[จบ] ทะลุมิติมาเป็นภรรยาอ้วนดันเจอแต่คนคลั่งรักในยุค 70

บทที่ 42 การเลี้ยงดูคุณเป็นหน้าที่ของผม

"พี่จาง ขอถามหน่อยได้ไหมคะ พอจะปรับเวลาทำงานได้ไหม?" 

"อ้าว นี่เธอมีปัญหาเรื่องเวลาที่บ้านเหรอ หรือว่ามีธุระอะไรที่บ้าน?"

"คือแบบนี้นะคะพี่จาง ฉันอาศัยอยู่ในบ้านพักทหาร ซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่สิบกว่ากิโลเมตร ตอนเย็นเลิกงานดึก ฉันกลัวที่จะกลับบ้านคนเดียว

พี่คิดว่ายังไงคะ ถ้าฉันจะมาทำงานเช้าขึ้นได้ไหม?"

"ฉันสามารถทำงานได้มากกว่านี้"

จางกุ้ยหลานลังเลเล็กน้อย แล้วพูดว่า "งั้นก็ได้ คุณเข้างานตอนแปดโมงเช้า และเลิกงานพร้อมกับพ่อครัวตอนหนึ่งทุ่ม

แต่ปกติคุณต้องช่วยพ่อครัวทำความสะอาดครัวหลังด้วย มันจะเหนื่อยหน่อย คุณคิดว่าไหวไหม?"

"ขอบคุณมากเลยค่ะพี่จาง งั้นเราตกลงกันแบบนี้นะคะ"

"ดี ตกลงตามนี้"

เรื่องงานได้ลงตัวแล้ว เมื่อคำนวณอย่างละเอียด วันละ 80 เหมา หนึ่งเดือนคิดเป็น 30 วันก็จะได้ 24 หยวน เธอมีสมุดธัญพืชและน้ำมันแล้ว เดือนละ 27 จินไม่มากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะเลี้ยงชีพตัวเองได้

หลังจากออกจากร้านอาหารของรัฐ สวี่เจาตี้ไปที่ร้านขายธัญพืชและน้ำมันเพื่อใช้ตั๋วซื้อไข่ไก่ 30 ฟอง นอกจากนี้ยังใช้เงิน 80 เหมาซื้อเป็ดย่างหนึ่งตัว

ก่อนออกจากบ้าน เธอนึกถึงถุงเท้าของเฉินเจี้ยนกั๋วที่เห็นบนระเบียงครั้งก่อน ซึ่งปะชุนจนแทบไม่เหลือสภาพแล้ว จึงเดินไปที่ร้านสหกรณ์ข้าง ๆ เพื่อซื้อถุงเท้าสามคู่ให้เฉินเจี้ยนกั๋วด้วยเงิน 50 เหมา

หลังจากขึ้นรถไม่นาน ก็เห็นเฝิงซิ่วเจวียนมือหนึ่งจูงลูก อีกมือหิ้วเนื้อหมูก้อนใหญ่และของอื่น ๆ ขึ้นรถมา

เสี่ยวเป่าเห็นสวี่เจาตี้ก็เรียกว่าป้าด้วยเสียงเล็ก ๆ น่ารัก

เฝิงซิ่วเจวียนดึงแขนเด็กอย่างแรง แล้วพูดอย่างดุดันว่า "เรียกใครว่าป้าเนี่ย? ทำไมแกถึงไม่มีหูมีตาแบบนี้? คิดว่าเธอเหมาะสมจะเป็นป้าของแกหรือไง?"

สีหน้าของสวี่เจาตี้ขมวดคิ้ว เด็กน้อยทำหน้าเสียใจ เธอเพียงแค่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วยิ้มให้เด็กอย่างอ่อนโยน

คนบนรถพูดเสียงเบาว่า "ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้นะ?"

"ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าเธอเป็นคนดี ตอนนี้ทำไมถึงได้ใจร้ายขนาดนี้?"

เมื่อได้ยินคนบนรถพูดแบบนั้น สวี่เจาตี้เพียงแค่ยิ้มเท่านั้น

เธอเคยเป็นคนแบบนั้นในสายตาคนอื่น แต่ว่า...

ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว

และต่อไปก็จะไม่มีวันเป็นอีก

สวี่เจาตี้หยิบลูกอมผลไม้สองเม็ดออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เสี่ยวเป่า พร้อมกับยื่นมือไปลูบหัวเขา

เฝิงซิ่วเจวียนกำลังจะเปลี่ยนสีหน้า สวี่เจาตี้ยืดตัวขึ้น ดวงตาคู่นั้นวาบไปด้วยแววเย็นชาเล็กน้อย แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า "พี่สะใภ้ คำพูดของคุณไม่ถูกต้องแล้วนะ

"เด็กมีมารยาทดีขนาดนี้ คุณจะพูดกับเด็กแบบนั้นได้อย่างไร คุณไม่รู้เหรอว่า พ่อแม่คือครูคนแรกของลูก การที่คุณพูดด้วยวิธีนี้ เท่ากับกำลังสอนให้ลูกน้อยเป็นคนเย็นชา ขอให้คุณระมัดระวังคำพูดและสถานการณ์ในอนาคตด้วย เพื่อไม่ให้คนอื่นหัวเราะเยาะโดยที่คุณไม่รู้ตัว"

"คุณ..."

