"อีกไม่กี่วันก็จะเป็วันเกิดของหลงเอ๋อร์แล้ว ซิงเอ๋อร์ลูกจะให้อะไรเป็ของขวัญเสด็จพี่ของเ้าหรือ"ฮวนฮุยก้มลงไปถามลูกสาวที่นอนอยู่บนตัก
"อืมม วาดภาพเพคะ!"ซิงซิงคิดอยู่สักพักก็พูดออกมา
"แล้วลูกจะวาดภาพอะไรหรือ"ฮวนฮุยถามอีกครั้ง
"อืมม ข้ายังคิดไม่ออกเลยท่านแม่ แล้วท่านแม่จะให้อะไรเป็ของขวัญเสด็จพี่หรือเพคะ"ซิงซิงเอ่ยตอบพร้อมกับถามออกไปด้วย
"นั่นสิ เอาเป็บรรเลงเพลงอวยพรให้หลงเอ๋อร์แล้วกัน"ฮวนฮุยตอบคำถามของลูกสาว
"บรรเลงเพลงอวยพร.. อ๊ะ!ท่านแม่ลูกคิดอะไรออกแล้ว"ซิงซิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับไปกระซิบที่ข้างหูของฮวนฮุย
.
.
งานวันเกิดขององค์ชายใหญ่ถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โตสมกับฐานะเหล่าขุนนางต่างก็มาเข้าร่วมงานวันเกิดบ้างก็พาลูกๆของตนมาร่วมงานอาจจะมาเพื่อแค่ร่วมงานหรือไม่ก็เพื่อมองหาคู่หมั้นให้ลูกหลานของตน
งานถูกจัดขึ้นในตอนกลางคืนการแสดงและของขวัญต่างๆจากเหล่าขุนนางและลูกหลานของพวกเขาถูกนำเข้ามาให้อย่างไม่ขาดสายแต่ก็ไม่มีของชิ้นไหนหรือการแสดงใดจะเข้าตาของต้าหลง
เพราะสิ่งที่ต้าหลงรอคอยนั้นคือของขวัญจากน้องสาวของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้นแม้แต่หยกั โอสถทิพย์และของหายากต่างๆจากฮ่องเต้ผู้เป็พ่อเขาก็ไม่ดีใจเท่ากับการที่จะได้รับของขวัญจากเ้าตัวน้อยของเขา
เมื่อขันทีหว่าวว่าการแสดงต่อไปจะเป็ของฮวนกุ้ยเฟยและองค์หญิงซิงซิงเขาก็อดใจไม่ไหวแล้วที่จะได้เห็นการแสดงของเ้าตัวน้อย
การแสดงที่ฮวนฮุยและซิงซิงเตรียมมาคือเพลงอวยพรที่จะถูกบรรเลงโดยฮวนกุ้ยเฟยและขับร้องโดยซิงซิง การแสดงนี้มีสองอารมณ์ที่ถูกแสดงออกมาอย่างเด่นชัดนั่นก็คือ ความตื่นเต้นดีใจจนออกนอกหน้าขององค์ชายใหญ่ต้าหลงแต่มันช่างขัดกับอารมณ์ของโอรส์ข้างๆที่ตอนนี้ใบหน้ามืดครึ้มภายในเต็มไปด้วยความอิจฉาและน้อยใจเพราะตนยังไม่เคยได้ของขวัญอะไรจากเ้าตัวน้อยเลย รู้อย่างนี้ตนน่าจะมีเ้าตัวน้อยนี้ตั้งนานแล้ว
ถึงแม้เสียงที่ซิงซิงร้องออกมานั้นจะไม่ได้ไพเราะและบ้างท่อนก็เพี้ยนด้วยซ้ำแต่ก็ไม่มีขุนนางหรือลูกของขุนนางคนใดกล้าหัวเราะออกมา เพราะเมื่อเหลือบไปมองฮ่องเต้ที่ใบหน้าเปี่ยมสุขแต่ก็ยังมืดครึ้มอยู่บ้างก็ไม่มีผู้ใดกล้าหัวเราะออกมาแล้ว ดูท่าแล้วองค์หญิงซิงซิงคงจะมีน้ำหนักภายในพระทัยของฮ่องเต้ไม่น้อย
