร่างกายที่เป็ครึ่งมนุษย์ครึ่งอสูร บางตัวมีแขนเป็กรงเล็บคมกริบบางตัวมีหนังเกล็ดแข็งปกคลุมร่างกายแต่ทุกตัวมีดวงตาที่เต็มไปด้วยความเ็ปและความเกลียดชัง
"และนี่คือสัตว์าของเรา"ชายชุดดำกล่าวต่อ "มนุษย์ที่ถูกดัดแปลงให้เป็สิ่งที่เหนือกว่า!
เอี้ยเสวียนรู้สึกตกตะลึงและหวาดกลัวทุกอย่างที่เขาถูกส่งมาสืบนั้นเลวร้ายกว่าที่คิดมาก แม่ทัพต้องได้รับข่าวนี้!แต่เขาต้องหนีออกไปให้ได้เสียก่อน
"จับมันซะ!" าาอสูรหมีอัคนีขนเหล็กหนานฮฺวาหวังออกคำสั่ง
ทันใดนั้นเองอสูรระดับสี่จำนวนมากต่างพุ่งเข้าไปโจมตีเอี้ยเสวียนพร้อมกันเขาดึงยันต์หลายแผ่นที่เตรียมไว้ออกมา โยนเข้าใส่บรรดาสัตว์อสูรที่พุ่งเข้ามา ยันต์เ่าั้ะเิเป็แสงสว่างจ้าทำให้อสูรบางตัวตายทันทีจากการระบิดและบางตัวต้องถอยกรูดด้วยความเ็ปแต่ด้วยจำนวนที่มากมายของสัตว์อสูรที่ล้อมอยู่ทำให้ยันต์จู่โจมที่เอี้ยเสวียนเตรียมมาหมดลง จนในที่สุดเอี้ยเสวียนก็ตัดสินใจโดยลูกปัดหยินหยาง 4-5ลูกลงไปใน กลางวงล้อมที่มีอสูรอยู่เป็จำนวนมาก
“ตูม...ตูม...ตูม” เสียงะเิดังสนั่นในขณะที่สัตว์อสูรที่ล้อมอยู่าเ็ล้มตายไปจำนวนมาก
เอี้ยเสวียนใช้จังหวะนั้นวิ่งฝ่าวงล้อม แต่ชายชุดดำได้สั่งหุ่นเชิดมนุษย์ะโมาขวางหน้าเขาต่อสู้อย่างดุเดือดแต่หุ่นเชิดมนุษย์ไม่มีความเ็ปแถมร่างกายยังเหนียวเหมือนยางดาบคู่ของเอี้ยเสวียนฟันลงไปเท่าไรก็ไม่มีผล
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างหนักหน่วง เอี้ยเสวียนเริ่มรู้สึกอ่อนล้าพลังปราณและพลังจิตของเค้าเริ่มลดน้อยลงเขาถูกต้อนให้ถอยร่นไปจนถึงขอบของหน้าผามรณะแล้ว
"ไม่มีที่ให้หนีแล้ว มนุษย์"หนานฮฺวาหวังคำราม "ยอมแพ้เสีย แล้วความตายของเ้าจะไม่เ็ปนัก"
เอี้ยเสวียนมองดูสถานการณ์รอบตัว เขารู้ว่าไม่มีทางชนะการต่อสู้นี้ได้แต่ยังมีภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ – ส่งข่าวกลับไปยังแม่ทัพลู่เส้าเทียน
"เขาประกอบดาบคู่ 'เขี้ยวเงิน'กับ “ เคียวอัสนี” ของเขาเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วด้วยกลไกพิเศษที่เขาออกแบบไว้ มันแปรสภาพกลายเป็คันธนูอัสนีในทันที" "จะฆ่าข้ายังไม่ถึงตาพวกเ้าหรอก!" เอี้ยเสวียนะโพร้อมกับหยิบลูกปัดหยินหยางสิบกว่าเม็ดออกมาจากแขนเสื้อ
ก่อนที่จะมีใครทันรู้ตัว เอี้ยเสวียนใช้เคียวอัสนีเป็ธนูยิงลูกปัดหยินหยางจำนวนมากกว่าสิบลูกเข้าใส่บรรดาอสูรตรงหน้าและาาอสูรดุจสายฟ้า
"ปกป้องข้า!" ชายชุดดำะโ
หนานฮฺวาหวังกระโจนเข้าไปขวางหน้าชายชุดดำทันทีพร้อมกับะโเรียกบรรดาสัตว์อสูรให้มาเป็โล่ห์ป้องกันด้านหน้าอสูรระดับสี่กว่ายี่สิบตัวพุ่งเข้ามาในขณะที่ชายชุดดำบงการให้หุ่นเชิดมนุษย์และอสูราเข้ามาช่วยป้องกันลูกปัดหยินหยาง
