ตอนที่16 ฝึกการบิน
ดวงตาสีเขียวกำลังจับจ้องสถานการณ์ตรงหน้าเมื่อรุ่นพี่บ้านเรเวนคลอกำลังไล่ล่าบ้านสลิธีรินอย่างโกลาหลเหล่าคณาจารย์กับเหล่านักเรียนปีหนึ่งกำลังจ้องมองด้วยสีหน้างุนงงว่าการกระทำอันไร้สาระนี้ทั้งสองบ้านพอเข้าประชิดตัวนั้นก็เริ่มการปะทะทางร่างกายกันั้แ่เตะ ต่อย กัดข่วน ดึงผม จนไม่เหลือสภาพความเป็ผู้ดีกันเลย ศาสตราจารย์ใหญ่จ้องมองอยู่ไม่นานเธอก็ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นพวกรุ่นพี่อีกสองบ้านที่ไม่เกี่ยวข้องเห็นศาสตราจารย์ยกไม้กายสิทธิ์ก็ทำการหลบกันทันทีจนปีหนึ่งแต่ละคนมองว่าอะไรก่อนที่ศาสตราจารย์ใหญ่จะสะบัดไม้กายสิทธิ์เสกคาถาบางอย่างออกมาทำให้บริเวณที่พวกปีห้าที่กำลังต่อสู้กันนั้นหยุดนิ่งไปอย่างรวดเร็วเหล่าปีห้าทั้งหลายต่างขยับดวงตามองไปอย่างงุนงง เพราะร่างกายพวกเขาขยับไม่ได้เลย
“หยุดกันแล้วสินะ…”
ศาสตราจารย์มักกอนนากัลกล่าวเหล่าปีห้าทั้งสองบ้านไม่มีคนตอบกลับ
“ฉันลืมไปว่าพวกเธอตอนนี้ไม่สามารถตอบได้”
เสียงฝีเท้ากำลังก้าวไปข้างหน้าตรงหน้าเด็ก ๆทั้งหลายทำเอาพวกเขามองกันอย่างสงสัยว่าอาจารย์จะทำอะไรกันศาสตราจารย์มักกอนนากัลจ้องมองเด็กทั้งสองกลุ่มก่อนจะเอ่ยพูดขึ้น
“พวกเธอน่าจะรู้นะว่าการกระทำครั้งนี้รุนแรงกว่าที่ฉันเห็นงั้นคงต้องเชิญพวกเธอไปห้องอาจารย์ใหญ่ทั้งหมดนี้!!”
“!!”
พวกปีห้าทั้งสองบ้านต่างตาลุกวาวอย่างใว่าตนเองกำลังจะโดนพาไปยังห้องอาจารย์ใหญ่ศาสตราจารย์มักกอนนากัลหันไปมองเหล่าคณาจารย์ที่ตามเธอมา
“อาจารย์ประจำบ้านทั้งสองบ้านก็ตามมาด้วย!!”
“ครับ...ศาสตราจารย์มักกอนนากัล”
รองศาสตราจารย์บลัดเวิร์ทตอบอย่างเข้าใจเขาเป็อาจารย์ประจำชั้นของบ้านเรเวนคลอคงต้องตามด้วยแต่อีกคนไม่ได้เข้าใจเมื่อได้ยินว่าตนเองต้องตามไปด้วย แล้วครั้งก่อนเธอพึ่งโดนไปแล้วครั้งนี้เธอกำลังจะโดนอีกรอบ
“อาจารย์ใหญ่ค่ะ แต่ว่า...เื่นี้มัน...!!”
“ไม่มีแต่อาจารย์มิลเกรดคุณก็เห็นและได้ยินคำพูดพวกนั้นว่าเด็กพวกนี้วางแผนกจะลงมือกับใครสักคนแต่ว่าบ้านเรเวนคลอกับโดนลูกหลง เด็กคุณสร้างปัญหาคุณที่เป็อาจารย์ต้องรับผิดชอบเช่นกัน!!ตามฉันมา!!”
