และงานฉลองวันเกิดก็ถูกจัดขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้ดูจะธรรมดากว่างานขององค์ชายใหญ่ แต่ที่ไม่ธรรมดาก็น่าจะเป็ของขวัญที่เหล่าบุคคลผู้เห่อลูกสาวและหลานสาวนั้นเตรียมมานั่นแหละ
การมอบของขวัญของที่นี่จะไม่เหมือนของที่อื่นเพราะฮ่องเต้และเชื้อพระวงศ์จะเป็ผู้ให้ของขวัญคนสุดท้ายเพราะถือคติที่ว่าเป็ฮ่องเต้ต้องเล่นใหญ่และไม่น้อยหน้าใครทั้งสิ้น และอีกหนึ่งเหตุผลก็คือกลัวว่าเหล่าขุนนางจะอับอายที่ของขวัญของพวกตนนั้นไม่อาจเทียบชั้นกับของขวัญของฮ่องเต้ได้เมื่อถ้าตนต้องให้ของขวัญต่อจากฮ่องเต้ สู้โดนกลบรัศมีพร้อมกันดีกว่าโดนกลบทีละคน
เหล่าขุนนางทยอยมอบของขวัญให้แก่องค์หญิงโดนที่มีฮ่องเต้และองค์ชายคอยจับตามองของขวัญอยู่ว่าหากของใครมีปิ่นส่งมาก็จะตีกลับไปทันที ไล่จนมาถึงของขวัญที่นางสนมจะต้องมอบของขวัญส่วนใหญ่ก็จะเป็พวกเสื้อผ้าอาภรณ์ต่างๆ รวมถึงเครื่องประดับที่ทั้งเข้าและไม่เข้ากับชุด
จนถึงการมอบของขวัญของเหล่าเชื้อพระวงศ์เริ่มจากผู้เป็โอรส์คนสุดท้องคือ หงอ๋องที่มาพร้อมกับสำรับผ้ามากมายที่เป็ผ้าไหมและผ้าแพรจากแคว้นทางตอนใต้ที่เป็ผ้าหายากและนานๆ ทีที่จะนำออกมาขายส่วนมากจะทอเพื่อค้าขายและสวมใส่กันแค่ในแคว้นเท่านั้นแต่หงอ๋องนั้นสามารถหามาได้ รวมทั้งหมดก็ประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบผืนเห็นจะได้
ต่อด้วยของขวัญจากจินอ๋องที่มาพร้อมกับโอสถชั้นดีมากมาย มีั้แ่โอสถระดับกลางถึงระดับล้ำค่า มีโอสถระดับกลางหนึ่งร้อยห้าสิบเม็ด ระดับสูงหนึ่งร้อยเม็ดและระดับล้ำค่าอีกห้าสิบเม็ด และยังมีที่เป็น้ำและเป็ผงอีกสองร้อยอัน รวมๆ แล้วก็ประมาณห้าร้อยได้
ของขวัญจากถังอ๋องคือของทะเล อาหารทะเลต่างๆ รวมถึงสินค้าต่างๆ ที่นำเข้ามาจากต่างแดนอีกด้วยและสิ่งของบางชิ้นก็เป็สินค้าหายากที่ถูกสั่งนำเข้าโดยเฉพาะและยังถูกห้ามไม่ให้นำมาขายอีกต่างหาก ถือว่ามีเพียงองค์หญิงเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์
