นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

        รุ่งเช้าต่อมาวินนี่ตื่นเช้ารีบแต่งตัวรอนางพยาบาลเข้ามาดูแลคนไข้ที่รอการตรวจMRI  นักบินหนุ่มถอดสร้อย แหวน ต่างหู กำไล สร้อยข้อเท้า เมื่อนางพยาบาลเช็ดตัวแต่งตัวคนไข้เสร็จเรียบร้อย   เขาหวีผมให้เธอ    นิทตี้จับมือของเขาแน่นพร้อมข้อร้อง“ ฉันขอกลับบ้านได้ไหมคะ “ ร่างของเธอถูกโอบเข้าแนบแผ่นหน้าอกของเขา“ ต่อไปจะปีนขึ้นที่ไหนอีกไหม “ มันคือคำถามที่ไม่ใช่คำตอบที่เธอต้องการได้ยิน“ ฉันขอสัญญาค่ะ จะไม่ทำเช่นนั้นอีกแล้ว มันทรมานมากๆเลยค่ะ “วินนี่รู้สึกสงสารเธอจับใจ  เขาไม่สามารถพูดอะไรหรืออธิบายเรื่องการลอบวางยาให้เธอรับรู้ “ผมขอร้องอย่าร้องไห้ได้ไหม ผมรับปากจะคุยกับคุณหมอ  ตอนนี้คุณเข้าตรวจMRI ก่อนนะครับ”

        ในห้องMRI เครื่องตรวจกระดูก  คุณหมอราชกำชับเจ้าหน้าที่ตรวจเธออย่างละเอียด  ระหว่างนั้นคุณหมอราชเชิญวินนี่มาพบในห้องทำงานของเขา“เธอขึ้นไปทำอะไรบนหลังคา“ วินนี่เข้าใจว่าคุณหมอราชไม่เชื่อที่ผู้กองเดฟเล่าเมื่อวานนี้“ช่วยลูกแมวครับ “   เสียงเป่าลมออกจากปากของคุณหมอราช ” แสดงว่า เธอไถลลงมาก่อน  เพราะมีกล้ามเนื้อฉีกมากบริเวณสะโพก เธอตกลงมาร่างกายกระแทรกกับโครงเหล็กที่ร่วงลงมาพร้อมร่างเธอทำให้กระดูกสะโพกมีรอยแตกนิดหน่อย  ไม่จำเป็นที่จะต้องผ่าตัด เพราะกระดูกราวนิดเดียว  เบื้องต้นผมจะเริ่มรักษาอาการอักเสบ ไม่แน่ใจว่าเรื่องกายภาพบำบัดจะทำได้หรือไม่เพราะ การลอบวางยาพิษ   ทำให้การทำงานไตทั้งสองข้างน่าเป็นห่วงแพทย์ที่นี่รักษาอาการของไตที่ถูกซัลยาไนซ์เข้าไปทำลายบางส่วน   นิตยาจะมีปัญหาเรื่องปัสสาวะเล็กน้อย  ผมจำเป็นต้องตรวจเลือดดูค่าของไตบ่อยๆ  คุณวินนี่ดูที่นี่ครับ“  คุณหมอราชขยายภาพถ่ายแผ่นหลังของเธอรอยช้ำจากกลางหลังถึงก้นกบมีสีม่วงดำ  มีเลือดดำช้ำมากในบริเวณนี้ ทำให้คนไข้มีไข้ตลอดเวลา ผมให้ใส่เสื้อพยุงกล้ามเนื้อช่วยให้นอนง่ายขึ้น “คุณหมอจ้องที่นัยต์ตาคม แววตาตกใจ “ผมเข้าใจว่าคุณกังวลมาก พรุ่งนี้จะเริ่มทำกายภาพ ลองให้เธอเริ่มเดินสักเล็กน้อยไม่ใช่การทำกายภาพแบบรุนแรง ถ้าร่างกายของเธออ่อนแอ ผมจะสั่งหยุดทันที“ วินนี่รับฟังการวินิจฉัยของนายแพทย์อย่างละเอียด   เขาแจ้งคุณหมอราชเรื่องการเข้าทำงานด่วน  “ ตั้งแต่พรุ่งนี้ ผมมีตารางบิน 3 วันติดกันฝากคุณหมอดูแลเธอแทนผมด้วยครับ “

