ตลอด่เช้าวันนั้นทาเมร่าจึงเฝ้าแต่คอยสดับรับฟังข่าวความเคลื่อนไหวของเ้าหน้าที่ในระดับบริหารทั้ง2 คน ที่กำลังแวะเวียนไปตามแผนกต่างๆจากพนักงานในแผนกของเธอเอง เ้าหน้าที่สาวคนหนึ่งรายงานเธอว่า คนหนึ่งใน 2คนนั้นคือตัวบิ๊คฟอร์ด ที.รูดเลดจ์เอง ทาเมร่าออกจะขบขันกับข่าวลือลมๆแล้งๆนั้นเพราะเธอคิดว่าน่าจะเป็เพียงแค่รองประธานบริษัทคนใดคนหนึ่งมากกว่า
แต่เธอก็อดสะดุ้งไม่ได้ทุกครั้งที่มีเสียงกริ่งโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้น มีความรู้สึกคล้ายกับว่ากำลังรอคอยความหวังว่าจะได้รับการบอกเล่าให้รู้ล่วงหน้า ก่อนที่นายจ้างคนใหม่จะมาถึงแต่ก็ไม่ได้รับแจ้งอะไรมาให้ทราบเลยสักครั้ง ครั้งหลังสุดที่เธอได้รับการบอกเล่าก็คือ พวกเขากำลังปักหลักกันอยู่ในห้องทดลอง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฮาโรลด์ สเตนจะต้องตั้งหน้าตั้งตาสาธยายถึงประสิทธิภาพของเครื่องมือชนิดใหม่ที่เขาประดิษฐ์คิดค้นขึ้นให้บุคคลทั้งสองฟัง
มีเสียงเคาะเบาๆดังขึ้นตรงหน้าประตูทำให้เธอถึงกับสะดุ้ง
“คะ...?”ทาเมร่าขานรับออกไปอย่างไม่สู้สบายใจนักรู้สึกเหนื่อยอ่อนเต็มทีกับความกระวนกระวายใจและกับการที่จะต้องรับฟังข่าวความคืบหน้าในเื่นี้ ไม่อาจทำใจให้มีสมาธิอยู่กับงานตรงหน้าได้ เพราะมัวแต่ใจจดจ่ออยู่กับเื่นายจ้างคนใหม่นั่นเอง
ประตูเปิดออกและซูซานก็ชะโงกหน้าเข้ามา...
“แพมกับราเชลจะอยู่เวรเฝ้าไว้คนอื่นๆรวมทั้งฉันด้วยจะออกไปทานกลางวันกัน เธอจะไปด้วยไหมล่ะ?”
ทาเมร่าเหลือบตามองนาฬิการู้สึกแปลกใจอย่างยิ่งที่เวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยงแล้ว
“ไม่หรอก ฉันยังไม่หิวเลย”ประสาทของเธอราวไม่อยู่กับเนื้อตัว “แล้วก็ยังมีงานที่ต้องทำให้เสร็จอีกด้วย”ขณะพูดเธอก็ชี้ไปยังกองเอกสารตรงหน้า
“ถ้างั้นให้ฉันเอาแซนด์วิชมาฝากไหม?”ซูซานแสดงความเอื้อเฟื้อ
“ในเครื่องหยอดเหรียญที่สโมสรพนักงานมีโยเกิร์ตขายด้วยใช่ไหม?” เมื่อเห็นซูซานพยักหน้ารับ ทาเมร่าก็ส่งเหรียญให้“ช่วยซื้อให้ฉันสักถ้วยด้วยนะ”
“ได้เดี๋ยวนี้เลย”ซูซานปิดประตูตามหลัง เพียงแค่ครู่เธอก็กลับมาพร้อมด้วยถ้วยพีช โยเกิร์ตวางลงตรงหน้าทาเมร่า
“ฉันนึกไม่ออกเลยนะว่าเธอจะกินอะไรพรรค์อย่างนี้เข้าไปได้ยังไง” ซูซานย่นจมูก ทำท่าแขยงซึ่งทำให้ทาเมร่าอดยิ้มไม่ได้ เธอโบกมือไล่เพื่อนให้ออกจากห้องได้แล้ว...
