รอยยิ้มอย่างผู้ชนะฉาบขึ้นบนใบหน้า ดวงตาของเจคเป็ประกายอย่างขบขัน เมื่อปล่อยมือจากเอวเธอลง
“ถ้างั้น ก็แปลว่าผมกลับมาบ้านได้ทันเวลาสินะ”
“อ้าว... ก็ไหนคุณบอกว่า ที่คุณกลับมาบ้านนี่เพราะจอห์นไงล่ะ” เธอโต้เสียงเกรี้ยว
“ผมไม่ลืมเหตุผลที่ทำให้ผมต้องเดินทางกลับมาหรอกน่า” เขาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น เดินไปหยิบแจ๊คเก็ตที่พาดไว้กับเก้าอี้ขึ้นมาสวมใส่ เมื่อเรียบร้อยแล้วก็หันหน้ามาทำท่าโค้งคำนับให้เธอเป็เชิงเยาะ “เอาละ เราจะออกไปร่วมงานกับเขาพร้อม ๆ กันได้หรือยังล่ะ”
จูเลียเป็ฝ่ายมองมาเห็นทั้งลูกชายและลูกสะใภ้ตอนที่เดินผ่านประตูกระจกบานเลื่อนออกมาก่อนใครอื่นดังนั้นเธอจึงรีบลุกขึ้นเดินมาหา เอื้อมไปเกาะแขนลูกชายไว้ สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก กวาดไปทั่วไปหน้า
“เข้าไปดูจอห์นนี่หรือยังล่ะลูก”
“ตอนนี้จอห์นอนหลับอยู่ค่ะ” ธันยาตอบแทนแต่เจคเอื้อมมือมาแตะแขนให้เธอหยุดพูด
“ผมเข้าไปดูั้แ่ตอนมาถึงแล้วละครับ” เจคตอบเหลือบตามองธันยาที่มีสีหน้าแปลกใจเยาะ ๆ “ดูเหมือนแกจะหลับไปก่อนที่หนังโทรทัศน์จะจบเสียด้วยซ้ำ”
“แกเป็เด็กน่ารักไหมล่ะ” จูเลียมิได้ใส่ใจกับความเงียบขรึมของลูกสะใภ้เลยแม้แต่น้อย “เหมือนเจมมี่ตอนเด็ก ๆ เป็ที่สุดเลย ไม่ผิดหรอกจอห์นนี่น่ะเป็แลสสิเตอร์แน่ ๆ”
“เื่นั้นไม่ต้องสงสัยหรอกครับ” เจคตอบอย่างคล้อยตามไม่มีแววรื่นรมย์บนใบหน้าเมื่อเขาหันไปมองธันยา “ท่าทางแกเป็เด็กดีจริงๆ เสียด้วยสิ”
นี่เขากำลังชมเธอหรือนี่ ธันยารู้สึกสงสัยอยู่ แต่ขณะเดียวกัน ความรู้สึกปราโมทย์ก็เปี่ยมขึ้นในใจ แต่ในตอนนั้นเองแขกบางคนก็หันมาเห็นเขาเข้า และความคิดคำนึงในใจของธันยาก็ต้องถูกเปลี่ยนไป
แขกทุกคนที่มาร่วมงานในวันนี้ สวมเสื้อนอกผูกเนกไทกันอย่างเต็มพิธีทั้งสิ้น ซึ่งทำให้เจคดูแปลกไปกว่าใครอื่น ในเมื่อเขาอยู่ในเครื่องแต่งกายชุดลำลอง แต่กระนั้น ธันยาก็ยังต้องยอมรับว่าแม้เขาจะอยู่ในชุดธรรมดาเช่นนี้แต่บรรยากาศที่รายล้อมอยู่รอบตัวก็เต็มไปด้วยพลังและศักดิ์ศรีแห่งความเป็ชายชาตรียิ่งนัก เขาวางมืออยู่บน่ตะโพกของเธอ ทำให้ธันยาต้องอยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลา ขณะที่เจคทักทายกับแขกคนที่เคยรู้จักกันมาก่อน และรับการแนะนำให้รู้จักกับคนใหม่ ๆ มันเป็การแสดงออกที่สุภาพ และไม่จำเป็จะต้องแนะนำใคร ๆ ก็ทราบดีว่าเธอเป็ภรรยาของเขาและต้องรับฟังคำพูดซ้ำ ๆ ซาก ๆ จากแขกเ่าั้ ที่แสดงความยินดีแปลกใจกับการที่เจคกลับมาบ้าน โดยมิได้มีใครคาดหมาย
เสียงมิสซิสส์ ออสกู๊ดเพิ่งจะกล่าวว่า
“เธอคงจะมีความสุขมากทีเดียวนะ ที่สามีกลับมาบ้านหลังจากที่ต้องไปทำงานเสียนานเชียว” ตอนที่ธันยาเหลือบมองไปเห็นแพทริคกับน้องสาวของเขาเดินตรงเข้ามาหา
“ไม่ได้ครึ่งความดีใจของจอห์นหรอกค่ะ” ธันยาตอบพยายามบังคับสายตาของตนเองมิให้มองใบหน้าขรึมเคร่งของแพทริค
“อ๋อ... หมายถึงลูกชายของเธอใช่ไหม เออ...นี่แกรู้หรือยังล่ะว่าพ่อกลับมาแล้ว”