ไม่นานการแสดงของฮวนฮุยและซิงซิงก็จบลงแต่ยังไม่ทันที่เสียงปรบมือจะดังขึ้นขันทีก็ประกาศออกมาว่าองค์หญิงนั้นยังมีของขวัญพิเศษให้องค์ชายอีกด้วย สิ้นเสียงประกาศของขันทีซิงซิงก็วิ่งไปหาเสด็จพี่ของตนทันทีส่วนฮวนฮุยก็เดินกลับไปนั่งที่ของตนที่อยู่ข้างฮุ้ยหลินฮองเฮา
"ท่านพี่ข้ามีของขวัญมาให้ท่าน!"ซิงซิงเอ่ยพร้อมกับรับของจากยินอี้ที่ฝากไว้ก่อนขึ้นแสดงมาให้ต้าหลง เมื่อมาถึงตรงหน้านางก็ยื่นม้วนกระดาษให้ต้าหลง
"มันคืออะไรหรือซิงเอ๋อร์"ต้าหลงเอ่ยพร้อมกับรับกระดาษมาจากมือน้องสาวแต่ยังไม่ได้มันออก
"ความรัก!"ซิงซิงตอบพร้อมกับยิ้มจนตาเกือบปิด เมื่อได้ยินเช่นนั้นต้าหลงก็คลี่ม้วนกระดาษออกและพบว่าภายในกระดาษนั้นมีรูปวาดและตัวหนังสือเขียนไว้
"ซิงเอ๋อร์เป็คนเองเองเลยนะ ถึงแม้ว่าท่านแม่จะช่วยจับมือข้าเขียนแต่ซิงเอ๋อร์ก็เขียนด้วยความตั้งใจมากเลยนะ"ซิงซิงที่เห็นต้าหลงมองตัวหนังสือก็อธิบายทันที
"เ้าวาดรูปพี่หรือซิงเอ๋อร์"ถึงจะพูดออกไปอย่างนั้นแต่จริงๆแล้วเขาก็ไม่รู้หรอกว่าเ้าตัวน้อยพูดว่าอะไร แต่ด้วยสกิลการเข้าข้างด้วยเองแล้วยิ่งเป็ของที่ได้จากเ้าตัวน้อยก็ยิ่งทวีความเข้าข้างตัวเองเข้าไปอีก
"ฮะฮะ ท่านพี่เก่งที่สุดเลย ท่านรู้ได้อย่างไรหรือ"ซิงซิงพูดพร้อมกับหัวเราะชอบใจที่ผู้เป็พี่มองออกว่านางวาดอะไร
"รู้สิ ก็ตรงนี้เป็ตา หู จมูก ปาก พี่ก็สามารถรู้ได้แล้วว่านี่คือหน้าคนและเ้าก็ให้พี่แสดงว่าคนที่เ้าวาดจะต้องเป็พี่ไม่ใช่หรือ"และอีกครั้งที่เขาตอบออกไปแบบมั่วๆและชี้ตรงบริเวณที่คิดว่าจะใช่ในสิ่งที่เขาพูดออกไป
"ท่านพี่เก่งที่สุดเลย! ถ้างั้นเพื่อเป็รางวัลที่ท่านพี่ตอบถูกข้าจะเอาของขวัญพิเศษให้ท่านพี่อีกอย่างนึง ท่านพี่ก้มหน้าลงมาสิ"ซิงซิงพูดพร้อมกับจับมือของต้าหลงและแกว่งไปมา
เมื่อต้าหลงก้มหน้าลงไปซิงซิงก็ทำการหอมไปที่แก้มของต้าหลงฟอดใหญ่จนคนที่โดนหอมแก้มชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่จะได้สติแล้วลูบหัวเ้าตัวน้อยที่ยิ้มแป้นมาให้เขา
"ขอบใจสำหรับของขวัญนะซิงเอ๋อร์"ต้าหลงเอ่ยพร้อมยิ้มให้น้องสาวตัวน้อย แต่ก็ไม่วายยังส่งสายตาที่เหนือกว่ากว่าไปให้โอรส์ที่นั่งอยู่ข้างๆและเหล่มองมาทางเขาและเ้าตัวน้อยตลอดเวลา จนเมื่อกี้ที่เ้าตัวน้อยหอมแก้มเขา เขาก็แบบเห็นว่าบุคคลข้างๆมีปฏิกิริยาอยู่ไม่น้อย
