หลังอาคารห้องซ้อมประกวดดาวเดือน
“ มีอะไรก็พูดมา ”
“ อะไรกัน… ก็ทะเลเองไม่ใช่หรอที่อยากจะคุยกับเราน่ะ ” ไอ้โต้เดินตรงเข้ามา ก่อนที่จะวางมือของมันทาบลงมาที่หน้าอกของผม มันจะค่อยๆลากนิ้วชี้จากบริเวณเนินอกลงมาจนจะถึงสะดือของผม แต่ผมกลับปัดมือของมันออกไปจากตัวของผมก่อน
“ หึ! สันดานมึงนี่แดกไม่เลือกจริงๆนะไอ้โต้ มึงนี่แม่งโคตรน่าขยะแขยงเลยวะ ” ผมพูดขึ้น
“ ฮ่าๆ อะไรล่ะทะเล ทำไมว่าเราแรงจัง เราเจ็บนะ… ที่ทะเลมองเราอยู่ตลอดเป็เพราะหึงเรากับน้องวาฬหน้าหล่อไม่ใช่หรอ ”
“ มึงอย่าพูดจาอะไรที่ชวนให้กูจะอ้วกได้มั้ยวะ กูนี่นะหึงมึง? ”
“ อ้าว! แล้วสายตาที่มองเราล่ะ… ไม่ใช่เพราะทะเลรู้สึกหวงเราที่ไปยุ่งกับเด็กพวกนั้นหรอ ”
“ กูแค่มองมึง เพราะมึงมันน่าไม่อาย ทำตัวต่ำๆแบบนั้นได้ยังไงวะ กูว่ามึงเลิกเถอะนะ… ตอนนี้พวกกูรู้สึกว่ามึงแมร่งโคตรน่ารังเกียจเลยว่ะ ”
“ จะว่าเรายังไงก็ได้…. เราไม่แคร์อยู่แล้ว ความจริง… น้ำตาลเองก็เคยเกือบจะ…. ”
ผลั๊ก!!
เสียงหมัดหนักๆของผมต่อยเข้าที่ใบหน้าของไอ้โต้อย่างจัง จนมันกลิ้งลงไปนอนที่พื้น เ้าตัวมันร้องโอดครวญออกมาเสียงดัง
“ โอ้ย!!! ไอ้เชี่ยทะเล!! มึงกล้าต่อยกูเลยหรอวะ ”
“ สำหรับมึงถือว่ากูลดตัวลงมาััมึงก็ดีเท่าไหร่แล้ว มึงอย่าได้พูดถึงน้ำตาลอีก! ไม่งั้นมึงเจอดีแน่! ”
“ กูอุตส่าห์ทะนุถนอมมึงอย่างดี อุตส่าห์ให้เกียรติมึงให้ใจมึง แต่มึงกลับต่อยกูเนี่ยนะ! ”
“ กูไม่เคยอยากได้สิ่งที่มึงพูดออกมาเลยสักนิด แค่กูเห็นหน้ามึงกูก็แทบจะอ้วกแล้ว! พฤติกรรมเหี้ยๆของมึงตอนแรกกูไม่สนใจหรอกนะ แต่มึงกับมายุ่งกับน้ำตาลของกูก่อนเอง! และนี่มึงยังจะยุ่งกับเพื่อนของน้องกูอีก! กูเตือนมึงไว้เลยนะไอ้โต้! ถ้ามึงยังทำตัวมีพฤติกรรมต่ำๆแบบนี้อีก เื่นี้กูร้องถึงมหาลัยแน่! เพราะมีเด็กและผู้เสียหายอีกหลายคนเขารอเล่นงานมึงอยู่! ”
“ หึ! กูจะบอกไรให้นะ… ไอ้พวกนั้นมันจะมีปัญญาทำอะไรกูได้ คลิปพวกมันอยู่ในมือของกู! กูจะปล่อยมันเมื่อไหร่ก็ได้! มึงต่างหากไอ้ทะเล… ทำเป็เล่นตัว ลึกๆแล้วมึงโกรธกู ที่กูแอบคุยกับน้ำตาลเมียเก่ามึงที่มันโดนรถชนจนตายไปแล้วใช่มั้ยล่ะ! หึ! ”
“ ไอ้โต้!! มึง!! ” ผมพุ่งตรงเข้าไปหาไอ้เหี้ยโต้พร้อมกับซัดหมัดไปที่หน้าของไอ้โต้อีกครั้ง
ผลั๊ว!!
