ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        องครักษ์มองหาต้นตอของเสียงจนเจอหลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าวที่อยู่ด้านในสุด

        ในช่วงเวลาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย หลินเมิ้งหยามองหาโอกาสก่อนจะนึกได้ว่าด้านล่างของรถม้ามีช่องเก็บของลับ

        โชคดีที่ช่องว่างนั้นพอดีกับร่างเล็กบอบบางของหลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าวดังนั้นพวกนางจึงหลบเข้าไปในนั้น

        องครักษ์ตกตะลึงเล็กน้อย ช่วยกันดึงร่างของทั้งสองคนออกมา

        หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าป๋ายซ่ายจะสงบนิ่งเป็นอย่างมากแม้สีหน้าจะขาวซีด ทว่านางมิได้หวาดกลัวจนตัวสั่นงันงกเหมือนอย่างป๋ายจื่อ

        “เป็นอะไรหรือเจ้าคะนายหญิง? บาดเจ็บตรงไหนไหมเจ้าคะ?”

        ช่วงเวลาคับขัน หลินเมิ้งหยาดันตัวนางลงไปก่อนเป็นคนแรกดังนั้นป๋ายซ่าวจึงซาบซึ้งใจกับความรักและการปกป้องที่หลินเมิ้งหยามีให้กับตนเอง

        “ข้าไม่เป็นไร ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? คนเหล่านั้นทิ้งเบาะแสเอาไว้หรือไม่?”

        หลินเมิ้งหยาส่ายหน้าอีกทั้งยังมองสำรวจร่างกายของป๋ายซ่าวว่าได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ก่อนจะเอ่ยถามองครักษ์

        “ทูลพระชายา ทันทีที่คนกลุ่มนั้นเห็นเหล่าองครักษ์อวี้หลินพวกเขาหนีไปในทันที อีกทั้งยังไม่ทิ้งเบาะแสใดๆ ไว้ทั้งสิ้นส่วนศพกำลังนำกลับไปตรวจสอบที่จวนพ่ะย่ะค่ะ”

        ปรากฏตัวและจากไปอย่างไร้ร่องรอย เหตุใดพวกเขาจึงสลายตัวได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ตกลงใครอยู่เบื้องหลังกันแน่?

        “ข้าจะไปดูหน่อย”

        องครักษ์ประคองร่างนางลงจากรถม้า

        หลังจากผ่านการต่อสู้อย่างดุเดือด ด้านนอกมีศพกองเกลื่อนกลาด

        ในเวลานี้ทั้งองครักษ์อวี้หลินองครักษ์ของจวนกำลังปกป้องดูแลความปลอดภัยบริเวณรถม้า

        พลิกศพดูเล็กน้อยสิ่งที่น่าแปลกคือคนเหล่านี้ไร้ซึ่งสัญลักษณ์บ่งบอกถึงตัวตนอีกทั้งยังมองไม่ออกอีกว่าพวกเขาเป็นคนที่ไหน

        “ตุบ” เสียงดังขึ้น อยู่ๆหลินเมิ้งหยาเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีของบางอย่างร่วงหล่นลงจากเอวของศพ

        นางรีบหยิบของชิ้นนั้นขึ้นมา แล้วซ่อนเอาไว้ในมือของตนเอง

        หลินเมิ้งหยาลุกขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามเสียงสูง

        “ดูเหมือนคนเหล่านี้จะเตรียมการมาเป็นอย่างดีแม่ทัพองครักษ์อวี้หลินอยู่ไหน?”

        แม่ทัพวัยกลางคนสวมชุดเกราะขี่ม้าออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเมิ้งหยา

        กระโดดลงจากหลังม้า แม่ทัพองครักษ์อวี้หลินถวายคำนับหลินเมิ้งหยา

        “ถวายคำนับพระชายา หม่อมฉันเสวียนหยวนเลี่ยพาองครักษ์อวี้หลินมาช้าพระชายาได้โปรดลงโทษหม่อมฉันด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

        ความปลอดภัยของเมืองหลวงล้วนเป็นหน้าที่ขององครักษ์อวี้หลินที่ต้องดูแล

        “เรื่องนี้มิอาจโทษท่านแม่ทัพได้เจ้าคนสารเลวพวกนั้นก่อเหตุอุกอาจเกินไป”

        หลินเมิ้งหยากระตุกยิ้ม ไร้ซึ่งท่าทางกระวนกระวาย

        เสวียนหยวนเลี่ยลอบสำรวจพระชายาที่ถูกโจษจันทั่วทั้งเมืองหลวง แม้นี่จะเป็นครั้งแรกที่ได้พบแต่นางหาได้เป็นเช่นคำครหาเหล่านั้นไม่

