ตอนที่ 4
"คุณแม่ขา น้ำค้างตัดสินใจได้แล้วนะคะ" เธอบอกกับคุณแม่เสียงอ่อยถึงเธอจะยอมตัดสินใจแต่งงานกับเขา แต่เธอก็ยังเป็กังวลในหลายๆ เื่อยู่ดีเธอไม่ได้รู้สึกดีใจเลยแม้นแต่น้อย แต่เธอกลับรู้สึกเศร้าเสียมากกว่าแต่ถึงยังไงเธอก็ได้ตัดสินใจไปแล้ว
"จริงหรือลูก หนูตัดสินใจว่ายังไงไหนบอกแม่สิลูก" คุณขวัญนภาถามลูกสาวด้วยรอยยิ้มขณะที่ท่านกำลังนั่งลงที่โต๊ะอาหาร แล้วน้ำค้างก็นั่งลงตามท่านแล้วตอบท่านว่า...
"น้ำค้างตกลงจะแต่งงานกับพี่เขาค่ะ" รอยยิ้มเต็มใบหน้าของผู้เป็แม่ท่านดีใจที่ลูกชายของท่านจะได้ผู้หญิงที่ดีมาเป็ภรรยา แล้วท่านก็แน่ใจว่าแม็กจะต้องเลิกเ้าชู้ถ้าได้รู้จักกับน้ำค้างลูกสาวของท่านคนนี้อย่างแน่นอน ขณะที่คุณขวัญนภากำลังดีใจในคำตอบของลูกสาวอยู่นั้นแต่น้ำค้างเองกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเลย
เธอก็เป็ผู้หญิงคนหนึ่งบนโลกใบนี้ที่อยากจะมีชีวิตคู่ที่มีความสุขเหมือนกับคนอื่นๆเขาแต่ในเมื่อเธอได้ตัดสินใจไปแล้ว เธอก็จะทำมันให้ออกมาดีที่สุดเธอจะมัดใจเขาไว้ให้ได้ตามที่คุณแม่บอก แต่จะทำยังไงล่ะ ข้อนี้เธอคงต้องไปศึกษาเอาเองแล้วเพราะคงไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้ น้ำค้างเป็ผู้หญิงที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆชีวิตของเธอก็ผ่านความเลวร้ายมามาก กว่าจะได้มาเจอกับคุณแม่คนนี้เธอก็ลำบากมาพอสมควร เพราะฉะนั้นเื่นี้เธอก็จะต้องผ่านมันไปให้ได้เช่นกัน
"ขอบใจมากนะลูก ต่อไปถ้าหนูมีปัญหาอะไรให้หนูคิดไว้เลยว่าแม่อยู่ข้างหนูเสมอ" ถึงคุณขวัญนภาจะรู้ว่าเื่นี้มันไม่ง่ายเลยแต่ท่านก็อยากให้กำลังใจน้ำค้าง ท่านเชื่อว่าน้ำค้างต้องทำได้
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป
แม็ก คาร์ลอสได้เดินทางมาเหยียบเมืองไทยในรอบสิบห้าปี วันนี้ที่เขายอมมาเมืองไทยไม่ได้เป็เพราะอยากจะมาแต่งงาน แต่เป็เพราะอยากจะมาดูหน้าผู้หญิงที่จะมาแต่งงานกับเขา ซึ่งแม็กก็ไม่รู้เลยว่าเธอคนนั้นมีหน้าตาเป็อย่างไร มาครั้งนี้แม็กพาคนสนิทมาด้วยหนึ่งคนชื่อมาร์ค เป็มือซ้าย ส่วนมือขวาชื่อจอร์น ให้ทำงานแทนเขาอยู่ที่นิวยอร์ก เมื่อมาถึงสนามบินก็มีคนของคุณขวัญนภาเอารถมารับท่านไม่ได้มารับลูกชายด้วยตัวเองเพราะท่านรอรับอยู่ที่บ้านก็เลยส่งคนขับรถมารับที่สนามบินแทน