โยเกิร์ตถ้วยนั้นต้องใช้ความพยายามอยู่บ้างที่จะกินเข้าไปและมันก็เป็อาหารชนิดเดียวที่ดูจะลื่นไหลลงในลำคอเธอได้ดีกว่าอย่างอื่น ทาเมร่าก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าท้องไส้ที่ว่างเปล่าจะทนทานกับอาหารที่แข็งกว่านี้ได้หรือไม่ เธอตักโยเกิร์ตจากถ้วยพลาสติกรับประทานไปพลางลงรายการตัวเลขในบัญชีแยกประเภทไปพร้อมกัน
ทันใดนั้นประตูห้องทำงานของเธอก็เปิดผางออกโดยไม่มีการเคาะเตือนให้รู้ล่วงหน้าใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของฮาโรลด์ สเตนโผล่เข้ามา
“นี่คนอื่นๆหายไปไหนกันหมดล่ะมิสเจมส์?”
“ออกไปทานอาหารกลางวันกันค่ะ”เธอใช้ช้อนพลาสติกตักโยเกิร์ต แต่ก่อนที่จะทันยกขึ้นใส่ปากก็ต้องชะงักมือค้างอยู่อย่างนั้นเพราะเมื่อเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาคู่สีเขียวของบุรุษร่างสูงไหล่กว้างที่ยืนอยู่ตรงหน้าห้องแววแห่งความพึงพอใจฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น รอยยิ้มอ่อนๆที่ฉาบอยู่ ทำให้ริมฝีปากดูอ่อนโยนลงลมหายใจของทาเมร่าติดขัดขึ้นมาทันทีขณะลดมือที่ถือช้อนกลับวางลงในถ้วย พยายามที่จะไม่แสดงความประหลาดใจให้ออกมานอกหน้า เมื่อต้องพบกับคนแปลกหน้าคนนี้อีกครั้ง
ฮาโรลด์ สเตนกำลังก้มลงมองดูนาฬิกาข้อมือด้วยท่าทางไม่พอใจนัก...
“ผมไม่ทันได้ดูเวลาคิดว่าตอนนี้คุณคงอยากจะออกไปทานอาหารกลางวันก่อนละมัง”เขาขมวดคิ้วใส่บุรุษที่ยืนคล้อยไปทางด้านหลังซึ่งขณะนี้มีท่าทีว่าไม่สนใจกับอะไรทั้งสิ้น
“ผมว่า มิสเจมส์เธอคิดถูกแล้วละ”เขาผู้นั้นเอ่ยชื่อเธอออกมาอย่างสบายปากเหมือนไม่ได้นึกถึงความรู้สึกไม่เต็มใจของเธอที่จะบอกชื่อแก่เขาในตอนแรก“ผมว่าเราหากาแฟกับแซนด์วิชมานั่งกินกันในนี้ดีกว่าไหม...หรือว่าไงอดัม?”เขาเอี้ยวหน้าไปมองข้างหลังและทาเมร่าก็เพิ่งสังเกตเห็นแขนเสื้อสูทของผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านนั้น
“นายว่าไงฉันก็ว่างั้น...!”ผู้ชายอีกคนหนึ่งตอบอย่างไม่สนใจนัก
“หรือว่าคุณอยากจะกลับไปห้องทำงานของผมก่อน?”ฮาโรลด์สเตนเอ่ยถามขึ้น “ผมจะได้ให้แดนบี้สั่งแซนด์วิชให้”
“ก็นี่เป็จุดที่เราจะต้องแวะมาเยี่ยมต่อไปใช่ไหมล่ะ?”
“ครับ”ฮาโรลด์พยักหน้ารับอย่างไม่ใคร่จะเข้าใจในคำถามนั้น
ก่อนหน้าที่คำถามข้อนี้จะเกิดขึ้นทาเมร่าได้เอาสองบวกสองไว้ในใจเรียบร้อยแล้วและไม่แน่ใจในผลลัพธ์ที่จะออกมาว่ามันจะถูกต้อง บุรุษทั้งสองที่เดินเข้ามาพร้อมกับนายจ้างคนเดิมของเธอนั้นจะต้องเป็เ้าหน้าที่ระดับบริหารของบริษัทเทย์เลอร์ บิสสิเนสส์แมชชีนส์อย่างไม่ต้องสงสัย เธอเริ่มรู้สึกว่าฝ่ามือชื้นเหงื่อและลำคอแห้งผากพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวแรงขึ้น...
