Chapter 6
สายลับจำเป็
ณ คฤหาสน์ของบริกซ์ตั้น
“อะไรนะ นี่ไอ้ลูคัสมาตัดหน้าแย่งลูกค้าอาวุธเราอีกแล้วเหรอวะเจมส์”
“ครับนาย ั้แ่มันล้มคุณไบรอันได้มันก็เหิมเกริมหนักคิดจะแย่งลูกค้าเรามาโดยตลอด”
“ไอ้เวรเอ้ย มึงไปสืบข้อมูลมันมาเลยนะว่าลูกค้าล็อตหน้ามันมีใครบ้างแล้วไปแย่งมาให้หมด”
“จะดีเหรอครับนาย มันจะยิ่งเป็การโหมไฟให้แรงหรือเปล่า”
“กล้าทำกับน้องกูขนาดนี้แล้ว คิดเหรอว่ากูจะปล่อยมันไปง่ายๆ”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ขอเข้าไปได้ไหมคะพี่บริกซ์”
ภรรยาสาวอย่างเพียงฟ้าเคาะประตูพร้อมกับถือถาดใส่เหยือกน้ำเปล่าเข้ามาภายในห้องพร้อมมองหน้าผู้เป็สามีสลับกับเจมส์บอดี้การ์ดคู่ใจที่คอยทำงานให้อยู่ตลอด
“ฟ้า...พี่บอกแล้วไงว่าให้หน้าที่นี้เป็ของแม่บ้าน ไม่เห็นต้องเอาน้ำมาเสิร์ฟพี่ถึงห้องเลย”
ว่าไปอย่างนั้นทั้งที่จริงแล้วไม่อยากให้ภรรยาสาวรู้เกี่ยวกับงานว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่
“ไม่ต้องมามาอ้างอย่างอื่นเลยค่ะ หนูได้ยินหมดแล้วนะว่าพี่ไปคิดจะทำอะไร อย่าคิดทำอะไรที่มันร้ายต่อกันเลยนะคะ พี่เองตอนนี้ก็มีลูกถึงสองคนแล้ว”
“พี่รู้ฟ้า...แต่ดูสิ่งที่มันทำกับน้องชายพี่สิ แถมยังมาแย่งลูกค้าจากบริษัทไปอีก”
“หนูเข้าใจพี่นะคะพี่บริกซ์ พี่จะทำอะไรหนูคงจะไม่ห้ามแต่ก็ขอให้นึกถึงลูกทั้งสองของเราเอาไว้ด้วย อย่าทำอะไรให้มันรุนแรงเกินไปจะได้ไหมคะ”
เจอคำขอร้องจากภรรยาคนตัวสูงก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ส่วนเจมส์ไม่ได้พูดอะไรทำได้แค่ยืนนิ่งเงียบฟังเ้านายสองคนคุยกัน
“โอเค พี่เข้าใจแล้ว จะพยายามไม่ทำอะไรที่มันรุนแรงเกินไปแค่จะสั่งสอนมันเล็กน้อยโอเคมั้ยครับคุณภรรยา”
“โอเคค่ะคุณสามี แต่ไม่ว่าจะทำงานหนักแค่ไหนยังไงคืนนี้ต้องพาลูกชายไปทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารครอบครัวนะคะ”
“โอเคครับ เดี๋ยวพี่คุยงานกับเจมส์เสร็จก็จะไปหาลูกแล้วแหละ”
บริกซ์ตั้นยิ้มอย่างเป็มิตรให้กับภรรยาสาวก่อนที่เพียงฟ้าจะออกไป
“สรุปเอายังไงครับนาย”
เจมส์ถามย้ำอีกครั้งเพื่อ้าคำสั่งที่ชัดเจน
“ทำแบบเดิมแบบที่กูสั่ง เอาข้อมูลลูกค้ามันมาให้หมด”
“ที่จริง...ผมพอจะรู้อะไรบางอย่างมา”
“รู้อะไรวะ?”