เฝิงซิ่วเจวียนโกรธจัด การทะเลาะกับผู้หญิงคนนี้ แต่ก่อนเธอยังพอมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เธอพูดจาไม่เร่งรีบ ต่างจากการตะโกนด่าอย่างไร้เหตุผลเหมือนแต่ก่อนโดยสิ้นเชิง ทำให้เธอไม่มีทางเถียงอย่างไร้สาระได้

แน่นอน คนที่มีเหตุผลนั่นแหละน่ากลัวที่สุด

คนบนรถพูดเสริมว่า "ใช่แล้ว ใครจะสอนลูกแบบเธอกัน? เด็กขึ้นรถเรียกป้าก็ดีแล้ว ดูสิเธอพูดจาน่าเกลียดแค่ไหน เธอเป็นแบบนี้ต่อไปจะสอนลูกยังไง?"

คนบนรถพูดกันจ้อกแจ้ก สวี่เจาตี้เพียงแค่เหลือบมองเฝิงซิ่วเจวียนอย่างเย็นชา

แค่คำพูดไม่กี่ประโยคในวันนี้ เธอก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนแบบนี้อีกต่อไป

ตัวเองไม่มีความสามารถ แต่กลับทนไม่ได้เมื่อเห็นคนอื่นประสบความสำเร็จ

ถ้าไม่ใช่เพราะผู้ชายของทั้งสองครอบครัวทำงานร่วมกัน เธอคงพูดจาหยาบคายกว่านี้อีก

ชีวิตคนเราก็เป็นแบบนี้แหละ การเป็นคนดีนั้นยากเย็นนัก

ยอมขัดใจคนดีดีกว่า อย่าไปขัดใจคนชั่ว

สวี่เจาตี้หลับตาตลอดทางกลับบ้าน พอลงรถก็เดินมุ่งหน้ากลับบ้านคนเดียวทันที

เธอซื้อเป็ดย่างและไข่ไก่ แม้จะอยู่ในช่วงลดน้ำหนักแต่ก็ยังต้องเสริมสารอาหาร ช่วงนี้เธอกินผักมาตลอด ตอนนี้เธอหาเงินได้เองแล้ว อย่างน้อยก็ต้องกินไข่วันละฟอง

พอสวี่เจาตี้เข้าบ้าน เธอก็ผสมแป้งแล้วทำเจียงปิ่ง*[1]ในกระทะสิบกว่าแผ่น

หลังจากทำเจียนปิ่งเสร็จ เธอหั่นต้นหอมเป็นเส้น ทำยำแตงกวา มันฝรั่งเส้นผัด และสุดท้ายทำซุปผักกาดขาว

เมื่อเฉินเจี้ยนกั๋วเลิกงานและเดินกลับบ้าน เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่า ช่วงนี้เขาคุ้นเคยกับอาหารที่บ้านแล้ว พอถึงเวลาอาหารเขาก็อยากรีบกลับบ้านอย่างใจจดใจจ่อ

ในทันทีที่เปิดประตู กลิ่นหอมของอาหารลอยอวลไปทั่วบ้าน โดยเฉพาะกลิ่นเป็ดย่างที่หอมฟุ้งอย่างเข้มข้น

สวี่เจาตี้รู้ดีว่าชีวิตในตอนนี้ก็ดีมากแล้ว

เฉินเจี้ยนกั๋วยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันไปอยู่ หลังจากได้กินอาหารเลิศรสติดต่อกันถึงสองวัน

เขากลัวว่าถ้ามีเงินแล้วกินดื่มอย่างฟุ่มเฟือย พอถึงปลายเดือนทั้งสองคนอาจต้องระมัดระวังการใช้จ่ายอีก

วันนี้สวี่เจาตี้ดูอารมณ์ดีมาก ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เห็นเธอมีความสุข เฉินเจี้ยนกั๋วรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า ตราบใดที่เธอมีความสุข อยากกินอะไรก็กินไปเถอะ

อย่างไรเสีย เขากินได้มากกว่าเธอเสียอีก

พูดถึงเรื่องสุรุ่ยสุร่าย เขาต่างหากที่เป็นคนสุรุ่ยสุร่ายตัวจริง

ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะอาหาร สวี่เจาตี้ตักซุปให้เฉินเจี้ยนกั๋วหนึ่งชาม เฉินเจี้ยนกั๋วหยิบแผ่นแป้งทอดขึ้นมาแผ่นหนึ่ง ใส่เนื้อเป็ดเข้าไปหลายชิ้น รวมทั้งผักด้วย ม้วนขึ้นมาแล้วส่งให้สวี่เจาตี้

