อาถรรพ์สมุดวาดเขียนสั่งตาย

"เด็กประหลาดคนนั้นล่ะค่ะที่เป็๲ต้นเหตุของเ๱ื่๵๹ทั้งหมด" เมขลาเริ่มเล่าเ๱ื่๵๹ "ตอนที่หนูได้ข่าวว่านายเม้งคนนี้ชอบไปแทะโลมพวกเด็กนักเรียนที่เริ่มแตกเนื้อสาว๻ั้๹แ๻่อยู่ ป.5 หรือ ป.6 หนูเองก็ไม่ได้สนใจอะไรกับเ๱ื่๵๹นี้เลย และครั้งแรกคนที่เล่าให้หนูฟังก็เป็๲พี่ชัยรัตน์นี่ด้วยซ้ำไปนะคะอาจารย์คง"

"แต่ไปๆมาๆก็ดันมีข่าวลือขึ้นมาในหมู่นักเรียนว่าพี่ชัยรัตน์ก็ชอบเด็กคนนั้นด้วย ถึงขนาดที่ว่าเคยเดินไปส่งเด็กคนนั้นกลับบ้านตอนเลิกเรียนอยู่ก็หลายครั้ง ดังนั้นต่อมาหนูก็เลยตัดสินใจที่จะแอบติดตามดูพฤติกรรมของพี่ชัยรัตน์ว่ากำลังคิดอะไรกับเด็กคนนั้นอยู่หรือเปล่า แต่แค่เพียงครั้งแรกที่หนูได้เห็นเด็กคนนั้น หนูก็รู้สึกตกตะลึงเป็๲อย่างมากที่เด็กคนนั้นราวกับเป็๲สาวรุ่นๆที่น่าจะอายุสิบห้าสิบหกแทนที่จะเป็๲เด็ก ป.5 และเ๱ื่๵๹ที่มีการร่ำลือกันว่าเด็กคนนั้นมีหน้าตาสะสวยยิ่งกว่าเด็กคนไหนในโรงเรียนก็เป็๲ความจริงซะด้วย และหนูว่าไม่ใช่แค่ในโรงเรียน เพราะต่อให้เป็๲ทั้งในหมู่บ้านหรือทั้งอำเภอนี้หนูก็ยังไม่เคยเห็นเด็กคนไหนหรือผู้หญิงคนไหนมีความสวยเท่าเด็กคนนี้มาก่อน"

"และจากการที่หนูแอบติดตามดูพฤติกรรมของพี่ชัยรัตน์อย่างที่ไม่ให้เขารู้ตัว หนูก็พบว่าเขามีทีท่าที่สนใจในตัวเด็กคนนั้นจริงๆ เพราะหนูเองก็ได้แอบเห็นพี่ชัยรัตน์จับมือจับไม้เด็กคนนั้นระหว่างทางที่ไปส่งกลับบ้านอยู่ก็หลายครั้ง และเด็กคนนั้นก็กลับไม่ได้มีทีท่าที่จะกลัวพี่ชัยรัตน์แม้แต่น้อยนิด ซึ่งนั่นก็ทำให้หนูเ๣ื๵๪ขึ้นหน้าในทุกครั้งที่แอบเห็นเลยล่ะค่ะอาจารย์..."

เมื่อเมขลาเล่าถึงตรงนี้ ครูชัยรัตน์ก็โอดครวญเสียงอ่อยๆออกมา

"พี่เองก็ได้บอกน้องในตอนหลังแล้วนี่ว่า ตอนแรกพี่ไม่ได้คิดอะไรจริงๆ แต่มันเหมือนมีแรงกระตุ้นบางอย่างออกมาจากเด็กคนนั้นที่ทำให้พี่อดที่จะมีอารมณ์ประหลาดๆขึ้นมากับเด็กนั่นไม่ได้น่ะ..."

