เด็กหนุ่มวิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปในโบสถ์ชุดนักเรียนชุ่มไปด้วยน้ำ
“ฤดูร้อนแท้ๆ ทำไมฝนตกหนักอย่างนี้นะ เปียกหมดเลยเรา”
บรรยากาศเงียบสงัดดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่ ทำให้เชนคลายความกังวลลงไป
ยังไม่ทันใช้มือลูบน้ำที่เกาะเม็ดพราวอยู่ตามแขนได้หมดเด็กหนุ่มก็สะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของใครบางคนกลืนไปกับสายฝน
บนม้านั่งยาว เขาเห็นเด็กผู้หญิงใส่เสื้อแขนยาวผูกคอซอง กระโปรงสีน้ำเงินยาวแทบจะคลุมถุงเท้า ผมตัดสั้นระต้นคอกำลังคว่ำหน้า ส่งเสียงสะอื้น
“นี่เธอ…เป็อะไรไปหรือเปล่า”
เด็กสาวเงยหน้าแล้วหันมา วงหน้ารูปไข่ขนตายาวชุ่มไปด้วยน้ำตา
เขามองแล้วเศร้าตามไปด้วย เหมือนมองพระจันทร์ดวงกลมบนท้องฟ้าหม่นแสงด้วยมีเมฆดำมาคอยบดบังเอาไว้
“เธอเป็ใคร” เด็กสาวทักทายพลางใช้มือขวาป้ายน้ำตา
“มีอะไรให้ช่วยไหม”
เด็กสาวส่ายหน้า “เธอเรียนหนังสืออยู่โรงเรียนแถวนี้นี่นา”
“เธออยู่โรงเรียนฝรั่ง ส่วนฉันโรงเรียนวัด”
“แหม ก็โรงเรียนวัดเหมือนกันแหละน่า วัดไทยกับวัดฝรั่งไง”
เด็กสาวหยิบแว่นตาขึ้นมาสวม
“เป็อะไรไปหรือเปล่า” เขาถามด้วยความเป็ห่วงน้ำตาในสายฝนช่างคุ้นเคยนักสำหรับคนอย่างเขา
“นิดนึง” เธอว่า “แต่ไม่เป็ไรแล้วละคงต้องกลับบ้านเสียที กลัวพ่อเป็ห่วง”
พูดเสร็จเด็กสาวทำท่าจะลุกขึ้น
“อย่าเพิ่งไปเลย…” เชนจับแขนเพื่อนใหม่เอาไว้ก่อนรีบปล่อย“ฝนยังตกแรงอยู่ ออกไปก็เปียกเท่านั้นอยู่เป็เพื่อนกันก่อนเถอะ”
เด็กสาวพยักหน้ารับแหงนมองรูปปั้นพระแม่มารีซึ่งตั้งอยู่ไกลออกไป
“เป็ความลับ…”
“อะไรนะ…”
“ตอนที่เราแอบร้องไห้ อย่าไปบอกใครล่ะ”
“อ๋อ รับรองได้”
“แม่เราเพิ่งเสียไม่นาน…” เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือแล้วหันมาสบตากับเขา ั์ตาเริ่มแดงขึ้นอีก
เขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้
เธอยื่นมือรับใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นซับน้ำตาที่ไหลซึมออกมาใต้กรอบแว่น
“อย่าเสียใจไปเลย เราก็ไม่มีแม่”
“อะไรนะ”
“แม่เราก็ตายไปแล้วเหมือนกัน”
เด็กสาวนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ถามต่อว่า “เธอนับถือคริสต์หรือเปล่า”
เชนส่ายหน้า
“ไม่เป็ไร เราจะสวดมนต์ให้เอง”
เด็กสาวพริ้มตาลง เอามือกุมไว้เหนืออก
เชนมองวงหน้าด้านข้างของเพื่อนใหม่แว่นตาคู่นั้น จมูกโด่งได้รูป รอยยิ้ม ผิวพรรณอันนวลเนียนนั่นอีกเล่า เขาเฝ้าลอบมองวงหน้านั้นอย่างเพลิดเพลินราวกับ้าผนึกภาพเด็กสาวเบื้องหน้าเอาไว้ในความทรงจำ
“เราชื่อเชน” เขาแนะนำตัว
“ชื่อแปลกดีจัง ฟังแล้วอบอุ่น”
“แล้วเธอชื่ออะไร”
“ชื่อจริงบุษบา ชื่อเล่นเกด”
“เกดงั้นหรือ”
“แม่คนเป็ตั้งให้ อย่าบอกว่าไม่เพราะนะไม่งั้นโกรธ”
เขาหัวเราะเบา ๆอยากฟังเสียงใสของเพื่อนใหม่ตรงหน้าอีกนานๆ
เสียงฝนเทกระหน่ำมาอีกระลอกแล้วโบสถ์ยังคงเงียบสงบ เด็กสาวหลับตาพริ้ม คุกเข่า เชนเหม่อมองไปยังเบื้องหน้า
คล้ายกับว่า มีคนสองคนเท่านั้นในโลกนี้
![ข้ามยุคมาพบรักท่านแม่ทัพ [Mpreg] [พีเรียดจีนโบราณ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1706196583_2838347.webp)
663