รถแล่นผ่านหน้ามหาวิทยาลัยของไทยแม็กตื่นตาตื่นใจกับสาวๆ นักศึกษาที่เมืองไทย เพราะมีแต่คนสวยๆ หุ่นดีๆกันทั้งนั้นเลย มองไปก็เพลินตาดี แล้วแม็กก็เห็นเด็กนักศึกษาผู้หญิงคนนึง ดูจากหน้าตาแล้วน่าจะอยู่ปีสามปีสี่เห็นจะได้ผู้หญิงคนนั้นผิวขาวขายาว ใส่กระโปรงทรงเอสั้นพอประมาณ ก้นงอนงาม เสื้อสีขาวชุดนักศึกษาแนบเนื้อเห็นส่วนเว้าส่วนโคง ลำคอยาวระหง ใบหน้าเล็กรูปไข่ตาโตจมูกโด่งกำลังดีปากเป็กระจับได้รูป น่าจูบชะมัด มองแล้วรู้สึกถูกใจแม็กเป็ที่สุด แม็กมองผู้หญิงคนนั้นที่นั่งรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัยในขณะที่รถค่อยๆ เคลื่อนเพราะติดคนกำลังเดิมข้างทางเท้าหน้ามหาวิทยาลัย
แม็กนั่งมองเธออยู่ในรถกะว่าจะบอกให้คนขับรถของคุณแม่ จอดสักหน่อยจะลองเข้าไปทักเธอดูแต่แล้วเขาก็เห็นว่ามีผู้ชายนักศึกษาด้วยกันเดินมานั่งข้างๆ เธอทำให้แม็กเข้าใจว่าน่าจะเป็แฟนของเธออย่างแน่นอนเพราะเธอออกจะสวยบาดตาบาดใจเขาขนาดนี้ เธอคงมีเ้าของแล้วเป็แน่ทำให้แม็กเสียอารมณ์ทันที แล้วรถคันที่แม็กนั่งอยู่ก็เคลื่อนตัวออกไปจากตรงนั้น
น้ำค้างไม่ได้มองว่ารถใครจะผ่านไปผ่านมาเธอไม่ได้สังเกตว่ารถคันนั้นเป็รถคันของคุณแม่ของเธอ วิ่งผ่านหน้าเธอไปส่วนรถคันที่คนขับรถอีกคนของบ้านเธอก็ขับมาจอดด้านหน้าเธอพอดี
"โน่นคนขับรถบ้านแกมารับแล้ว เชิญย่ะแม่เ้าหญิง" เสียงดัดให้ฟังดูดี แต่คนฟังแล้วมันช่างขัดหูเสียจริง
"กลับก่อนนะเมธี" เมธีคือชื่อพ่อแม่ตั้งให้เพื่อนสาวของน้ำค้าง ชื่อในวงการว่าเมญ่า จากเมธีมาเป็เมญ่า มองเผินๆเมธีเป็ผู้ชายหน้าหล่อรูปร่างดี เพียงแต่เมธีไม่ใช่ชายแท้ก็เท่านั้นเอง
"ฉันบอกหล่อนกี่ครั้งแล้วยะ ว่าชื่อเมญ่า...อินี่บอกเท่าไหร่ไม่รู้จักจำ"เมธีแต่งตัวเป็ชาย แต่ใจเป็หญิง รูปร่างสูงโปร่งหน้าตาดีเพื่อนสนิทของน้ำค้างั้แ่ปีหนึ่ง จนถึงตอนนี้พวกเธอก็อยู่ปีสี่กันแล้ว
"จ้าเมธี...เอ๊ย! เมญ่า...บายยยย" น้ำค้างหันมายิ้มให้เพื่อนแล้วโบกมือบ๊ายบายแล้วเธอก็เดินขึ้นรถแล้วก็กลับบ้านทันทีโดยมีคนขับรถส่วนตัวที่คุณแม่ให้คอยไปรับไปส่งเธอไปเรียนทุกวัน
6K