ต่อไปเป็ของขวัญจากเจี้ยนอ๋องผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็ชินอ๋องน้ำแข็งแต่ไม่ใช่กับซิงซิง สำหรับซิงซิงเจี้ยนอ๋องถือเป็เสด็จอาที่นางรักมากที่สุดเพราะเมื่ออยู่กับนางเจี้ยนอ๋องจะเป็บุคคลที่อบอุ่นและมีรอยยิ้มที่สามารถละลายน้ำแข็งทั้งโลกได้เมื่อเขายิ้มให้นาง ของขวัญจากเขาคือสิ่งของที่ถูกสั่งทำขึ้นด้วยช่างฝีมือที่หาตัวจับยากนานๆ ทีถึงจะยอมทำออกมาขายแต่ดีดูๆ แล้วคนนึงคงทำไม่ต่ำกว่าสิบชิ้นถึงได้มีของที่ประณีตงดงามเช่นนี้ตั้งหลายชิ้นและแต่ละอันนั้นก็ถูกสลักชื่อว่าเป็ขององค์หญิงอย่างสวยงาม
ของขวัญจากไทเฮาและฮองเฮาคือชุดที่ถูกตัดเย็บขึ้นอย่างประณีตและงดงามด้วยฝีพระหัตถ์ของพวกนางเองไม่ต่ำกว่าสิบชุดและยังมีครบตามฤดูกาลต่างๆ อีกด้วย แต่ละชุดใช้ผ้าไหมและผ้าแพรที่เป็ของล้ำค่าที่ใช้วัตถุดิบหายากมากมายและตัวเครื่องทอนั้นก็ใช่ว่าจะใช้เครื่องทอทั่วไปในการทอได้
ส่วนของฮวนฮุยนั้นมอบให้ั้แ่ก่อนเริ่มงานไปแล้วก็คือมอบไป๋หู่ให้เป็ขององค์หญิงโดยถาวรไปเลย คาดว่าต่อจากนี้ก็คงจะตัวติดกันกว่าแต่ก่อนอีกส่วนไป๋เฉอนั้นดูไม่ค่อยจะถูกกับเด็กสักเท่าไหร่
ไม่นานของขวัญจากฮ่องเต้ก็ถูกนำออกมา มันคือกระดาษสองม้วนกับก้อนสี่เหลี่ยมขนาดไม่เล็กมากหนึ่งก้อน ก่อนที่จะมอบของขวัญซิงซิงถูกเรียกให้ไปนั่งอยู่บนตักของหานหลงก่อนที่เขาจะสั่งให้ขันทีคลี่ม้วนกระดาษแผ่นเรียกออกมันคือแผนที่ดินแดนทั้งหมดของแคว้นหัวแต่ไม่รวมแคว้นที่เป็ประเทศราชและเมืองขึ้นต่างๆ
จากนั้นหานหลงก็สั่งให้ขันที่วางกระดาษลงบนพื้นแล้วให้ซิงซิงกลิ้งก้อนสี่เหลี่ยมไป มันหยุดอยู่ตรงที่พื้นที่ว่างตรงทางเหนือของแคว้น มันเป็บริเวณที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในแคว้นและมีขนาดใหญ่ไอเ้าก้อนสี่เหลี่ยมนั้นอยู่บริเวณตอนล่างของพื้นที่ซึ่งบริเวณที่โดนเ้าก้อนนั้นทับทั้งหมดคือที่ดินที่ซิงซิงจะได้ ขนาดของเ้าก้อนสี่เหลี่ยมนั้นคือหนึ่งฝ่ามือของหานหลง
เมื่อทำการเลือกที่ดินเสร็จแล้วกระดาษม้วนต่อไปก็ถูกคลี่ออกพร้อมกับเสียงของขันทีที่ดังขึ้น มันคือราชโองการที่ถูกเขียนขึ้นเพียงองค์หญิงโดยเฉพาะ
