“คุณสิงห์” ชายร่างท้วมเอ่ยทักมาแต่ไกล ขณะรีบสาวเท้ามายังจุดที่สองหนุ่มสาวยืนอยู่
สิงหาทำเพียงค้อมศีรษะเล็กน้อยแทนการยกมือไหว้ แม้นว่าอีกฝ่ายจะอายุมากกว่าเขาเกินยี่สิบปี คนแบบนี้ไม่ควรให้ความเคารพ และในเมื่อไม่มีความเคารพให้ก็ไม่จำเป็ต้องทำไหว้ให้เสียมือ
‘ไอ้คนตระกูลนี้นี่จองหองฉิบ’ เสี่ยซ่ง หรือ ทรงสิทธิ์ชักสีหน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนอ่อนวัยกว่าไม่ยอมยกมือไหว้เขา คนอย่างเสี่ยซ่งผู้มีอิทธิพลกว้างขวางไปทั่วทั้งภาคใต้ที่ใครๆ ต่างให้ความเคารพยำเกรง เห็นจะมีก็แต่คนในตระกูล ‘พิญชโชติ’ ที่นอกจากจะไม่ยอมพินอบพิเทาให้กับเขาแล้ว พวกมันยังมองเขาราวกับเป็สิ่งน่ารังเกียจทุกครั้งที่เจอ แต่ที่ต้องยอมอดทนอดกลั้นญาติดีด้วยเพราะเป้าหมายที่้า
“หนูคนนี้คงเป็ลูกสาวธนัท” ในเมื่อทำอะไรไอ้หน้าอ่อนนี่ไม่ได้ ผู้ทรงอิทธิพลจึงเบนสายตามายังหญิงสาวตัวเล็ก แต่ทว่าอวบอิ่ม จนเขาแอบน้ำลายสอข้างตัวชายหนุ่มแทน นึกแช่งชักอีกฝ่ายที่ตัดหน้าเอาเธอไปไว้ในได้ก่อน
“ทรายเข้าไปดูของเถอะ ผมขอคุณกับคนรู้จักสักครู่” สิงหาบอกเสียงนุ่ม ยิ่งเห็นสายตาที่ทรงสิทธิ์ใช้มองคนตัวเล็กอารมณ์ของเขาก็ยิ่งขุ่นมัวจนอยากจะควักลูกตาใครสักคนมาดีดเล่น โดยทำเป็มองไม่เห็นสายตาใคร่รู้ของธันย์ชนก
ธันย์ชนกรู้สึกอึดอัดกับสายตาที่ทรงสิทธิ์ใช้มองมา มันน่าขยะแขยงจนเธอขนลุก แต่เพราะมีชื่อของบิดาเข้ามาเกี่ยว ทำให้เธออยากรู้จนไม่อาจตัดใจทำตามที่สิงหาบอกได้ จนมือหนาต้องดันแผ่นหลังบอบบางให้ออกเดิน
“เดี๋ยวสิหนู อยู่คุยด้วยกันก่อน ฉันกับธนัทเป็เพื่อนกันมานาน หนูไม่อยากรู้เื่ของพ่อหรือ” ทรงสิทธิ์ส่งเสียงเรียกตามมารั้งหญิงสาวไว้ และมันได้ผลทันทีเมื่อธันย์ชนกรีบหันขวับกลับมามองคนพูดไม่วางตา
“เข้าไปซื้อของเถอะทราย ไม่ใช่เื่สำคัญอะไร” เป็สิงหาที่ออกปากอีกครั้ง พร้อมกับพยักหน้าเพียงหนึ่งทีชายร่างสูงใหญ่ที่หญิงสาวไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่รอบตัวจะเข้ามาประชิดตัว พร้อมผายมือเชื้อเชิญให้เธอเดินไปกับเขา
“เสี่ยมีอะไรคุยกับผมน่าจะดีกว่า” สิงหาบอกเสียงเย็นเมื่อคนตัวเล็กเดินห่างออกไปจนเขามั่นใจว่าเธอจะไม่ได้ยินเสียงสนทนาของเขากับทรงสิทธิ์
“กีดกันๆ จังเลยนะ” ทรงสิทธิ์พูดเสียงกลั้วหัวเราะ ทั้งที่ภายในใจกำลังเดือดจัด
