“เอาละค่ะมาถึงเบรกสุดท้ายของรายการแล้วนะคะ ตามที่ดิฉันได้เกริ่นนำไว้ตั้งแต่ต้นรายการว่า หลังจากจบรายการวันนี้จะมีสกู๊ปพิเศษตัวเต็มออกอากาศต่อนะคะดิฉันขอตัดบางส่วนและเล่าเบื้องหลังให้ทุกคนฟังค่ะว่า ชีวิตของคุณนิด,ลุงชัยและป้าเพียรเป็นอย่างไร”
“ดิฉันขอเริ่มต้นที่ป้าเพียรก่อนเดิมทีเดียวป้าเพียรไม่ใช่พนักงานของโฟร์อัสนะคะแต่เป็นบริษัทโฟร์อัสจ้างมาทำความสะอาดโรงแรมที่เพิ่งก่อสร้างเสร็จหลังจากนั้นก็ทำงานกับโฟร์อัสในฐานะเป็นลูกจ้างชั่วคราวมาตลอดกว่า 30 ปีป้าเพียรมีหลาน 3 คน พ่อแม่เด็กเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ในขณะที่หลานอายุไม่กี่ขวบเองค่ะ”
“ทางทีมงานแจ้งกับป้าเพียรว่าจะขอเข้าไปทำข่าวป้าเพียรบอกเราว่า มาตอนไหนก็ได้เพราะว่าไม่มีงานทำแล้ว เมื่อทีมงานเดินทางไปถึงเราเจอเหตุการณ์สดๆ ที่น่าหดหู่เป็นอย่างมากค่ะ...น้องทีมงานบอกว่าเพิ่งเดินทางไปถึงบ้านป้าเพียรไม่ถึง 10 นาที อยู่ๆ ก็มีชายฉกรรจ์ 3คนเดินเข้ามาทวงหนี้ป้าเพียร คุยไปคุยมาทราบมาว่าป้าเพียรไปขอกู้เงินนอกระบบร้อยละ 20 มาทั้งสิ้น 10,000 บาท ต้องหาเงินมาจ่ายวันละ400 บาท ทั้งหมด 30 วัน รวมยอดก็ 12,000 บาท น้องทีมงานตกใจมากเพราะว่าป้าเพียรได้เงินชดเชยมา 6 พันกว่าบาทแล้วไปกู้เงินนอกระบบมาทำไม”
“คำตอบที่ทีมงานได้ยินมาแล้วทำให้ทีมงานอึ้งมากค่ะป้าเพียรบอกว่า ป้าใช้เงินจากเช็คใบนี้ไม่ได้ เพราะว่าถ้าท่านเจนจิรารับป้าเข้าทำงานป้าจะได้คืนเช็คใบนี้ให้กับท่านค่ะ คำตอบนี้ของป้าเพียรทำให้ทีมงานเราสะอึกไปต่อไม่เป็นเหมือนกันค่ะสุดท้ายทางทีมงานทนไม่ไหวจริงๆ ต้องควักเงินส่วนตัวจ่ายหนี้แทน ช่างภาพช่างกล้องต้องรวมเงินกันไปซื้อของกินมาให้เด็กๆแก้ขัดกันไปก่อน”
“นี่เป็นเบื้องหลังที่น่าเศร้ามากนะคะที่ป้าเพียรต้องประสบปัญหาหนักหนาสาหัสแบบนี้ป้าเพียรไม่ได้ทำงานมา 10 วันแล้วค่ะ ก่อนหน้านี้ก็ต้องไปรับจ้างล้างจานในร้านอาหารแถวบ้านมีรายได้แค่วันละ 200 บาทเองค่ะ แล้วก็ไม่ได้มีทุกวัน...เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาทั้ง 4 ชีวิตในบ้านก็ยังไม่รู้ว่าจะเดินหน้าต่อไปยังงัยเหมือนกันค่ะ”
“มาที่เคสลุงชัยบ้างค่ะตอนแรกลุงชัยทำหน้าที่เป็น รปภ ของบริษัทโฟร์อัสมาอย่างยาวนาน จนกระทั่ง 4-5ปีที่แล้ว ลุงชัยล้มป่วยเกี่ยวกับดวงตาทำให้มองไม่ค่อยเห็นทางบริษัทก็เปลี่ยนหน้าที่ให้มาดูแลสวนตั้งแต่ตอนนั้น ตอนที่น้องๆทีมงานไปถึงบ้านลุงชัยก็เห็นเฉพาะลูก 2 คนที่เป็นอัมพาตนอนติดเตียงสื่อสารกันไม่ได้เลยค่ะ ทางทีมงานคิดว่าลุงชัยน่าจะออกไปซื้อของ ซื้อกับข้าวในตลาดก็เลยนั่งรอน้องทีมงานคนหนึ่งเห็นเช็คเงินชดเชยวางอยู่บนโต๊ะตัวหนึ่งด้วยค่ะ”
