สาวงามแองเจล่ากำขอบเตียงอยู่ด้านข้างแน่นในดวงตาที่ใสสะอาดเหมือนน้ำเต็มไปด้วยความกังวลเป็ห่วงและคิดอยู่ในใจว่า “อเล็กซานเดอร์ช่างน่าสงสารนัก เขาคงจะไม่ตกลงมาแล้วโง่ขึ้นหรอกนะ? แม้ว่าเมื่อก่อนเขาก็เป็คนโง่อยู่แล้วก็ตาม แต่ก็ไม่น่าเป็เหมือนตอนนี้แบบที่ไม่พูดออกมาแม้แต่ประโยคเดียว...”
ในตอนนั้นเอง...
“อเล็กซานเดอร์ ข้าได้ยินว่าเ้าตกลงมาได้รับาเ็ ฮ่าๆข้าก็เลยมาดูเ้า...”
ทันใดนั้นก็มีเสียงที่ดูมีความสุขกับความทุกข์ของตัวเองดังขึ้นอย่างออกนอกหน้าน้ำเสียงเย่อหยิ่งลอยเข้ามาจากนอกห้องโถงสีหน้าของแองเจล่าและสาวน้อยเจ็มม่าก็พลันเปลี่ยนไปซุนเฟยเงยหน้าขึ้นก็เห็นเพียงคนอ้วนที่รูปร่างเหมือนหมูก็ไม่ปานเดินเข้ามาทางประตูห้องโถง
“กิล เ้ามาทำไม?”
รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าแองเจล่าพลันหุบลง นางลุกขึ้น ถามด้วยแววตาเ็า
เห็นได้ชัดว่านางไม่ต้อนรับเ้าคนอ้วนเหมือนหมูคนนี้
“ฮึๆ แองเจล่าสุดสวย เ้าพูดแบบนี้หมายความว่าไง? ไม่ต้อนรับข้าอย่างงั้นเหรอ? ข้าได้ยินมาว่าสหายรักของข้าอเล็กซานเดอร์ได้รับาเ็ ข้าก็เลยรีบมาดูแล้วมันผิดอะไร?”
เ้าอ้วนที่ชื่อว่ากิลคนนี้กล่าวออกมา โดยไม่พูดเปล่าเท่านั้นมันเดินมาที่ข้างเตียงแล้วเอาก้นใหญ่ๆ ของมันนั่งบนเตียง
“บังอาจ! กิล เ้ากล้านั่งบนแท่นบรรทมของฝ่าาได้อย่างไร?” สาวน้อยเจ็มม่าผมทองเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าจริงจัง ช่วยแองเจล่าตำหนิมัน
เ้าอ้วนหัวเราะขึ้นจมูก เหลือบมองสาวน้อยผมทอง
ในดวงตาเขาปรากฏร่องรอยความร้ายกาจและหยาบคายออกมาอย่างไม่ปิดบังมันเลียริมฝีปากล่างหนาๆของมันแล้วพูดว่า “ทาสชั้นต่ำ ไสหัวไปให้พ้นซะถ้าเ้าจะร้อง...” ขณะที่พูดเขาก็หันมากวาดสายตามองซุนเฟยที่นอนบนเตียงสายตานั่นเป็สายตาที่สังเกตอาการาเ็ของเพื่อนที่ไหนกัน กลับกันมันกลับเหมือนเ้านายที่สูงศักดิ์กำลังมองสัตว์เลี้ยงของตัวเองต่างหาก
ซุนเฟยจ้องเ้าอ้วนเขม็ง
เขาอ่านสายตาของเ้าอ้วนออกได้อย่างง่ายดายเขาเห็นสีหน้าด้านลบอย่างเห็นได้ชัดไม่ว่าจะเป็การดูิ่ ดูถูก ล้อเลียนเยาะเย้ย
ซุนเฟยสงสัยเล็กน้อย อดคิดในใจไม่ได้ว่า ‘เ้าอ้วนที่สมควรตายตัวนี้มันเป็เพื่อนกับอเล็กซานเดอร์จริงๆ เหรอ? เขาช่างน่าเกลียดแล้วยังกล้าใช้ท่าทางแบบนี้กับาาอีก? หรือว่ามันจะมีเื้ัที่ยิ่งใหญ่คอยหนุนหลังมันอยู่กันแน่?’