“พูดธุระของเสี่ยมาดีกว่า” สิงหาบอกเสียงเรียบเรื่อย ต่างจากดวงตาวาววับของสิงโตหนุ่มที่พร้อมจะขย้ำคู่ต่อสู้
“เ็าไปหรือเปล่าคุณสิงห์” ทรงสิทธิ์ถามอย่างไม่พอใจ “ถึงเราจะทำธุรกิจเดียวกันแต่เราก็เป็เพื่อนกันได้ไม่ใช่หรือ”
สิงหาเหยียดยิ้มให้กับคนทำธุรกิจแบบเดียว แต่ต่างกันที่ของเขาถูกกฎหมายส่วนของเสี่ยทรงสิทธิ์นั้นผิดกฎหมายทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็โต๊ะบอล บ่อนวิ่ง และหวยเถื่อน รวมถึงเงินกู้นอกระบบ
“ผมเป็มิตรกับเพื่อนร่วมอาชีพได้เสมอ หากคนคนนั้นไม่คิดล้ำเส้น”
“ล้ำเส้นอะไรกั๊น ผมก็แค่อยากร่วมหุ้นกับคุณ”
ใช่ถึงแม้จะมีบ่อนวิ่งและโต๊ะพนันอยู่ในมือหลายแห่งแต่ใครล่ะจะอยากมาเสียเงินใต้โต๊ะจำนวนมากๆ ซ้ำยังต้องคอยหาที่เปิดบ่อนไปเรื่อยๆ เพื่อป้องกันตำรวจนอกพื้นที่มาลง เขาจึงพยายามใช้เงินจำนวนมากมายวิ่งเต้นทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เปิดบ่อนถูกกฎหมายเป็ของตัวเองมาหลายปีั้แ่มีผู้ใหญ่ในแวดวงพูดออกมาว่าจะเสนอร่างกฎหมายการพนันเสรีมาหลายปีซึ่งมันไม่เคยสำเร็จ แต่ไอ้หน้าอ่อนนี่กลับไม่ต้องวิ่งเต้นทำอะไรเลย ก็ชุบมือเปิบได้สัมปทานไปอย่างง่ายดายเพียงเพราะมีแบ็คเป็ถึงเ้าพ่อกาสิโนจากอเมริกา และหลังจากการที่มีกาสิโนถูกกฎหมายมันก็ทำให้ลูกค้าของเขาลดลงไปกว่าค่อนสูญรายได้มหาศาล เพราะพวกหน้าโง่กำลังเห่อของใหม่ เขาถึงกับต้องยอมลดศักดิ์ศรีไปขอร่วมหุ้นกับมัน แต่มันกลับกล้าหักหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัวอิทธิพลที่เขามี
นี่ยังไม่รวมสินค้าขัดดอกที่เขาอยากได้มาเชยชมั้แ่เห็นรูปครั้งแรก หลังจากให้ลูกน้องไปสืบตามที่ธนัทเสนอว่าจะพาลูกสาวมาใช้หนี้ไปพลางๆ ก่อน แต่เขาดันช้าไปจนถูกไอ้คนจองหองตัดหน้าไปได้อีกครั้ง มันกล้าหักหน้าเขาถึงสองครั้งสองคราจนความคับแค้นจุกแน่นอยู่ในอก ยิ่งได้เห็นภาพสนิทสนมของมันกับสินค้าเขาก็ยิ่งแค้นจนอดที่จะมาป่วนไม่ได้
"เื่ร่วมทุนผมเข้าใจเสี่ยดี เพราะกลิ่นเงินมันหอมหวานเป็ใครก็อยากได้ แต่ที่ผมปฏิเสธเพราะมันเป็ธุรกิจของครอบครัว มันควรจะมีแต่คนในครอบครัวเท่านั้น จริงไหมครับ" เขาถามกลับเพื่อให้อีกฝ่ายสำเหนียกว่าเป็ส่วนเกิน ไม่ว่าจะเื่ไหนก็ตาม
