เติมเต็มหัวใจ เจ้าชายรัตติกาล

    เอเธนส์ร้องไห้เสียใจอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่เคยคิดเลยว่าทายาทแวมไพร์ผู้สูงศักดิ์เช่นเขา จะต้องมาเสียน้ำตาให้กับเด็กผู้หญิงที่เป็นมนุษย์คนนี้...หลังจากวันนั้นเขาก็เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่บนห้องเหมือนเดิมไม่ออกไปพบเจอใคร แม้กระทั่งลุงคริสเอาเลือดมาเสิร์ฟ เอเธนส์ก็ให้วางไว้หน้า...หนักเข้าไปจนเอเธนส์ปิดตัวเงียบไม่เจอคนในบ้านเกือบ 2 อาทิตย์ มันทำให้มาเรียและบิลลี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป…

     "ไม่ชอบที่เห็นพี่เอเธนส์เป็นแบบนี้เลยอ่ะ เห็นทีว่าพวกเราจะต้องทำอะไรซักอย่างเเล้วนะบิลลี่"

     "อืม..ฉันคิดมาได้ซักพักแล้วล่ะ..แต่เพียงเเค่ไม่เเน่ใจว่าเธอจะเห็นด้วยน่ะ"

     "อะไรหรอ นายคิดอะไรอยู่หรอ?" บิลลี่เอียงคอไปกระซิบที่หูของ มาเรียถึงเรื่องที่เขาคิดมาได้สักพัก...มาเรียยิ้มกว้างและพยักหน้าเพื่อตอบรับว่าเธอตกลงที่จะใช้แผนนี้...ตกดึกคืนนั้นมาเรียและบิลลี่อาสาเป็นคนเอาเลือดขึ้นไปเสิร์ฟเอเธนส์เอง..ปกติลุงคริสจะวางไว้ที่โต๊ะหน้าห้องแต่ทว่า..บิลลี่กับมาเรียกลับถือแก้วเลือดเดินเข้าไปในห้องเพื่อเผชิญหน้ากับเอเธนส์อีกครั้ง...และมาเรียกับบิลลี่ก็ต้องตกใจเมื่อพวกเขาได้เห็นสภาพของพี่ชายสุดหล่อในตอนนี้

     "ว้าย!!พี่เอเธนส์ นี่พี่เองหรอ?"

     "โอ้พระเจ้า...นี่เราไม่ได้เจอหน้ากันมากี่ปี่แล้วเนี้ยพี่เอเธนส์!!" ภาพที่บิลลี่กับมาเรียเห็นนั้น มันคือสภาพของศพไร้ญาติก็ไม่ปาน เอเธนส์นั่งทำตาเหม่อลอย สภาพร่างกายที่คาดว่าจะไม่ได้ลุกไปไหนมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้ว รวมถึงการอาบน้ำด้วย หนวดเคราที่รกรุงรังเล็บที่ยาวขึ้นเกือบ 2 เซนติเมตรนั้น มันทำให้บิลลี่กับมาเรียรู้เลยว่า...ตั้งแต่อินดี้จากไปเขาก็ไม่เคยลบออกจากเก้าอี้ตัวนี้อีกเลย...วินาทีนั้นมาเรียได้หันไปมองถังขยะในห้องพอดีและในถังก็เต็มไปด้วยแก้วไวน์กับเลือดจำนวนมากที่เททิ้งไว้ในนั้น...บิลลี่วางแก้วเลือดลงบนหัวเตียงก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าเอเธนส์

     "อย่าบอกนะว่าต้องแต่คุณอินดี้ออกจากบ้านหลังนี้ไป พี่ไม่ลุกไปไหนและไม่กินอะไรเลยอ่ะ...นี่มันใช่แก้วเลือดที่ลุงคริสเอามาเสิร์ฟทุกวันใช่ไหม...พี่ไม่ได้ดื่มมันหรอ?"

     "พี่เอเธนส์..พี่ได้ยินสิ่งที่พวกเราพูดหรือเปล่า..พี่เอเธนส์!!" มาเรียพยายามเขย่าร่างกายของเอเธนส์ให้รู้สึกตัว...แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลเขายังนั่งนิ่งและส่งสายตาเหม่อลอยนั้นออกนอกหน้าต่างไป..เสียงที่แผ่วเบาเปล่งออกมาอย่างช้าๆ

     "ออกไป...ออกไป" เอเธนส์พูดแต่คำนี้คำเดียวซึ่งมันทำให้บิลลี่นึกกังวลในใจว่าถ้ายังเป็นแบบนี้อีกต่อไปแม้แต่ชีวิต เอเธนส์ก็จะไม่เหลือมันไว้อีก นี่หันไปปรึกษากับมาเรียก่อนจะเดินเข้าไปหาเอเธนส์อีกครั้ง