"ซิงเอ๋อร์"เสียงของโอรส์ดังขึ้นทำให้ซิงซิงที่กำลังคุยอยู่กับต้าหลงต้องหันไปทันที
"มานี่"หานหลงเอ่ยขึ้น สิ้นเสียงของเขาเ้าตัวน้อยก็วิ่งไปและหยุดยืนอยู่ที่ตรงหน้าของเขาแต่ยังไม่ทันที่ซิงซิงจะเอ่ยถามอะไรจู่ๆตัวก็ลอยขึ้นเพราะถูกหานหลงอุ้มและเมื่อรู้สึกตัวอีกที่ก็อยู่บนตักเสียแล้ว
"นั่งอยู่ตรงนี้นั่นแหละ"หานหลงเอ่ยขัดเมื่อเห็นว่าเ้าตัวเล็กหันมาเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง เมื่อซิงซิงหันไปทางเดิมเขาก็เหล่ตาไปมองผู้ที่เป็เ้าของงาน และอีกครั้งที่เหมือนมีประกายไฟออกมาจากตาของทั้งคู่ คนหนึ่งส่งสายตาเยาะเย้ย อีกคนส่งสายตาที่แทบจะกินเืกินเนื้อมาให้ ส่วนซิงซิงนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตากินขนมที่นางกำนัลเอามาให้อย่าเอร็ดอร่อยโดยหารู้ไม่ว่ามีคนสองคนที่กำลังสู้กันด้วยสายตาอยู่
"ฝ่าา งานเลี้ยงยังไม่เลิกนะเพคะ"หลินฮองเฮาเอ่ยแทรกขึ้นเพื่อให้ศึกสายตาของสองพ่อลูกจบลงและให้สนใจเหล่าขุนนางที่ตอนนี้นั่งตัวเกร็งกันไปหมดแล้ว ขุนนางบางคนที่มีบุตรชายต่างนั่งตัวเกร็งและคิดหนักว่าถ้าหากตนเอ่ยขอองค์หญิงให้หมั้นกับบุตรของตนในวันฉลองวันเกิดองค์หญิงนั้นจะหัวขาดหรือไม่
ดูแล้วพระอาญาคงมิพ้นเกล้าถูกปะาก่อนได้ขอหมั้นเสร็จเป็แน่แท้ ส่วนเหล่าคุณหนูทั้งหลายต่างตาลุกเป็ไฟด้วยความอิจฉาตาร้อนถึงแม้โอรส์จะมีสนมอยู่เต็มวังหลังแล้วแต่พวกตนก็ยังอยากไปเป็หนึ่งในนั้นอยู่ดี ด้วยความหล่อเหลาของฮ่องเต้ถึงจะไม่เป็ที่โปรดปรานก็ไม่เป็ไรขอแค่ได้เห็นพระพักต์ก็เป็ที่พอใจของพวกตนแล้ว
และอีกทั้งองค์ชายใหญ่ที่ถึงแม้ว่ายังเด็กอยู่แต่ก็มีใบหน้าที่คมได้รูปตามแบบฉบับของฮ่องเต้ผู้เป็พ่อแทบทุกระเบียบนิ้วชวนให้มองได้ไม่มีเบื่อ
'ข้าล่ะอยากเกิดเป็องค์หญิงเสียจริง' มันเป็เสียงที่วนอยู่ในหัวของพวกนางตลอดเวลาั้แ่เข้างานมา
งานเลี้ยงขององค์ชายใหญ่ผ่านไป ไม่นานนักก็ถึงคราวงานเลี้ยงขององค์หญิง เหล่านางสนมดูไม่ค่อยวุ่นวายกันสักเท่าไหร่เพราะของขวัญของสตรีนั้นนั้นหาได้ง่ายแค่พวกเสื้อผ้าเครื่องประดับก็เพียงพอแล้ว แต่ไม่ใช่กับบุรุษทั้งสองบวกสี่บวกสองสตรี
.