เื่พยายามตื๊อขอร่วมหุ้นกาสิโนตลอดห้าปีของทรงสิทธิ์ไม่เคยสร้างความรำคาญใจให้เขาได้มากเท่ากับ การที่รู้ว่าไอ้เสี่ยจอมหื่นคิดจะเคลมสาวน้อยของเขาไปขัดดอก และนั้นก็คือแรงกระตุ้นให้เขารีบติดต่อกับบิดาของเธอเพื่อซื้อสิทธิ์ให้ธันย์ชนกมาอยู่ภายใต้การดูแลของเขาในทันที
“แหม่…ครอบครัวคุณเองก็ร่ำรวยมาแต่ดั่งแต่เดิมมาอยู่แล้ว น่าจะเจียดหุ้นเล็กๆ น้อยๆ ให้กับพ่อค้าตัวเล็กๆ อย่างผมบ้าง” เ้าพ่อบ่อนเถื่อนแสร้งต่อว่าเสียงขบขัน ต่างจากแววตาอิจฉาริษยาที่ปิดเอาไว้ไม่มิด เพราะเม็ดเงินที่หมุนเวียนอยู่กาสิโนของสิงหาในปีแต่ปีเป็หลักแสนล้าน เป็ใครได้ยินก็ต้องตาลุกวาวด้วยกันทั้งนั้น
คนอย่างสิงหา พิชญโชติ มันก็แค่โชคดี เกิดมาในตระกูลเก่าแก่ที่ร่ำรวย มีเงินมีทองพร้อมทั้งโอกาสมากองอยู่ตรงหน้าก็เท่านั้น หาเลยจะสู้เขาที่พยายามดิ้นรนหาเงินเลี้ยงตัวเองมาั้แ่เป็วัยรุ่น ทำมาหมดทุกอาชีพเริ่มั้แ่เป็เด็กรับรถ ก่อนขยับขึ้นมาเป็คนคุมบ่อน และจับพลัดจับผลูได้เป็สามีอีกคนของคุณนายเ้าของบ่อน ก่อนจะร่ำรวยมีหน้ามีหน้าเมื่อถูกยกระดับให้เป็สามีเบอร์หนึ่ง หลังสามีของคุณนายจบชีวิตด้วยน้ำมือของเขาเมื่อสามสิบปีก่อน
“ผมคิดว่าเสี่ยคงไม่มองเงินเล็กๆ น้อยๆ ” สิงหากล่าวอย่างรู้ทัน
“ทำไมผมจะไม่มองล่ะ ขนาดเงินไม่กี่ล้านที่ลูกน้องคุณเอามาใช้หนี้แทนธนัทผมยังภูมิใจจนเนื้อเต้นที่ได้จับเงินของคุณสักครั้งในชีวิต”
ใช่! ทันทีที่ลูกน้องของสิงหาเอาเงินสดแปดล้านมากองให้ตรงหน้าเพื่อใช้หนี้แทนลูกหนี้ขาประจำ เขาก็ตัวสั่น เนื้อเต้นไปด้วยความโกรธ แค้น และชิงชัง รู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่าถูกไอ้หน้าอ่อนตัดหน้าไปได้อีกครั้ง ทั้งที่สาวน้อยเ้าของเรือนร่างอิ่ม อกเป็อก เอวเป็เอว และสะโพกกลมกลึง ดูน่าฟัดคนนี้ควรจะต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา ในเมื่อบิดาของเธอเป็คนเสนอที่จะเอาเธอมาขัดดอกเอง ใครเลยจะคิดว่ามันจะมาตัดหน้าเอาไปได้ก่อน เขาประมาณเองที่คิดว่ารอให้ธนัทพามาส่งให้คงจะสร้างความรู้สึกดีให้หญิงสาวมากว่าให้ลูกน้องไปฉุดมา เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เขาเคยเอามาขัดดอก
“ผมดีใจที่คุณภูมิใจกับมัน แล้วก็หวังว่าคุณจะเข้าใจเื่กรรมสิทธิ์ในการถือครองนะครับ” สิงหาบอกเสียงเย็นลง