     "ถ้าขืนพี่ยังเป็นแบบนี้อยู่...พี่คงไม่สามารถไปทวงหัวใจของพี่กลับคืนมาได้แน่..พี่ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองได้แล้วนะ พี่เอเธนส์..อย่าลืมสิว่าพี่ไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้...ลุกขึ้นมาเริ่มต้นใหม่และตามหัวใจของพี่กลับคืนมาให้ได้!!" สายตาของเอเธนส์มันเหม่อลอยไร้จุดหมาย..บิลลี่จึงนึกวิธีหนึ่งออกได้เขารีบเดินเข้าไปในห้องเก็บของและนำรูปของดารัญออกมาให้เอ็นดู..เอเธนส์เหลือบสายตามาดูภาพนั้น บัดนี้สายตาของเขามันพร่ามัวไปหมด เพราะเขาไม่ได้ดื่มเลือดมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้ว แต่เอเธนส์ก็ยังจำได้ดีว่าผู้หญิงในรูปนั้นคือใคร

     "รัน..ผมขอโทษนะ ผมทำตามที่คุณบอกไม่ได้จริงๆ ผมไม่สามารถเริ่มต้นใหม่กับเธอได้และตอนนี้เธอก็หนีผมไปแล้ว..ผมขอโทษนะรัน" เอเธนส์กอดรูปดารัญไว้เเน่นและร้องไห้ออกมา...บิลลี่กับมาเรียพยักหน้าต่อกันก่อนจะเดินลงไปข้างล่างเพื่อปล่อยให้เอเธนส์คิดทบทวนกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั่นเอง

    "ฉันพร้อมแล้ว...นายล่ะพร้อมหรือยัง?"

    "ฉันพยายามไปหาเอกสารสมัครงานของคุณอินดี้แล้วแต่มันไม่มี..เพราะฉะนั้นเราต้องเสียเวลาหาเอง เธอไหวหรือเปล่าล่ะ?"

    "ไม่ไหวก็ต้องไหวเพราะฉันไม่สามารถทนเห็นพี่ชายของฉันในสภาพแบบนี้ได้อีกแล้ว...งั้นเราเริ่มจากหมู่บ้านใกล้ๆก่อนเลย ป่ะ!!" มาเรียและบิลลี่จัดการออกตามหาที่อยู่ของอินดี้อย่างทันทีเพราะจากการที่เขาได้เห็นสภาพร่างกายและจิตใจของพี่ชายพวกเขาแล้ว...มันไม่มีสภาพคำว่าคนหรือแวมไพร์อยู่เลยเพราะสภาพที่เห็นรวมๆนั้นมันไม่ต่างอะไรกับศพไร้ญาติ…

     อีกฟากฝั่งหนึ่งของความรัก...อินดี้เดินทางกลับมาถึงบ้านและกำลังยกกระเป๋าลงจากรถพอดี..เสียงบีบแตนของเธอมันทำให้แม่ของเธอตื่นและวิ่งลงบันไดมาดู...อินดี้ลากกระเป๋าเข้าบ้านด้วยสายตาที่เศร้าสร้อยเเละหมดอาลัยตายอยาก..

     "อินดี้!!..กลับมาแล้วหรอลูก ทำไมกลับมาเร็วจัง นี่หนูทำงานยังไม่ถึง 3 เดือนเลยนะ?"

     "พอดีว่างานเสร็จไวนะค่ะ อินดี้ก็เลยกลับมาบ้านได้เร็ว..แม่ยังไม่นอนอีกหรอคะนี่มันดึกแล้วนะ..ไปนอนเถอะค่ะเพราะอินดี้เองก็จะไปพักผ่อนเหมือนกัน"

     "อินดี้ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าลูก..ทำไมถึงทำหน้าเศร้าขนาดนั้นหรือว่ามีปัญหากับเพื่อนร่วมงานงั้นหรอ..เล่าให้แม่ฟังได้นะ"

     "ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่ อินดี้แค่เหนื่อยนะค่ะ อ่อ..นี่เงิน 3 แสนค่ะ...พรุ่งนี้แม่เอาเงินนี้ไปใช้หนี้เขานะคะ...ครอบครัวเราจะได้หมดหนี้สินสักที อินดี้ขอตัวก่อนนะคะ" อินดี้ล้วงซองขาวในกระเป๋าแล้วยื่นให้แม่ก่อนจะเดินลากกระเป๋าผ่านแม่ขึ้นบันไดไป..ทันทีที่เปิดประตูออกนี่ก็ได้ล้มตัวลงนอนบนเตียงและผลักกระเป๋าเข้าไปที่ผนังของห้อง