        วันรุ่งขึ้นคือวันที่13  วินนี่เตรียมตัวไปทำงาน ขณะที่เขาหวีผม ชำเลืองมองสีหน้าของคู่หมั้นไม่สดใส  สิ่งที่เขาต้องทำคืออดทนต่อสายตาอ้อนวอนของเธอ  เธอต้องอยู่รักษาร่างกายที่นี่ต่อ วินนี่รีบแต่งตัว เลี่ยงไม่ให้เธอมีเวลาโอดครวญกับเขาก่อนออกจากห้องพยาบาล  ริมฝีปากอุ่นพรมจูบทั่วไปหน้า “ผมจะต้องไปทำงานครับ “ นิทตี้ได้สติ รีบกล่าวขึ้น “เดินทางปลอดภัยคะ รักษาตัวด้วย “ สองมือของชายหนุ่มผูกเชือกรัดชุดคนไข้ให้แน่นหยิบหวีขึ้นมาสางผมให้เธออย่างเบาๆ รวบผมขึ้นเป็นหางม้ามัดด้วยผ้ารัดผมสีดำสนิท “เรียบร้อย” ชายหนุ่มก้มลงจูบลาเธออีกครั้งเขารวบรวมกระเป๋าเสื้อผ้าหมวก เปิดประตูหันมามองนิทตี้ที่ก้มหน้าลงซับน้ำตาไม่ยอมสบตากับเขา

        ก่อนเที่ยงวันคุณหมอราชเข้ามาตรวจอาการของนิทตี้  เขายืนอ่านชาร์ตผลการตรวจเลือด  ผลค่าไตยังดีกว่าที่คิด  มีรอยยิ้มที่มุมปากนิดๆใบหน้าหล่อ   มาธูรวัดไข้ต่อด้วยความดันโลหิตของคนไข้  “มาธูร ผมขอเชือกสำหรับออกกำลังกายแขนเอาไว้ในห้องนี้  ผู้ช่วยคุณหมอรีบเดินออกไป สายตาจ้องที่หมอนเปียกชุมด้วยน้ำตาคุณหมอราชเอียงคอเล็กน้อย “ อีกสิบนาทีคุณลงไปรอที่ห้องกายภาพดีไหมครับ วันนี้อากาศไม่ร้อน“ ไม่มีเสียงตอบเธอนอนตะแคงขวาเหมือนไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูด  หยดน้ำตายังไหล เสียงสะอึกสะอื้นเป็นช่วงๆ  คุณหมอเลื่อนเก้าอี้ทรงสูงเข้ามานั่งตรงหน้าของเธอ  “นิตยา ผมขอเป็นเพื่อนคุณได้ไหมผมทราบว่าคุณอยากกลับบ้าน ผมเข้าใจ แต่อาการของคุณยังไม่ดีขึ้น  ได้โปรดให้ความร่วมมือกับผมสักนิด  คุณจะได้กลับบ้านเร็วขึ้น “ น้ำเสียงของคุณหมอนุ่มนวล ทำให้นิทตี้หันหน้ากลับมาหาเขา ใบหน้าแดงจมูกแดง  คุณหมอราชสบตากับเธอโดยไม่ได้ตั้งตัวนัยต์ตาคู่สวยนี้เหมือนมีมนต์สะกดให้ราชนั่งนิ่งไปชั่วขณะ  เสียงของหญิงสาวดังขึ้น  “ ได้ค่ะ“ หญิงสาวยิ้มรับคำขอร้องด้วยแววตาแสนสดใส สองมือปาดเช็ดน้ำตา คุณหมอราชส่งแผ่นกระดาษทิชชูให้พร้อมกับผ้าเช็ดหน้า ร่างงามลุกขึ้นนั่ง คุณหมอราชยื่นมือเขาให้เธอจับทั้งสองมือ   เมื่อนิ้วมือของทั้งคู่ประสาน ประสานกัน ราชรู้สึกเหมือนกระแสไฟวิ่งเข้าตัวเขาทันที ในใจคิด

        นี่มันอะไรกัน ทำไมผู้หญิงคนนี้ทำให้เขารู้สึกแปลกมากๆ  เธอคือคู่หมั้นของคนอื่น ทั้งคู่ก็รักกันมาก