แสงสว่างจ้าจากลูกปัดหยินหยางแผ่กระจายเป็วงกว้าง ดังราวกับฟ้าผ่าสิบกว่าครั้งลงมายังเป้าหมายพร้อมกันเสียงะเิกึกก้องสนั่นไปทั่วเบื้องหน้าหน้าผามรณะคลื่นพลังงานมหาศาลซัดกระหน่ำใส่สัตว์อสูรระดับสี่กว่ายี่สิบตัวที่พุ่งเข้ามาเป็โล่ห์ให้กับาาอสูรร่างของพวกมันะเิแตกกระจายเศษเนื้อและเืสีดำกระเซ็นไปทั่วบริเวณ
สัตว์อสูรอีกกว่าร้อยตัวที่อยู่รายล้อมถูกแรงอัดของคลื่นพลังงานกระแทกกระจัดกระจายบางตัวถูกซัดกระแทกกับผาหินจนกระดูกแตกหักบางตัวถูกเศษหินแหลมคมที่ปลิวว่อนฝังเข้าไปในร่าง ร้องครวญครางด้วยความเ็ป
หนานฮฺวาหวังที่พุ่งเข้ามาขวางหน้าชายชุดดำยกแขนทั้งสองข้างขึ้นป้องกันร่างตนเองแรงะเิมหาศาลกระแทกเข้าใส่แขนของมัน ถึงแม้ขนเหล็กจะแข็งแกร่งเพียงใดแต่ก็ไม่อาจต้านทานแรงะเิที่เกิดจากอักขระไฟและน้ำที่จากรึกอยู่บนลูกปัดและลูกเหล็กที่มีหนามแหลมรอบตัวที่โดนอัดและะเิออกมาเป็วงกว้างด้วยอักขระแห่งลมกระดูกข้อมือทั้งสองของาาอสูรแตกร้าวพร้อมกัน เสียงกระดูกหักดังกร๊อบเืสีแดงเข้มไหลออกมาตามรอยแยกของิั
"อ๊ากกก!" หนานฮฺวาหวังคำรามด้วยความเ็ปถอยกรูดไปหลายก้าว ร่างใหญ่โตของมันสั่นสะท้าน แต่ยังคงยืนหยัดได้อย่างน่าทึ่ง"เ้ามนุษย์จอมวายร้าย! เ้าจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!"
ท่ามกลางความวุ่นวาย เอี้ยเสวียนที่ยืนอยู่ริมหน้าผาไม่ทันระวังตัวได้รับผลกระทบจากแรงะเิที่อัดออกมาเป็กระแสลมทำให้ตัวเอี้ยเสวียนหลุดออกไปจากหน้าผาแล้วล่วงไปสู่หุบเหวด้านล่าง เอี้ยเสวียนที่กำลังใเหลือบตามองมาที่หน้าผาแรงะเิทำให้ชุดคลุมที่ปิดหน้าของชายชุดดำเปิดออก ทำให้เอี้ยเสวียนได้เห็นั์ตาสีแดงดั่งทับทิม และหว่างคิ้วมีสัญลักษณ์รูปดวงตาสีแดงปรากฎอยู่ โดยชายชุดดำจ้องมองไปที่เอี้ยเสวียนด้วยสายตาเ็าและโกรธแค้นพร้อมทั้งะโออกมา”เ้ามนุษย์ชั้นต่ำเ้ากล้าดียังไงมาทำให้ข้าต้องเสียหน้า”เสียงะโดังก้องไปทั่วหน้าผาสัตว์อสูรทุกตัวที่ได้ยินพากันตัวสั่นไม่เว้นแม้กระทั่งาาอสูร
เอี้ยเสวียนไม่ได้ยินคำสบถนั้นอีกแล้วร่างของเขาดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง หมอกสีเทาหนาทึบค่อยๆ กลืนกินร่างของเขาเสียงลมหวีดหวิวดังก้องในหู พลังงานประหลาดพัดวนรอบกายในความรู้สึกของเค้าใบหน้าของชายชุดดำมีลักษณะคล้ายกับโจวิซือ หรือจะเป็ผู้ทรยศมนุษย์อีกคน เขารู้สึกราวกับร่างกายกำลังถูกดูดเข้าสู่มิติอื่น
8K
![คู่มือเศรษฐีนีชาวนาฉบับสาวน้อยทะลุมิติ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1659075397_97772331.webp)
