(ประโยคเปิดตอน): กฎข้อสอง: เมื่อนายจ้างกับเลขาต้องเดินทางไปด้วยกันเพียงสองคน... ให้เตรียมใจว่าความลับและหัวใจอาจเริ่มรั่วไหลในค่ำคืนเดียวกัน
อีเมลนั้นทำให้ลักษณ์นอนไม่หลับทั้งคืน
“ฉันรู้ว่าคุณคือใคร ลักษณ์ ชัยอุดม ลูกชายของ เ้าสัววิเชียร ชัยอุดม เ้าของกลุ่มชัยอุดมคอนสตรัคชั่นที่ล่มสลายเมื่อสิบปีก่อน”
ประโยคแรกทำให้เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งทันที
“คุณมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อทำงาน แต่เพื่อตามหาความจริง ใช่ไหม? ว่าทำไมบริษัทของคุณพ่อถึงล้มละลาย และครอบครัวธนาธิปมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างไร”
ลักษณ์หายใจลำบาก มือสั่น
“ทำงานให้ฉัน สืบข้อมูลภายในของวรเวชกลุ่มโดยเฉพาะโครงการใหม่ที่กำลังจะยื่นประมูลกับรัฐบาล ฉันจะให้เงินคุณสองล้านบาททันที พอรักษาแม่แล้วยังเหลือกลับไปเริ่มชีวิตใหม่”
“ตอบกลับภายใน 48 ชั่วโมง ไม่เช่นนั้นความลับนี้จะไปถึงท่านประธานก่อนที่คุณจะมีโอกาสอธิบายอะไรเลย”
ไม่มีลายเซ็น ไม่มีข้อมูลผู้ส่ง มีเพียงที่อยู่อีเมลชุดหนึ่งที่ดูเหมือนสร้างใหม่
แสงแรกของวันส่องผ่านหน้าต่างคอนโด ลักษณ์มองดูแม่ที่กำลังนอนหลับด้วยเครื่องช่วยหายใจเบาๆ ที่มุมห้อง หายใจเข้าลึก
“ผมทำเพื่อแม่” เขาพูดกับตัวเอง “แต่การทรยศแบบนี้...”
โทรศัพท์ดังขึ้น ตอน 6:30 น.
“ลักษณ์” เสียงของภพดังผ่านสาย “เจ็ดโมงตรง มีรถไปรับที่คอนโด พร้อมกระเป๋าค้างคืนสองคืน เราต้องไปจังหวัดภูเก็ตด่วน มีปัญหากับโครงการรีสอร์ทที่กำลังก่อสร้าง”
“แต่ท่านประธาน งานในตารางนัดหมาย...”
“เลื่อนทั้งหมด” ภพตัดบท “นี่เป็เื่เร่งด่วน”
ฉากหัวใจเต้นแรง ตลอดการเดินทางด้วยเครื่องบินส่วนตัว ลักษณ์รู้สึกได้ว่าภพจับตาดูเขามากขึ้น
“คุณดูไม่สบาย” ภพพูดขึ้นขณะเครื่องบินร่อนลง “เป็อะไร?”
“นอนน้อยครับท่านประธาน” ลักษณ์ตอบอย่างไม่สบตา
“เพราะงานหรือเพราะเื่อื่น?”
คำถามตรงไปตรงมาทำให้ลักษณ์กระอัก “งาน... งานครับ”
ภพพยักหน้าเล็กน้อยแต่สายตาไม่เชื่อ
สถานการณ์ที่สถานก่อสร้างวุ่นวายยิ่งกว่าที่คิด ผู้รับเหมาชั้นสองหนีงาน ทิ้งโครงสร้างที่ไม่ปลอดภัยไว้ ภพต้องลงพื้นที่ตรวจสอบเอง
“ท่านประธาน อันตราย” ลักษณ์พูดในขณะที่ภพก้าวเข้าไปในโครงสร้างที่ยังก่อสร้างไม่เสร็จ
“ถ้าผมไม่ตรวจเอง จะให้ใครตรวจ?” ภพตอบกลับ
แล้วมันก็เกิดขึ้น
Romantic Tension Scene: กระเบื้องจาก้าร่วงลงมา ภพเงยหน้ามองแต่ไม่ทันได้หลบ ลักษณ์ซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ กระโจนเข้าไปดันภพให้พ้นทาง
“ท่านระวัง!”