“ มึงแม่ง!! ” ตอนนี้ผมโกรธไอ้โต้จนไม่อาจจะหยุดตัวเองได้อีกแล้ว ผมไม่สนใจมันที่กำลังนอนเจ็บอยู่ที่พื้นเลยสักนิด กลับเดินเข้าไปพร้อมจะซัดหมัดใส่หน้ามันอีกครั้ง แต่ไอ้พงษ์มันดันมาเห็นผมมีเื่กับไอ้โต้ก่อน มันจึงวิ่งเข้ามาล้อคตัวของผมเอาไว้
“ ไอ้ทะเล! มึงใจเย็นๆก่อนดิวะ! พวกมึงไปตามคนมาห้ามไอ้ทะเลดิ๊!! กูจะไม่ไหวแล้ว ” ไอ้พงษ์ะโบอกคนอื่นๆที่เดินมากับมันให้รีบมาช่วยกันล็อคตัวของผมเอาไว้ เพราะตัวของผมสูงและใหญ่กว่าไอ้พงษ์อยู่มาก ไม่มีทางที่ไอ้พงษ์จะเอาผมอยู่แน่ๆ
“ พอๆ ไอ้ทะเลพอแล้วมึง!! ” พวกเพื่อนของผมที่พากันวิ่งออกมาจากห้องซ้อมดาวเดือน พากันวิ่งเข้ามารั้งตัวของผมเอาไว้ และอีกส่วนหนึ่งก็เข้าไปพยุงตัวไอ้โต้ให้ลุกยืนขึ้น เพราะมันเองยังนอนร้องโอดครวญอยู่ด้วยสภาพที่ยับเยินพอดู
“ พอได้แล้วพวกมึง! นี่พวกมึงถึงขั้นลงไม้ลงมือกันเลยหรอทะเล! ” ไอ้ปูเป้เอ่ยขึ้น ก่อนจะหันมามองหน้าผมสลับกับหน้าของไอ้โต้
“ มึงจำเอาไว้นะไอ้โต้! ถ้ากูเห็นว่ามึงยุ่งกับน้องกูหรือเพื่อนน้องกูอีก…. มึงเจ็บตัวมากกว่านี้แน่! และอย่าเอาชื่อน้ำตาลมาพูดให้กูได้ยินอีก ไม่งั้น… กูเอามึงตายแน่!! ” ผมตวาดมันออกไปก่อนจะสะบัดแขนออกจากไอ้พงษ์และพวกเพื่อนที่ช่วยกันรั้งแขนผมเอาไว้ก่อนหน้านี้ แล้วเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ผมไม่รู้ว่าพวกเพื่อนผมมันพูดหรือทำอะไรกับไอ้โต้ต่อกันรึเปล่า แต่ตอนนี้ผมเดินเข้ามาในห้องซ้อมดาวเดือนเพื่อที่จะมาเอากระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์ตัวเองที่ชาร์ตแบตเอาไว้ที่โต๊ะในห้องซ้อมประกวดดาวเดือน
“ เฮีย!! ” ผมหันไปตามเสียงเรียกของน้องชายของผม ไอ้ขุนเขามันรีบวิ่งเข้ามาหาผมทันทีด้วยสีหน้าที่ดูจะใอะไรสักอย่าง
“ เฮีย! มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมพวกรุ่นพี่ถึงดูแตกตื่นวิ่งออกไปกันแบบนั้น มีเื่อะไรหรือเปล่าเฮีย ” ไอ้ขุนเขาเอ่ยถามผมออกมา ผมไม่ได้ตอบอะไรออกไปนอกจากหันไปมองหน้าไอ้เด็กรูมเมทน้องชายของผมที่มันเดินเข้ามายืนอยู่ข้างหลังไอ้ขุนเขาอีกที