ศาสตราจารย์มักกอนนากัลกล่าวจบก็โบกไม้กายสิทธิ์อีกครั้งทำให้พวกรุ่นพี่ที่ขยับร่างกายไม่ได้นั้นเริ่มขยับร่างกายแล้วเดินตามอีกฝ่ายที่เดินนำพวกแม็กนัสต่างโวยวายอย่างไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น อาจารย์มิดเกรดได้ยินแบบนั้นสายตาของเธอก็หันไปมองบุคคลที่เป็ต้นเหตุที่เด็กของเธอต้องโดนเข้าห้องอาจารย์ใหญ่รอบสองอบิเกลจ้องมองสายตาของอาจารย์ที่จ้องมองเธอนั้นทำให้เธอยกยิ้มให้ด้วยสีหน้าใสซื่อก่อนที่อาจารย์จะอารมณ์ฉุนเฉียวออกไป
อบิเกลไม่สนใจอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะมีความขัดแย้งอะไรกับเธอแต่เธอก็ไม่ชอบอีกฝ่ายแบบสุด ๆ ทำให้เธอนึกถึงกลุ่มคนที่ไล่ล่าเธอสมัยเด็ก ๆถ้าอีกฝ่ายเป็พวกเดียวกับกลุ่มนั้นเธอจะส่งอีกฝ่ายเข้าคุกอัซคาบันไปเลยตอนนี้เหลือเพียงน้องปีหนึ่งกับอาจารย์ประจำวิชาปรุงยาเวลาก็เลยไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วสิ่งที่อาจารย์ซลักฮอร์นอยากให้เด็ก ๆทำก็ต้องใช้เวลาเยอะเสียด้วย เขาเลยหันไปหาเด็ก ๆ แล้วตบมือสองสามครั้งจนเด็ก ๆหันมามอง
“เด็ก ๆ วันนี้ยกเลิกคลาสของฉันไปก่อนนะ!!”
“ห๊า!!!!”
“ไม่มีห๊า แต่มีการบ้านกลับไปอ่านหนังสือหน้าที่ 1 ใหม่อีกครั้งทบทวนเื่วัตถุดิบคลาสหน้าฉันจะให้พวกเธอปรุงยาสูตรหนึ่งดู เอาล่ะเตรียมไปเรียนวิชาต่อไปได้”
“โธ่~”
พวกปีหนึ่งต่างร้องโหด้วยความผิดหวังและเซ็งที่มีการบ้านที่ต้องกลับไปทบทวนพวกเขาเตรียมตัวไปเรียนอีกวิชาสุดท้ายของวันนั้นก็คือวิชาการบินภายในห้องไม่เหลือใครแล้วนั้นอบิเกลหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาโบกไปมาคราบเืและสิ่งของที่กระจายกำลังก่อตัวกันออกจากพื้นและสิ่งรอบข้างลงไปยังถังหนึ่งอาจารย์ซลักฮอร์นเห็นเด็กน้อยกำลังเก็บกวาดของให้เขานั้น
“เธอไม่ต้องเสียเวลาก็ได้ คุณเมอร์รัล ฉันทำเองได้”
อบิเกลได้ยินแบบนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาดูอาจารย์ที่กำลังเดินตรงมาหาเธอ“ไม่เป็ไรค่ะ อาจารย์ เื่แค่นี้เองอีกอย่าง...มันก็เหมือนความผิดหนู...เพราะหนูเคยมีปัญหากับพวกเขานั้นทำให้พวกเขาวางแผนเล่นงานหนู แต่บ้านเรเวนคลอก็ต้องมาโดนลูกหลง”
“ทำไมเธอคิดแบบนั้นว่าพวกนั้นจะรังแกเธอ?”
“อาจารย์ไม่ได้ยินคำพูดพวกนั้นเหรอคะ? พวกนั้น้าแกล้งหนู...เพราะหนูทำให้พวกนั้นโดนอาจารย์ใหญ่เรียกเข้าห้องแล้วครั้งนี้ก็อีก...เชื่อได้ค่ะ พวกนั้นไม่เลิกราง่าย ๆ”
อาจารย์ซลักฮอร์นมองเด็กน้อยช่างไม่สมกับเป็เด็กบ้านสลิธีรินสุดๆ “เธอเหมือนอยู่ผิดบ้านเลยนะ”
“ว่างั้นเหรอคะ? บางทีหนูอาจจะเหมาะกับบ้านนี้ก็ได้ค่ะเพราะว่าพวกนั้นถึงจะถึงจะเล่นงานหนูยังไง หนูก็จะโต้ตอบทุกครั้งค่ะ!!”