ฉากดึงเข้ามาในอ้อมแขน ลักษณ์ดึงภพให้หลุดจากจุดที่กระเบื้องร่วงลงมา พลิกตัวจนตัวเองอยู่ด้านล่าง ภพตกลงมาเกือบทับเขา แต่ใช้แขนยันไว้ได้ทันเวลา
ทั้งสองนอนอยู่บนพื้นทราย ภพอยู่้า ลักษณ์อยู่ด้านล่าง ใบหน้าใกล้ชิด มากจนลมหายใจผสมเป็หนึ่งเดียวกัน
“บ้าไปแล้ว” ภพกระซิบด้วยเสียงสั่นด้วยอารมณ์ที่ไม่แน่ใจว่าจะเป็ความโกรธหรืออย่างอื่น “คุณเสี่ยงชีวิตทำไม?”
“เพราะ...” ลักษณ์มองขึ้นไปในดวงตาอีกฝ่าย “เพราะผมเป็เลขาของท่าน”
ประโยคนั้นทำให้ภพหยุดนิ่งเป็เวลานาน สายตาของทั้งคู่ล็อกกัน ฉากสบตาแบบหวั่นไหว ที่มีอะไรมากกว่าแค่นายจ้างกับลูกน้อง
“ท่านประธาน! ท่านประธานโอเคไหม!” เสียงวิ่งมาของผู้จัดการโครงการทำให้ภพลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เอื้อมมือไปช่วยลักษณ์ขึ้น
“โอเค” ภพตอบอย่างห้วนๆ “พักการก่อสร้างทั้งหมดจนกว่าจะตรวจสอบใหม่”
ค่ำนั้น พายุเข้าภูเก็ตอย่างกะทันหัน ถนนหลายสายถูกตัดขาด ที่พักของภพคือวิลล่าส่วนตัวในโครงการเดียวกัน แต่วิลล่ามีเพียงห้องนอนเดียวที่ใช้ได้ (อีกห้องยังซ่อมระบบไฟฟ้าอยู่)
“คุณนอนโซฟาในห้องนั่งเล่น” ภพสั่งขณะเช็คอีเมล “พายุอาจตลอดคืน เราอยู่ที่นี่จนกว่าถนนจะเปิด”
“ครับ” ลักษณ์ตอบอย่างไม่เป็ใจ
คืนนั้น ระหว่างที่พายุเฮือกสุดท้าย ลักษณ์ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของภพดังขึ้นจากห้องนอน
“...ใช่ ฉันตรวจสอบแล้ว เขาใช่ ลักษณ์ ชัยอุดม ลูกชายเ้าสัววิเชียร”
ลักษณ์แข็งทันที
“...พ่อเขาล้มละลายเพราะผิดนัดชำระหนี้กับธนาคาร แต่มีข่าวลือว่ามีคนอยู่เื้ัการกดดันธนาคารให้เรียกหนี้ก่อนกำหนด”
น้ำตาเริ่มไหลโดยที่ลักษณ์ไม่รู้ตัว
“...เจออีเมลนี้ส่งไปหาเขาแล้ว” เสียงภพหยุดพัก “ไม่ อย่าทำอะไร รอฉันกลับมาก่อน ฉันจะจัดการเื่นี้เอง”
จัดการ?
ลักษณ์ลุกขึ้นอย่างเงียบๆ หยิบกระเป๋า มองออกไปนอกหน้าต่างที่ฝนยังตกไม่หยุด
เขาต้องไปก่อนที่ภพจะ “จัดการ” เขา
ฉากสะดุดแต่ตกลงสู่อ้อมแขนเขา: ขณะที่ลักษณ์เดินผ่านห้องนอน ประตูเปิดออก ภพยืนอยู่ตรงนั้น ใส่ชุดนอนสีเข้ม ใบหน้าอ่านอารมณ์ไม่ออก
“จะไปไหน?” เสียงถามต่ำๆ
“ผม... ผมไปนอนข้างนอกดีกว่า”
“กลางพายุแบบนี้?”