“ ไม่มี! กูจะกลับแล้วนะ… มึงก็ตั้งใจซ้อมเถอะ อย่ากลับดึกนักล่ะ! และกลับพร้อมรูมเมทด้วยเข้าใจมั้ย ” ผมว่าออกไปก่อนจะหยิบของแล้วเดินออกจากห้องที่ใช้สำหรับซ้อมดาวเดือนไปทันที
“ มึงว่า… เขามีเื่อะไรกันวะ ” ไอ้ขุนเขาเอ่ยขึ้นถามผมขณะที่พวกเรากำลังเก็บของใส่กระเป๋าของตัวเอง เพื่อที่จะได้กลับหอไปนอนพัก หลังจากที่พวกเราซ้อมการประกวดั้แ่บ่ายจนมาถึงตอนนี้ ซึ่งก็เป็เวลาสามทุ่มกว่าแล้ว
“ กูอยู่กับมึงจะรู้มั้ยล่ะ! มึงนี่ก็ถามไม่คิดเลยนะไอ้ขุนเขา ”
“ เอ้า!! งั้นกูต้องไปถามใครวะ ใช่! พี่ปู้เป้! พี่ปูเป้ต้องรู้เื่แน่! ”
“ พอเลยมึง! รีบกลับไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ เลิกยุ่งเื่ชาวบ้านสักที! ” ผมว่าออกไป แม้ในใจของผมเองก็อยากจะรู้เื่ที่เกิดขึ้นไม่ต่างกับไอ้ขุนเขา แต่ก็คิดว่าควรจะกลับไปนอนพักผ่อนที่หอพักของตัวเองได้แล้ว
“ เฮ้อ!!! กลับก็กลับวะ ”
หอประชุมสถานที่ประกวดดาวเดือนมหาลัย xxx
หลังจากวันนั้นที่พวกเรากลับมาจากซ้อมดาวเดือนกัน ก็มีข่าวลือในหมู่ผู้เขาประกวดด้วยกันไปได้ยินว่าเกิดเื่ชกต่อยกันของรุ่นพี่ดาวเดือน แต่ผมเองก็ไม่รู้หรอกครับว่าใครกับใครต่อยกัน ไอ้ขุนเขามันบอกว่าเื่นี้มันจะต้องสืบจนรู้ให้ได้ ล่าสุดมันบอกว่าจะไปถามพี่ชายมันที่วันนี้ว่างมาดูการซ้อมดาวเดือนเป็วันสุดท้ายของพวกเรา แต่นี่มันก็หายไปเกือบๆจะชั่วโมงแล้วนะ ทิ้งให้ผมเองนั่งพักเหนื่อยอยู่คนเดียวมาตั้งนานแล้ว ระหว่งาที่ผมนั่งรอมันผมก็เล่นโทรศัพท์ของตัวเองอัปเดตข้อมูลข่าวสารต่างๆ โดยที่ล่าสุดผมพึ่งจะกดเข้าไปดูรูปตัวเอง ที่ถูกเอาไปลงในเพจผู้เข้าประกวดดาวเดือนของมหาลัยในปีนี้เพื่อโปรโมท และมียอดกดถูกใจและคอมเมนท์ถล่มทลายไม่แพ้รูปของไอ้ขุนเขาเลย ดูเผินๆอาจจะมากกว่าไอ้ขุนเขาด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้ใส่ใจเื่นี้มากนัก ใครจะแพ้ใครจะชนะก็ช่างเถอะ แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอแล้วล่ะครับ