“อย่างที่เธอส่งเ้าตัวปากเป็ดเข้าไปแอบฟังพวกนั้นคุยน่านะ?”
“ค่ะ~”
“ฉลาดแกมโกง...ดักหน้าพวกนั้นก่อน...เธอช่างเป็เด็กต่างจากที่ฉันคิดจริงๆ”
“ตามนั้นค่ะ...” อบิเกลรู้สึกสะใจที่โต้ตอบพวกที่ไม่หวังดีกับเธอได้ก่อนที่สกอร์เปียสจะโผล่หน้ารออยู่ที่ประตูทางเข้าห้องเธอเห็นแบบนั้นก็โค้งให้อาจารย์ทันที "หนูขอตัวไปเรียนต่อนะคะอาจารย์ซลักฮอร์น"
“อ๊ะ! ไปเลย ๆ โชคดีเด็กน้อย!!”
อาจารย์ซลักฮอร์นจ้องมองเด็กน้อยออกจากห้องเหลือเพียงแค่เขากับห้องว่างเปล่าที่ได้รับการเก็บกวาดเหมือนไม่มีเื่เมื่อกี้เกิดขึ้นแต่หลังจากนี้เขาคงได้เห็นเื่ต่าง ๆ ที่มีเด็กหญิงเป็หนึ่งในหัวข้อหลักเป็แน่อบิเกลเดินไปตามทางโดยมีสกอร์เปียสเดินตามอยู่ข้าง ๆทั้งสองคนเดินกันโดยมีเพียงเสียงรอบข้างและเสียงฝีเท้าของทั้งสองคนวันนี้มีแต่เื่เข้าหาอบิเกลั้แ่ก่อนหน้าที่ฮิวโก้มาแซะและครั้งนี้พวกแม็กนัสวางแผนจะให้เธอาเ็แต่คนอื่นโดนลูกหลงแทนนั้นทำให้อบิเกลดูไม่พอใจมาก ๆ จนสกอร์เปียสต้องเอ่ยพูดขึ้น
“เอ่อ...เมื่อกี้เป็เหตุการณ์ที่แย่มากเลยนะทำเอาคนาเ็สาหัสแบบนั้นนะ”
อบิเกลได้ยินอีกฝ่ายกล่าวอารมณ์มันก็พุ่งขึ้นมา “ใช่!!พวกนั้นเล่นแรงเกินไป!! คิดว่าการกระทำที่ตัวเองทำกันนั้นมันเล็กน้อยเหรอ? ทำอย่างกับคนไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าใครทำ?”
“จริงของเธอ...”
“รู้ทั้งรู้นะว่าโลกนี้คือโลกเวทมนตร์ไม่ใช่โลกกว้างที่มีแต่มักเกิ้ล!!”
“ใช่ มักเกิ้ลเป็แค่มนุษย์ที่ไร้เวทมนตร์ต่างจากเรา”
“มันก็จริง แต่ถ้าเราไร้ไม้กายสิทธิ์ก็ไม่ต่างจากมักเกิ้ล!!”
“อ๊ะ...มันก็...”
สกอร์เปียสมองอีกฝ่ายที่พูดอะไรที่ดูเป็ผู้ใหญ่มาก ๆจนเขารู้สึกแปลกใจว่าอีกฝ่ายนั้นเป็เด็กอายุสิบเอ็ดแน่ ๆ เหรอทั้งสองคนมองหน้ากันก่อนจะเดินต่อไปตามทางจนมาถึงสนามหญ้าลานกว้างใหญ่ที่มีเหล่านักเรียนและอุปกรณ์สำหรับการฝึกขี่ไม้กวาดเต็มไปหมดเด็กบางกลุ่มกำลังไปหยิบอุปกรณ์ป้องกันระหว่างขี่ไม้กวาด บางคนกำลังเตรียมตัวไปหยิบไม้กวาดแต่หางตาของอบิเกลก็เห็นเหตุไม่คาดคิดอีกแล้วพวกลูน่ากำลังจะไปหยิบไม้กวาดที่เรียงกันอยู่ที่แท่นวางเด็กหญิงที่เนกไทสีแดงที่บ่งบอกถึงสีของบ้านว่าเป็เด็กบ้านกริฟฟินดอร์สองสามคนกำลังเดินตรงไปที่แท่นวางไม้กวาดก็เดินตรงกันเข้าไปจะหยิบไม้กวาดที่ลูน่ากำลังจะหยิบก็ชนลูน่าจนล้มทันที
“โอ๊ย!!!”