“ผม...”
ภพยื่นมือออกมาจับข้อมือลักษณ์ ฉากถูกโอบช่วยไว้ทันเวลา ดึงเขาเข้าหาตัว “คุณได้ยินแล้วใช่ไหม?”
ลักษณ์ไม่ตอบ
“นั่นคือเหตุผลที่คุณมาทำงานที่นี่” ภพพูดต่อ “เพื่อตามหาความจริง”
“ท่านประธานรู้ั้แ่เมื่อไหร่?” ลักษณ์ถามด้วยเสียงสั่น
“ั้แ่สัมภาษณ์วันแรก” ภพตอบ “แฟ้มของคุณทำได้ดี แต่ไม่ดีพอสำหรับคนที่อยากรู้จริง”
“แล้วทำไมท่านยังรับผม?”
ภพนิ่งเงียบเป็เวลานาน ฉากหน้าใกล้–ใจเต้น ทั้งคู่ยืนใกล้กันในความมืด มีเพียงแสงจากฟ้าแลบเป็ระยะ
“เพราะ...” ภพเริ่มพูดแต่หยุด “เพราะผมอยากรู้ว่า คุณจะทำอย่างไรเมื่อรู้ความจริง”
“ความจริงคืออะไร?” ลักษณ์ถามด้วยน้ำตา “ครอบครัวท่านเกี่ยวข้องไหม?”
ฟ้าผ่าครั้งใหญ่ ส่องแสงให้เห็นใบหน้าของภพชัดเจน
“ครอบครัวผมไม่เกี่ยวข้อง” เขาพูดช้าๆ “แต่พ่อผมรู้เื่ เขารู้ว่ามีคนกำลังเล่นไม่สะอาดกับบริษัทของคุณพ่อ แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไร”
“ทำไม?”
“เพราะธุรกิจคือธุรกิจ” ภพตอบ “และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมเกลียดพ่อตัวเองที่สุด”
ลักษณ์รู้สึกขาตัวเองอ่อนแรง ภพโอบเขามาแนบตัว ฉากล้มใส่อ้อมแขน
“ผมเหนื่อย” ลักษณ์พูดออกมา “เหนื่อยกับการเก็บความลับ”
“เราทุกคนเหนื่อย” ภพกระซิบใกล้หู
ในห้องมืด ที่มีเพียงเสียงฝนและลมหายใจของกันและกัน ความตึงเครียดเริ่มเปลี่ยนเป็อะไรที่นุ่มนวลกว่า
Almost-Kiss Scene: ภพเงยหน้าลักษณ์ขึ้น มองดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากทั้งคู่ใกล้กันมาก...
แต่โทรศัพท์ของลักษณ์ดังขึ้น
เสียงจากโรงพยาบาล: “คุณลักษณ์ครับ แม่คุณอาการไม่ดี เราต้องผ่าตัดด่วนที่สุดคือสามวันนี้”
Cliffhanger ตอนที่ 2: ลักษณ์บอกภพว่าเขาต้องกลับกรุงเทพฯ ด่วน แต่พายุตัดขาดทุกทาง ภพมองเขาอย่างหนักแน่น: “ผมจะพาคุณกลับ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม” ในขณะเดียวกัน โทรศัพท์ของภพดังขึ้น ข้อความจากผู้ส่งอีเมลลึกลับ: “48 ชั่วโมงหมดแล้ว คุณเลือกระหว่างเรา หรือท่านประธาน?” พร้อมรูปถ่ายลักษณ์กับแม่ในโรงพยาบัน
คำโปรยสำหรับตอนที่ 3: “เมื่อเส้นตายของแม่กับความลับมาพร้อมกัน ลักษณ์ต้องเลือกระหว่างเงินสองล้านกับการทรยศคนที่เริ่มรู้สึกว่าไม่ใช่แค่นายจ้าง... และภพต้องเลือกระหว่างธุรกิจของครอบครัวกับคนที่อาจเป็ภัย แต่หัวใจบอกว่าไม่ใช่!”
2K