“สักพักมีเพื่อนบ้านเดินเข้ามาพบทีมงานพอดีก็เลยลองถามไถ่กันได้ข้อมูลมาว่า ลุงชัยเครียดเป็นอย่างมากเพื่อนบ้านค่อนข้างเป็นห่วงต้องสลับกันมาดูแลเป็นระยะๆมีเพื่อนบ้านคนหนึ่งแนะนำให้ทีมงานลองเดินอ้อมไปด้านหลังบ้าน ลุงชัยมักจะแอบไปนั่งร้องไห้อยู่เป็นประจำ”
“เป็นไปตามที่เพื่อนบ้านพูดจริงๆค่ะ ทีมงานเห็นลุงชัยนั่งร้องไห้คนเดียวอยู่ใต้ต้นไม้ พอลุงชัยเห็นทีมงานเราเดินเข้าไปหาก็พยายามฝืนยิ้มแต่ก็ดูสีหน้าออกค่ะ น้องๆ ทีมงานก็เลยเข้าไปประคองพาเข้ามาในบ้าน เนื้อหาคำให้สัมภาษณ์ตัวเต็มของลุงชัยดิฉันขอให้ดูในสกู๊ปนะคะ ที่น่าเห็นใจฟังแล้วเจ็บปวดมากก็คือ ลุงชัยบอกว่าพอจะมองเห็นทางได้บ้างยังทำหน้าที่ดูแลต้นไม้และสวนได้แต่ไม่รู้ว่าคุณเจนยังอยากจะจ้างแกทำงานอยู่หรือเปล่า...แกขอค่าแรงวันละ 100 บาทเองค่ะดิฉันพูดไม่ผิดค่ะ ลุงชัยแกขอค่าจ้างวันละ 100 บาทจริงๆ...แกไม่อยากตกงานให้แกไปทำหน้าที่อะไรก็ได้ ยินดีทำหมดทุกอย่าง ได้ยินแล้วน่าเศร้าจริงๆ ค่ะ”
“พนักงานคนสุดท้ายที่เราทำสกู๊ปในครั้งนี้คือพี่นิดค่ะ...พี่นิดเป็นพนักงานบัญชีมีลูก 3 คนชื่อน้องหนึ่ง, น้องสองและน้องสามค่ะคนโตกำลังจะจบ ม.6 เทอมหน้า เป็นเด็กที่เรียนเก่งมาก สอบเข้าได้ 599 จากคะแนนเต็ม600 ถือเป็นอันดับ 1 รวมทุกคณะของมหาวิทยาลัยเดียวกับคุณเจนจิราเป็นเด็กที่ชอบด้านภาษาเป็นอย่างมาก เด็กคนนี้ฝันไว้ว่าอยากเป็นนักการตลาดหรือนักการทูตก็ได้แต่วันนี้ครอบครัวของเธอกำลังประสบปัญหาอย่างหนักตลอดทั้งวันเราได้ทราบมาแล้วนะคะว่ามีหลายฝ่ายกำลังยื่นมือเข้ามาช่วยเด็กคนนี้กับอีกหลายๆ เคส…ดิฉันนำคำสัมภาษณ์บางส่วนมาให้ดูกันค่ะว่าตลอดการสัมภาษณ์เด็กคนนี้ไม่ร้องไห้แม้แต่น้อย เป็นเด็กที่มีทัศนคติดีมาก แต่ทัศนคติที่ดีก็มีเรื่องน่าเศร้าปนอยู่ด้วยค่ะอยากให้ดูความคิดของเด็กอายุ 17 ปีคนนี้กันค่ะ”
“น้องหนึ่งรู้ตอนไหนว่าแม่ตกงาน?”ทีมงานคนหนึ่งตั้งคำถามกับน้องหนึ่งในบทสัมภาษณ์
“หนูอยู่ที่โรงเรียนค่ะหนูแชทคุยกับแม่ตั้งเยอะแต่แม่ไม่ยอมตอบ แม่ไม่เคยเป็นแบบนี้ขนาดตอนพักกลางวันแม่อ่านแชทแต่ไม่ตอบ หนูรู้สึกผิดสังเกตก็เลยโทรถามแม่ถึงได้รู้ว่าแม่ตกงานแล้วค่ะ”
“แล้วตอนนั้นน้องหนึ่งคิดอะไรอยู่?”
