บทที่ 17 ดูละครลิง
เซี่ยหลินอี้ร้องอุทานออกมาเป็คนแรก ตามมาด้วยผู้คนจำนวนมากที่เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นมา ไม่มีใครเห็นด้วยกับการกระทำของเยี่ยหลิงหลง
ประตูทางเข้าเป็จุดที่อ่อนแอที่สุดของดินแดนลับ เพราะมันสามารถเปิดปิดได้และเป็ตำแหน่งที่ง่ายต่อการทำลายที่สุด
ทว่าเยี่ยหลิงหลงกลับบอกให้ทำลายผนังของดินแดนลับ? นี่หมายความว่าไม่โจมตีจุดที่บางที่สุด แต่ให้ทำลายจุดที่หนาที่สุดงั้นหรือ!
นี่มันผนังด้านนอกดินแดนลับนะ ไม่ใช่ประตูห้องในเรือนที่อยากทำลายก็ทำลายได้!
"หลิงหลง ข้ารู้ว่าเ้าเกลียดข้า โกรธข้า แต่เ้าช่วยเลิกทำตัวไร้เหตุผลในเวลาแบบนี้ได้หรือไม่ ชีวิตคนกำลังตกอยู่ในอันตราย พวกเราต้องรีบไปช่วยศิษย์พี่ชายศิษย์พี่หญิงก่อน!"
เยี่ยหรงเยว่พูดด้วยสีหน้าอ่อนโยนเพื่อเกลี้ยกล่อมเยี่ยหลิงหลง
"เ้าหลีกไปเถอะ แม้เ้าไม่เชื่อใจข้า เ้าก็ยังสามารถให้ศิษย์พี่ใหญ่ของเ้ามาทำลายประตูก็ได้นี่ ทำไมเ้าต้องเลือกตำแหน่งนี้ด้วย? ถ้าหากการช่วยเหลือล่าช้า เ้าจะรับผิดชอบผลที่ตามมาได้หรือ?"
คำพูดของเยี่ยหรงเยว่มีเหตุผล ทุกคนที่ได้ยินต่างพยักหน้าเห็นด้วย การช่วยชีวิตคนเป็เื่เร่งด่วนจริง ๆ!
เยี่ยหลิงหลงทั้งฉิวทั้งขัน ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นการกระทำเช่นนี้เลยนะ พูดอะไรก็โยงการกระทำของนางไปเป็เื่ส่วนตัวหมด บอกว่านางทำเื่พวกนี้ไปเพราะอิจฉาริษยาอย่างนั้นหรือ!
นางกำลังจะเอ่ยปากโต้แย้ง เผยลั่วไป๋ที่ยืนอยู่ด้านข้างกลับเดินไปยังตำแหน่งที่นางชี้
"ถอยไปหน่อย ข้าจะเริ่มทำลายดินแดนลับแล้ว"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ปวงชนสูดหายใจเฮือกใหญ่ เขาจะลองทำลายจากตรงนั้นจริง ๆ หรือ! เขาจะทำได้จริง ๆ หรือ? หรือว่าเยี่ยหลิงหลงไม่ได้พูดเกินจริง?
การกระทำที่ตรงไปตรงมาของเผยลั่วไป๋ทำให้เยี่ยหรงเยว่และเซี่ยหลินอี้ปิดปากเงียบสนิท และทำให้ปวงชนหันมองเผยลั่วไป๋ด้วยสายตาคาดหวังและตื่นเต้น
บังคับทำลายผนังด้านนอกดินแดนลับ ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไปต้องทำให้โลกหล้าตกตะลึงแน่!
ในเวลาที่ปวงชนกำลังตื่นเต้น เยี่ยหลิงหลงกลับเป็คนที่ตื่นเต้นยิ่งกว่าใคร เพราะเื่นี้แม้แต่นางก็ไม่ได้มั่นใจเต็มร้อย ตอนที่นางเสนอไปนั้น นางคิดจะให้ศิษย์พี่ใหญ่ใช้เสวียนอิ่งด้วยซ้ำ
ยังไงเสีย เสวียนอิ่งก็ยังมีพลังอยู่บ้าง ถ้าพลังของทั้งสองรวมกัน โอกาสสำเร็จจะเพิ่มขึ้นมาก
แต่ดูจากพลังของศิษย์พี่ใหญ่ตอนนี้ บางทีอาจจะทำสำเร็จจริง ๆ ก็ได้? ศิษย์พี่ใหญ่ของนางใช้การกระทำมากกว่าคำพูด เขาต้องทำได้แน่นอน!