“ถ้าอย่างนั้นเราก็กินกลางวันกันเสียในนี้ก็ได้นี่”ชายหนุ่มกล่าว ปรายตามองมาทางเธอ “เว้นเสียแต่ว่ามิสเจมส์จะขัดข้อง...?”
“ไม่หรอกค่ะ”ถึงอย่างไรเธอก็จะต้องตอบอย่างนั้นอยู่แล้วทาเมร่าลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินออกจากโต๊ะ “เรา้าเก้าอี้อีกตัวหนึ่ง...”เธอพูดเบาๆเหมือนจะอธิบายในการที่ตัวเองต้องลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะในห้องนี้มีเก้าอี้อยู่เพียงแค่ 2 ตัวเท่านั้นที่ตั้งอยู่ในห้องทำงานของเธอตัวหนึ่งตั้งอยู่หน้าโต๊ะ อีกตัวหนึ่งตั้งอยู่ตรงมุมห้อง
“ให้อดัมไปยกมาเพิ่มอีกตัวก็ได้”ชายหนุ่มผู้นั้นบอก ซึ่งเท่ากับเป็การออกคำสั่งตามนิสัยที่เคยชินแก่ผู่ที่ยืนเยื้องไปทางข้างหลัง“ไปยกเก้าอี้ห้องข้างนอกมาอีกตัวหนึ่งสิอดัม...”
“ผมยังไม่ได้แนะนำให้คุณสองคนรู้จักกันเลย”ฮาโรลด์เพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองยังไม่ได้ทำในสิ่งที่ควรทำ “มิสเจมส์นี่คือคุณบิ๊กฟอร์ด เทย์เลอร์ รูทเลดจ์ ประธานบริษัทเทย์เลอร์ บิสสิเนสส์ แมชชีนส์นายจ้างคนใหม่ของคุณยังไงล่ะครับ...และนี่คือมิสเจมส์ซึ่งเป็ผู้รับผิดชอบดูแลเื่บัญชีของบริษัททั้งหมดครับ” เมื่อทำหน้าที่เสร็จลงเขาก็เดินเข้ามาที่โต๊ะทำงานของทาเมร่ายกโทรศัพท์ขึ้นพร้อมกับกล่าวว่า“ผมจะสั่งแซนด์วิชให้ครับ”
ทาเมร่าอยากให้การรับรู้ในคำแนะนำครั้งนี้เป็เพียงการพยักหน้ารับเท่านั้น แต่บิ๊คฟอร์ด เทย์เลอร์ รูดเลดจ์บุรุษผู้ถูกเอ่ยขานว่าเป็ถึงประธานบริษัทได้ยื่นมือออกมาให้เธอััเสียก่อนซึ่งทำให้ทาเมร่าไม่มีทางเลือก จำต้องยื่นมือออกไปััตอบอย่างสุภาพ
“สวัสดีค่ะ...ท่าน” เธอพูดเบาๆ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าลักษณะของความเป็ชายที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของบุรุษผู้นี้น่าสนใจมากเพียงไรทาเมร่ามองไม่เห็นภาพที่ตัวเองกำลังบอกเขาอยู่ว่า...เธอได้ขอยืมเงินจำนวน 2หมื่นเหรียญ ซึ่งเป็เงินของบริษัทไปใช้โดยไม่ได้ขออนุญาตและจะจัดการใช้คืนให้ทันทีเมื่อแม่ของเธอตายลง
ถ้าเขาจะเหมือนกับใครสักคนเช่นฮาโรลด์สเตนหรือมิสเตอร์อาร์ท พี่ชายของเขาเธอก็คงจะสามารถเอ่ยปากในเื่นี้ได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจแต่มันมีลักษณะบางอย่างที่บอกถึงความแข็งกร้าวในท่าทีของบิ๊คฟอร์ด รูทเลดจ์ว่า...เขาไม่ใช่บุคคลประเภทที่จะยอมยกโทษให้ใครได้ง่ายนัก