        ระหว่างทางเข้าลิฟต์นางพยาบาลเข็นเก้าอี้รถเข็นของนิตยาผ่านอาคารใหญ่   ห้องรับรองใหญ่  ทางเดินที่กว้างขวาง  ภายในโรงพยาบาลแห่งนี้ไม่ใช่โรงพยาบาลธรรมดา  ความงามชั้นล่างตกแต่งหรูเหมือนโรงแรมห้าดาว สายตาของหญิงสาวมองรอบๆ ด้านนอกสนามหญ้ากว้างเต็มไปด้วยครอบครัวนั่งปิกนิค   ลู่ทางเดินขนาดสี่คนเดินสำหรับคนไข้  สระว่ายน้ำในที่แจ้งเต็มไปด้วยเด็กเล็กๆ  ในใจเธอเกิดความกลัวขึ้นมา เมื่อมาถึงภายในห้องกายภาพบำบัดนางพยาบาลเข็นเก้าอี้รถเข็นของนิทตี้  สิ่งแรกที่เธอมองเห็นเครื่องมือต่างๆตั้งเรียงราย “ พาฉันกลับห้องเถอะค่ะ” นางพยาบาลเข็นเก้าอี้รถเข็นเข้าข้างในต่อ นิทตี้ไม่ยอมลุกขึ้นลงจากเก้าอี้รถเข็น เธอเริ่มโวยวายขอกลับห้องพักอย่าง เหตุการณ์เริ่มปั่นป่วนพอสมควร  

พนักงานของฝ่ายกายภาพบำบัดร้องขอความช่วยเหลือผู้ช่วยมาธูร  นางพยาบาลผู้ช่วยของคุณหมอราชได้รับแจ้งเรื่องของนิตยา     มาธูรพึมพำอยู่คนเดียว“นางฟ้าตกสวรรค์ไม่ยอมเดินบนเครื่องฝึกเดิน   งานนี้เธอเจอคุณหมอปี๊ดแตกอีกไหมหนอ น่ากลัว ปื้อออ“

        มาธรูตัดสินใจรีบรายงานคุณหมอราช   “คนไข้ห้อง 924 ดื้อมากค่ะ เธอไม่ยอมทำกายภาพ นั่งรอที่หน้าห้องกายภาพค่ะ“ คุณหมอราชวางปากกาลง  จ้องหน้ามาธูรในใจเริ่มออกอุบายหาทางให้คนไข้อย่างนิตนาพูดความจริงเกิดอะไรขึ้นกับเธอ   “ผมจะลงไปคุยกับเธอเองพวกคุณปล่อยให้เธอนั่งรอที่นั่น  เอาเป็นเคสสุดท้าย ปล่อยให้รอไปก่อนงดอาหารเที่ยงเลยก็ได้“  มาธูรเปิดตากว้าง อ้าปากค้าง  “คนไข้มียาหลังอาหารนะคะ”

        นิทตี้นั่งบนเก้าอี้รถเข็นอยู่หน้าห้องกายภาพเวลาผ่านจวนสองชั่วโมง  เธอเริ่มหิวสลับง่วงเพราะเพลียจากอากาศร้อน  เริ่มเจ็บสะโพก  สองมือเข็นเก้าอี้รถเข็นเข้าไปในห้องกายภาพเอง“ พวกคุณให้ฉันนั่งรอนานแบบนี้ทำไมคะ พาฉันกลับไปที่ห้องพยาบาลได้ไหมคะฉันรู้สึกหิวแล้วค่ะ “  ขณะนั้นร่างงสูงของคุณหมอราชลงมาพอดี เดินตรงเข้ามาหยุดที่หน้าห้องกายภาพบำบัดคุณหมอได้ยินเสียงเธอโวยวาย   มือของเขาตรงจับแฮนด์รถเข็นพาเก้าอี้รถเข็นเธอเดินไปทางห้องอาหาร ความเร็วในการเข็นเก้าอี้รถเข็นทำให้เธอเริ่มหงุดหงิด “คุณพยาบาลจะพาฉันไปไหน เวียนหัวจริงๆ หิวก็หิว “  ราชหยุดเข็นเก้าอี้รถเข็นทันที่  เดินอ้อมมาข้างหน้าเธอ ย่อร่างลงมาใกล้เธอ “ ผม คือ ราชครับไม่ใช่นางพยาบาล“ โทนเสียงนุ่มๆ รอยยิ้มเรียบมีเส่นห์โปรยให้เธอทำให้หญิงสาวพูดไม่ออกก้มหน้าลงมองที่ฝ่ามือของตัวเอง  ราชเข็นเก้าอี้รถเข็นมาจอดที่หน้าโรงอาหาร  ยื่นมือให้เธอจับ “ คุณลองเดินเข้าไปทานอาหารกับผมอดทนสักนิดไหวไหม” สีหน้าของเธอแสดงอาการปวดเมื่อพยายามลุกขึ้นทำให้คุณหมอเปลี่ยนใจ  คุณหมอราชเข็นเก้าอี้รถเข็นเข้าหยุดที่โต๊ะอาหาร  คุณหมอเดินเข้าไปในห้องครัว แม่ครัว พนักงานเสริฟทำความเคารพคุณหมอทุกคน   “ผมขออาหารสำหรับห้อง924 หนึ่งชุด และของผมด้วยอีกชุดครับ “  คุณหมอราชยืนมองพ่อครัวเตรียมอาหารสักพัก  เขากลับมานั่งที่โต๊ะอาหารไม่พูดอะไรกับนิทตี้