“ลูน่า!!” แพนซี่กับฟาร่ารับเข้าไปดูอีกฝ่ายทันที
“ไม่เป็ไรนะ?”
“อืม...” ลูน่าพยักหน้าแต่ก็แสบตรงที่กระแทกมากกว่า
อบิเกลเห็นก็ฉุนขาดทันทีว่าทำไมพวกกริฟฟินดอร์แต่ละคนถึงชอบมาหาเื่บ้านเธออบิเกลกำลังจะเดินไปก็โดนสกอร์เปียสจับแขนไว้
“สกอร์เปียส!!”
“รอดูสิ!!”
สกอร์เปียสกล่าวแบบนั้นอบิเกลก็มองอย่างสงสัยก่อนจะกลับไปมองต้นทางก็เห็นเอวาเริ่มโวยวายขึ้นมา
“นี่!! ไม้กวาดมีเยอะแยะไม่เอาตรงหน้าตัวเอง ห๊ะ!!แล้วชนคนอื่นขอโทษกันมั้งไหม?” เอวาะโใส่ผู้หญิงบ้านกริฟฟินดอร์ที่เดินกันเข้ามาผลักเพื่อนเธอจนล้ม
“อะไร?”หนึ่งในสามสาวจับไม้กวาดแล้วกอดอกมองอีกฝ่าย "ก็แค่หยิบไม้กวาดเอง แล้วอีกอย่างไม้กวาดอันนี้น่าใช้กว่า"
“ว่าไงนะ!?”
“ไม่ได้ยินหรือไง!? ว่าอันตรงหน้าของยัยนั้นมันดีกว่าเพื่อนฉันถึงจะเอา ทำไมมีปัญหาหรือไง!?”
“ยัยนี้!!!” เอวารู้สึกปรี๊ดขึ้นมาทันทีเธออยากจะสร้างะเิปาใส่หัวพวกนี้สุด ๆ เอวาถกแขนเสื้อทันที “โคตรมีเลยล่ะ!!!”
“จะเอาหรือไง!?”
“ก็มาสิ!!”
“เอวา!!” พวกเพื่อน ๆต่างมองอีกฝ่ายที่กำลังจะต่อสู้กับบ้านกริฟฟินดอร์
เจนน่ารีบวิ่งเข้าไปกอดแขนอีกฝ่ายทันที “หยุดนะเอวา เดียวบ้านเราจะโดนหักคะแนนนะ!!”
“ฉันไม่สนใจ!! ยัยนั้นทำลูน่าล้มก็ต้องขอโทษสิเว้ย!!”
“พวกบ้านสลิธีรินเป็พวกห่วงเพื่อนกันด้วยเหรอ? พวกที่จะโตมาเป็พวกคนต่ำๆ ในโลกมืดนี้ น่าสมเพชนะ!!”
เจนน่าได้ยินแบบนั้นอยากปล่อยเอวาออกไปจริง ๆอบิเกลที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวนั้นได้ยินก็อยากกระโจนเข้าไปแต่แล้วก็มีหญิงสาวผมสีเงินกำลังเดินผ่านเธอไปอบิเกลเห็นก็จำได้เลยว่าอีกฝ่ายคืออาจารย์สอนวิชาการบิน แอนเดรีย ฮูช พวกสาวๆ บ้านกริฟฟินดอร์เห็นอาจารย์กำลังเดินมา พวกเธอจะทำตัวอ่อนแอว่าอีกบ้านทำร้ายพวกเธอก่อนแต่ว่าอาจารย์ก็พูดบางอย่างออกมา
“ไม่มีคนสอนหรือไง?”