บริกซ์ตั้นเอ่ยถามอย่างข้องใจ
“ผู้หญิงที่ชื่อเอมิกาที่มาดูแลคุณไบรอันอยู่ เธอโหมทำหลายงานเพราะค่าใช้จ่ายที่ประเทศไทยไม่พอ”
“เออแล้วมันทำไมล่ะ กูก็รู้อยู่แล้วว่าค่าใช้จ่ายคงจะไม่พอก็พ่อแม่งเล่นติดพนันแถมบริหารธุรกิจเจ๊งอีก”
“ที่จริงแล้ว...ตอนกลางคืนเธอไปทำงานเป็แม่บ้านที่คฤหาสน์ของไอ้ลูคัส”
“ว่าไงนะ!? แล้วแบบนี้ยัยนั่นเป็ไส้ศึกของตระกูลเราหรือเปล่า”
“คิดว่าไม่ครับ...เธอน่าจะไม่รู้เื่เกี่ยวกับการบาดหมางของทั้งสองตระกูล ไม่รู้ว่าเรามีเื่กับลูคัสอยู่ แต่เหมือนเธอจะเป็เพื่อนสนิทของลูก้าน้องสาวของไอ้ลูคัส”
“งั้นเหรอ...งั้นวันนี้มึงเรียกเอมิกาเข้ามาหากูที”
“ได้ครับนาย”
เวลาต่อมา
่ค่ำ
“มีอะไรรึเปล่าคะคุณบริกซ์ถึงเรียกฉันมาพบที่นี่”
หลังจากเลิกงานเธอก็รีบเดินทางมาที่คฤหาสน์ของบริกซ์ตั้นซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์ของไบรอันในทันที หวังว่าเขาจะรีบคุยธุระเพราะเดี๋ยวเธอจะต้องไปทำงานเป็แม่บ้านกลางคืนที่คฤหาสน์ของลูคัสอีก
“นี่กำลังจะไปทำงานกะกลางคืนอยู่งั้นเหรอ”
บริกซ์ตั้นเอ่ยถามพร้อมกับมองหน้าของเอมิกาไปด้วย เธอจะต้องใช้ความสวยนี้ให้เป็ประโยชน์
“ใช่ค่ะ”
“พอจะบอกได้ไหมว่างานกลางคืนที่เธอทำคืองานอะไร”
“เป็งานแม่บ้านค่ะ คอยเฝ้าคฤหาสน์ยามกลางคืน”
“งั้นเหรอ เป็คฤหาสน์ของใครล่ะ”
เจอคำถามยิงตรงแบบนั้นเอมิกาก็เริ่มเป็กังวลใจ นึกขึ้นได้ว่าลูคัสเองก็เป็มาเฟีย ฝั่งตระกูลของไบรอันเองก็เป็มาเฟีย ทั้งคู่มีปัญหากันหรือเปล่านะ?
“เป็คฤหาสน์ของคุณลูคัสค่ะ คุณบริกซ์รู้จักเหรอคะ?”
ใบหน้าสวยยิ่งอย่างเป็กังวล กลัวในคำตอบที่จะได้รับ หากเขาไล่ให้เธอไปลาออกเงินที่เธอได้กะกลางคืนก็จะหายไป เรียกได้ว่าค่าใช้จ่ายก็คงจะสะดุด
“รู้จักสิ...เพื่อนร่วมวงการกันน่ะ”
“งั้นเหรอคะ...”
“สบายใจได้ ฉันไม่ได้จะให้เธอไปลาออกจากที่นั่นหรอก”
บริกซ์ตั้นเหมือนอ่านใจเธอได้จึงพูดออกมาให้เธอคลายกังวล เอมิกาผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อได้ยินแบบนั้น
“ขอบคุณคุณบริกซ์ค่ะที่เข้าใจ ฉันมีงานสองงานถ้าหากทำงานเดียวเงินเดือนคงไม่พอใช้แน่”
“ก็เข้าใจได้อยู่ แต่ฉันมีภารกิจสำคัญอยากจะให้เธอทำ”
“ภารกิจอะไรงั้นเหรอคะ?”