        สิบห้านาทีต่อมาถาดอาหารวางเรียงสองถาดตรงกลางโต๊ะอาหาร ขวดน้ำดื่มแก้วน้ำวางใกล้มือคุณหมอ   คุณหมอตักอาหารใส่จานเล็ก  รินน้ำดื่มใส่แก้วน้ำวางตรงหน้าของเธอ “ เชิญครับ “  นิทตี้ก้มหน้าก้มตานั่งทานอาหารอย่างเงียบๆไม่กล้าคุยกับเขาแม้แต่คำเดียว  สายตาของเธอมองที่ถาดอาหารของอีกฝ่ายอาหารทุกชนิดเหมือนของเธอ  รสชาติจืดๆ ไม่มีสีสันอะไร เธอแอบมองใบหน้าของราชในเวลาที่เขาเผลอ เธอหลบสายตาเมื่อเขาหันกลับมา  เมื่อทานอาหารเที่ยงเสร็จ “ คุณจะไปห้องน้ำไหมครับผมจะให้นางพยาบาลพาไป “ เธอพยักหน้ารับ   คุณหมอราชเดินแยกเข้าห้องน้ำชายฝั่งตรงกันข้ามกับห้องน้ำหญิง เมื่อทั้งคู่ทำกิจธุระส่วนตัวเสร็จ   คุณหมอสวมเสื้อคลุมที่นางพยาบาลนำลงมาให้ คุณหมอหนุ่มเปิดตลับลูกอมรสน้ำผึ้งมะนาวของโปรดของเธอ“ลูกอมรสนี้อร่อย คุณจะรู้สึกสดชื่น “  ลูกอมเม็ดแรกคือลูกอมแห่งมิตรภาพ “ ขอบคุณค่ะ “ นิทตี้หยิบแล้วรีบใส่ปากทันที  คุณหมอวางตลับลูกอมใส่ในมือของเธอ  คุณหมอราชทำหน้าที่เข็นเก้าอี้รถเข็นของเธอมาที่หน้าห้องกายภาพบำบัด

         เก้าอี้รถเข็นหยุดตรงหน้าห้องกายภาพบำบัด  คุณหมอหนุ่มเลือกที่นั่ง นั่งลง เก้าอี้รถเข็นของเธอห่างจากเขา ไม่กี่นิ้ว  ราชยิ้มให้เธอพร้อมคำถาม   “ทำไมคุณไม่ยอมทำกายภาพผมต้องการทดสอบการเคลื่อนไหวของร่างกายเท่านั้น  ตอนนี้คุณยังคงมีไข้สูงและไม่มีบางช่วง“  นิทตี้รู้ว่าตนเองผิดนั่งนิ่งไม่ยอมพูด   คุณหมอถอนหายใจจับล้อเก้าอี้รถเข็นดึงเข้ามาใกล้ๆ หัวเข่าของทั้งคู่ติดกัน สีหน้าของเขาแสดงออกว่าเห็นใจเธออย่างมาก เอื้อมมือแตะที่หน้าผากร่างกายของเธออุ่นปกติ  ราชพบรอยนิ้วจางๆที่มองเห็นได้ลางๆ “ คุณเป็นคนรั้นไม่เข้าเรื่องเชื่อมั่นในตัวเองว่าทำได้ทุกอย่าง ไม่ฟังใครง่ายๆ  ผมรู้ว่าคุณต้องการกลับบ้านมาก เมื่อวานผมพาคู่หมั้นของคุณที่เข้าไปดูรายงานและผลตรวจคุณยังเป็นคนไข้ที่อยู่ในขั้นน่าเป็นห่วง  ผมมองเห็นในสิ่งที่คุณไม่เห็น ผมรักษาภายในร่างกายของคุณ   ผมไม่ใช่ช่างเสริมสวย คุณถูกย้ายมาที่โรงพยาบาลนี้ เพราะที่นี่มีเครื่องมือดีที่สุด  แต่ถ้าคุณไม่ชอบผม ผมจะขอเปลี่ยนคุณหมอคนใหม่มาแทนผม” คุณหมอราชเลื่อนล้อรถเข็นออกหยิบตลับลูกอมคืนจากมือเธอ  “ รับรองว่า คุณจะได้หมอคนใหม่ ที่ไม่ปี๊ดใส่คุณ”

