“อีกไม่นาน!! ท่านาาจะเป็ที่กล่าวขานไปทั่วทุกมุมโลก!!”
“จงสรรเสริญ!!”
““เฮ้!!!” ”
เหล่าอัศวินต่างเฉลิมฉลองกับอย่างสนุกสนาน อีกเพียงแค่ไม่กี่วัน อาณาจักรของพวกเขาก็จะกลายเป็ที่เลื่องลือไปทั่วทั้งโลก และผู้เป็นายของตนก็กำลังจะได้รับสิ่งที่เหมาะผมกับยศถาบรรดาศักดิ์ของนาย
ทุกคนต่างมีความสุข เพราะพวกเขากำลังจะกลายเป็ตำนาน จะมีเพียงแต่ยูมินที่ปั้นหน้ายิ้มไปพร้อมกับฉลองกับพวกเขา เธอเองก็กำลังดีใจอยู่เหมือนกัน เธอกำลังดีใจกับความแค้นของเธอที่ใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดแล้ว
“ทำไมเ้าทำหน้าเหมือนไม่ค่อยเต็มใจเลยละยูมิน?”
ชายในชุดอัศวินได้เดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับนั่งลงข้างๆ ในมือของเขาถือถาดอาหารมาด้วย
“ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่รู้ง่วงนิดหน่อยนะ”
“ทั้งๆ ที่วันนี้เป็วันที่สำคัญสุดๆ อีกหนึ่งวันเลยนะ เ้านี่ขี้เซาจริงๆ ฮ่าๆ!!”
“ใช่…มันเป็วันที่สำคัญเอามากๆ สำหรับข้า”
ยูมินที่กำลังทานอาหารของตนอยู่ ก็ได้เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่อยู่ในอกเสื้อของชายคนนั้น
“นั่น…”
“หืม? เ้านี่นะหรอ?”
ชายคนนั้นได้หยิบสิ่งนั้นออกมาจากอกเสื้อ มันเป็กล่องใส่แหวนที่สวยงาม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาพกเ้าสิ่งนั้นไปทำไม
“ข้าจะไปขอแต่งงานคนรักของข้าหลังจากที่จัดการกับเ้าัตัวนั้น ดูโรแมนติกดีใช่ไหมล่ะ!!”
“….”
“หืม? ทำไมเ้าทำหน้าแบบนั้นละ??”
“ขะ ข้า…ข้าไม่เป็ไร”
ยูมินหลบหน้าชายคนนั้น ตอนนี้มันมีบางอย่างที่กำลังตีกันอยู่ภายในใจของเธอ
ความแค้นกับความรู้สึกผิด มันกำลังขัดแย้งกันอยู่…ทั้งๆ ที่ตัวเธอนั้นก็เตรียมใจถึงความสูญเสียที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้
“เ้าดูไม่ค่อยสบายนะ เ้าไปนอนพักก่อนเถอะ”
ชายคนนั้นได้ให้ยูมินกลับไปพักผ่อนที่เต็นท์ของตัวเธอ ยูมินได้ก้มหัวให้กับเขาที่นึงก่อนที่จะเดินไป
แต่ก่อนหน้านั้น…
“หากวันนั้นมาถึง…ท่านช่วยสัญญากับข้าเื่หนึ่งจะได้หรือไม่”
“สัญญาอะไร?”
“เมื่อวันนั้นมาถึง…ท่านห้ามตายเด็ดขาด”
“หึๆ ข้าไม่ยอดตายหรอก ตราบใดที่คนรักของข้ายังคงรอข้าอยู่”
“งั้นก็ดี ข้าขอตัวก่อน”
การเดินทางของาาแห่งเดมาร์และเหล่าอัศวินของเขากว่า 400,000 นาย ได้เดินทางอย่างเต็มกำลัง
ไม่นาน หุบเขาน้ำแข็งโบเรียสก็ได้อยู่ในระยะสายตาของทุกคน หุบเขาสีขาวน้ำเงินที่สวยงามนั้น ได้สะกดเหล่าผู้ที่ได้มาพบเห็นไปจนหมด
และนั่นก็ได้กระตุ้นความละโมบของผู้ที่มีอำนาจอยู่ในมือของตนเช่นกัน
“หุบเขาแห่งนี้ ต้องเป็ของข้า!!”