.
"ถังเอ๋อร์เ้ามีของอะไรน่าสนใจจากเมืองท่ามาให้ซิงเอ๋อร์ของข้าหรือไม่"หานหลงเอ่ยขึ้นและเดินหาของวนไปวนมาอยู่ในท้องพระคลังหลวง เพราะตนยังเลือกของขวัญให้เ้าตัวน้อยไม่ได้เลยจะอะไรก็ไม่ถูกใจเขาสักอย่าง และวันฉลองก็ยิ่งใกล้เข้ามาทุกทีแล้วด้วย
"มีพวกอาหารทะเลและสินค้านำเข้าจากต่างแดนพ่ะย่ะค่ะท่านพี่ แต่ข้าว่ามันดูไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจเลยพ่ะย่ะค่ะ"ถังอ๋องเอ่ยตอบแต่ภายในใจนั้นกำลังส่งเสียงว่า 'หากข้าบอกท่านของขวัญที่ข้าจะให้ซิงเอ๋อร์มันก็ไม่พิเศษน่ะสิ ท่านพี่โปรดอภัยให้ข้าด้วยแต่ซิงเอ๋อร์นั้นสำคัญกว่าพ่ะย่ะค่ะ'
"แล้วพวกเ้าเล่า ไม่เจออะไรที่น่าสนใจบ้างเลยหรืออย่างไร"หานหลงหันไปถาม เจี้ยนอ๋อง จินอ๋อง หงอ๋อง ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก
"ไม่มีเลยพ่ะย่ะค่ะ ทุกอย่างดูธรรมดาสำหรับองค์หญิงไปเสียหมดเลยพ่ะย่ะค่ะ"ทั้งสามเอ่ยปฏิเสธอย่างพร้อมกันราวกับนัดกันมา 'ของขวัญที่แสนพิเศษที่ข้าเตรียมมาให้ซิงเอ๋อร์โดยเแพาะข้าไม่ยอมให้ท่านแย่งไปหรอกท่านพี่' เสียงในใจของทั้งสามดังขึ้นพร้อมกัน
"เช่นนั้นพวกเ้าว่าอะไรจะเหมาะกับซิงเอ๋อร์ของข้ากัน เสื้อผ้าเงินทอง? กององค์รักษ์เงา? ตำหนัก? ที่ดิน? เมือง? แคว้น? พวกเ้าคิดว่าซิงเอ๋อร์ของข้าจะชอบอะไรมากที่สุด"หานหลงเอ่ยออกไปตามที่ตนคิด
"แคว้น!"ทั้งสี่เอ่ยขึ้นพร้อมกันพร้อมกับดวงตาที่เป็ประกาย
"ข้าไม่ได้หมายถึงพวกเ้า! ไม่ต้องทำหน้าอ้อนข้าด้วย! มันไม่ได้ผลหรอก"หานหลงเอ่ยเสียงแข็งเมื่อจู่ๆทั้งสี่ก็เหมือนมีหูกับหางโผล่ออกมาพร้อมกับสายตาออดอ้อน เมื่อทั้งสี่ได้ฟังคำปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยก็พลันทำให้หูและหางที่โผล่ออกมาหายไปพร้อมกับคอตกกันทุกคน
"ข้าเรียกพวกเ้ามา เพื่อให้มาช่วยข้าหาของขวัญให้ซิงเอ๋อร์แต่พวกเ้าดูไม่เห็นจะเต็มใจช่วยอะไรข้าสักอย่าง ดังนั้นพวกเ้าก็กลับจวนตัวเองไปเสียเถอะ"หานหลงพูดเป็เชิงว่า 'ไม่ช่วยแล้วยังจะเกะกะอีก กลับจวนตัวเองไปเถอะ'
