หลังจากจบการแสดง เธอก็ขอท่านพ่อออกมาเดินสูดอากาศข้างนอก เพราะี้เีปั้นหน้าคุยกับคนอื่นที่ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง ท่านพ่อก็อนุญาต เธอจึงเดินออกมานั่งเล่นที่ศาลาริมน้ำคนเดียวเพราะให้อาเมยออกไปเอาเหล้าดอกท้อมาให้เธอ
"เปิ่นหวางขอนั่งด้วยได้หรือไม่"
"ถวายพระพรเพคะ ท่านอ๋อง" หญิงสาวเอ่ยทักทายผู้มาใหม่
"เปิ่นหวางสนใจในตัวเ้ามาก ไม่ทราบว่าเ้าพอจะมีเวลาสนทนากับเปิ่นหวางได้หรือไม่"
หญิงสาวจ้องมองอ๋องหนุ่มไม่วางตา เหมือนพยายามค้นหาอะไรบางอย่าง
"หม่อมฉันว่าพระองค์คงกล่าวผิดไป"
"...."
"พระองค์สนใจหม่อมฉัน หรือสนใจวิธีการประทินโฉมของหม่อมฉันกันแน่เพคะ"
อ๋องหนุ่มถึงกับตกตะลึง ทำไมนางถึง...
"เพคะ หม่อมฉันมองออกว่าพระองค์ไม่ได้ชื่นชอบหญิงสาวอย่างเช่นชู้สาว พระองค์แค่ชื่นชอบความสวยงาม ซึ่งหม่อมฉันไม่คิดว่าผิด ทุกคนมีสิทธิที่จะรักจะชอบอะไรก็ได้หนิเพคะ"
ใช่แล้ว อ๋องผู้นี้ไม่มองหญิง เธอมีเซ้นส์เื่นี้ดี เรด้าร์เธอไม่เคยผิดพลาด เพราะในโลกเก่าเพื่อนนางแบบของเธอก็จะมีทั้งสาวแท้สาวเทียม
"ไม่ต้องกังวลเพคะ หม่อมฉันจะไม่บอกใคร หม่อมฉันแค่นึกถึงเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันมานานมากแล้ว เขาก็เป็เช่นเดียวกันกับพระองค์ "
อยู่ๆเธอก็มีน้ำตาไหลออกมา เมื่อคิดถึงเื่ราวในอดีต
ฉู่อ๋องใช้มือเกลี่ยน้ำตาที่หางตาออกอย่างอ่อนโยน
"อย่าร้อง!!ให้เปิ่นหวางเป็เพื่อนเ้าคนนั้นแทนซิ เปิ่นหวางรู้สึกถูกชะตากับเ้ายิ่งนักเหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน แต่ก่อนอื่นบอกเปิ่นหวางหน่อยว่าวิธีการแต่งตานี้ทำเช่นไร เปิ่นหวางชอบจัง" ฉู่อ๋องมองนางด้วยสายตาวิบวับ
"ได้เลยเพคะท่านอ๋อง"
สองหนุ่มสาวพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
ส่วนคนที่ไม่สนุกน่าจะเป็บุรุษชุดดำผู้หนึ่งที่ย้ายตนเองจากหลังคามาอยู่บนต้นไม้ที่ใกล้ศาลาที่สุด เนื่องจากฉู่อ๋องกางอาณาเขตรอบๆ ศาลาริมน้ำไว้ ทำให้เขาไม่ได้ยินสิ่งที่ทั้งสองคนสนทนากัน ได้แต่สังเกตการณ์อยู่ใกล้ๆ
เขากำหมัดแน่นเมื่อเห็นฉู่อ๋องเกลี่ยน้ำตาให้ซินฉี แล้วนางก็ไปพูดคุยหัวเราะคิกคักกับฉู่อ๋องต่อ เห็นบ่าวรับใช้นางเดินมาคิดว่านางจะมาตามกลับเข้างาน แต่นางดันยกเหล้ามาให้ดื่มแทน