“ตอนที่คุยกับแม่แค่น้ำเสียงหนูก็รู้แล้วว่าแม่เครียดมาก หนูก็เลยไม่อยากเซ้าซี้ให้แม่เครียดไปมากกว่านี้ที่ผ่านมาแม่หาเงินคนเดียวแต่ใช้เงิน 4 ชีวิต”
“แล้วตอนนี้คุณแม่กับหนูคิดจะทำยังงัยต่อไป?”
“ก่อนหน้านี้หนูเรียนไปด้วยทำพาร์ทไทม์ในร้านอาหารค่ะแต่หนูคิดจะไปลาออกจากมหาวิทยาลัยแล้วค่ะ...หนูกับแม่คุยกันว่าเงินก้อนสุดท้ายที่ได้มาเราอยากจะไปขายพวกกับข้าวในตลาดดีกว่าค่ะแม่หนูทำกับข้าวไม่ค่อยเก่งก็จริงแต่เพื่อนบ้านก็มาสอนทำบ้างแล้วหนูทำกับข้าวเก่งกว่าแม่ สิ้นเดือนนี้ต้องจ่ายค่าผ่อนบ้านแล้ว คงต้องรีบทำแล้วค่ะ”
“ตอนนี้รายจ่ายในครอบครัวมีอะไรบ้างพอจะบอกได้ไหม?”
“ได้ค่ะก็มีค่าผ่อนบ้านกับน้ำไฟประมาณ 9,000 บาท แล้วก็มีค่ากินอยู่กับน้องอีก 2 คนถ้าไม่ทำอะไรเลย เงินชดเชยก้อนนี้อยู่ได้ไม่ถึง 6 เดือนค่ะ หนูก็อยากไปขายกับข้าวในตลาดหน้าหมู่บ้านค่ะหนูคงต้องรีบขายรถเก๋งของแม่ก่อน แล้วหารถกระบะมือสองมาใช้หนูคิดว่าถ้าไปขายของในตลาด รถเก๋งไม่มีประโยชน์แล้วค่ะถ้าใครสนใจรถเก๋งของแม่ติดต่อมาได้เลยนะคะ ยังเหลือผ่อนอีก 2 แสนกว่าบาทหนูขอทุนสักนิดหน่อย หาเงินดาวน์รถกระบะค่ะ”
“มีข่าวออกมาว่าน้องหนึ่งฝันอยากเป็นนักการตลาดหรือนักการทูต อันนี้จริงไหมครับ?รวมถึงเรื่องที่แม่ห้ามไม่ให้หนูลาออกจากงานพาร์ทไทม์แล้วแม่จะส่งหนูเรียนต่อให้ได้ ไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นก็ตาม”
“จริงค่ะแต่ช่างมันเถอะค่ะ หนูทิ้งไปแล้ว ตอนนี้หนูขอแค่เรียนจบ ม.6 ก็พอแล้วค่ะหนูต้องหาเงินมาผ่อนบ้านกับส่งน้องเรียนค่ะ ถ้าหนูมัวแต่คิดแต่เรื่องตัวเองแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาผ่อนบ้านกับค่าใช้จ่ายแล้วน้องอีก 2 คน หนูไปช่วยแม่หาเงินอีกคนน่าจะดีกว่าค่ะ”
“แล้วน้องไม่เสียดายบ้างเหรอ?น้องทำคะแนนได้เป็นอันดับ 1 รวมทุกคณะเลยนะพี่ถามแบบนี้ไม่ใช่ต้องการตอกย้ำความรู้สึกของน้องนะครับ”
“ค่ะ...หนูเข้าใจดีค่ะถ้าหนูบอกว่าไม่เสียดายไม่เสียใจ พี่ก็คงบอกว่าหนูพูดโกหกใช่ไหมคะ?...หนูเสียใจค่ะเสียใจมากด้วยค่ะ แต่จะให้ทำยังงัยได้คะ ในเมื่อโชคชะตาครอบครัวหนูเป็นแบบนี้หนูเป็นลูกคนโต หนูต้องเลือกช่วยครอบครัวก่อน ช่างมันเถอะค่ะ หนูตัดใจแล้วหนูหวังว่าในอนาคตจะมีโอกาสกลับมาเรียนอีกครั้ง ถึงแม้ว่าตอนนี้หนูไม่ได้ทำตามฝันของหนูแล้วก็ตามแต่หนูก็ภูมิใจในอาชีพใหม่ของหนูหนูจะตั้งใจขายของเก็บเงินแล้วกลับมาเรียนต่อให้ได้ค่ะ...หนูยืนยันว่าไม่ต้องการรับบริจาคใดๆ ทั้งสิ้น หนูอยากเริ่มต้นใหม่ด้วยเงินชดเชยของแม่ครอบครัวหนูยังโชคดีที่มีเงินก้อนนี้ ยังมีคนอื่นๆที่เดือดร้อนมากกว่าหนูอีกมากมาย ตอนนี้หนูมีเป้าหมายใหม่แล้วค่ะ อยากส่งเสียน้องอีก2 คนเรียนสูงๆ แทนตัวหนู”