"องค์หญิงซิงซิงรับราชโองการ ฮ่องเต้มีความประสงค์ที่จะมอบสิ่งของเหล่านี้ให้เป็ของขวัญวันเกิดครบรอบสามหนาว โดยมีสิ่งของดังต่อไปนี้เครื่องประดับ จำนวน50ชุด ปิ่นชั้นเลิศ30ชิ้น ปิ่นหายาก20ชิ้น ปิ่นหยกดอกเหมย ปิ่นหยกขาวและแดงลายดอกสือซว่าน (พลับพลึงแมงมุม) ปิ่นหินแดงลายดอกหมู่ตาน (โบตั๋น) และดอกซิ่งฮวา (แอพริคอต) ปิ่นดอกต้ารี่ฮวา (รักเร่) ฉาฮวา (คาร์มีเลีย) ดอกไห่ถัง ดอกฝูหรง (พุดตาน) ไป๋ฉาน (พุดซ้อน) เฟิ่งเซียน (ดอกเทียนบ้าน) อย่างละหนึ่งชิ้น เงินจำนวนสองล้านตำลึงทอง ทองจำนวน2หีบ พื้นที่ที่องค์หญิงได้เลือกไปเมื่อครู่ และราชโองการให้องค์หญิงสามารถเลือกคู่ครองได้ด้วยตนเอง จบราชโองการ"เมื่อสิ้นเสียงของขันทีหานหลงจึงพูดต่อ
"ซิงเอ๋อร์ไว้เ้าโตกว่านี้แล้วพ่อค่อยให้เมืองขึ้นกับองค์รักษ์เงาไปให้เ้าปกครองเล่นแล้วกัน"หานหลงเอ่ยจบก็ตามด้วยเสียงฮือฮาของเหล่าขุนนาง
"เลือกคู่ครองเองหรือ เช่นนั้นเหวินเอ๋อร์ของข้าก็มีโอกาสแล้ว"
"หยางเอ๋อร์เ้าต้องพยายามทำให้องค์หญิงประทับใจให้ได้มากๆ เข้าไว้นะ"
"จิ้งเอ๋อร์เ้าต้องเข้าหาองค์หญิงให้มากๆ นะ" เหล่าฮูหยินที่มีบุตรชายต่างก็พากันบอกให้ลูกของตนพยายามตีสนิทองค์หญิงเพื่อผลประโยชน์ของครอบครัว เมื่อได้ยินเื่ที่ไม่เข้าหูทำให้บุรุษทั้งหกคน้าต่างแผ่รังสีอำมหิตออกมาไม่หยุด
"หลงเอ๋อร์เ้าไม่มีของขวัญอะไรให้น้องหรือ"ฮุ้ยหลินฮองเฮาเอ่ยถามเพราะนางยังไม่เห็นลูกชายของนางจะให้อะไรซิงเอ๋อร์เลย เสียงของฮุ้ยหลินฮองเฮาเรียกความสนใจจากซิงซิงได้ไม่น้อยเพราะนางเองก็กำลังรอของขวัญจากท่านพี่ของนางอยู่เหมือนกัน
"ก็ลูกไงพ่ะย่ะค่ะของขวัญของซิงเอ๋อร์ ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหนลูกก็จะเป็ของขวัญให้ซิงเอ๋อร์ จะดูแลปกป้องซิงเอ๋อร์ทั่วทั้งชีวิตและไม่ทอดทิ้งซิงเอ๋อร์แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ สาบานเลยพ่ะย่ะค่ะ"ต้าหลงเอ่ยด้วยท่าทีที่หนักแน่น
"ขอบคุณเ้ามากหลงเอ๋อร์"เสียงของฮวนฮุยดังขึ้นทันทีเมื่อได้ฟังคำสาบานของต้าหลงและยิ้มอย่างอ่อนโยนให้พร้อมกับความตื้นตันที่อัดแน่นอยู่ภายในใจ
"ซิงเอ๋อร์ก็จะอยู่กับท่านพี่และรักท่านพี่ไปทั้งชีวิตเละเพคะ รวมถึงท่านพ่อ ท่านแม่ เสด็จแม่ฮองเฮา เสด็จย่า แล้วก็เสด็จอาทุกคนเลยเพคะ"ซิงซิงเอ่ยออกมาพร้อมกับยิ้มแป้นให้ทุกคนที่นางบอกรัก