“ตอนที่ฮาโรลด์สรรเสริญความสามารถของคุณให้ผมฟังนั้นขาลืมบอกเื่สำคัญไปเื่หนึ่งคือความสวยอย่างยากจะหาใครเปรียบได้ของคุณให้ผมรับรู้ไว้ด้วยนะครับ มิสเจมส์”คำอภินันทนาการนั้นลื่นไหลออกจากปลายลิ้นของเขามันไม่ใช่เพียงแค่การยกยอปอปั้นเท่านั้นแต่ความสนใจอย่างจริงจังในตัวเธอฉายประกายอยู่ในดวงตาคู่นั้นด้วย
“ขอบคุณค่ะ”ทาเมร่าพยายามอย่างที่สุดที่จะรักษาท่าทีห่างเหินไว้ให้มั่น ขณะที่เธอจะชักมือออกปรากฏว่ามันยังถูกกระชับอยู่ในอุ้งมือของเขาและการกระทำเช่นนั้นทำให้เขาก้มลงมองมือเธอด้วย
“ใอะไรหรือครับ?”เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล แม้จะเป็คำถามเพียงประโยคสั้นๆแต่มันก็ทำให้เธออดรู้สึกไม่ได้ว่าคล้ายเขาจะกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่
ความรู้สึกยุ่งยากใจกำลังแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์เมื่อเห็นเขามุ่งความสนใจอยู่กับฝ่ามือที่ชื้นเหงื่อ แทนที่จะทำไม่รู้ไม่ชี้กับมันเธอออกจะขายหน้าอยู่ไม่น้อย อารมณ์เช่นนั้นทำให้ความหยิ่งทระนงเกิดขึ้นทันที
“ใช่ค่ะ”เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคูที่มองจ้องอยู่ก่อนแล้ว
“ไม่จำเป็จะต้องรู้สึกอะไรอย่างนั้นเลยนี่ครับ...มิสเจมส์เอ้อ...คุณ...”อาการที่หยุดชะงักไปกับคำพูดนี้คล้ายกับจะรอให้ทาเมร่าบอกชื่อเธอแก่เขาแต่เมื่อเห็นเธอยังลังเลอยู่ บิ๊คฟอร์ด รูทเลดจ์ ก็เอ่ยออกมาเบาๆว่า
“เดี๋ยวผมไปหาเอาเองจากรายชื่อพนักงานก็ได้...!”
“ฉันชื่อทาเมร่า เจมส์ค่ะ”เธอบอกพร้อมกับฝืนยิ้มให้
“ทาเมร่า เจมส์...บิ๊คเลิกคิ้วสูงเมื่อทวนชื่อเธอยู่“ผมชอบ...เพราะดี...!”
ในนาทีนั้น ทาเมร่าอดคิดสงสัยไม่ได้ว่าเธอควรจะรู้สึกเป็เกียรติอย่างสูงหรือไม่...แต่ไม่มีเวลาสำหรับความรู้สึกรำคาญใจใดๆที่จะเกิดขึ้นต่อไปความเคลื่อนไหวตรงหน้าประตู เป็สัญญาณบอกให้รู้ว่าผู้ชายคนที่ชื่ออดัมกำลังกลับมาแล้วพร้อมกลิ้งเก้าอี้ล้อหมุนตัวหนึ่งเข้ามาในห้องทำงานของเธอด้วย ทาเมร่าอยู่ในท่าที่ถูกดึงให้ออกไปพบกับเขาโดยที่บิ๊คฟอร์ดยังกุมมือเธอไว้ แต่แล้วเขาก็ปล่อยมือเธอลง แขนข้างที่กางออกเหมือนจะโอบเอวเธอไว้แทน กิริยาเช่นนั้นคล้ายประกาศถึงความเป็เ้าของซึ่งทำให้ทาเมร่ากระอักกระอ่วนใจเต็มที พยายามที่จะป้องกันการรุกรานนั้นไว้เขาทำท่าราวกับว่าได้เป็เ้าของเธอแล้วทั้งร่างกายและจิตใจ และที่ร้ายที่สุดก็คือเธอไม่มีทางที่จะขัดขืนหรือโต้แย้งในการกระทำของเขาได้เสียด้วย
18K