        นิทตี้จ้องหน้าเขาด้วยสายตาน่าสงสาร  คุณหมอหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน พูดต่อ “ ผมไม่อยากได้คนไข้ที่มีนิสัยรั้นแบบคุณ ถ้าคุณเรื่องยังเรื่องมากเปลี่ยนคุณหมอใหม่แล้วยังโวยวาย  ผมจะโยนคุณออกจากโรงพยาบาลจริงๆ“   เมื่อจบประโยคสุดท้าย  มือของเธอคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น   ในใจของเธอ รู้เรื่องชื่อเสียงของคุณหมอจากวินนี่ ถ้าเขาไม่รักษาเธอต่อวินนี่คงจะไม่ยอมแน่นอน

        นิทตี้ปล่อยโฮออกมา  คุณหมอหนุ่มตกใจ นั่งลงจับมือของเธอ “ นิตยา คุณร้องไห้ทำไม ผ...ผมพูดทำอะไรผิด  นิตยาพูดความจริงได้ไหมครับ หยุดร้องไห้ครับ” เธอดึงมือเขาออก “ฉันบอกก็ได้ค่ะ  ที่นี่เป็นโรงพยาบาลเอกชนค่ารักษาแพงมากฉันไม่ต้องการรักษาตัวที่นี่  ฉันต้องทำงานเก็บเงินเพื่อรักษาแม่ของฉันที่ป่วยเป็นมะเร็ง“ นิทตี้หยุดเพื่อสูดน้ำมูก เช็ดน้ำตา   เธอกล่าวต่อ “ วินนี่ต้องทำงานหนักเพื่อจ่ายค่ารักษาที่แพงมากฉันสงสารเขาค่ะ  ขอฉันกลับบ้านนะคะ คุณหมอก็เช่าคอนโดฯของเขาแล้ว  คุณหมอมารักษาฉันที่บ้านเราก็ได้นี่คะ“ ความจริงที่เธออัดอั้นตั้งแต่วันแรกก็คือเรื่องนี้  คุณหมอราชเดาไปสารพัด เขากลั้นหัวเราะไว้หลบสายดวงตากลมโตหันหน้ามองไปรอบๆบริเวณ   คุณหมอราชนิ่งเงียบสักพักเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง    ค่อยๆเลื่อนล้อรถเก้าอี้รถเข็นกลับเข้ามาวางตลับลูกอมในมือของเธอเช่นเดิม  “ เอาอย่างนี้ ผมจะลดค่ารักษาในโรงพยาบาลให้50% พิเศษที่สุดสำหรับคุณ  คุณสบายใจได้  ค่าตรวจสำหรับผมจะไม่เก็บแม้แต่บาทเดียว ตกลงไหม “ นิทตี้ยิ้มออกมาด้วยความดีใจพยักหน้ารัว  มือหนานุ่มลูบศีรษะของเธอ ทำไมเขารู้สึกเอ็นดูผู้หญิงคนนี้  มันคือความรักที่เกิดขึ้นในหัวใจของเขาหรือ โชคชะตากำลังเล่นตลกกับเขา

        เขารู้สึกผูกพันธ์กับเธอ   ใจของเขามีความสุขมากทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอเขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อนในชีวิต   คุณหมอหนุ่มรีบลุกขึ้นเข็นรถเก้าอี้รถเข็นต่อให้เธอเข้าในห้องกายภาพบำบัด