ขณะที่คิด เ้าอ้วนกิลพลันยื่นมือใหญ่ๆ ที่เต็มไปด้วยไขมันของมันออกมานิ้วมือที่ดูเหมือนแครอท บีบไปที่แก้มของซุนเฟยเหมือนบีบลูกบอล
ราวกับว่าการกระทำแบบนี้มันดูเป็เื่ปกติและคุ้นเคยสำหรับเ้าอ้วน
“อเล็กซานเดอร์ ดูเหมือนว่าเ้าจะไม่ได้รับาเ็หนักอะไรเลยนะ ฮะๆ่บ่ายข้าได้เชิญแขกชนชั้นสูงสองถึงสามคน เ้าไปสนุกกับพวกเขาพร้อมกับข้าเป็ไง?”
เ้าอ้วนหัวเราะฮึๆ
เขาบีบหน้าของซุนเฟยอย่างสนุกพลางตบหน้าซุนเฟยด้วยแรงที่ไม่เบาเกินไปแต่ก็ไม่หนักเกินไปบนหน้าของเขาแสดงอาการหยอกล้อ
กิลชอบความรู้สึกแบบนี้มาก...ความรู้สึกที่ได้ทำเหมือนาาเป็ของเล่น
ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าไอ้ปัญญาอ่อนอเล็กซานเดอร์คนนี้ทำไมถึงสามารถเป็าาได้?อายุสิบเจ็ดปี แต่ความคิดอย่างกับเด็กอายุสามขวบทำไมพระเ้าถึงได้รักไอ้ปัญญาอ่อนนี้กันนะ?
อย่างไรก็ตาม รอยยิ้มหยอกล้อของเ้าอ้วนยังไม่ทันเบิกบานได้เต็มที่เหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น...
เพี๊ยะ!
เสียงตบหน้าอย่างโเี้ดังกังวานขึ้น
ใบหน้าของเ้าอ้วนเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อบนหน้าที่เต็มด้วยไขมันของเขาเป็รอยประทับฝ่ามือสีแดงสดใหม่ที่เห็นได้อย่างชัดเจน
ั้แ่แรกแล้วการปรากฏตัวของเ้าอ้วนก็ทำให้แองเจล่าและสาวน้อยเจ็มม่าดูไม่สบายใจทั้งสองคนต่างนิ่งอึ้งใอยู่ข้างๆ
พวกนางแทบไม่กล้าเชื่อว่าตัวเองจะได้เห็นการกระทำแบบนี้
เดิมทีอเล็กซานเดอร์เป็คนที่มีความผิดปกติสมอง จึงมักจะถูกเ้าอ้วนนี่รังแกแล้วจู่ๆ เขาก็ยกมือตบหน้ากิล? จะเป็ไปได้เหรอ? ในขณะเดียวกัน ในใจของทั้งสองสาวก็พลันรู้สึกสะใจเล็กๆ ชั่วขณะความจริงพวกนางก็อดทนกับเ้าอ้วนอย่างกิลมานานมากแล้วอันที่จริงการที่อเล็กซานเดอร์ตบมันก็ถือว่าเป็การระบายความโกรธชั้นดีทีเดียว
“เ้า...เ้ากล้าตบข้า?”
“ไอ้หมูโสโครกถ้าเ้ากล้าเอากีบหมูที่น่าสะอิดสะเอียนของเ้ามาแตะหน้าของข้าอีกล่ะก็ข้าก็จะหาคนมาะเิตูดเ้าซะ...” ซุนเฟยมองร่างอ้วนๆของมันแล้วแสยะยิ้มเ็า ไม่ว่าจะอย่างไรเ้าอ้วนนี้ก็ทำให้ซุนเฟยอารมณ์ไม่ดีสักเท่าไรและสำหรับคนที่ทำให้ตัวเองอารมณ์ไม่ดีซุนเฟยก็ไม่มีความจำเป็ที่จะต้องเกรงใจ
เ้าอ้วนสะดุ้งตัวสุดตัว กล้ามเนื้อบนใบหน้าตอนนี้สั่นเทิ้มเขาทั้งโกรธทั้งใอย่างไม่อยากเชื่อไอ้ปัญญาอ่อนที่มีความคิดแค่เด็กอายุสามสี่ขวบคนนี้ ทำไมมันกล้าตบหน้าข้า? และยังกล้าพูดแบบนี้กับข้า?
