ตอนที่ 15 ภรรยาจะหนีแล้ว (2)
ถังเหอยังคงแบ่งซุปซี่โครงและเค้กข้าวเหนียวถั่วแดงที่เหลือเป็สองชุด ซ่อนไว้ชุดหนึ่งแล้ววางอีกชุดในจุดที่เห็นชัดเจนเหมือนเดิม จากนั้นเขาก็เดินเข้าห้องน้ำ เปิดกล้องวงจรปิดแล้วรอให้โจรขโมยอาหารมา
เป็จริงดังคาด ผ่านไปไม่ทันไรเงาติดตาสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนจอภาพ เป้าหมายของมันชัดเจนมาก นั่นคือซุปซี่โครงและเค้กข้าวเหนียวถั่วแดงที่วางอยู่บนโต๊ะ
เมื่อถังเหอเห็นเงาตะคุ่มบนจอภาพ เขาก็สาวเท้าเดินออกจากห้องน้ำไปที่ครัวทันที แต่บนโต๊ะในครัวนั้นไม่เหลืออะไรแล้วนอกจากชามที่ว่างเปล่า
ถังเหอ “...”
เ้าโจรขโมยอาหารนี่จะเร็วเกินไปแล้ว ั้แ่โผล่มาจนหนีไปใช้เวลารวมกันไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ มิน่าล่ะก่อนหน้านี้เขาถึงไม่เคยสังเกตเห็นมันเลย
แถมโจรขโมยอาหารรายนี้ยังแตกต่างจากภาพที่เขาคิดไว้ด้วย ทีแรกเขาคิดว่าเป็คน ไม่นึกเลยว่าที่แท้มันจะเป็…สัตว์ตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง
ถังเหอย้อนภาพที่บันทึกได้จากกล้องวงจรปิดแล้วปรับความเร็วในการเล่นให้ช้าที่สุด ตอนนั้นเองเขาถึงพอจะเห็นรูปลักษณ์เ้าโจรขโมยอาหารชัดๆ
ขนสีเงิน ตัวเล็กอ้วนตุบ บนหัวมีเขาน้อยๆ สองข้าง ไม่ว่าจะมองอย่างไร…ก็น่ารักจนใจละลาย ทำให้คนที่พบเห็นอยากจะอุ้มขึ้นมาฟัดให้หนำใจเสียเหลือเกิน
จริงๆ แล้วไม่มีใครรู้เลยว่าถังเหอเป็ทาสสัตว์ขนฟูอย่างลับๆ พอเห็นสัตว์ตัวเล็กๆ น่ารักแบบนี้แล้วจะอดใจไหวได้อย่างไร
ถ้าเขารู้แต่แรกว่า ‘โจรขโมยอาหาร’ เป็สัตว์น้อยน่ารักแบบนี้ ถึงอีกฝ่ายไม่มาขโมยกิน เขาก็ยินดีจะป้อนอยู่แล้ว ขอแค่อีกฝ่ายยอมให้เขาลูบสักหน่อยก็พอ
ก่อนหน้านี้ถังเหอแค้น ‘โจรขโมยอาหาร’ มากจนอยากจับมันส่งให้สถานีตำรวจกับมือตัวเองใจจะขาด แต่ตอนนี้เขากลับหวังว่า ‘โจรขโมยอาหาร’ ตัวนี้จะแวะเวียนมาบ่อยๆ และจะดีมากถ้ามันยอมให้เขากอดเขาลูบสักหน่อย ถ้าแบบนั้นจะให้เขาทำอาหารอร่อยๆ ให้อีกเท่าไรก็ไม่ใช่ปัญหา
หลังจากย้อนดูภาพเ้าสัตว์น้อยวนไปมาอยู่หลายรอบ ถังเหอก็ปิดจอภาพอย่างอาลัยอาวรณ์ ได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้เ้าสัตว์น้อยจะมาอีก ทั้งยังครุ่นคิดอย่างหนักว่าพรุ่งนี้จะทำเมนูอะไรอร่อยๆ เลี้ยงมันดี
ในเวลาเดียวกัน เ้าสัตว์น้อยที่สวาปามจนอิ่มแล้วก็ทำตาปรืออย่างอิ่มหนำ ราวกับกำลังดื่มด่ำกับรสชาติอาหารรสเลิศที่เพิ่งกินไป
ถึงเมนูที่กินไปสองวันก่อนจะอร่อยเหมือนกัน แต่ก็เทียบกับซุปซี่โครงไม่ได้เลย เพราะถึงอย่างไรมันก็เป็สัตว์กินเนื้อตัวหนึ่ง ยังจะมีอะไรอร่อยไปกว่าเนื้ออีกเล่า
มันล่ะอยากกินเนื้ออร่อยๆ แบบนี้ทุกวันทุกมื้อจริงๆ เลย ทำไมเสี่ยวเหอเหอที่ทำอาหารอร่อยๆ ไม่ใช่เ้านายของมันกันนะ
เ้าสัตว์น้อยโคลงหัวเล็กจ้อย พิจารณาความเป็ไปได้ในการแปรพักตร์ว่ามีมากเพียงใด แต่ทันทีที่นึกถึงบุคลิกที่ไม่ต้องโกรธก็น่าเกรงขาม ไม่ยิ้มก็เ็า ยิ้มทีก็พาคนดวงกุดของเ้านายตัวเองแล้ว เ้าตัวน้อยก็อดสะท้านไม่ได้
จะให้ทรยศเ้านายคงไม่มีทางแล้ว ชาตินี้ทั้งชาติคงทำไม่ได้ แต่จะให้มันยอมทิ้งเนื้อแสนอร่อยแบบนั้นไปก็ไม่ได้เหมือนกัน
‘ต้องทำยังไงถึงจะได้กินเนื้ออร่อยๆ แบบนี้ทุกวันโดยไม่ต้องหักหลังเ้านายนะ’
ทันใดนั้นในสมองของเ้าสัตว์น้อยก็มีหลอดไฟสว่างวาบ จู่ๆ มันก็นึกถึงหนึ่งความเป็ไปได้หนึ่งขึ้นมา
ถ้าเสี่ยวเหอเหอกลายเป็คู่ชีวิตของเ้านาย นั่นก็หมายความว่าเขาจะเป็เ้านายอีกคนของมันเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ถ้าแบบนั้นมันอยากกินเนื้อเท่าไรก็จะกินได้เท่าที่้าเลยน่ะสิ
อีกอย่างคนที่มันชอบ เ้านายก็ต้องชอบด้วยแน่ๆ เพราะถึงอย่างไรก็เป็เ้านายที่มันเลือกมานี่นา
คิดถึงตรงนี้แล้ว เ้าสัตว์น้อยก็อดยกนิ้วให้ตัวเองไม่ได้
มันช่างฉลาดหลักแหลมจริงๆ ถึงจะได้รับาเ็จนรูปลักษณ์กลายเป็ร่างลูกสัตว์ แต่มันก็ยังเป็ลูกสัตว์ที่ฉลาดที่สุดอยู่ดี!