        “เพียงพระชายาไม่ลงโทษกระหม่อมก็เป็นพระมหากรุณาธิคุณแล้วพ่ะย่ะค่ะเช่นนั้นกระหม่อมพาพระชายากลับจวนดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้า ขึ้นรถม้าองครักษ์อวี้หลินและองครักษ์ของจวนช่วยกันลากศพกลับไปยังจวนอวี้

        อ๋องอวี้ยังคงอยู่ในวัง พระสนมเต๋อเฟยกลับถึงจวนนานแล้ว

        ภายใต้การปกปิดเรื่องถูกลอบทำร้ายของหลินเมิ้งหยาพระสนมเต๋อเฟยจึงไม่รู้เรื่องราวใดๆ ทั้งสิ้น

        “พระชายาได้โปรดวางพระทัยองครักษ์อวี้หลินจะตามสืบเบาะแสให้จงได้พ่ะย่ะค่ะ”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง นัยน์ตาเผยให้เห็นร่องรอยของความเย็นชา

        “อืม เช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านแม่ทัพเสวียนหยวนแล้ว”

        ชิงหูถูกนางส่งไปคุ้มครองคนในตำหนักหลิวซินแต่คิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะถูกลอบทำร้าย

        เหตุใดโลกใบนี้ช่างวุ่นวายนัก?

        “พระชายาเป็นอะไรหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        พ่อบ้านเติ้งและหลินขุยยืนรออยู่หน้าประตูจวนเพื่อรอรับพระชายาท่าทางของทั้งคู่ล้วนกระวนกระวาย

        “ข้าไม่เป็นไร พวกเจ้าจงตามข้ามาที่ตำหนักหลิวซินหากท่านอ๋องกลับมาให้ทูลเชิญเสด็จมาด้วย”

        “พ่ะย่ะค่ะ”

        เดินตามหลังหลินเมิ้งหยา พวกเขาพากันไปยังตำหนักหลิวซิน

        “นายหญิงไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

        ป๋ายจื่อและป๋ายจีล้วนยืนรอการกลับมาของหลินเมิ้งหยา

        หลินเมิ้งหยาปิดประตูลงด้วยใบหน้าเคร่งขรึมโดยเหลือเพียงคนสนิทของตนเองไว้ภายใน

        “พวกเจ้าลองดูนี่สิว่ามันคือสิ่งใด?”

        เมื่อภายในห้องไม่มีคนนอกแล้วหลินเมิ้งหยาจึงกระตุกแขนเสื้อขึ้นแล้วหยิบของชิ้นหนึ่งออกมา

        วางลงบนโต๊ะ พลิกกลับด้านให้ทุกคนได้เห็น

        “นี่...คืออะไร?”

        หลินขุยเงียบไป หยิบของชิ้นนั้นมาถือไว้ในมือ

        ของชิ้นนี้มีความยาวไม่ถึงหนึ่งนิ้ว แต่กลับมีหัวลูกศรถึงสามแฉกทั้งสองด้านส่องประกาย ส่วนหัวคมกริบ

        “มันคือสิ่งที่ข้าเก็บได้จากร่างของชายชุดดำน่าแปลกที่ข้าตรวจสอบศพอยู่หลายร่าง แต่กลับเจอที่ศพนั้นเพียงศพเดียว

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ความสนใจของทุกคนพุ่งไปที่ร่างของเจ้าของหัวลูกศรสามแฉกอันนี้

        “ของชิ้นนี้มีเอกลักษณ์เป็นอย่างมาก เห็นได้ไม่บ่อยนักหรือจะเป็นสัญลักษณ์อะไรบางอย่าง?”

        แม้พ่อบ้านเติ้งจะไม่ใช่คนหูเจียง แต่เขามีความสามารถเป็นอย่างมากอีกทั้งคำพูดของเขายังตรงกับความคิดของหลินเมิ้งหยา

        “ข้าเองก็คิดเห็นเช่นนั้น พวกเจ้าลองดูทีว่าคุ้นเคยกับส่วนไหนของมันบ้างและมันมีไว้เพื่อทำสิ่งใด?”

        แม้ทั้งสองจะดูแล้วดูอีก แต่กลับพากันส่ายหน้าอีกทั้งยังเอ่ยว่าไม่รู้จัก

        ขณะเดียวกัน มีคนส่งข่าวมาบอกว่าท่านอ๋องจะประทับที่วังคืนนี้ไม่กลับจวน

        หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด สุดท้ายสั่งให้ทุกคนแยกย้ายกันไปก่อนรอหลงเทียนอวี้กลับมาแล้วค่อยว่ากันอีกครั้ง

        ทุกคนต่างพากันแยกย้ายสุดท้ายจึงเหลือเพียงสาวใช้ทั้งสามและหลินจงอวี้ที่ยังอยู่ภายในตำหนัก

        ตั้งแต่ตอนที่หลินเมิ้งหยากลับมาคิ้วของหลินจงอวี้ขมวดเข้าหากันแน่นอีกทั้งสายตาที่จ้องมองหลินเมิ้งหยายังแสดงให้เห็นถึงความลังเล

        “เจ้าเด็กน้อยได้ยินมาว่าเจ้าเกือบถูกลักพาตัวไประหว่างทางอย่างนั้นหรือ?ไอ้โจรชั่วที่ไหนมันกล้าเข้ามายุ่งกับเจ้าเด็กน้อยของเหยียกัน?”