“เอ๊ะ!?” เด็ก ๆทั้งแปดคนตรงนั้นต่างมองอีกฝ่ายที่พูดบางอย่างออกมา
“อาจารย์ค่ะ...พวกบ้านสลิธีริน…”
“ฉันถามพวกเธออยู่นะ เด็กบ้านกริฟฟินดอร์!!”
“เอ๊ะ!?”
”ไม่มีคนสอนหรือไง? แย่งของจากตรงหน้าคนอื่นแถมยังทำคนอื่นาเ็อีก!!”
“หนู...”
อาจารย์แอนเดรียเดินมาหาลูน่าที่กำลังพยายามลุกขึ้น “ไม่เป็ไรนะคุณลองบัตท่อม”
“อ๊ะ...ค่ะ อาจารย์ หนูไม่เป็อะไรค่ะ...”
“หึ ตอนเข้ามาก็าเ็ ตอนนี้ก็าเ็อีก เธอนี่เกิดเื่ทุกครั้งเหมือนพ่อเธอเลยนะ”
“อ๊ะ...พ่อเหรอคะ...แฮะ...ไม่หรอกค่ะ...” ลูน่าทำสีหน้าเกร็งๆ เธอคิดว่าตัวเองนั้นไม่ได้เหมือนพ่อขนาดนั้น
อาจารย์แอนเดรียมองอีกฝ่ายก่อนจะลูบหัวเบา ๆก่อนจะหันไปมองพวกเด็กบ้านกริฟฟินดอร์ “ว่าไง? คุณอีฟ”
“หนู...หนูไม่ผิดสักหน่อย!!”
แอนเดรียได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ “ยังจะปฏิเสธอีกงั้นเหรอ?หักคะแนนบ้านกริฟฟินดอร์ 5 แต้ม!!”
“ห๊า!?”
“อาจารย์!!”
“เงียบ!! เลิกก่อความวุ่นวายได้แล้ว! ถ้าบ้านกริฟฟินดอร์อยากวางอำนาจกันเอาไปใช้ในวิชาป้องกันตัวละกัน!!” อาจารย์แอนเดรียกล่าวก่อนจะหันไปหาเด็กๆ ทุกคน “ทุกคนรวมตัว!! วันนี้มีฝึกให้พวกเธอบินกันนะ!!”
“ครับ/ค่ะ!!”
นักเรียนทุกคนต่างพากันเดินตรงไปรวมตัวตามอาจารย์ที่เดินนำไปสกอร์เปียสหันไปมองอบิเกลเหมือนบอกว่าเป็ไงที่เขาบอกว่าให้รอดูอบิเกลจ้องมองอีกฝ่ายก็ยักไหล่เล็กน้อย การที่เธอเข้าไปหยุดมากอาจจะเพิ่มฉนวนก็ได้เธอเดินตรงไปหาพวกเพื่อน ๆ ทั้งห้าคนพวกนั้นเธอเห็นอบิเกลกับสกอร์เปียสก็พากันยิ้มและพูดเื่อื่นแทนเื่ที่เกิดขึ้นจนพวกเธอมารวมตัวกับคนอื่นๆ อาจารย์
“วันนี้เป็อีกวันที่พวกคุณได้ฝึกการควบคุมไม้กวาดของตนเองแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่พวกเธอนั้นจะต้องควบคุมการบินของตนเอง” อาจารย์แอนเดรียกล่าวจนเด็กๆ ต่างตื่นเต้นกัน ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นทำให้ทุกคนหยุดเงียบ “อย่ามัวแต่ส่งเสียงมาเริ่มกันเลย!!”
“ครับ/ค่ะ!”
ทุกคนขานตอบก่อนจะจับไม้กวาดตัวเองแล้วเตรียมทะยานสู้ท้องฟ้าอบิเกลมองทุกคนที่กำลังลอยตัวอยู่บนอากาศ มันเป็อะไรที่รู้สึกอิสระมาก ๆเมื่อขึ้นไปสู่ท้องฟ้ากว้างใหญ่ เธอก็เคยครั้งแรกที่ตัวเองได้บินจนหยุดไม่ได้ทำให้อยากให้ตัวเองมีปีกมาก ๆ จะได้โลดแล่นอยู่บนอากาศจนกระทั่งสกอร์เปียสบินมาอยู่ตรงหน้าของเธอ
“รออะไรอยู่!? อบิเกล” สกอร์เปียสถามเธอ“ขี่ตามมาเร็ว!!”