เ้าอ้วนชี้หน้าซุนเฟยอย่างไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรและร่างกายอวบอ้วนที่เต็มไปด้วยไขมันก็ยังคงสั่นสะท้านราวกับคนที่เป็โรคลมชักอาการกำเริบขาดแค่น้ำลายฟูมปากเท่านั้น
“เ้าโง่ที่สมควรตาย เ้ากล้าตบข้า?” เ้าอ้วนตะคอกเสียงดังลั่น
ซุนเฟยที่นอนอยู่บนเตียงก็ไม่คิดจะตอบโต้กลับไป เขากำลังสะสมพลังกำลังไว้
ไอ้อ้วนนี้กล้าตะคอกในห้องโถงขององค์าาตามหลักการแล้วเหล่าองครักษ์ควรจะปรากฏตัวออกมาทันทีแต่นี่กลับไม่มีมาเลยสักคนสิ่งนี้ทำให้ซุนเฟยเกิดความสงสัยขึ้นมา เป็ไปได้ว่าคนหนุนหลังเ้าหมูอ้วนนี่คงจะใหญ่โตมากแม้แต่าาก็ทำอะไรมันไม่ได้?
ขณะที่กำลังใช้ความคิดก็เห็นว่าเ้าหมูอ้วนนี้ดูเหมือนมันก็ตัดสินใจบางอย่างได้แล้วมันม้วนแขนเสื้อขึ้น...ราวกับว่าเ้าหมูอ้วนนี่้าทำอะไรบางอย่าง
“บังอาจ!” ใบหน้าของแองเจล่าพลันเ็า “กิล เ้าเป็แค่บุตรชายของขุนนางเล็กๆ แท้ๆเ้ากล้าไม่เคารพาาอย่างงั้นหรือ?”
เ้าอ้วนดูคล้ายๆ กับหมีควายตกมันที่ดุร้ายสองสาวแองเจล่าและเจ็มม่าต่างกรีดร้องออกมาอย่างโกรธเคืองพลางพุ่งไปอย่างตื่นตระหนกพยายามสุดชีวิตที่จะดึงรั้งเ้าหมูตัวนี้เพื่อปกป้องซุนเฟย
แต่ผู้หญิงเล็กๆสองคนมีหรือจะเป็คู่ต่อสู้ของเ้าหมูอ้วนที่สูงตั้งหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเิเ?
เพี๊ยะ!
เ้าอ้วนที่ตอนแรกรู้สึกอับอายก็ได้เปลี่ยนเป็ความโกรธและได้ตวัดหลังมือฟาดเข้ากับใบหน้าของเจ็มม่าอย่างโหดร้ายทำให้สาวน้อยผมทองกระเด็นออกไป ใบหน้าน้อยๆ ข้างหนึ่งของนางตอนนี้ปูดบวมเป็ลูกซาลาเปา ทันใดนั้นน้ำตาก็เอ่อคลออย่างน่าสงสาร
หลังจากนั้นก็เหมือนเ้าหมูอ้วนจะถูกกระตุ้นให้บ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิมมันจับข้อมือขาวผ่องของแองเจล่าใบหน้าไขมันเยิ้มของมันที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกสะอิดสะเอียนมันหัวเราะพลางซุกหน้าเข้าใกล้กับลำคอที่ขาวระหงของแองเจล่า และทำท่าสูดดมมองมาที่ซุนเฟยราวกับจะยั่วยุ พลางพูดอย่างหยาบโลนว่า “แองเจล่าที่งดงามอเล็กซานเดอร์มันคนโง่ปัญญาอ่อน ความคิดของมันเท่าเด็กสามสี่ขวบแบบนี้มันจะคู่ควรกับสาวงามอย่างเ้าได้อย่างไร? เ้าดูมันสิมันแสดงให้เ้าเห็นถึงความเป็าาบ้างไหม? ตลอดเวลาที่มันสืบทอดราชบัลลังก์อาณาจักรแซมบอร์ดวุ่นวายขนาดไหน? แล้วยังจะมีพวกศัตรูที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนมาบุกตีเมืองอีก...ฮิๆสู้ให้เ้าแต่งกับข้าไม่ดีกว่าหรือ...”