        ชิงหูพุ่งตัวเข้ามาจากทางด้านหน้าประตู โอบกอดหลินเมิ้งหยาพลางก้มๆเงยๆ สำรวจร่างกาย เมื่อมั่นใจแล้วว่าหลินเมิ้งหยามิได้รับบาดเจ็บ จึงผ่อนลมหายใจ

        “เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ”

        หากตอนนั้นเจ้านี่อยู่ที่นั่นแล้วละก็นางคงไม่ต้องเข้าไปหลบซ่อนด้วยความทรมานกับป๋ายซ่าวในช่องเก็บของหรอก

        ชิงหูชำเลืองมองหลินเมิ้งหยาด้วยสายตาอ้อยอิ่ง ก่อนจะนั่งลงทว่ายังคงจ้องหลินเมิ้งหยาไม่ละสายตา

        “ป๋ายจื่อ เจ้าไปอยู่เป็นเพื่อนป๋ายซ่าวก่อนวันนี้นางตกใจกลัวเป็นอย่างมาก เจ้าไปดูแลนางให้ดีเถิด”

        ป๋ายจื่อที่ผ่านประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน จะต้องรู้จักขจัดความกลัวอย่างแน่นอน

        นางรีบเข้าไปจับมือป๋ายซ่าว ก่อนที่ร่างของทั้งคู่จะหายไปจากตำหนัก

        หลังจากมั่นใจแล้วว่าทั้งสองคนจะไม่ได้ยินเสียงใดๆหลินเมิ้งหยาจึงเอ่ยเสียงเข้ม

        “เกิดอะไรขึ้นบ้าง?”

        ชิงหูครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้า

        “มีคนสองสามคนมาที่นี่และคิดจะลงมือกับยัยหนูคนนั้น แต่ข้าโจมตีพวกเขากลับไปแล้วอีกเรื่องหนึ่งคือข้าไม่รู้ว่าหลงเทียนอวี้เป็นผู้ส่งยอดฝีมือมาหรือไม่ บริเวณรอบๆตำหนักล้วนมีแต่องครักษ์ที่ข้าไม่คุ้นหน้า”

        คิ้วของหลินเมิ้งหยายิ่งขมวดแน่นขึ้น เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

        หรือหลงเทียนอวี้เองก็รู้ว่าฮองเฮาและไท่จื่อคิดจะทำร้ายป๋ายจื่อเพื่อสนองอารมณ์ตนเอง?

        หรือว่า...

        “พี่สาว ท่านออกมาข้างนอกหน่อยได้หรือไม่ข้ามีเรื่องอยากคุยกับท่านเป็นการส่วนตัว”

        หลินจงอวี้ที่เงียบอยู่นาน จู่ๆ ก็ลุกขึ้นและเอ่ยออกมา

        หลินเมิ้งหยามองทางเขาด้วยความสงสัยแต่ถึงอย่างนั้นก็พยักหน้าลงและเดินตามหลินจงอวี้ออกไป

        แม้จะเป็นสายลมยามค่ำคืน แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้รู้สึกหนาวเล็กน้อย

        หลินเมิ้งหยามองดูเด็กหนุ่มร่างผอมบาง หัวใจพลันกระตุกเล็กน้อย

        นี่นางละเลยเด็กคนนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ?

        “พี่สาว ข้า...ข้าหลอกท่าน”

        หลินจงอวี้เอ่ยออกมาด้วยความยากลำบาก

        แม้จะมีรูปร่างหน้าตาเป็นเพียงหนุ่มน้อยทว่าแผ่นหลังของเขากลับเย็นยะเยือกและโดดเดี่ยว

        หลินเมิ้งหยายืนอยู่ทางด้านหลังของเขาแต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกมา

        “อันที่จริงข้ามิได้เป็นเด็กกำพร้า กลับกันตัวตนของข้ามิได้ต่ำต้อยไปกว่าท่านอ๋องอวี้เลย”

        ระเบิดลูกนี้เกือบทำให้หลินเมิ้งหยาเป็นลมสลบไป

        ยังไม่ทันจะจัดการเรื่องของป๋ายจื่อได้แล้วตอนนี้ยังมีเรื่องของหลินจงอวี้อีก

        เหตุใดคนที่อยู่รอบตัวนางจึงมักสร้างความเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจคาดเดาขึ้นเสมอ