หนึ่งเป็ถึงอ๋องหนุ่มรูปงามดั่งภาพวาดอีกหนึ่งเป็หญิงสาวงามทรงเสน่ห์ กำลังนั่งดวลเหล้ากันอยู่ในศาลาริมน้ำ ศีรษะโงนเงนซ้ายทีขวาที จนองครักษ์ของฉู่อ๋องมาพากลับห้องบรรทมไปก่อนเนื่องจากเกรงว่าจะทำให้ถูกมองไม่ดีเอาได้ที่ราชทูตแคว้นฉู่ดวลเหล้าเมาหัวทิ่มโต๊ะเยี่ยงนี้
ตอนนี้ภายในศาลาริมน้ำกลับดูกว้างขึ้นเมื่อต้องนั่งอยู่เพียงผู้เดียว เพราะฉู่อ๋องโดนลากกลับไปแล้ว ส่วนอาเมยก็โดนเธอมอมเหล้าหลับไปก่อนหน้านี้นานแล้ว
หญิงสาวตั้งท่าจะปลุกสาวใช้เพื่อกลับจวน จู่ๆ ก็โดนปิดปากจากทางด้านหลังและถูกอุ้มพาดบ่า โดดไปตามหลังคาซ้ายที ขวาที จนนางเวียนหัวไปหมด
"อุ..อุแหวะ!!" หญิงสาวอ้วกเต็มแผ่นหลังชายหนุ่ม
"บัดซบ" นอกจากนางจะย่ำยีเขาแล้วนางยังขวัญกล้าอ้วกใส่หลังเขาอีก
ชายหนุ่มเห็นลำธารเล็กๆ กับกระท่อมเก่าๆ หลังหนึ่ง คาดว่าคงไม่ได้มีคนอาศัยนานแล้ว แต่ตัวกระท่อมยังใช้การได้ดีอยู่ จึงโดดลงไปยืนข้างลำธาร
ทางด้านหญิงสาวหลังจากได้อาเจียนออกมา อาการเมาต่างๆ ก็ดีขึ้น เมื่อถูกโจรชุดดำที่อุ้มพาดบ่าวางลงที่โขดหิน นางก็ตั้งท่าจะวิ่งหนีแต่ก็ถูกอุ้มกลับมาได้ก่อน
"ลงไปล้างตัวเดี๋ยวนี้" ชายหนุ่มพูดอย่างหงุดหงิด
ซินฉีรู้สึกเสียงคุ้นหูเป็อย่างมาก
"อาซวน เ้าคืออาซวนเหรอ" หญิงสาวถามอย่างสงสัย เพราะคิดว่าเสียงเหมือนอาซวนเป็อย่างมาก
ชายหนุ่มหลังถูกจับได้ก็ไม่รู้ร้อนรู้หนาว
"ถ้าท่านอยากมาก ทำไมไม่มาหาข้าที่เรือนรึแต่งเข้าจวนให้ข้า ไม่เห็นจะต้องลักพาตัวข้ามาเยี่ยงนี้" หญิงสาวมองไปรอบๆ บ้านเก่าๆ ก่อนจะยิ้มกรุ้มกริ่ม
"หรือว่าท่านจะเขิน ที่เงียบๆ กลางธรรมชาติเช่นนี้ รู้สึกตื่นเต้นดีเหมือนกันนะ"
กรี๊ดดดด!!!ตู้ม!!
ชายหนุ่มโยนหญิงสาวลงน้ำ
"รีบล้างตัวซะ ก่อนที่ข้าจะให้เ้าไปนอนเน่าทั้งแบบนี้เลือกเอา"
ซึนๆ แบบนี้ก็น่าดูเอ็น เอ๊ย!!! เอ็นดูอยู่หรอก แต่ใครเขาสั่งเขาสอนให้ดูแลหญิงงามรุนแรงแบบนี้ ไม่รักหยกถนอมบุปผาเลย
เดี๋ยวซินดี้คนดีจะสั่งสอนท่านเองว่ารักหยกถนอมบุปผามันทำยังไง โดยเฉพาะแท่งหยกของท่าน ดูเบาไปไม่ได้เลยจริงๆ หึหึ
หญิงสาวปรือตามองไปที่ชายหนุ่ม ยกยิ้มขึ้นอย่างยั่วยวน มาให้ข้าดูแลแท่งหยกท่านเถอะ รับรองข้าจะนุ่มนวลกับท่าน
ชายหนุ่มที่กำลังเดินไปล้างตัวอีกฝั่งหนึ่งของลำธาร จู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงสายตาร้อนแรงที่หญิงสาวจ้องมองอยู่ ทำเอาเขาเสียวสันหลังแปลกๆ รีบเดินไปล้างตัวหลังโขดหินก้อนใหญ่ทันที...
**มี E-Book แล้วนะคะ สามารถติดตามได้ที่ Meb หรือตามลิ้งค์นี้นะคะ => https://www.mebmarket.com/ebook-194849-