“คุณจะพูดอย่างนั้นก็ไม่ถูก ความจริงแม่หนูคนนี้ควรจะต้องเป็ของผม เพราะธนัทเป็คนเสนอให้กับผมเอง แต่คุณกลับมาตัดหน้าเสียฉิบ” ทรงสิทธิ์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“ผมก็แค่ยื่นข้อเสนอซื้อขายในราคาที่ทั้งสองฝ่ายพอใจ ส่วนเสี่ยแค่ใช้เอามาขัดดอกยังต้องหาเงินต้นมาคืนอยู่ดี คนที่มันคิดได้ก็คงต้องเลือกทางที่ตัวเองสบายที่สุด” สิงหาไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ
“แต่คุณก็ไม่ควรยื่นข้อเสนอตัดหน้า ในเมื่อทางนั้นเป็ฝ่ายเสนอผมก่อน”
“การซื้อขาย มันก็ขึ้นอยู่กับความพอใจของผู้ขายว่าจะให้สินค้ากับคนที่ตัวเองได้ผลประโยชน์ที่สุด ไม่เกี่ยวกับลำดับก่อนหลัง”
ทรงสิทธิ์ยกยิ้มมุมปากมุมปาก เมื่อเห็นร่างอวบอั๋นที่ดูเหมือนจะผอมลงไปนิดเดินกลับมายังจุดที่เขากับศัตรูตัวฉกาจยืนคุยกันอยู่ และมั่นใจว่าเธอจะได้ยินประโยคที่เขาจะพูดนี้แน่นอน จึงเปลี่ยนการต่อปากมาเป็การทิ้งะเิทันที
“โอเค้…ผมจะถือเสียว่าครั้งนี้ผมช้าเองถึงได้ซื้อของไม่ทันคุณ เอาเป็ว่าถ้าคุณเบื่อ ‘สินค้า’ เมื่อไหร่ก็ส่งต่อมาได้ทุกเมื่อ ผมรอเซ้งอยู่”
สายตาหยามโลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง กับประโยคที่คนพูดตั้งใจสื่อออกมาถึงเธอโดยตรงว่า ‘สินค้า’ ที่ว่าหมายถึงอะไร ทำเอาธันย์ชนกถึงกลับหน้าชา เธออยากจะเดินหนีหายไปจากตรงนี้ หรือถ้าเป็ไปได้เธออยากจะหนีไปจากเขา คนที่ประกาศปาวๆ ว่าเธอนั้นอยู่ภายใต้อาณัติของเขา แต่ก็ต้องข่มใจทำเป็ไม่รับรู้แล้วเดินกลับเข้าไปหาคนทั้งคู่ เพราะรู้ดีว่าคงหนีเ้าพ่อกาสิโนไม่พ้น ถ้าเขาไม่แน่จริงคงเปิดกาสิโนไม่ได้หรอก
แต่ที่ธันย์ชนกสงสัยก็คือ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงรู้ว่าเธอคือสินค้าที่สิงหาซื้อมา เขาเป็คนพูดอย่างนั้นหรือ หรือว่าผู้ชายสองคนนี้กับพ่อของเธอมันมีเื่อะไรมากกว่าที่เธอรู้ คำถามต่างๆ มากมาย ไหลวนอยู่ในความคิด จนกระทั่งมาหยุดยืนนิ่งอยู่ด้านหลังร่างสูงใหญ่
“ฉันไปก่อนนะหนู ถ้ามีเื่เดือดร้อนอะไรก็ไปหาฉันได้ทุกเมื่อ ฉันยินดีช่วยเหมือนกับที่ช่วยธนัทมาโดยตลอด”
ธันย์ชนกมองตามแผ่นหลังของคนที่ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วก็หมุนตัวกลับไปเลย โดยไม่อยู่รอให้เธอเอ่ยปากถาม ทิ้งความค้างคาใจไว้กับเธอมากมาย และรู้ดีว่าเธอจะไม่มีทางได้คำตอบจากสิงหาแน่นอน
***
ทิ้งบอมส์ทำม่ายยยยย....อิเสี่ย
816