     "เฮ้อ!!คงมีแค่บ้านสินะ...ที่ไม่เคยทำให้เราเสียใจ กลับมาอยู่กับปัจจุบันนะอินดี้..เลิกคิด เลิกฟุ้งซ่านและเริ่มต้นใหม่ เฮ้อ!!" อินดี้ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูหน้าต่าง..คืนนี้ดวงจันทร์สวยมากแต่เพียงแค่แว๊บเดียวเธอกลับเห็นหน้าของเอเธนส์ยิ้มให้เธออยู่บนดวงจันทร์...อินดี้ยิ้มตอบรับอย่างไม่รู้สึกตัว แต่เมื่อรวบรวมสติได้แล้วเธอรีบสะบัดหน้าไปมา ก่อนจะปิดประตูหน้าต่างเสียงดังและเดินกลับมานอนที่เตียงเหมือนเดิม

     "เรื่องทั้งหมดมันเป็นแค่อดีตที่ผ่านไปแล้ว อย่านะขอร้อง อย่ากลับไปคิดถึงมันอีกเลยอินดี้..ตอนนี้เธออยู่กับปัจจุบันเธอต้องเริ่มต้นใหม่ได้แล้ว" ก่อกๆๆ ก่อกๆๆ เสียงเคาะประตูห้องของเธอดังขึ้นแน่นอนว่าคนที่เคาะไม่ใช่ใคร 

     "อินดี้ แม่เข้าไปได้ไหมลูก.."

     "เข้ามาเลยค่ะแม่ ประตูไม่ได้ล็อคค่ะ" ประตูเปิดออกพร้อมกับในมือของแม่นั้นมีนมอุ่นๆแก้วหนึ่ง ที่เอามาเสิร์ฟให้จนถึงเตียง...แม่ของอินดี้ยื่นแก้วนมให้พร้อมกับนั่งลงข้างๆเธอเหมือนจะรู้ว่าตอนนี้เธอรู้สึกอย่างไร

     "แม่รู้นะว่าอินดี้รู้สึกไม่สบายใจกับอะไรบางอย่าง แม่เป็นแม่มีอะไรคุยกับแม่ได้ตลอดถึงแม้ว่าตอนนี้อินดี้จะโตแล้ว แต่ก็ยังเป็นเด็กสำหรับแม่เสมอ...มีอะไรหรือเปล่าลูก" อินดี้มองหน้าแม่ด้วยน้ำตาที่คลอเบ้าเขาวางแก้วนมลงบนโต๊ะและกระโจรเข้ากอดแม่อย่างจัง..วินาทีนั้นน้ำตาของความตื้นตันมันได้ไหลอาบแก้มทั้งสองข้างของอินดี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

     "อินดี้ไม่รู้ว่าอินดี้ทำอะไรลงไป อินดี้สับสนมากค่ะแม่..อินดี้รักรักเขาแต่อินดี้อยู่กับเขาไม่ได้ ฮือฮือ..เขารักและเป็นห่วงอินดี้เเต่อินดี้หลับหนีเขามา...อินดี้ดูเป็นคนโง่มากเลยใช่ไหมคะแม่ ฮือฮือ"

     "ฟังงแม่นะอินดี้ ความรักอ่ะมันมีหลายแบบ อินดี้รักคนๆนั้นแบบไหนล่ะ รักแบบอยากครอบครองมาไว้เป็นของตัวเอง รักแบบอยากให้เขามีความสุขโดยที่ไม่หวังผลตอบแทนหรือรักแบบเข้าใจกันและกัน"

     "รักแบบเข้าใจกันและกันคืออะไรคะแม่?"

     "ความรักแบบเข้าใจกันและกันก็คือไม่มีฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดครอบครองกัน..ไม่ใช่การที่ทำให้ฝ่ายหนึ่งมีความสุขเพียงฝ่ายเดียว...แต่มันคือความเข้าใจว่าระหว่างคนทั้งสองคนอยู่ในสถานะอะไรและมีความจำเป็นอะไรที่ต้องอยู่ด้วยกันหรือแยกจากกันไงล่ะลูก...ว่าแต่ทำไมลูกถึงทิ้งเขามาล่ะ" อินดี้นึกกะอักกะอ่วนในใจไม่กล้าตอบแม่ไปว่า มีคนในบ้านหลังนั้นจ้องจะเอาชีวิตเธอเพราะถ้าพูดไปแบบนั้นแม่ของเธอต้องไม่สบายใจมากๆแน่ อินดี้ทำได้แค่เงียบและกอดแม่ไว้แน่นๆเพื่อปล่อยให้ความรู้สึกทุกอย่างมันสูญสลายไปในคืนนี้และในวันพรุ่งนี้เธอจะเริ่มต้นใหม่...เรามาดูกันว่าการเริ่มต้นใหม่ของอินดี้จะต้องเจอกับอะไรบ้างติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