เ้าอ้วนจับข้อมือของแองเจล่าผิวขาวผ่องอันอ่อนนุ่มนั่นทำให้ในใจของเขาสั่นไหวเกิดอารมณ์ขึ้นมาโดยไม่คำนึงว่าที่นี่คือพระราชวัง มันค่อยๆเลื่อนริมฝีปากของมันเข้าใกล้แองเจล่า...
ในตอนนั้นเอง...
ปึก!
ทันใดนั้นก็มีหมวกฟาดเข้ามาที่หัวเขาอย่างรุนแรง
เป็การทุบที่ทั้งรุนแรงทั้งรวดเร็ว ในระหว่างที่เ้าหมูอ้วนกำลังหมกมุ่นอยู่ในความใคร่ปรารถนาทำให้มันไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองได้ทันท่วงทีขณะนั้นเองก็มีเืไหลออกมาจากผมสีน้ำตาลแดง เสียงกรีดร้องดังขึ้นมันเลยต้องปล่อยข้อมือของแองเจล่าจนล้มลงไปกองอยู่ด้านข้างอย่างช่วยไม่ได้
หลังจากที่แองเจล่าหันไปมองอย่างชัดๆ ก็พลันยืนตกตะลึงอยู่อีกด้าน
ไม่รู้ว่าในมือซุนเฟยหยิบหมวกเหล็กบุบๆ มาตีั้แ่เมื่อไรคล้ายกับถืออิฐก็ไม่ปานซุนเฟยยืนบนเตียงวางท่าใหญ่โตชี้นิ้วไปที่จมูกเ้าอ้วนแล้วสบถด่า“กล้าแตะต้องผู้หญิงของข้าเหรอ? กล้าเอากีบเท้าของเ้าชี้ข้าเหรอ? เ้าตาบอดหรือไง เป็แค่ลูกชายขุนนางเล็กๆ แท้ๆ ริจะเป็นกอินทรียังกล้าไม่เคารพฮ่องเต้อีก ข้าผู้นี้นี่แหละจะตีเ้าให้พิการไม่อย่างงั้นไม่ต้องมาเรียกข้าว่าาา!”
นี่เรียกว่าเป็การด่าที่ครบอรรถรสสุดๆ
ซุนเฟยด่าไปด้วยและแอบคิดในใจไปด้วย ‘ไอ้สุนัขเอ๊ยเกือบจะถูกไอ้เวรนี้ขู่จนกลัวแล้ว คิดว่าจะเป็คนใหญ่คนโต บ้าเอ๊ยที่แท้ก็เป็เพียงลูกขุนนางโง่ๆ คนหนึ่ง ข้าเป็าาที่สง่าผ่าเผยถึงได้ไม่จัดการเ้าให้ถึงตายใช่แล้ว ไม่รู้ว่าในโลกนี้ าาจะแทนตัวเองว่าฮ่องเต้หรือเปล่านะ?’
ในตอนนั้น ห้องโถงนั้นเงียบสงบ หากมีเข็มร่วงลงพื้นคงได้ยินกันหมด
ใบหน้าของแองเจล่าและเจ็มม่าเต็มไปด้วยความใและไม่น่าเชื่อ‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เป็ไปได้อย่างไร? สาวงามทั้งสองคนคล้ายกับกวางน้อยๆ ที่กำลังตื่นตระหนกดวงตากลมโตจ้องมองไปที่ซุนเฟย ริมฝีปากก็อ้าออกเป็รูปตัวโออย่างไม่รู้ตัวเขาเป็คนขี้ขลาดมากว่าสิบเจ็ดปี อเล็กซานเดอร์ที่เชื่อฟังกิลมาโดยตลอดแต่มาตอนนี้ดูเหมือนว่าเขา...จะเปลี่ยนไปแล้ว!’