“ ไอ้วาฬ!! ” เสียงเรียกชื่อผมดังมาแต่ไกล จากเพื่อนตัวดีของผมเอง
“ เอ้า! ว่าไงไอ้ตั้ม! มึงมาอยู่นี่ได้ไงวะ ”
“ โหย!! มึงนี่แม่งความจำสั้นจริงๆนะ กูก็มาเป็พี่เลี้ยงมึงไงถามได้ มึงเป้นคนเลือกกูเองแท้ๆนะไอ้วาฬ ” ไอ้ตั้มว่าพร้อมกับบ่นผมออกมา
“ เออว่ะ! กูลืมไปเลย แต่มึงพึ่งมาดูแลกูเนี่ยนะ? ”
“ โหย! มึงก็รู้ว่ากูอยู่ตามงาน ตามเล็คเชอร์ให้มึงอยู่ นี่กูปลีกตัวมาหามึงได้ก็ดีเท่าไหร่แล้วครับ คุณเพื่อน! ”
“ เออๆ ขอบใจวะเพื่อนรัก ” ผมว่าออกไป
“ เออ.. ว่าแต่นี่! ไอ้รูมเมทหน้าหล่อมึงไปไหนแล้วล่ะ ” ไอ้ตั้มเอ่ยขึ้นถามหาไอ้ขุนเขา
“ กูก็ไม่รู้ว่ะ! ล่าสุดบอกจะไปพี่มันจนตอนนี้กูไม่รู้ว่ามันไปไหนแล้วเนี่ย ”
ผมว่าขึ้นพร้อมกับทำท่าชะเง้อมองหาไอ้ขุนเขา จนไอ้ตั้มเองก็ชะเง้อหันไปตามทางที่ผมมองดู
“ เออ.. ช่างไอ้ขุนเขามันก่อนเถอะ! ว่าแต่มึงรู้เื่นี้ปะ ”
“ เื่นี้? เื่นี้เื่อะไรวะ ”
“ เอ้า! ก็เื่ที่พี่โต้โดนจับไง ”
“ ห้ะ! พี่โต้โดนจับ! อื้อ!!! ” ผมะโเสียงดังออกมาด้วยความใ ไอ้ตั้มจึงรีบเอามือมาปิดปากของผมทันที โชคดีที่ไม่มีใครได้ยินเพราะเครื่องเสียงที่กำลังซ้อมซาวนด์เสียงอยู่นั้นดังพอสมควร
“ เบาๆดิวะไอ้วาฬ ”
“ อื้อ! อ่อยอู! ”
“ ที่มึงพูดนี่เื่จริงหรอวะ ” ผมเอ่ยถามไอ้ตั้มออกไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“ เออดิ! กูก็พึ่งรู้มาจากพี่รหัสกูนี่แหล่ะ ”
“ แล้วพี่เขาโดนจับเื่อะไรวะ? ”
“ เห็นพวกรุ่นพี่ปี2 เขาว่าพี่โต้โดนจับเื่อัดคลิปแบล็กเมย์รีดไถเงินคนอื่น ” ไอ้ตั้มเอ่ยกระซิบพูดกับผมเบาๆออกมา
“ เชี่ย! จริงหรอวะเนี่ย ”
“ เออ! กูได้ยินมาสองรูหูของกูเลย มึงไม่เชื่อก็ไม่แปลกหรอก กลุ่มเราไอ้นีโอกับไอ้วินมันยังใเลยพอได้รู้เื่นี้ครั้งแรกอ่ะ ” ก็คงไม่แปลกหรอกครับ เพราะปกติเวลาเลิกคลาส กลุ่มพวกผมจะไปหาที่นั่งข้างๆคณะหรือโรงอาหาร แล้วพี่โต้แกเองก็ชอบซื้อขนมมาให้กลุ่มของพวกผมกินกัน บางครั้งพี่แกยังชวนไปกินเหล้าห้องพี่แกเลยนะครับ แต่ติดที่พวกผมเองไม่ค่อยจะว่างกันเพราะสัตวแพทย์เองก็ค่อนข้างที่จะเรียนหนักอยู่พอสมควร