"แต่ท่านพี่.."ทั้งสี่พูดพร้อมกันแต่ไม่ทันไรก็โดนหานหลงพูดขัด
"ช่างเถอะ ข้าคิดออกแล้วว่าจะให้อะไร พวกเ้าก็กลับกันไปได้แล้ว"หานหลงพูดพร้อมกับโบกมือไล่ แต่จริงๆแล้วเขาก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี
"พ่ะย่ะค่ะท่านพี่"ทั้งสี่รับคำและเดินคอตกออกไป แต่ภายในใจก็ไม่ได้เศร้าขนาดที่แสดงออก
.
.
"เสด็จแม่ ทรงคิดว่าผ้าไหมชิ้นนี้เหมาะกับซิงเอ๋อร์หรือไม่"ฮุ้ยหลินเอ่ยขึ้นกับ 'ซูไทเฮา' พร้อมกับหยิบผ้าไหมขึ้นมาจากหีบให้อดีตฮองเฮาดู
"แม่ว่าผืนนี้น่าจะเหมาะกว่านะหลินเอ๋อร์"ซูไทเฮาเอ่ยตอบและยกผ้าผืนที่ตนพูดถึงขึ้นมา ขณะที่ทั้งสองกำลังวุ่นในการเลือกผ้าและเครื่องประดับให้ซิงเอ๋อร์ของพวกนางอยู่จู่ๆประตูก็เปิดขึ้นพร้อมกับเสียงโวยวายของคนสองคน
"เสด็จแม่! ข้ายังเลือกของขวัญให้ซิงเอ๋อร์ไม่ได้เลย"สองัเอ่ยขึ้นพร้อมกันพร้อมกับเสียงประตูที่ถูกกระแทกอย่างแรง
"หลงเอ๋อร์!/หลงเอ๋อร์! มารยาท!"สองมารดาแห่งแผ่นดินกล่าวขึ้นพร้อมกัน ส่งผลให้สองัคอตกเหมือนหมาน้อยที่ถูกทำโทษ แต่ไม่นานก็กลับมาเป็ปกติ
"ขออภัยเสด็จแม่ แต่เื่ของซิงเอ๋อร์นั้นสำคัญเกินกว่าที่ลูกจะรอได้"ทั้งสองยังคงพูดพร้อมกันราวกับนัดกันมา สองมารดาต่างส่งสายตาเอือมระอาไปให้สองัที่ไม่รู้จะตื่นเต้นอะไรนักหนาแต่พวกนางก็ไม่ต่างอะไรจากพวกเขามากนัก
"แม่ไม่มีเวลามาช่วยพวกเ้าคิดหรอกนะ เพราะทางนี้เองก็ยังเลือกไม่ถูกเหมือนกัน"ซูไทเฮาบอกแกมไล่เพื่อไม่ให้มารบกวนพวกตน
"แต่.."ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะพูดจบก็ถูกไทเฮาไล่ออกมานอกห้องเสียแล้ว สองพ่อลูกมองหน้ากันสักพักก่อนจะมีประกายไฟพร้อมกับออกตัววิ่งเพื่อไปหาของขวัญให้เ้าตัวน้อยของพวกเขา เหล่าขันทีและนางกำนัลในตำหนักไทเฮาที่เห็นต่างส่ายหน้าให้กับความหลงลูกสาวของคนในตระกูลนี้
2K