เ้าสัตว์น้อยรีบพุ่งตัววิ่งไปทางคฤหาสน์ด้วยความเร็วสูงสุดทันที มันกระตือรือร้นอยากจับคู่เ้านายกับเสี่ยวเหอเหอเต็มทีแล้ว ถ้าทำสำเร็จก็จะได้กินเนื้ออย่างเปิดเผยได้ทุกวัน ไม่ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ อย่างตอนนี้จนตัวมันจะรังเกียจตัวเองอยู่แล้ว
“อ๋าว… อ๋าว…” เ้าสัตว์น้อยกระโจนเข้าไปในห้องของกู้ม่อฉีอย่างคุ้นเคย ร้องเรียกพลางวิ่งพล่าน แสดงความคิดของตนออกมา
กู้ม่อฉีชำเลืองมองมันอย่างเฉยชา พูดขึ้นว่า “ตัวเล็กลงแล้ว ไอคิวก็ลดด้วยเหรอ”
“อ๋าวอ๋าว…”
‘ไอคิวนายสิลด ไอคิวทั้งบ้านนายนั่นแหละที่ลด’
เอ๊ะ ไม่สิ ตอนนี้มันก็ถือเป็สมาชิกในครอบครัวเ้านายเหมือนกัน แบบนี้ไม่เท่ากับเหมารวมมันไปด้วยเหรอ
เ้าสัตว์น้อยสะบัดหัว ถอนคำพูดคำด่าก่อนหน้านี้ออกไปให้หมด เฉพาะไอคิวเ้านายมันที่ลด ส่วนมันยังเป็ลูกสัตว์ที่ฉลาดที่สุดเหมือนเดิม
กู้ม่อฉีมองการกระทำของเ้าตัวน้อย ในดวงตาฉายแววรังเกียจและทนมองไม่ได้ขึ้นมาวูบหนึ่ง
“อ๋าวๆ…” ช่างเื่ไอคิวไปก่อน รีบตามฉันมาเร็ว ฉันจะพานายไปหาแฟนในอนาคต
เ้าตัวน้อยกระโจนขึ้นไปบนขาของกู้ม่อฉี กางกรงเล็บเกี่ยวขากางเกงอีกฝ่ายด้วยท่าทีเหมือนจะลากออกไปข้างนอก
“ฉันยังมีเื่ต้องทำ นายไปเล่นคนเดียวเถอะ” กู้ม่อฉีพูดเสียงเรียบ เอื้อมมือมายกเ้าตัวน้อยออกไปวางไว้ด้านข้าง ปลดปล่อยขากางเกงของตัวเองให้เป็อิสระ
“อ๋าววว…” ยังจะมีอะไรสำคัญไปกว่าภรรยาอีกล่ะ เสี่ยวเหอเหอยอดเยี่ยมขนาดนี้ ถ้ายังไม่รีบไปอีกเขาอาจถูกคนอื่นล่อลวงไปก็ได้ แล้วจากนั้นเราก็จะไม่ได้กินอาหารอร่อยๆ แบบนี้แล้วนะ
เ้าสัตว์น้อยเห็นกู้ม่อฉีไม่สะทกสะท้านก็ยิ่งร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว แต่มันก็เข้าใจเ้านายเหมือนกัน หากไม่ใช่การตัดสินใจของเขาเองจะอย่างไรก็ไร้หนทางเปลี่ยนใจเขาได้ ถ้าตอนนี้เขาไม่คิดจะไป ก็หมายความว่าเขาไม่มีทางไปแน่นอน
ทำยังไงดีล่ะ ถ้าเสี่ยวเหอเหอถูกคนอื่นล่อลวงไป เขาก็จะไปทำอาหารให้สัตว์ตัวอื่นกินน่ะสิ เ้าสัตว์น้อยนอนหมอบบนพื้นด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก พลางคิดในใจอย่างเหี่ยวเฉา
ทำไมตอนนี้มันต้องอยู่ในร่างลูกสัตว์ด้วยนะ ถ้ามันคืนร่างเต็มวัยที่องอาจสง่างามได้ละก็ เสี่ยวเหอเหอต้องชอบมันแน่ๆ
19K