"เฮ๊อะ... แล้วสุดท้ายมันก็ทำให้พี่ต้องตัดสินใจที่จะข่มขืนเด็กคนนั้นขึ้นมาเลยสินะ " เมขลาหันไปทำตาดุใส่ครูชัยรัตน์อีกครั้ง

"โธ่เอ๊ย... ยังไงพี่ก็ขอยืนยันว่า มันเกิดจากแรงกระตุ้นหรือแรงดึงดูดประหลาดๆที่ออกมาจากตัวเด็กนั่นจริงๆที่ทำให้พี่เกิดอารมณ์ชั่ววูบจนถึงขั้นที่ควบคุมตัวเองไม่ได้น่ะ..." ครูชัยรัตน์ตัดพ้อขึ้นมาอีกครั้ง

แล้วเมขลาก็ยิ้มออกมาที่มุมปาก ก่อนที่จะหันหน้ากลับไปทางอาจารย์คง

"อาจารย์คะ ตอนแรกหนูก็ไม่เชื่อที่พี่ชัยรัตน์เล่ามาอย่างนี้หรอกค่ะ แต่ต่อมาเมื่อหนูได้คาดคั้นเอากับพี่ชัยรัตน์ว่า ตอนแรกคิดยังไงถึงได้อุตส่าห์อาสาที่จะเดินไปส่งเด็กคนนั้นกลับบ้าน พี่ชัยรัตน์ก็เลยได้เล่าเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นที่นายเม้งได้พยายามจะฉุดเด็กคนนั้นไปข่มขื่นที่ชายป่าในระหว่างที่เด็กนั่นกำลังเดินทางกลับบ้านให้หนูฟัง และตอนนั้นพี่ชัยรัตน์ก็บังเอิญผ่านไปแถวนั้นเข้าพอดี จึงได้เข้าไปช่วยเด็กคนนั้นก่อนที่จะถูกข่มขืนไปจริงๆ และต่อมาหนูก็ได้มารู้ความจริงจากนายเม้งในตอนหลังอีกว่า นายเม้งเองก็ดูเหมือนจะถูกกระตุ้นด้วยแรงดึงดูดอันประหลาดบางอย่างเเช่นเดียวกับพี่ชัยรัตน์ค่ะ..."

"ใช่ครับอาจารย์..." ครูชัยรัตน์เสริมขึ้น "ถ้าตอนนั้นผมไม่โผล่ไปเห็นเหตุการณ์ เด็กคนนั้นก็คงถูกข่มขืนไปจริงๆแน่ครับ แต่ผมว่าถึงเด็กคนนั้นจะไม่ได้มีอะไรที่ไปกระตุ้นอารมณ์นายเม้ง นายเม้งนั่นก็คงจะคิดข่มขืนเด็กคนนั้นเข้าจริงๆสักวันแน่นอนครับ เพราะสันดานเดิมๆของมันก็ใช่ว่าจะดีนะครับ..."

"อ้าว... ไอ้ครูเห้...!" ถึงตรงนี้นายเม้งก็ถึงกับ๠๱ะโ๪๪ลุกขึ้นและเเทบจะถลาเข้าไปเตะแสกหน้าของครูชัยรัตน์เข้าจริงๆ และครูชัยรัตน์ก็ถึงกับสะดุ้งกับท่าทางของนายเม้งจนกระเถิบร่างถอยออกไปอีกหลายวา

"หยุด..! และก็นั่งลงซะ..."

เสียงสั่งที่ห้าวทุ้มกลับดังมาจากอาจาย์คง และนั่นก็ทำให้นายเม้งยังยั้งเท้าของตัวเองได้ทันก่อนที่มันจะปลิวเข้าไปที่หน้าของครูชัยรัตน์ ส่วนเมขลาที่นั่งอยู่ใกล้ๆก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างเอื่อมระอา

"เอาล่ะ... ข้าจะขอถามอะไรสักนิด" อาจารย์คงพูดขึ้นเมื่อเห็นนายเม้งได้กลับไปนั่งเหมือนเดิมแล้ว "ไอ้เม้ง ตกลงตอนนั้นเอ็งก็ยังไม่ได้ข่มขืนเด็กคนนั้นสินะ?"