“เธอทำงานที่บ้านของไอ้ลูคัส ความลับทั้งหมดของมันเธอจำเป็จะต้องรายงานฉัน อยู่ที่นั่นมันทำอะไร มันคุยโทรศัพท์กับใคร และที่สำคัญ...เอกสารข้อมูลลูกค้าภายในห้องทำงานของมันที่คฤหาสน์หลังนั้นเธอจะต้องเอามันมา”
“อะไรนะคะ!? ”
เอมมิกาไม่อยากจะทำเลยกับหน้าที่นี้ เธอรู้ตัวว่ามันเสี่ยงเกินไป เธอจะเข้าไปในห้องนอนมาเฟียได้อย่างไรกัน
คิดแล้วก็อยากจะบ้า เอมี่เอ๊ย! จะโดนเอาลูกตะกั่วยัดปากตอนไหนก็ไม่รู้!
ร่างเล็กได้แต่ครุ่นคิดกับตัวเอง
“ก็อย่างที่เธอได้ยิน ฉัน้าเอกสารความลับข้อมูลลูกค้าของมัน”
“แต่การจะเข้าห้องทำงานของคุณลูคัสได้แบบลำพังไม่ใช่เื่ง่ายๆค่ะ”
“นั่นมันหน้าที่ของเธอที่ต้องคิด ไม่ใช่หน้าที่ของฉันเอมิกา”
“แต่ว่า...”
“จงทำซะถ้าไม่อยากให้พ่อของเธอเดือดร้อน”
หนี้ที่เป็อยู่สิบล้านบาทก็ไม่น้อยเลย ยังไงเธอก็ไม่มีทางหามาใช้หนี้บริกซ์ตั้นได้
“เฮ้อ ฉันจะพยายามให้ถึงที่สุดนะคะ แต่ถ้าหากไม่ได้ฉันก็ไม่รู้แล้วว่าจะทำยังไง”
เธอว่าอย่างนั้นพร้อมกับรอบถอนหายใจ ไม่รู้เลยจริงๆว่าจะทำภารกิจนี้สำเร็จหรือเปล่า
“ทำให้เต็มที่ที่สุด ฉันเชื่อว่ายังไงเธอก็เอามันมาได้แน่นอน...หน้าตาสะสวยขนาดนี้ก็ใช้ให้เป็ประโยชน์หน่อยสิ”
บริกซ์ตั้นว่าไปอย่างนั้นทั้งที่ตอนแรกตั้งใจจะเอาเธอมาดามหัวใจให้กับไบรอัน แต่แล้วไบรอันก็ไม่ได้มีท่าทีสนใจอะไรในตัวผู้ดูแลคนนี้เพราะฉะนั้นบริกซ์ตั้นก็จะใช้เธอทำประโยชน์อย่างอื่น
“จะพยายามนะคะ”
“ถ้าเธอทำได้ รับรองเลยว่าค่าตอบแทนไม่น้อยแน่นอน”
“ค่ะ”
“เธอไปได้ละ”
หลังจากได้รับคำสั่งเสร็จสิ้นเอมิกาก็เดินออกมาจากห้องทำงานของบริกซ์ตั้นด้วยหัวใจอันหนักอึ้ง เธอจะทำอย่างไร เธอจะเอาข้อมูลลูกค้าของลูคัสมาได้ยังไงกัน
หัวใจดวงน้อยได้แต่คิดเื่นั้นเื่นี้ไปมาแต่เท้าก็ยังคงเดินเตรียมขึ้นรถเมล์กลับห้องและเตรียมตัวไปทำงานที่คฤหาสน์ของลูคัส
เอาวะเอมี่ เป็ไงก็เป็กันยังไงชีวิตนี้ก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว
“ฝากด้วยนะจ๊ะเอมิกา”
“ค่ะคุณป้า”
เอมิกาโค้งให้กับสาวใช้สูงวัยที่กำลังจะไปพักผ่อนและทิ้ง่ให้เธอได้ทำงานตอนกลางคืนต่อ
เธอยังทำเหมือนอย่างที่เคยทำในทุกวัน หยิบไม้กวาดมาปัดกวาดเช็ดถู แต่ใจดวงน้อยก็คิดไปถึงเื่ที่ว่าจะทำยังไงกับการเอาเอกสารออกมา
ไม่รอคิดอะไรให้ช้า เธอย่างกายเดินไปเคาะประตูเข้าที่ห้องทำงานของลูคัส
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“มีอะไรเอมี่”
