เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หกสิบ ของดีตอบแทน

และที่สำคัญพวกที่เรียนสายวิทยาศาสตร์หรือทำการทดลองหากเราไม่ทำการทดลองให้กับบริษัทยักษ์ใหญ่ที่มีทุนในการทดลองวิจัยใหม่ๆ

เราก็ต้องไปทำการทดลองให้กับทางกองทัพในเรื่องเทคโนโลยีทางการทหารต่างๆ

ที่เราสามารถให้อภัยกับสิ่งที่เรียกว่า“ขาดทุน”ได้ หากเป็นอะไรที่เกี่ยวกับกองทัพและความมั่นคง

มันคือคำถามเศรษฐศาสตร์ง่ายๆว่า

“คุณตีค่าชีวิตของคุณมีราคาแค่ไหน?”

เราจ่ายเงินได้มากเท่าไรเพื่อความปลอดภัยของเราเอง?

อย่างหากผมมองว่าบาบูกับบาบอน หมองูกับหมอช้างจะทำให้ผมปลอดภัยมากขึ้นในเรื่องที่จะมีใครปล่อยคุณไสยที่เกี่ยวกับงูหรือช้าง

ผมก็จะมีความปลอดภัยมากขึ้น

คนรวยมักชอบตัดปัญหาในการมีคนขับรถก็เพราะเหตุนี้ว่าต่อให้เพราะคำสั่งของเขาทำให้คนขับรถทำผิดกฎจรจรคนขับรถก็จะยอมติดคุกแทนเจ้านาย แก้ปัญหาทุกอย่างที่จะมาถึงเจ้านายได้ด้วยการตัดความเสี่ยงเช่นนี้เอง

หากผมเดินทางไปในป่าแบบสมบัติพระศุลีหากผมมีช้างเป็นพาหนะ แม้แต่เสือสมิงจะโจมตีผมก็ต้องคิดดูก่อน

ขณะที่บาบูกับบาบอนวันทาท่วมหัวนั้น

อยู่ดีดีพวกเขาก็กัดฟันล้วงของออกจากย่ามของตนเอง

“นายจ๋า ฉานไม่มีอะไรตอบแทนนอกจากปลอกยาสามารถปะไว้ที่แผลงูกัดสามารถแก้พิษงูหรือสัตว์ร้ายต่างๆได้นายจ๋าแปะไว้ที่แผลจนกว่าพิษจะหมดก็จะหลุดออกมาเองจ๊ะ”

บาบูหมองูได้ยื่นปลอกยาสีเขียวให้กับผม

ถึงผมจะคิดว่า

เอ่อไปฉีดวัคซีนที่โรงพยาบาลหรือสถานเสาวภาจะง่ายกว่าไหม?

แต่ผมก็นึกขึ้นมาได้ว่านี่เราอยู่ในโลกยุคที่เราต้องพึ่งยาผีบอกและหมอที่มีคือหมอยาพ่อของหนูหล่อที่อยู่กับพ่อที่สำเหร่

กว่าจะสามารถขึ้นแพไปหาหมอยาที่สำเหร่ได้ผมคงเสียชีวิตก่อนนั่นล่ะ

เท่ากับสิ่งที่สามารถแก้พิษได้ทันทีคือของที่มีคุณค่าระดับประเมินไม่ได้นั่นเอง

บาบูแสดงความจริงใจออกมาต่อไอ้เจิดนายของตนอย่างสูงที่สุดเท่าที่หมองูจะทำได้

ว่าคนที่มีสิ่งนี้จะไม่มีวันตายด้วยพิษงู(แต่ยังสามารถตายด้วยวิธีอื่น)

บาบอนหมอช้างมีสีหน้าลังเลมากกว่าแต่พอเห็นพี่ชายทำตามหน้าก็ตัดสินใจล้วงของออกจากย่ามของตนเอง

“นี่คือกริชช้างงาดำจ้านายจ๋าสามารถตัดอาคม บากไม้ทิศทางไม่หายไป ไม่ถูกเวทย์คาถาบังตา”

คือไม่ใช่อาวุธสายโจมตีว่างั้น

“ขอบคุณบาบูและบาบอนมากหากเจ้าทั้งสองอยากได้อะไรเพิ่มเติมสามารถบอกชั้นได้ พวกเราก็เหมือนครอบครัวเดียวกันแล้ว”

ผมกล่าวรู้สึกว่าพวกเราใช้ระบบหนี้บุญคุณในการได้ไอเท็มเวทย์ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ

คิดอยู่ว่าพระเอกอิเซไคนี่โชคดีจริงๆที่ได้ไปอยู่ในโลกที่ร้านขายไอเท็มสามารถซื้อได้ในร้านขายของของนักผจญภัย

แทนที่จะใช้ระบบหนี้บุญคุณให้ของกันไปมาอย่างนี้

แต่ของสองอย่างนี้ต่อให้ตูมีก็สู้ผีฟ้าไม่ได้นี่หว่า?

นี่ผมไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะเสียดายที่จะมีไอเท็มพวกนี้ก่อนหรือนี่?

จะเอากริชงาดำไปแทงผีฟ้าได้โดนผีฟ้าตบข้อมือเจ็บก่อนพอดีเพราะเป็นของที่ต้องใช้ระยะประชิด

ท่าทางผมต้องค้นตำราโบราณหาอาวุธที่สามารถโจมตีจากระยะไกลให้ได้เสียแล้ว

แน่นอนสำหรับบาบอนที่เดินป่าด้วยช้างแล้วตราบใดที่ไม่หลงทาง กริชงาดำนี้ผสมกับการควบคุมช้างก็เท่ากับว่าทำให้เขาปลอดภัยมากๆในการเดินทางนั่นเอง