อบิเกลหัวเราะเบา ๆ “รอหน่อยสิ...ฉันกำลังมองสถานการณ์อยู่...”
อบิเกลกล่าวแบบนั้นก็มองดูว่าตอนนี้จะมีอะไรจนเธอเห็นว่าสามสาวที่มีปัญหากับพวกลูน่ากำลังซุบซิบบางอย่างแถมยังมีอีกคนที่กำลังเคืองคำพูดเธอไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วอยู่อีกคนนั้นทำให้เธอต้องรวบรวมสมาธิเตรียมตัวให้พร้อมเธอจับไปที่ไม้กวาดแล้วก้าวขาข้ามมันแล้วนั่งบนด้ามไม้กวาดเตรียมตัวลอยขึ้นไม้กวาดกำลังพาเธอลอยขึ้นสู่พื้นสกอร์เปียสเห็นแบบนั้นก็ยิ้มอย่างชอบใจที่อีกฝ่ายบินมาหาเขาแล้วเตรียมตัวกันไปจุดที่อาจารย์ขีดเส้นบนพื้นให้ทุกคนต่างพากันรอยไปอยู่หลังเส้นกันแต่ก็เบียดกันจนบางคนก็มาอยู่ด้านหลังอาจารย์ไม่ได้มองอะไรก่อนจะเริ่มกล่าวต่อ
“เมื่อพวกเธออยู่หลังเส้นแล้ว เราจะเริ่มการฝึกควบคุมการบินพวกเธอจะต้องบินวนรอบสนามแห่งนี้ ห้ามสูงเกินทางเดินรอบข้างเด็ดขาด!!ไม่งั้นพวกเธอาเ็อาจจะต้องไปนอนกินยาที่ห้องพยาบาล พวกเธอคงไม่อยากกินยาขม ๆหรอกนะ!!”
“ยี้!!!”
นักเรียนแต่ละคนได้ยินก็รู้สึกไม่อยากปวดขึ้นมาทันทีอบิเกลได้ยินก็ไม่ชอบกินยาเหมือนกัน เธอกำลังประมวลผลคำพูดก่อนหน้าของอาจารย์ก่อนจะลอยขึ้นอยู่เหนือทุกคนที่ลอยอยู่เหนือพื้นไม่กี่เซนทุกคนต่างมองเธอที่ลอยตัวอยู่เหนือคนอื่นอบิเกลก้มมองทุกคนเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาอาจารย์
“คนมันแออัดนี่น่า หนูเลยขึ้นมาอยู่ข้างบนดีกว่า ไม่ได้เหรอคะ?”
“ได้สิ อาจารย์ไม่ได้ขัดนะ”
“ขอบคุณค่ะ~”
อบิเกลยิ้มเยาะเล็กน้อยทำให้พวกที่อยู่ข้างหน้าไม่ชอบใจสักหน่อยแต่บางคนที่ไม่ชอบความแออัดจากข้างล่างก็ตรงดิ่งกันมาอยู่ข้างบนกับอบิเกลทุกคนตั้งท่าเตรียมตัวที่จะพุ่งตรงออกนอกเส้นชัยอาจารย์แอนเดรียก็มายืนอยู่ข้างหน้ามองทุกคนว่าแต่ละคนพร้อมกันหรือยังก่อนที่จะเตรียมตัวยกมือขึ้นเหนือหัวของเธอ
“เตรียมพร้อมมมมม! ไปปปปปปปปปปป!!!”
สิ้นเสียงชั่ววินาทีทุกคนต่างพุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วอย่างกับคนจะวิ่งไปถึงเส้นชัยอบิเกลยังไม่พุ่งออกไปข้างหน้าทำเอาสกอร์เปียสที่พุ่งตรงไปนั้นก็มองหาเธอก่อนจะเห็นว่าเธอยังลอยอยู่ที่เดิมอบิเกลเอียงคอมองก่อนจะหันไปหาอาจารย์ที่ยังมองว่าเธอยังไม่ไปเหรอ
“อาจารย์ยังไม่บอกทุกคนสินะคะว่าต้องบินกี่รอบนะ?”