ภายใต้สายตาที่คาดหวังของทุกคน เผยลั่วไป๋ชักกระบี่ของตนออกมา แล้วค่อย ๆ จ่ายพลังิญญาเข้าไปอย่างต่อเนื่อง จากนั้นก็ฟาดกระบี่ลงไปเต็มแรง
เสียงตู้มดังสนั่น ผนังด้านนอกของดินแดนลับถูกผ่าเป็รอยแยกขนาดใหญ่ พอให้คนสองคนเข้าออกได้พร้อมกัน
เมื่อเห็นว่า เผยลั่วไป๋ผ่าได้อย่างสมบูรณ์แบบ เยี่ยหลิงหลงก็ตื่นเต้นจนะโขึ้นจากพื้น ในขณะที่ทุกคนยังคงตกตะลึงอ้าปากค้าง นางก็ะโเสียงดัง "ศิษย์พี่ใหญ่ของข้าเท่สุด ๆ ไปเลย!"
เสียงะโนี้ ปลุกทุกคนให้ตื่นจากภวังค์ ทุกสายตามองเผยลั่วไป๋ด้วยสายตาชื่นชม
พลังขนาดนี้แข็งแกร่งกว่าเซี่ยหลินอี้มากโขเลยนะ? ในหมู่ศิษย์รุ่นเดียวกัน ถ้ามีคนที่แข็งแกร่งขนาดนี้สักคน ต่อไปในอนาคตจะต้อลือนามในโลกหล้าเป็แน่ ขนาดเซี่ยหลินอี้ยังมีชื่อเสียงโด่งดังขนาดนี้ แล้วเขาจะไร้นามได้อย่างไร
บัดนี้ แม้แต่เยี่ยหรงเยว่ก็ก้าวไปหาเผยลั่วไป๋ ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความเคารพ
"ไม่ทราบว่าพี่ชายท่านนี้มีระดับการฝึกฝนเท่าไร มาจากสำนักใด ถึงได้มีพลังแข็งแกร่งมากพอทำลายผนังด้านนอกดินแดนลับที่หนาขนาดนี้ได้?"
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เซี่ยหลินอี้ก็รู้สึกคุกรุ่นในอก เขาอ้าและหุบปากซ้ำสองสามครั้ง ก่อนสุดท้ายจะกลืนคำพูดกลับลงท้องไปเพื่อเยี่ยหรงเยว่
เผยลั่วไป๋เก็บกระบี่ของตน ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเยี่ยหรงเยว่แม้เพียงหางตา เพียงเอ่ยเสียงเรียบ "เกี่ยวอะไรกับเ้า?"
เยี่ยหรงเยว่ยืนนิ่ง หน้าแตกกระจาย นางไม่เคยถูกใครปฏิเสธเช่นนี้มาก่อน นางก้มหน้าลง กัดริมฝีปากแน่น ดวงตาแดงก่ำ
แต่เผยลั่วไป๋หาได้ใส่ใจ ไม่แยแสสภาพน่าสงสารของนาง ส่วนเซี่ยหลินอี้รีบวิ่งเข้าไปปลอบใจนางทันที
"บางคนหน้าไม่อาย เกิดมาไม่รู้จักดีชั่ว หรงเยวี่ยพวกเราไม่ต้องไปสนใจคนพวกนี้หรอก"
เยี่ยหรงเยว่สูดหายใจเข้าลึก แล้วพยักหน้า "ใช่แล้ว ความปลอดภัยของศิษย์พี่ชายศิษย์พี่หญิงสำคัญกว่า เื่พวกนี้ไม่สำคัญหรอก"
เยี่ยหลิงหลงยืนอยู่ข้าง ๆ มองสองนักแสดงที่ส่งบทกันอย่างลื่นไหล ในใจอดอุทานด้วยความประหลาดใจไม่ได้ นางเคยเห็นการเล่นละครตบตามานักต่อนักแล้ว แต่การแสดงฝืดเฝื่อนเพื่อรักษาศักดิ์ศรีแบบนี้ นางเพิ่งเคยเห็นเป็ครั้งแรก
"ศิษย์น้องหญิงเล็ก"
เผยลั่วไป๋เรียกนางแล้วจับหัวนางหมุนไปทางช่องที่ถูกผ่าเมื่อครู่
"แบบนี้ใช้ได้หรือไม่"
"ได้ ดีมากเลย!"
เผยลั่วไป๋พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ศิษย์พี่ใหญ่ของนางเก่งกาจถึงเพียงนี้ จะไปมองศิษย์พี่ใหญ่ของคนอื่นทำไม
ถ้าเยี่ยหลิงหลงได้ยินประโยคนี้ นางต้องตอบกลับไปว่า แน่นอนว่าเพื่อดูพวกเขาเล่นละครลิงอย่างไรเล่า น่าสนใจไม่น้อยเลยนะ
ทันใดนั้น ก็มีเสียงร้องใดังมาจากในรอยแยก "มาดูนี่เร็ว! ผนังถูกทำลายแล้ว! พวกเราปลอดภัยแล้ว!"