น้ำเสียงแหบะโถามออกมา ในตอนนี้ลูคัสกำลังทำงานสำคัญที่พึ่งได้รับมอบหมายมา มีลูกค้ารายใหญ่ติดต่อเข้ามาและ้าสินค้าในอีกสามเดือนข้างหน้า
“รับชาร้อนหน่อยมั้ยคะคุณลูคัส”
“ขอเป็กาแฟดำดีกว่า”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวอีกสักครู่ฉันจะนำมาให้นะคะ”
เอมิกาที่คุยกับลูคัสผ่านประตูเดินไปทางห้องครัวแล้วรีบชงกาแฟดำพร้อมกับเดินกลับมาอีกครั้ง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“กาแฟดำมาแล้วค่ะคุณลูคัส”
“เข้ามาได้”
ลูคัสที่ใส่ชุดนอนกำลังวุ่นวายกับเอกสารตรงหน้าบอกให้หญิงสาวเข้ามาได้
“กำลังทำงานอยู่เหรอคะ ที่จริงดึกแล้วน่าจะพักผ่อน”
เธอนำกาแฟดำมาวางตรงหน้าของลูคัสพร้อมกับเหลือบสายตามองเอกสารมากมายนี้ไปด้วย
“นี่ยังเป็เวลาทำงานของฉันอยู่”
“ดูท่างานเยอะน่าดูนะคะ ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยก็เรียกได้ตลอดเลยนะคะ”
“อยากให้ช่วยเื่อื่นมากกว่า...”
ลูคัสช้อนสายตามองสาวใช้คนสวย รอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ปรากฎขึ้น หากได้ตัวเธอมามันก็อาจจะดีกว่านี้
คนตัวเล็กได้แต่ยิ้มแต่ก็ไม่ตอบอะไรออกไป
เธอออกมาจากห้องของลูคัส เดินมาที่ชั้นล่างพร้อมกับปัดกวาดเช็ดถูพลางคิดในใจไปด้วยว่าจะทำอย่างไรดีที่จะได้เอกสารข้อมูลลูกค้ามา
อีกสักพักเขาคงจะหลับ ถึงตอนนั้นเราค่อยเข้าไปค้นดูแล้วกัน
เวลาต่อมา
ตอนนี้เป็เวลาตีสามใกล้เวลาที่จะต้องเลิกงาน เอมิกาตัดสินใจเข้าไปที่ห้องทำงานของลูคัสอีกครั้ง
พยายามรวบแรงกายแรงใจและความกล้า
โชคดีที่ประตูห้องไม่ได้ล็อก สิ่งที่เธอเข้าไปหาเป็ที่แรกคือลิ้นชักตรงโต๊ะทำงานราคาแพง
เอกสารซองสีน้ำตาลมากมายอยู่ในนั้น เธอไล่สายมองทีละแผ่นแล้วพยายามเปิดดูว่ามีอันไหนเป็ข้อมูลสำคัญ
และแล้วก็พบกับเอกสารที่คิดว่าน่าจะถูกใจบริกซ์ตัน
“รายการข้อมูลสินค้าที่ต้องถูกส่งให้ลูกค้าใน่ปลายปีหลัง หวังว่าจะถูกใจคุณบริกซ์นะคะ”
พูดกับตัวเองเบาๆพร้อมลอบยิ้มเ้าเล่ห์ ไม่คิดเลยว่าการแอบเข้าห้องมาเฟียจะง่ายดายขนาดนี้
เห็นทีพรุ่งนี้เธอคงจะมาทำงานที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว ไม่ได้อยากจะทำแบบนี้กับพี่ชายเพื่อนเลยแต่เอมิกาไม่มีตัวเลือกนะหากไม่ทำอย่างนี้
เธอเอาเอกสารพับทบกันแล้วซ่อนไว้ใต้ชุดเดรสสีน้ำตาลที่สวมใส่สำหรับทำงานที่นี่
พึ่บบ
ปังง!
“กรี๊ดด!”
166
![[จบ] เนโครแมนเซอร์แห่งสถานีโซล (Necromancer of Seoul Station)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733480456_95522388.webp)