“หนูรู้ไหมว่าพวกพี่ๆ ทีมงานสัมผัสได้ถึงความเข้มแข็งของหนู หนูเป็นคนเข้มแข็งมากๆ เลยครับหนูไม่โทษใคร ไม่ขอความช่วยเหลือใคร พี่ขอชมเชยหนูจากใจจริงๆ”
“แม่เลี้ยงหนูมา17 ปี ตอนนี้แม่กำลังล้ม ถึงเวลาแล้วที่หนูต้องทำหน้าที่แทนแม่แล้วค่ะ ความจริงแล้วหนูอยากขอความกรุณาทุกคนว่าอย่าต่อว่าพี่เจนเลยนะคะ นี่เป็นปัญหาของแม่หนูกับที่ทำงานเก่าที่ทำงานเก่าไม่อยากจ้างแม่หนูแล้ว ปัญหาของครอบครัวหนูแต่ทำให้พี่เจนต้องมาถูกด่าแบบนี้หนูเสียใจตรงนี้มากกว่าค่ะ หนูไม่ต้องการโยนปัญหาครอบครัวของหนูไปให้พี่เจนค่ะ”
“สมมติว่าตอนนี้พี่เจนดูอยู่หนูอยากพูดอะไรกับพี่เจนไหมครับ?”
“หนูไม่กล้าหรอกค่ะพี่หนูถือโอกาสตรงนี้ขอโทษพี่เจนเป็นอย่างสูงด้วยค่ะที่ตอนนี้ปัญหามันลุกลามบานปลายกลายเป็นกระแสทางสังคมแค่นี้หนูก็ทำให้พี่เจนเสื่อมเสียชื่อเสียงมากขนาดนี้หนูขอแค่ให้พี่เจนรับคำขอโทษจากครอบครัวหนู แค่นี้ก็ถือว่า...เมต..ตาหนูมาก…ก..กแล้วค่ะพี่เจนไม่ฟ้องร้องแม่หนู หนูก็ดีใจแล้วค่ะที่พี่เจนเมตตาครอบครัวหนู” น้องหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ต่อหน้ากล้องทั้งน้ำตา
“หนูขอโทษพี่เจนจริงๆค่ะ แม่หนูไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องเป็นแบบนี้ แล้วหนูก็เชื่อว่า...พนักงานทุกคนที่ออกมาเรียกร้อง..ไม่ได้มีเจตนาหรือต้องการให้เรื่องกลาย...มาเป็นแบบนี้...หนูขอโทษพี่เจนเป็นอย่างสูงค่ะ”
“ท่านผู้ชมคะน้องหนึ่งแสดงให้เราเห็นว่า แม้ว่าน้องจะอายุเพียงแค่ 17 ปีแต่จิตใจเข้มแข็งมากขนาดนี้ หลังจากที่ทางทีมงานสัมภาษณ์จบลงคุณแม่น้องเดินเข้ามาโผกอด...4 คนแม่ลูกกอดกันร้องไห้ทั้งครอบครัวเป็นภาพที่น่าเศร้าและน่าเห็นใจเป็นอย่างมากค่ะพี่นิดได้แต่โทษตัวเองที่ทำให้ลูกต้องเป็นแบบนี้ ทีมงานบอกกับดิฉันว่าคุณนิดอยู่ในภาวะเครียดจัดจนทีมงานต้องอยู่เป็นเพื่อนคุยให้ผ่อนคลายลง”
“เป็นความผิดของแม่คนเดียวที่ทำให้ลูกๆต้องลำบากแบบนี้ แม่จะทำทุกอย่างเพื่อให้หนึ่งลูกแม่เรียนต่อให้ได้!!! แม่สัญญาว่าแม่ไม่ยอมแพ้เด็ดขาด!!!!!”