ไอ้อ้วนกิลที่นอนกองอยู่กับพื้น ตอนนี้ก็สับสนมึนงงไปหมด
อเล็กซานเดอร์ที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนไปทำให้เขารู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าเหมือนเปลี่ยนไปเป็อีกคน การหยิบหมวกเหล็กมาฟาดเมื่อกี้มันเต็มไปด้วยท่าทางที่ดุร้ายราวกับเป็พวกผู้ร้ายนี่ทำให้เ้าอ้วนหวาดกลัวขึ้นเล็กน้อย
หลังจากนั้นไม่นาน เ้าอ้วนก็ได้สติกลับมา
นึกถึงจุดประสงค์ที่มาพระราชวังครั้งนี้
เขาตัดสินใจที่จะลองเสี่ยงดู
เขายื่นมืออวบๆ ออกมา
คาถาลึกลับและแปลกๆ ลอยออกมาจากปากเ้าอ้วน
กลุ่มไฟสีแดงสดก็ค่อยๆ ก่อตัวเป็รูปร่างบนมือเขาอย่างช้าๆ บรรยากาศร้อนๆเริ่มแผ่กระจายอย่างเงียบๆ ทั่วห้องโถง
ไขมันบนหน้าเ้าอ้วนเริ่มสั่นๆ แล้วความกล้าค่อยๆ ฟื้นคืนมามันหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “าาเรอะ? เฮอะนอกจากเ้าจะโง่และปัญญาอ่อนตอนนี้ในเมืองแซมบอร์ดยังมีใครคิดว่าเ้าเป็าาอยู่อีกงั้นเหรอ? เ้ากล้าตบข้างั้นเหรอ? ฮึๆ อเล็กซานเดอร์เ้าจะได้เห็นความโกรธของนักเวทผู้สูงศักดิ์!”
ตอนนี้ซุนเฟยยังคงยืนอยู่บนเตียง
ทันทีที่เขาเห็น รูม่านตาของเขาพลันหดลง ‘เวท...นักเวท? บ้าเอ๊ย เ้าอ้วนนี้เป็นักเวทอย่างงั้นเหรอ? ดูเหมือนว่ามันจะมีทักษะอยู่บ้างเวรเอ๊ย ตอนนี้ข้าควรทำอย่างไรดี? ความใจร้อนช่างเหมือนมารปีศาจถ้ารู้เร็วกว่านี้เมื่อกี้คงพูดดีๆ ไม่รีบลงมือหรอก...’
ดวงตาของซุนเฟยเริ่มเลิ่กลั่ก
เขาเห็นลูกบอลไฟในมือกิลที่ยิ่งเวลาผ่านไปนานก็ยิ่งร้อนขึ้นส่วนในมือตัวเองมีเพียงหมวกบุบๆ ในใจก็พูดไม่ออก แม้ในใจจะอยากสู้กันตัวต่อตัวแต่ก็ควรให้กระบี่ดีๆ กับข้าสักเล่มเถอะ...ซุนเฟยพลันะโขึ้นมาทันที“ทหาร....ทหาร! รีบมาสิโว้ย มีนักฆ่าจะสังหาราา!”
“เปล่าประโยชน์! ฮิๆ”
เ้าอ้วนแสยะยิ้มเย้ยหยัน “เด็กน้อยเรียกให้คอแตกก็ไม่มีใครมาหรอก” หลังจากนั้นเขาก็โบกมือด้วยท่าทางมั่นใจลูกบอลไฟในมือขนาดเท่ากำปั้นราวกับลูกะุที่ถูกยิงออกมาส่งเสียงหวีดหวิวลอยเข้ามาปะทะหน้าหล่อๆ ของซุนเฟย
----------------
210