ความ้าที่จะนั้นมีอยู่ในตัวของมนุษย์เป็ทุนเดิมอยู่แล้ว และยิ่งมนุษย์คนนั้นมีอำนาจที่ยิ่งใหญ่มากเท่าไหร่ ความ้าสิ่งๆนั้นก็จะมากขึ้นเท่านั้น
“เดิมหน้าเต็มกำลัง!!”
‘ตึง! ตึง! ตึง!’
เสียงก้าวเท้าที่สม่ำเสมอของเหล่าอัศวินนั้นได้ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งูเาหิมะ ทั้งหมดเตรียมที่จะเข้าทำศึกกับัน้ำแข็งที่อยู่บนยอดเขาแห่งนั้น
เหล่าอัศวินตัวท็อปของอาณาจักร เหล่านักเวทผู้มากความสามารถ ทั้งหมดต่างได้เตรียมเวทปราบัและวิธีการจัดการกับสิ่งมีชีวิตระดับนี้มาเป็ที่เรียบร้อย
กองทัพกว่า 400,000 นาย ได้เดินมาจนถึงตีนเขา นี่จะเป็ประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ของเหล่ามนุษยชาติ!!
‘วิ๊วๆ’
แต่ก่อนที่พวกเขาเหล่านี้จะได้ปีนขึ้นไปบนยอดเขาน้ำแข็ง เสียงแห่งสายลมบางอย่างก็ได้พัดผ่านพวกเขา
“คะ ความรู้สึกแบบนี้!?”
ยูมินนั้นรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่น่าเกรงขามของั มันเหมือนกับของวอลคาน่าที่เต็มไปด้วยความสูงส่งและความยำเกรง
แต่มีบางสิ่งที่แตกต่างออกไป…มันไม่ใช่ความรู้สึกของผู้ที่เป็ราชินีของเหล่าั
มันกลับเป็…
ความรู้สึกของความตายและซากศพ!!
“โฮ้กกกกกกก!!!!”
เสียงคำรามได้กู่ก้องไปทั่วน่านฟ้า ร่างเงาขนาดใหญ่ได้ร่อนลงมาพร้อมกับร่างกายที่เป็เหมือนดั่งยมทูต
กลิ่นอายแห่งความตายได้ลอยคลุ้งไปทั่วพื้นที่แห่งนี้ ร่างของัที่ไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนบนโลกใบนี้ ร่างกายของสิ่งมีชีวิตที่จะกลายมาเป็ฝันร้ายของมนุษยชาติ
ร่างของาาแห่งความเน่าเฟะ…
วอลฮาซ้าค
“โฮ้กกกกกก!!!”
เพียงแค่การปรากฏตัวของวอลฮาซ้าค ก็ถึงกับทำให้อัศวินผู้หาญกล้าทั้งหลายถึงกับเบิกตากว้าง
ไม่เคยมีัตัวไหนที่มีรูปร่างแบบนี้มาก่อน นี่อาจจะเป็หนึ่งในัที่มีความอันตรายอันดับต้นๆ ก็เป็ได้
“อย่าไปกลัวมัน!!! เราจะล่าพวกมันทั้งหมด!!”
“บุกเข้าไป!!!”
““โอ้วววว!!!” ”
เหล่าอัศวินต่างวิ่งเข้าใส่วอลฮาซ้าคกันอย่างไม่คิดชีวิต แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ทำอะไรนั้น…
วอลฮาซ้าคก็ได้พ่นลมหายใจของมันออกมา กลุ่มควันสีเทาได้พวงพุ่งเข้าใส่เหล่าอัศวินทั้งหมดที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้
ไม่นาน…
ฝันร้ายของพวกเขาก็ได้เริ่มต้นขึ้น…
“อ้ากกกกกก!!!”
“เกิดอะไรขึ้น!?”
ร่างของเหล่าอัศวินที่ถูกลมหายใจของวอลฮาซ้าคเข้าไปนั้น ก็ค่อยๆ มีกลุ่มควันสีขาวบางอย่างไหล่ออกมาจากร่างของพวกเขา
เสียงกรีดร้องด้วยความเ็ปได้ดังออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน กลุ่มควันที่ลอยออกมาจากร่างของผู้โชคร้ายคนนั้น ได้ค่อยๆ ไหลกลับเข้าไปที่ร่างของวอลฮาซ้าคอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน…ชายคนนั้นก็ได้สิ้นใจลง ดวงตาที่เคยมีสีสันกลับเหลือแค่เพียงสีขาวด้านไร้ชีวิตชีวา
ราวกับว่าร่างของชายคนนั้น ได้ถูกดูดิญญาออกไปจากร่างเรียบร้อยแล้ว…
“มันคือยมทูต มันคือผู้ควบคุมความตาย!!”