“ อ้าว! ไอ้ตั้ม! มาด้วยหรอมึงอ่ะ ” เสียงของไอ้ขุนเขาที่เดินมาทางที่พวกผมกำลังนั่งเม้าท์กันอยู่ทำเอาผมกับไอ้ตั้มต้องรีบหยุดพูดเื่ของพี่โต้กันทันที
“ เออดิ! ว่าแต่มึงไปไหนมาเนี่ย ” ไอ้ตั้มเอ่ยขึ้นถามไอ้ขุนเขามันออกไป
“ อ๋อ! กูไปหาพี่กูมานะ แล้วก็… ไปแกล้งเพื่อนมึงมาด้วย ”
“ ห้ะ! แกล้งเพื่อนกู อย่าบอกนะว่าหมายถึงไอ้วินน่ะ ” ผมเอ่ยถามไอ้ตั้มออกไปอีกครั้ง
“ เออดิ! กูเจอวินนี่นั่งเล่นอยู่หน้าหอประชุมเลยเข้าไปแกล้งมา มึงดูแขนกูสิ่! เขียวช้ำอีกแล้ว… คนอะไรตัวเล้กแต่แรงเยอะชิบหายเลยว่ะ ” ไอ้ขุนเขามันว่าไอ้วินออกมา แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังอมยิ้มออกมาเหมือนกับคนเป็บ้า เฮ้อ!!
“ กูชักคิดแล้วนะ… ว่าที่มึงชอบแกล้งไอ้วินเนี่ย! มึงชอบมันจริงๆหรอวะไอ้ขุนเขา ”
“ ชอบหรอ… อื้ม! กูคงชอบวินนี่แหล่ะมั้ง ไม่รู้ดิ! แค่เห็นหน้าวินนี่กูก็ยิ้มได้เลยวะ คนอะไรน่าแกล้งน่าฟัดชิบหายเลย ”
“ เห้ย! มึงใจเย็นๆก่อนนั่นเพื่อนพวกกูเองนะเว้ย ”
“ ทำไมวะ! พวกมึงรับไม่ได้หรอถ้ากูจะชอบวินนี่อ่ะ ” ไอ้ขุนเขาเอ่ยขึ้นถามพร้อมกับทำสีหน้าเครียดๆ
“ ไม่ใช่ว่ารับไม่ได้ มึงจะคบกับใครหรือจะชอบผู้หญิงผู้ชายพวกกูไม่ได้ว่าหรือรังเกียจอยู่แล้ว แต่ไอ้วินมันเป็เพื่อนกูไงมึงเข้าใจมั้ย ถ้ามึงไม่จริงจังกับมันแล้วมันดันไปชอบมึงกลับขึ้นมา กูกลัวว่าพวกเราจะมองหน้ากันไม่ติดมากกว่า ” ไอ้ตั้มเอ่ยขึ้นอธิบายออกมา
“ หึ! มึงไม่ต้องห่วงหรอก… ยังไงกูก็ชอบวินนี่ และชอบมากๆด้วย ”
“ มึงพอก่อนเลยไอ้ขุนเขา! กูไม่ได้จะกีดกันมึงกับไอ้วินหรอกนะ แต่มึงอย่าไปเล่นกับความรู้สึกของมันมาก ค่อยๆเป็ค่อยๆไปจะได้ไม่ถล่ำลึกไปมากกว่านี้ ถ้าสุดท้ายมึงไม่ได้ชอบมันจริงๆ เพราะไอ้วินมันจะเสียความรู้สึกเอาได้ ” ผมเอ่ยขึ้นบอกกับไอ้ขุนเขาอีกครั้ง
“ เออ! อย่างที่ไอ้วาฬว่ามานั่นแหล่ะ ถ้ามึงจริงใจและมั่นใจจริงๆว่าชอบเพื่อนกู พวกกูช่วยมึงเต็มที่ไอ้ขุนเขา ” ไอ้ตั้มว่าขึ้นพร้อมกับยักคิ้วเท่ๆไปให้ไอ้ขุนเขา