“ตอนที่เจคมาถึง แกนอนหลับไปแล้วละค่ะ”
ธันยาพยายามกระถดถอยออกจากวงแขนที่โอบรอบเอวไว้หลวม ๆ ไม่้าให้แพทริคเห็นภาพบาดตานั้น แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงอ่อนหวานของเชียล่าดังขึ้น ในขณะที่เธอกำลังผงกศีรษะรับรอยยิ้มอำลาจากมิสซิสออสกู๊ด เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นสาวสวยผมดำกำลังจุมพิตแก้มเจคเป็การทักทายอยู่
“คุณทำให้ฉันแปลกใจมากทีเดียวค่ะ เจค” เชียล่าทำเสียงตัดพ้อต่อว่า “ที่จริงคุณน่าจะกระซิบบอกฉันสักนิดนะคะว่าคุณกำลังจะบินกลับมาบ้าน ฉันจะได้ช่วยเก็บความลับไว้ให้คุณอีกคน”
“ตอนนั้น ผมยังไม่ได้ตัดสินใจนี่” เจคตอบสีหน้าของเขาบอกความชื่นชมอยู่ไม่น้อยกับสายตาของสาวสวยผมดำที่กำลังโลมไล้ใบหน้าของเขาอยู่ “แล้วผมก็ยังนึกไม่ออกด้วยว่า มันมีเหตุผลอะไรบ้างที่ผมจะต้องกลับบ้าน”
เท่าที่ธันยารู้ เจคกับเชียล่าแทบจะไม่เคยพบกันมาก่อนเลย ตอนที่เจคกับเธอแต่งงานกันนั้น เชียล่าอายุประมาณสิบห้าเห็นจะได้ ถ้าคนทั้งสองจะพบกัน ก็คงจะเป็ตอนที่เขากลับมาบ้านเมื่อสี่ปีก่อน
เชียล่าตวัดสายตามองมาทางธันยา แววในดวงตาบอกความขบขัน เมื่อเห็นสีหน้าของธันยาบอกความไม่เข้าใจ
“ตายจริง นี่แพทริคไม่ได้เล่าให้เธอฟังหรอกหรือ” เชียล่าแสร้งถามเสียงอ่อนเสียงหวาน “ว่าเมื่อเดือนที่แล้วนี่ฉันตามเขาไปแอฟริกาด้วย ถึงได้พบกับเจคไงล่ะ”
ธันยาเหลือบตามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของบุรุษผู้ยืนอยู่ข้างตัว สีหน้าของเขามิได้เปิดเผยความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น ก่อนที่จะมองไปทางแพทริคเหมือนจะขอคำยืนยันมองเห็นแววแห่งความอึดอัดใจฉายแสงอยู่ในดวงตาคู่สีน้ำตาล
“คงจะหาเพื่อนเดินทางละมังคะ” ธันยาเอ่ยถามกึ่งแสดงความคิดเห็นของตัวเอง
“ใช่ครับ” แพทริคตอบสั้น ๆ
“ฉันเองละค่ะ ที่เป็คนเซ้าซี้ให้เขาพาน้องสาวเล็ก ๆ คนนี้ไปเที่ยวด้วย บังเอิญตอนนั้นฉันได้หยุดพักร้อนประจำปี” เธอเหลือบตาขึ้นมองหน้าพี่ชายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ปกติแล้ว เขาก็ยุ่งอยู่กับการบินกลับไปกลับมาระหว่างยุโรปกับแอฟริกาอยู่แล้วพอไปถึงที่นั่นฉันี้เีบินตามเขาด้วยก็เลยขอพักที่แอฟริกาเสียเลย ฉันน่ะเบื่อจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้วนะคะ ถ้าเจคไม่หยุดงานมาอยู่เป็เพื่อนสักวันสองวันละก้อ”
ความร้อนในเรือนกายค่อยๆ แผ่สร้านขึ้น เมื่อธันยาพอจะมองเห็นความหมายที่แฝงอยู่เื้ัคำพูดของเชียล่า
“เหรอคะ แพทริคเขาไม่ได้เล่าเื่นี้ให้ฉันฟังหรอก”
ในน้ำเสียงนั้น คล้ายจะกล่าวพาดพิงไปถึงสามีว่า เขาก็มิได้เล่าเื่นี้ให้เธอฟังเช่นกัน ซึ่งทำให้รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนเรียวปากของเชียล่า ธันยาจึงกล่าวต่อว่า
“แหม...คุณนี่ช่างโชคดีจังนะคะ ที่เจคยังหาวันหยุดคอยบริการคุณได้”