“นี่มันไม่ใช่ัแล้ว!! มันคือร่างอวตารของยมทูต!!”
“อ้ากกกกก!!!”
เหล่าอัศวินทั้ง 400,000 นาย ได้ถูกัแห่งฝันร้ายตัวนี้ ดูดกลืนชีวิตของพวกเขาไปจนหมด
าาแห่งเดมาร์ได้แต่ยืนดูอย่างโง่งม มันยังไม่สามารถเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าได้เลยว่า นี่เป็ความจริงหรือเป็เพียงแค่ความฝันของตน
“ฮ่าๆ ฮ่าๆ นี่ นี่ต้องเป็ฝันร้ายแน่ๆ มันต้องเป็ฝันร้ายของข้าแน่ๆ!! เมื่อไหร่ข้าจะตื่นจากฝันร้ายนี้เสียที!!”
“มันไม่ใช่ฝันร้ายหรอก…”
“มันคือความจริง…”
“รวมไปถึงตัวของแกด้วย”
‘ฉับ!!’
ดาบสีเงินได้ฟันเข้าไปที่หัวของาาแห่งเดมาร์จนขาดสะบั้น
ยูมินได้เก็บดาบของตนเข้าฝักอย่างช้าๆ ตอนนี้ความแค้นที่เธอมีต่ออาณาจักรเดมาร์นั้น…
ได้หายไปจนหมดแล้ว…
เหลือไว้แต่เพียงความเศร้า…
ที่ตนนั้นไม่สามารถหยุดยั้งผู้บริสุทธิ์เอาไว้ได้…
สายตาของเธอได้จ้องมองไปยังกองซากศพของเหล่าอัศวินกว่า 400,000 นายที่ต้องตายลงอย่างไร้ค่า ร่างของผู้ที่เป็มิตรกับเธอ ร่างของผู้ที่เคยเป็สหายของเธอ…
ต่างต้องมาจบชีวิตลง ณ ที่แห่งนี้โดยที่ไม่มีสิ่งใดกลับคืนไปได้เลย
‘ตึง! ตึง! ตึง!’
เสียงฝีเท้าหนักๆ ได้เดินเข้ามาใกล้ตัวเธอเรื่อยๆ เงาสีดำได้บดบังแสงอาทิตย์ไปจนหมด เธอได้เงยหน้าขึ้นไปมอง และได้พบกับผู้ที่เป็ดั่งฝันร้าย
และฝันร้ายนั้น…
ก็กำลังจ้องมองกลับมาที่เธอเช่นกัน…
“ถึงคราวของข้าแล้วสินะ”
เธอเตรียมใจที่จะตายเอาไว้แล้ว ตอนนี้เธอไม่มีเป้าหมายที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว
การล้างแค้น…
ได้จบลงไปแล้ว…
.
.
.
.
.
.
.
.
“โฮ้กกกกกก!!!”
เสียงร้องของบางสิ่งได้ดังออกมาจากบนยอดเขาหิมะ วอลฮาซ้าคที่ได้ยินเสียงนั้นก็เลิกที่จะสนใจเ้าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กตรงหน้า
มันได้หันกลับไปสนใจร่างที่ไร้ิญญาของเหล่าอัศวินนับแสนแล้วเริ่มจัดการกับพวกมัน
ไม่นาน ศพเ่าั้ก็ได้กลายมาเป็ูเาซากศพ และได้กลายมาเป็ที่อยู่อาศัยของาาแห่งความเน่าเฟะ
“ข้า…รอด…อย่างงั้นหรอ…”
มันคือปาฏิหาริย์ของผู้ที่รอดจากเหตุการณ์ในครั้งนี้
และแล้ว…ภัยพิบัติตัวใหม่ก็ได้ถือกำเนิดขึ้นนับั้แ่วันนี้เป็ต้นมา…
ภัยพิบัติแห่งโรคร้าย วอลฮาซ้าค
29K