ได้ยินเสียงของศิษย์สำนักเจ็ดดารา เซี่ยหลินอี้และเยี่ยหรงเยว่จึงรีบวิ่งเข้าไป
ทว่ายังไม่ทันเข้าไป เสียงจากด้านในก็ดังขึ้นเสียก่อน
"แต่ทำไมเป็ผนังไม่ใช่ทางเข้าล่ะ คนที่มาไม่ใช่ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเราหรอกหรือ ระดับเขาสามารถทำลายผนังได้แล้วหรือ"
ใบหน้าของเซี่ยหลินอี้แข็งทื่อฉับพลัน เท้าก้าวช้าลงเล็กน้อย ทำให้เยี่ยหรงเยว่นำไปก่อน
"ศิษย์พี่ชาย! ศิษย์พี่หญิง! พวกท่านไม่เป็อะไรใช่หรือไม่"
"ไม่เป็ไร พวกข้าทุกคนถูกปีศาจน้อยทำร้ายาเ็ แต่โชคดีที่ยังมีชีวิตรอด ศิษย์พี่ใหญ่มาถึงแล้วหรือยัง? รีบไปจับปีศาจน้อยตนนั้นเถิด เขาเป็คนผนึกดินแดนลับ ขโมยวิหคเมฆาเพลิง และทำร้ายพวกข้าอีก!"
เมื่อได้ยินดังนั้น เยี่ยหลิงหลงก็รีบวิ่งเข้าไปข้างใน เผยลั่วไป๋รีบตามเข้าไปติด ๆ ศิษย์จากสำนักอื่นจึงค่อยเดินตามเข้าไป
"ปีศาจน้อยอะไร? ข้างในยังมีปีศาจอีกหรือ?"
"ใช่ เขาอยู่ทางโน้น ชื่อจี้จื่อจั๋ว!"
ศิษย์สำนักเจ็ดดาราชี้มือไปทางหนึ่ง ทุกสายตามองตามไป พบเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นอู๋ถง*[1]ขนาดใหญ่ กำลังส่งพลังิญญาเข้าไปซ่อมแซมลูกแก้วิญญาตรงหน้าอย่างต่อเนื่อง
ภายในลูกแก้วิญญามีวิหคเมฆาเพลิงขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง มันกำลังกระพือปีกดิ้นรนอย่างรุนแรง พยายามทำลายลูกแก้วิญญาที่กักขังมันเอาไว้
เมื่อเยี่ยหลิงหลงมองตามสายตาของทุกคนไป นางก็เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงเรียกจี้จื่อจั๋วว่าปีศาจน้อย เพราะใบหน้าของเขายังอ้วนกลมเหมือนเด็กทารก ดูผิวเผินแล้วอายุน่าจะใกล้เคียงกับนาง
แต่ความจริง จี้จื่อจั๋วอายุสิบหกปีแล้ว มากกว่านางถึงห้าปีเต็ม ๆ
"ปีศาจน้อยกล้าดีอย่างไร! วันนี้ข้าจะสั่งสอนเ้า เพื่อแก้แค้นให้พี่น้องร่วมสำนักของข้า!" เซี่ยหลินอี้พูดจบก็ชักกระบี่เข้าไปประชิดจี้จื่อจั๋ว เยี่ยหรงเยว่ก็ชักกระบี่ทะยานตามไป
"ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าจะช่วยท่าน!"
เห็นเหตุการณ์เช่นนี้ คนทั้งสำนักเจ็ดดาราต่างฮึกเหิม ความกล้าพลุ่งพล่าน ชักกระบี่ออกมา
"พวกเราก็ไปกันเถอะ วันนี้ต้องจับปีศาจน้อยให้ได้ เพื่อแก้แค้นให้พี่น้องร่วมสำนัก!"
เมื่อเห็นพวกเขาลงมือ เยี่ยหลิงหลงอุทานด้วยความใ "หยุดก่อน!"
แต่คนของสำนักเจ็ดดาราไม่ติดสนใจนางเลยสักนิด
นางจึงหยิบเสวียนอิ่งออกมาจากแหวนอีกครั้ง แล้วขว้างออกไปเต็มแรง พร้ะโกนว่า "คืนนี้ให้เื!"
ในชั่วพริบตา ปราณของเสวียนอิ่งพลันะเิออกมาอย่างเต็มที่ ทำให้รอบกายของนางเปล่งประกายหลากสีสัน
[1] ต้นอู๋ถง คือต้นไม้มงคลของจีน เป็ไม้หายาก นิยมนำมาทำเป็เครื่องดนตรี
![นายท่าน...เป็นของข้าเถอะ [pwp] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746893688_11595353.webp)
777