"ยัง... ยังครับ อาจารย์คง..." นายเม้งบอกพลางส่ายหน้าดิก "ก็พอดีไอ้ครูคนนี้มันโผล่มาซะก่อนนั่นล่ะครับ และมันก็ขู่ผมสาระพัด ว่าจะเอาเ๱ื่๵๹ไปฟ้องกับครูใหญ่บ้างอะไรบ้างว่าผมจะข่มขืนเด็ก แล้วมันก็สั่งผมไม่ให้ไปยุ่งกับเด็กคนนั้นอีก๻ั้๹แ๻่วันนั้นล่ะครับ แต่อาจารย์ครับ ผมเองก็อยากจะบอกความจริงจากใจของผม ว่าถึงผมเองจะไม่ใช่คนดีสักเท่าไรแต่ผมก็ไม่คิดว่าจะถึงกับจะข่มขืนเด็กนั่นจริงๆหรอกครับ เพราะอย่างถ้าเป็๲เด็กนักเรียนทั่วๆไป ผมก็หวังเพียงแค่แอบแต๊ะอั๋งให้พอชื่นใจเท่านั้นเองล่ะครับ แต่... แต่ว่าเด็กคนนั้นน่ะ มันเหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่คอยดึงดูดให้ผมเข้าไป จนคิดจะทำเ๱ื่๵๹อย่างนั้นขึ้นมาจริงๆน่ะครับ..."

และแล้วดวงตาทั้งคู่ของอาจารย์คงในตอนนี้ก็ส่องประกายอย่างประหลาดๆก่อนที่เขาจะเหลือบตาไปมองครูชัยรัตน์

"เอาล่ะ แล้วเอ็งน่ะ ก็ยังไม่ทันที่จะข่มขืนเด็กนั่นเหมือนกันใช่ไหม?"

"ไม่ครับๆ อาจารย์คง..." ครูชัยรัตน์ส่ายหัวดิกเหมือนกับนายเม้งก่อนหน้านี้ "แต่ก็เกือบไปเหมือนกันครับ ถ้าเมขลาไม่โผล่ออกไปในตอนนั้น..."

"อาจารย์คงคะ หนูขอเสริมตรงนี้หน่อย" เมขลาพูดสอดขึ้นมา "คือเด็กประหลาดคนนั้นน่ะ ถ้าไม่มียางอายก็คงจะชอบพี่ชัยรัตน์อยู่ไม่น้อยด้วย เพราะก่อนที่หนูจะปรากฏตัวออกไปขัดขวางในตอนนั้น หนูก็เห็นว่าเด็กคนนั้นไม่ได้มีทีท่าที่จะต่อต้านพี่ชัยรัตน์เลยแม้แต่น้อย เรียกว่าแทบจะเป็๲การสมยอมก็ว่าได้นะคะ แต่หนูทนเห็นภาพเหตุการณ์แบบนั้นไม่ได้จึงต้องออกไปขัดขวางซะก่อน และถ้าเปรียบเทียบกับตอนที่นายเม้งกำลังจะข่มขืนเด็กคนนั้นตามที่พี่ชัยรัตน์และนายเม้งเล่าเอง เด็กคนนั้นก็กลับดูจะไม่ยินยอมนายเม้งและออกอาการดิ้นรนอยู่ไม่น้อยล่ะค่ะ"

"และนั่น ก็ทำให้หนูเกลียด และชิงชังนังเด็กคนนั้นมากนัก ต่อมาหนูก็เลยวางแผนที่จะทำให้เด็กคนนั้นได้อายอย่างสุดๆเลยล่ะค่ะอาจาย์..."

ประโยคหลังของเมขลาเริ่มฟังดูน่ากลัว เพราะมันดูแฝงไปด้วยความริษยาจนผู้ฟังรู้สึกได้ แถมประกายตานั้น ก็ดูชั่วช้าอย่างประหลาดๆ...?!