“อันที่จริงถึงผมจะไม่อยู่ ก็คิดว่าเชียล่าเขาคงจะพอหาความเพลิดเพลินให้ตัวเองได้อยู่หรอก” เจคทำตาเ้าชู้ใส่เชียล่า “แต่บังเอิญผมพอหาเวลาว่างได้ ก็เลยคิดว่ามันเป็หน้าที่อันหนึ่งที่จะต้องคอยจับตาดูแลน้องสาวของว่าที่ผู้จัดการบริษัทเสียหน่อย”
“ตายจริง หน้าที่ของคุณมีเพียงแค่นั้นจริงๆ น่ะหรือคะ” เชียล่าพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน “ที่ว่าคอยจับตาดูฉันน่ะ”
เจคอาจจะรู้สึกได้ว่า ธันยาซึ่งยืนอยู่ใกล้ตัวกำลังสูดลมหายใจลึกเพื่อสงบระงับอารมณ์ของตนเองไว้ กับอาการยั่วเยาะที่เชียล่ากำลังแสดงออกอยู่ แต่เขาก็ไม่อยากจะคิดว่าเธอแคร์อะไรนักถ้าเขาจะเกิดมีความสัมพันธ์กับน้องสาวของแพทริคขึ้นมาเธอเพียงรู้สึกหมั่นไส้ในอากัปกิริยาของเชียล่าเท่านั้น
“ค่ะ ฉันก็ดีใจที่รู้ว่าคุณพอใจในบริการที่สามีฉันมอบให้” ธันยาตอบโต้ด้วยเสียงอ่อนเสียงหวานไม่แพ้กัน “ฉันก็พอมองเห็นอยู่หรอกค่ะว่า คุณคงไม่รู้สึกสนุกเท่าไรนัก ถ้าจะต้องไปว้าเหว่อยู่ในต่างบ้านต่างเมืองอย่างนั้นโดยที่ไม่มีคนพาเที่ยว”
“เราไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนกันสักเท่าไหร่หรอกค่ะ” เชียล่าเล่นตาอยู่กับเจค ก่อนที่จะหันมาประสานสายตากับธันยา “ที่จริงฉันก็อยากจะออกไปดูหัวงานที่เจคเขาไปคุมงานอยู่เหมือนกัน แต่เขาก็อธิบายให้ฉันฟังว่า มีคนงานบางคน ไม่เคยพบปะผู้หญิงมาเป็เดือนแล้ว เพราะฉะนั้น ก็ไม่มีความจำเป็อะไรที่จะทำให้คนพวกนั้นเกิดอารมณ์ขึ้น ในเมื่องานมันก็จวนจะเสร็จอยู่แล้วและพวกคนงานก็กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน ไปหาลูกเมียกันในไม่ช้าแล้ว ฉันน่ะดีใจจริงๆ นะคะที่เจคมองไม่เห็นความจำเป็ที่จะต้องเอากฎนั้นมาใช้กับตัวเอง ตอนนั้นเขายังไม่ได้ตัดสินใจที่จะกลับมาบ้านเลยนะคะ จนกระทั่ง ฉันบินล่วงหน้ามาก่อน เอ๊ะ...นี่เป็เพราะฉันหรือเปล่าคะเจค ที่ทำให้คุณตัดสินใจกลับบ้านน่ะ” เธอทำหูทำตากระชดกระช้อยขึ้นมาอีก
“เอาเป็ว่า คุณเตือนให้ผมนึกถึงหน้าที่ที่จะต้องกลับมาบ้านก็แล้วกันนะ”
เพลิงโทสะลามไหม้ขึ้นทั่วสรรพางค์กาย เมื่อได้ยินหางเสียงที่อ่อนโยนนั้น เธอปฏิเสธตัวเองที่จะถอยออกห่างจากอ้อมแขนนั้นเสีย เมื่อเขาขยับตัวหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ แววในดวงตาที่ธันยามองเขายามนี้บอกให้รู้ว่าเธอไม่เชื่อถือในเหตุผลที่เขานำมาอ้างว่ากลับมาเพราะลูกอย่างแน่นอน เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่า เชียล่ามีส่วนอยู่อย่างมากที่ดึงดูดจิตใจของเขาให้คิดถึงบ้านขึ้นมา และแววตาเื้ัควันบุหรี่นั้นก็เย้ยเยาะเธออยู่อย่างไม่คิดจะปิดบัง
“คุณกลับมาคราวนี้จะอยู่นานสักแค่ไหนล่ะเจค” แพทริคเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเช่นเดิม แม้ว่ามันจะมีอำนาจแผ่อยู่ในน้ำเสียงนั้น
“ที่คุณถามนี้หมายถึงว่าผมหาใครทำงานแทนหรือดูแลบริษัทแทนไว้แล้วหรือเปล่า อย่างนั้นใช่ไหม” ดวงตาของเจคเครียดขึ้น เมื่อมองหน้าแพทริค
“ก็คล้าย ๆ อย่างนั้น”
1K
