บทที่ 4
ตอน สำนักฮวงจุ้ยในมหานครเซี่ยงไฮ้
“สวัสดีๆ สวัสดี ทุกคน เชิญครับ เชิญๆ” เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางเสียงผู้คนเซงแซ่ “เชิญนั่งรอก่อนเลยนะครับ ท่านใดสนใจไหว้สักการะเทพทั้งสี่ เชิญทางนี้ได้เลยครับ” เสียงชายคนนั้นยังะโบอกแเื่ที่กำลังเดินเข้ามาจากหน้าประตูสักพักแล้วจึงเดินตามผู้ที่เดินเลี่ยงไปไหว้สักการะเทพทั้งสี่ เมื่อเดินไปถึงที่แล้วก็ไม่รอช้า เริ่มช่วยแจกเครื่องไหว้สักการะให้กับแขกทั้งหลายอย่างแข็งขัน
“เชิญครับ เชิญครับ หากใครสนใจเสี่ยงเซียมซีก็เชิญได้เลยนะครับ” ปากก็พูด แต่มือก็ไม่หยุดที่จะช่วยหยิบส่งของเครื่องไหว้ให้กับแขกทั้งหลายที่ทยอยเดินกันเข้ามา “ท่านใดนัดอาจารย์ลี่ไว้ สามารถนั่งรอที่ห้องรับรองได้เลยครับ” ไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ ชายหนุ่มก็ต้องตะลึงไปกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตรงหน้า ขณะที่เขากำลังเอื้อมมือออกไปเพื่อชี้บอกทางให้กับแขกที่เข้ามาอุดหนุนศาลเ้านั้น เขาก็บังเอิญเห็นถังน้ำและอยู่ไกลๆ ลอยอยู่กลางอากาศพร้อมด้วยก้อนน้ำที่เหมือนจะเคยรวมตัวกันอยู่ในถังนั้นกำลังลอยหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศเช่นเดียวกัน ชายหนุ่มหันความสนใจไปที่คนถือถึงน้ำไปนั้น ก็กลับกลายเป็ ป้าแก่ๆ คนหนึ่งหยุดนิ่งค้างด้วยท่าทางที่กำลังพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าถังน้ำเอาไว้ เขาตัดสินใจกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็พบกับ เหล่าผู้คนที่บ้างก็ยิ้มแย้ม บ้างก็ทำท่าหดหู่ หยุดนิ่งค้างไปเสียอย่างนั้น ก่อนที่เขาจะทันได้เข้าไปสำรวจผู้คนที่หยุดชะงักอยู่นั้น ก็มีมือๆ หนึ่งเอื้อมมาแตะที่บ่าของเขาอย่างนุ่มนวล แค่พอให้ชายหนุ่มได้รู้สึกตัว เขาหันกลับไปมองอีกคนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“อะ...อย่า...อย่านะ...ผมเป็แค่เด็กดูแลศาลเ้า ผมช่วยอะไรคนแบบคุณไม่ได้หรอก!!” ชายหนุ่มพูดตะกุกตะกักพลางค่อยๆ ก้าวถอยหลัง
“ฉันไม่ได้มาเพราะ้าให้เธอช่วยอะไรหรอก” หญิงสาวเอ่อบอกด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
“...แล้ว...แล้วทำไมถึงมีแต่ผมที่ขยับได้ล่ะ” เขายังพยายามค่อยๆก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ กระทั่งเขากะระยะห่างได้มากพอแล้ว ชายหนุ่มก็รีบหันหลังกลับเพื่อจะวิ่งหนีแต่ก็ต้องชนเข้ากับชายคนหนึ่งที่ยืนนิ่งกอดเอวแฟนของตนเองอยู่ “หึ้ย...อย่าเข้ามาใกล้ผมนะ!!”
“ไม่ใช่คุณที่ขยับได้หรือพวกเค้าที่ขยับไม่ได้หรอกตอนนี้พวกเรากำลังอยู่ในห้วงมิติที่ปราศจากเวลาน่ะ” หญิงสาวก้าวขาเดินเข้าไปหาชายหนุ่มอย่างใจเย็น “เวลาอนันต์ที่นี่ เท่ากับเศษเสี้ยววินาทีของผู้คนทั่วไป” หญิงสาวหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมยาวของตนเอง มือเรียวสวยบีบของสิ่งนั้นจนแตกละเอียด แต่ถึงเช่นนั้น หญิงสาวก็ไม่ได้ปาของสิ่งนั้นทิ้งไป แต่กลับใช้อีกมือหนึ่งประกบเข้ากับมือที่มีแต่เศษผงที่ผิวััให้ความรู้สึกเหมือนเม็ดทรายแล้วถูมือทั้งสองเข้าด้วยกัน ปรากฏให้เห็นแสงสีขาวเปล่งประกายออกมาให้เห็นเพียงชั่วพริบตา ทันทีที่เธอแบมือออกก็ปรากฎให้เห็นแท่งกระดูกรูปทรางคล้ายเล็บของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำที่แกะสลักตัวอักษรภาษาจีนทั้งสองข้างด้วยคำว่า 无穷 (อู่ฉง) ไม่มีที่สิ้นสุด ไว้ด้านหนึ่ง และคำว่า 时间 (ฉีเจียน) เวลา เธอยื่นกระดูกแกสลักนั้นให้กับชายหนุ่มที่พยายามทำท่าจะลุกขึ้นยืนอย่างไม่ลังเล
“มอบสิ่งนี้ให้กับท่านหวาง ท่านรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร”
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถามอะไรต่อ กลับกลายเป็ว่ามีมือๆ หนึ่งมาสะกิดเขาจากด้านหลัง ชายหนุ่มหันหน้ากลับไปมองก็ปรากฎว่าเป็คู่รักชายหญิงมาเที่ยวที่ศาลเ้าแห่งนี้นั่นเอง
“เป็อะไรรึเปล่าครับ? ผมช่วยดีไหม?” เด็กหนุ่มตรงหน้าพยายามจะยื่นมือมาให้ความช่วยเหลือ แต่เขาก็รีบลุกขึ้นยืนก่อนที่เด็กหนุ่มจะได้ช่วยพยุงตัวเขา
“ไม่เป็ไรครับ เอ่อ ผมซุ่มซ่ามเอง ขอโทษด้วยครับ” เขาลุกลี้ลุกลนพูดปัดคนตรงหน้า พลางพยายามล้างมือเข้าไปในกระเป๋าที่เย็บซ่อนเอาไว้ในผ้าคลุมชุดฮั่นฝู่ของตนเอง “เชิญนะครับ เชิญเข้าไปสักการะท่านเทพก่อนเลยครับ แต่ถ้าคุณหนูทั้งสองอยากดูดวงละก็ เชิญที่สวนกลางได้เลยนะครับ”
“งั้น...พวกเราขอตัวนะครับ ขอบคุณมากครับ”
“ขอตัวก่อนนะคะ” เด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆเอ่ยตามแฟนหนุ่มของตนเอง
TBC
102K