สวี่เจาตี้ยิ้มรับไว้ พูดเสียงหวานใสว่าขอบคุณ

"วันนี้ตอนเช้าฉันไปอำเภอมา ฉันได้ตกลงกับร้านอาหารของรัฐเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มไปทำงาน ต่อไปนี้ อาหารกลางวันและอาหารเย็น คงต้องรบกวนคุณทำเองแล้วนะ พวกเขาให้ค่าจ้างฉันวันละ 80 เหมา ฉันคำนวณดูแล้ว หนึ่งเดือนจะได้ 24 หยวน และยังมีอาหารให้ด้วย แล้วก็ ฉันยังได้ปันส่วนอีก 27 จิน ตั้งแต่นี้ไป ฉันก็มีเงินเดือนแล้ว"

สวี่เจาตี้รู้สึกดีใจ เฉินเจี้ยนกั๋วถามว่า "มีอาหารให้ แต่ไม่มีที่พักให้เหรอ?"

"เข้างานออกงานกี่โมง"

"เข้างานแปดโมงเช้า ออกงานหนึ่งทุ่ม"

เฉินเจี้ยนกั๋วเอาแผ่นแป้งทอดที่กำลังจะเข้าปากออกมา "ตอนเช้าทันเวลา แต่ออกงานหนึ่งทุ่ม คุณกลับมาฟ้าก็มืดแล้ว คุณไปคนเดียวอันตรายเกินไป ผมไม่อนุญาตให้ไป"

น้ำเสียงแบบออกคำสั่งของเฉินเจี้ยนกั๋วทำให้รอยยิ้มที่มุมปากของสวี่เจาตี้ชะงักค้าง

น้ำเสียงนี้ฟังดูไม่น่าฟังเอาเสียเลย

สวี่เจาตี้วางแผ่นแป้งทอดในมือลง แล้วพูดอย่างจริงจัง "ฉันไม่อยากทะเลาะกับคุณหรอก ตอนนี้อากาศอุ่นขึ้นแล้ว แปดโมงกว่า ๆ ฟ้าถึงจะมืด ฉันทำได้ อีกอย่าง ฉันคงไม่สามารถกินของคุณ ดื่มของคุณไปตลอดได้หรอกนะ"

"กินของผม ดื่มของผมแล้วจะเป็นอะไรไปล่ะ คุณเป็นภรรยาของผม การที่ผมเลี้ยงดูคุณเป็นเรื่องถูกต้องตามครรลองคลองธรรมอยู่แล้ว"

"ยังไงฉันก็ไม่สนหรอก ฉันจะไปให้ได้"

"เรื่องอื่น ๆ สามารถเจรจากันได้ แต่เรื่องนี้ไม่สามารถเจรจาได้ พวกเราตกลงกันแล้วว่าจะเคารพซึ่งกันและกัน"

สวี่เจาตี้โมโหขึ้นมา ยังไงเธอก็จะทำในสิ่งที่เธอต้องการ ไม่มีใครสามารถหยุดเธอได้

เฉินเจี้ยนกั๋วเห็นว่าเธอโกรธแล้ว นึกได้ว่าน้ำเสียงที่ตัวเองพูดไปนั้นไม่ถูกต้องจริง ๆ อารมณ์ของเขาจึงอ่อนลงในทันที

"ผมเป็นห่วงคุณ คุณเป็นผู้หญิงคนเดียว กลับบ้านตอนกลางคืนมันไม่ปลอดภัย"

"ฉันรู้ว่าฉันตัวใหญ่แข็งแรงแบบนี้ ปลอดภัยมากแน่นอน"

เฉินเจี้ยนกั๋วอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้ ถ้าเธอยืนกรานจะไป ต่อไปคงต้องรอให้เขาเลิกงานไปรับเธอเท่านั้น

"คุณขี่จักรยานเป็นไหม?"

"ไม่เป็น"

จักรยานคานคู่ขนาด 28 นิ้วนั้นสูงมาก เธอขึ้นไม่ได้น่ะสิ

"งั้นอีกไม่กี่วันนี้ คุณก็ต้องลำบากเดินไปก่อน คืนนี้ผมจะเริ่มสอนคุณขี่จักรยาน"

"ฮะ?"

สิ่งที่สวี่เจาตี้คิดไม่ถึงเลยก็คือ เขาจะสอนเธอขี่จักรยาน

"จางชิ่งตงมีจักรยาน เรายืมของเขาก่อน"

จักรยานเป็นของมีค่าขนาดนั้น จางชิ่งตงจะยอมให้ยืมเหรอ?