        นิ้วมือเรียวยาวนวดคลึงหว่างคิ้ว หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย

        “ข้าหาได้สนใจตัวตนของเจ้าไม่ ตอนที่ข้าพาเจ้ามาข้าเองก็มิได้สนใจในเรื่องนั้นดังนั้นหากเจ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะเล่าออกมา เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเล่าขอเพียงเจ้าจำเอาไว้ว่าข้าเป็นพี่สาวของเจ้าเสมอก็เพียงพอแล้ว”

        อันที่จริงหลินเมิ้งหยาเดาเอาไว้อยู่แล้ว

        ใบหน้าของเสี่ยวอวี้โดดเด่น ไม่เหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป

        แม้จะผ่านความลำบากมามาก แต่หลังจากเข้ามาอยู่ในจวนแล้วเขารับรู้กฎระเบียบและธรรมเนียมปฏิบัติได้อย่างรวดเร็ว

        หากมิใช่เพราะเคยได้รับการสั่งสอนมาก่อนเขาจะปรับตัวได้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ?

        “พี่สาวไม่โกรธที่ข้าไม่บอกท่านจริงๆ หรือ?”

        เขาหมุนตัวกลับมา ดวงตาเปล่งประกาย สายตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง

        นางพยักหน้าลง สำหรับนางแล้วเสี่ยวอวี้เพียงแค่มีครอบครัวเพิ่มขึ้นมาเท่านั้น นางหาได้สนใจเรื่องนี้ไม่

        “เช่นนั้นก็ดีแล้ว จริงสิพี่สาว ข้าคิดว่าแม้ชิงหูจะเก่งกาจแต่เขาก็เป็นชาย การปล่อยให้เขามาเป็นองครักษ์ประจำตัวของท่านดูจะไม่เหมาะนักสู้ข้ามอบองครักษ์ประจำตัวให้ท่านใหม่ดีหรือไม่?”

        ปฏิกิริยาแรกของหลินเมิ้งหยาคืออยากปฏิเสธ แต่เมื่อลองไตร่ตรองดูแล้วตอนนี้ตนเองต้องเผชิญเรื่องเสี่ยงตายมากมายเหลือเกิน

        เหตุใดนางต้องปฏิเสธน้ำใจจากเสี่ยวอวี้

        เมื่อเห็นว่าหลินเมิ้งหยาไม่ปฏิเสธรอยยิ้มจึงผุดขึ้นมาบนใบหน้าของหลินจงอวี้

        มือน้อยๆ โบกไปมาก่อนที่ร่างผอมบางจะปรากฏขึ้นบนบริเวณพื้นที่ว่างในสวน

        “นายน้อยมีอะไรจะสั่งเจ้าคะ?”

        เสียงเคร่งขรึมเล็กน้อย แต่กลับหวานใส

        หลินเมิ้งหยาเหลือบมอง คนตรงหน้าคือหญิงสาวหน้าตางดงามผู้หนึ่ง

        “ลุกขึ้น นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้ากลายเป็นคนของพี่สาวแล้วไม่ว่าใครจะสั่งอะไรมา เจ้าจะต้องปกป้องดูแลพี่สาวด้วยชีวิต”

        สีหน้าของเสี่ยวอวี้เย็นชาลงราวกับเป็นคนละคนกับเด็กหนุ่มที่มักจะร่าเริงแจ่มใสเวลาอยู่ต่อหน้าหลินเมิ้งหยา

        ที่แท้เด็กน้อยของนางก็เป็นเสือหมอบสินะ

        มิรู้ว่าเพราะเหตุใด อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาพลันรู้สึกภูมิใจขึ้นมา

        “ชิงหลวนน้อมรับคำสั่ง ขอเพียงเป็นคำสั่งของนายท่านข้าจะดูแลนายหญิงให้ดี”

        นัยน์ตาของหลินจงอวี้พลันเย็นชา

        “พี่สาวเปรียบดั่งลมหายใจของข้า หากนางได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยพวกเจ้าอย่าได้คิดว่าจะพาข้ากลับไปได้”

        หญิงสาวนามชิงหลวนเหลือบมองหลินเมิ้งหยาด้วยความรู้สึกลำบากใจแต่กลับมิได้ปฏิเสธ

        “ช่างเถิด เจ้าเองก็ไม่อยากฝืนใจใครใช่หรือไม่?”

        ยิ่งไปกว่านั้นนางยังต้องคอยระแวงคนที่ตนเองไม่รู้จักมักคุ้นอีกด้วยหากต้องรับนางเข้ามาอยู่ข้างกาย