“ ต้องแบบนี้ดิวะตั้มเพื่อนรัก! มึงนี่ซัพพอร์ตเพื่อนเก่งจริงๆ ” ไอ้ขุนเขาพอได้ยินไอ้ตั้มพูดว่าจะช่วยมันเื่ไอ้วินก็ยิ้มออกมาและพูดชมไอ้ตั้มทันที ผมที่เห็นแบบนั้นจึงได้แต่ส่ายหัวทันที ไอ้สองคนนี้แม่งเข้ากันเป็ปี่เป็ขลุ่ยกันได้ง่ายจริงๆ พวกผมนั่งคุยกันไปสักพัก ทั้งเื่ไอ้วิน เื่ข่าวพี่โต้ที่พวกผมมารู้ทีหลังว่าคนที่ทำให้พี่โต้ถูกจับเป็คนในกลุ่มรุ่นพี่ดาวเดือนของพวกเราเองนี่แหล่ะ ที่ถูกพี่โต้ใช้คลิปแบล็กเมย์พี่เขาไป และพอพี่โต้ถูกตำรวจจับ พวกเหยื่อคนอื่นๆต่างก็เข้าไปให้ปากคำกับตำรวจและเป็พยานกันนับสิบคน ทำเอาพวกผมถึงกับช็อกกันไปอีกรอบ
พวกเราพูดคุยกันได้อีกไม่นานพวกรุ่นพี่ก็มาเรียกซ้อมใหญ่อีกครั้ง และก็กินเวลาจนถึง 4 ทุ่ม ไอ้ตั้มเองก็อยู่ช่วยดูแลผมพร้อมกับไอ้วินและไอ้นีโอที่เข้ามารอผมด้วยในภายหลัง พวกมันซื้อน้ำซื้อขนมมาให้ผมกินอย่างอิ่มหน่ำสำราญเลยก็ว่าได้ แต่ดูเหมือนคนที่จะกินได้ไม่แพ้ผมน่าจะเป็ไอ้ขุนเขารูมเมทของผมด้วยนะครับ มันอ้อนไอ้วินให้ป้อนนั่นป้อนนี้มันไปทั่ว แต่ไอ้ขุนเขาก็จะได้รับคำด่ากลับมาว่า มึงเป็ง่อยหรอไอ้สัส มึงมือขาดพิการหรอไอ้เห้ มึงเป็เด็กปัญญาอ่อนหรอไอ้ฟาย ซึ่งแต่ละคำที่ไอ้วินพูดว่าไอ้ขุนเขาออกมาพวกผมฟังแล้วยังแทบจะลุกหนีออกไป มีแต่ไอ้ขุนเขาที่มันยังยิ้มรับและยังคอยแกล้งเรียกฝ่ามือของไอ้วินให้ทุบลงที่แขนของมันได้ตลอดเวลานั่นแหล่ะครับ สรุปแล้วไอ้ขุนเขามันเป็พวกโรคจิตชอบความรุนแรงหรือยังไงนะ ถึงได้ชอบให้ไอ้วินทำร้ายร่างกายมันแล้วมันก็หัวเราะออกมา เฮ้อ!!! ผมล่ะเหนื่อยใจจริงๆ
ฝากกดไลค์กดติดตามและคอมมเนท์เป้นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ อ้าว! พี่โต้มาไม่เท่าไหร่ก้ไปซะแล้ว แต่พอได้ฟังเื่พี่โต้แล้วรู้สึกดีใจที่พี่วาฬไม่โดนหลอกไปกับเขาด้วย ยังไงก็ฝากลุ้นเป็กำลังใจด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายเื่นี้นะครับ >
32K