“อ๊ะ!!!” อาจารย์แอนเดรียรีบจะจับนกหวีดจนล้นไปหมดก่อนจะยกขึ้นมาเบาให้เด็กๆ หยุดบิน
ปรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!
ทุกคนที่ได้ยินต่างหยุดการบินของตนเองทันทีบางคนเบรกยังไม่เป็ก็บินไปข้างหน้าอย่างไม่คิดอะไรจนต้องมีเพื่อนตามไปหยุดก่อนที่อาจารย์แอนเดรียจะะโออกไป
“ทุกคนนนนน!! ขอโทษนะ อาจารย์ลืมบอกว่าต้องบินทั้งหมด 3 รอบ!! แล้วรอบสุดท้าย!! ต้องบินเข้าห่วงวงกลมตัวนี้!!”
ทุกคนที่อยู่ไกลไม่ได้ยินเสียงเธอเท่าไหร่จนอบิเกลมองออกไปไกลๆ ก็รู้ว่าอาจารย์ไม่ใช่คาถากระจายเสียงคงไม่มีคนรับรู้แน่ ๆก่อนที่เธอจะหยิบไม้กายสิทธิ์ของตนเองออกมาแล้วจี้กับต้นคอของเธอแล้วเริ่มพูดออกมา
“ทุกคนฟัง!!”
พวกปีหนึ่งต้องเอามือปิดหนูกับการเปล่งเสียงของอีกฝ่ายที่ดังจนมาถึงคนที่อยู่ไกลๆ ทำให้บางคนที่อยู่ในห้องเรียนต่างสนใจขึ้นมา
“อาจารย์ฮูชบอกว่าต้องบินให้ครบ 3 รอบแล้วรอบสุดท้ายให้บินเข้าไปที่ห่วงวงกลมนั้นก็ถือว่าผ่านการฝึก!!เข้าใจกันไหม!?”
“โอ๊ส!!”
“เข้าใจแล้ว!!”
อาจารย์แอนเดรียมองไปที่อบิเกลที่ช่วยเธอกระจายเสียงให้เพราะเธอนั้นไม่ค่อยถนัดคาถากระจายเสียงเท่าไหร่
“ขอบใจมาก คุณเมอร์รัล”
“ไม่มีปัญหาค่ะ”
“งั้นทุกคน!! บินต่อได้!!”
อาจารย์แอนเดรียตวัดมือลงอีกครั้งทุกคนเห็นแบบนั้นก็บินต่อทันทีอบิเกลเห็นว่าทุกคนกำลังบินวนกลับมาหาเธอเป็รอบแรก แต่ว่ามีหนึ่งในนั้นบินไปแล้วยังหันมามองเธอด้วยสีหน้าเยาะเย้ยใส่
“ไง เ้าลูกฆาตกร!! บินไม่ขึ้นหรือไง!?”
“!!!”
อบิเกลได้ยินแบบนั้นก็ทำให้เธอโกรธจนเส้นเืสามารถผูกย่นเข้าหากันได้ทันทีจนอาจารย์แอนเดรียได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจ
“เป็ฉันจะพุ่งชนเด็กนั้นเลยล่ะนะ”
“หึ...ไม่ใช่อาจารย์คิดคนเดียวค่ะ...”
อบิเกลก้มโค้งจนร่างกายอยู่แนวเดียวกับไม้กวาดรอบตัวเธอเริ่มมีบรรยากาศที่ตึงเครียดเหมือนแรงดึงดูดรอบตัวเปลี่ยนไปจนอาจารย์แอนเดรียสำหรับได้ก่อนที่อบิเกลจะพุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วอาจารย์แอนเดรียไม่เคยเห็นใครบินออกจากเส้นชัยได้รวดเร็วแบบนั้น
“สุดยอด...เด็กคนนี้...ฉันต้องทำให้เด็กคนนี้เป็เด็กปั้นของฉันให้ได้!!!”
จบตอนที่ 16 โปรดติดตามตอนที่17 ต่อไป
687