“ทางทีมงานหันไปเห็นคัพเค้กขนาดเล็กวางอยู่บนโต๊ะตัวหนึ่งก็เพิ่งทราบว่าวันนี้เป็นเกิดของน้องหนึ่ง อายุครบ 17 ปีพี่นิดซื้อเค้กชิ้นนี้มาให้ลูกเธอ...ทางทีมงานอยากสร้างความสุขเล็กๆ น้อยๆให้กับน้องหนึ่ง ก็เลยโทรสั่งซื้อเค้กชิ้นใหม่มาให้ พอไรเดอร์ที่มาส่งเห็นว่าเป็นพี่นิดกับน้องหนึ่งก็เลยขอร่วมร้องเพลงฉลองวันเกิดกับเพื่อนบ้านด้วยทีมงานบอกว่าเป็นการฉลองวันเกิดกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน”
“ป้าแดงเป็นเพื่อนบ้านที่สนิทกับพี่นิดเป็นอีกคนที่มาร่วมฉลองวันเกิดให้กับน้องหนึ่ง มาให้สัมภาษณ์กับทีมงานด้วยค่ะเป็นบทสัมภาษณ์ที่ดิฉันต้องบอกว่าทำให้เรารู้จักกับน้องหนึ่งมากมายเลยค่ะ...ทีมงานเอาคลิปขึ้นค่ะ”
“ป้าแดงรู้จักกับครอบครัวนี้ตั้งแต่เมื่อครับ?”
“ป้ากับนิดย้ายมาหมู่บ้านนี้ตั้งแต่ทำใหม่ๆเราเป็นรุ่นแรกๆ ที่ย้ายมาหมู่บ้านนี้ เห็นเจ้าหนึ่งมาตั้งแต่เด็กๆ ค่ะนิดเขาแยกทางกับสามีเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมานานแล้วค่ะ”
“เห็นบอกว่ามีอะไรอยากบอกคุณเจนด้วยใช่ไหมครับ?”
“ค่ะป้าอยากพูดกับคุณเจนค่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าคุณเจนจะมีเวลามาฟังป้าพูดบ้างไหม?ป้าไม่รู้หรอกค่ะว่า การทำธุรกิจใหญ่โตมันเป็นยังงัยแต่ป้าก็อยากให้คุณเจนเสียสละเวลาสักนิดมาฟังป้าพูดบ้าง...ป้าเห็นน้องหนึ่งมาตั้งแต่เด็กๆมันเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน ดิ้นรนชีวิตทุกทางที่จะหารายได้มาช่วยครอบครัวเสาร์-อาทิตย์ไปทำพาร์ทไทม์ร้านอาหาร ส่วนวันจันทร์ถึงศุกร์ตอน 1 ทุ่มถึง 4 ทุ่มก็ไปรับจ้างล้างจานร้านก๋วยเตี๋ยวในตลาดบางทีก็รับจ้างสอนการบ้านให้กับเด็กๆ ในหมู่บ้าน ได้ตัง 50 บาทบ้าง 100 บาทบ้าง ก็ถือว่าให้ลูกให้หลานที่โรงเรียนให้ไปแข่งขันตอบปัญหา ได้ตังมา 2-3 พันบาท...แต่ผลของการเป็นเด็กดีดิ้นรนในชีวิตทุกอย่างคือ ต้องออกจากโรงเรียนแบบนี้เหรอคะ?น้องเพิ่งอายุ 17 ปีเองนะคะ ป้าอยากให้หนึ่งมีอะไรดีๆ ในชีวิตบ้าง”
“ถ้าคุณเจนดูอยู่ตอนนี้อยากให้คุณเจนช่วยอะไรบ้างครับ?”
“ป้าไม่กล้าแนะนำคุณเจนหรอกค่ะป้าทำได้แค่อยากให้เจนรู้เรื่องพวกนี้บ้างค่ะ ป้าไม่ได้พูดถึงแค่ครอบครัวนิดนะคะแต่ยังรวมไปถึงป้าเพียรและคนอื่นๆ อีกหลายร้อยคนด้วยค่ะ...ป้าเพียรรุ่นเดียวกับป้าแต่ป้าโชคดีตรงที่ลูกหลานป้ายังดูแลป้าได้ คิดดูสิคะ คนอายุ 60 กว่าปีต้องก้มกราบเท้าเด็กอายุ20 ปี ถ้าชีวิตไม่สิ้นหวังหมดหนทางจริงๆ จะทำเหรอคะ?...ถ้าป้าเป็นป้าเพียรป้าก็ทำค่ะ อย่างน้อยก็ให้ครอบครัวอยู่รอด...ป้าไปถามคนอื่นๆ ในหมู่บ้านรวมเงินกันมาได้ 2 หมื่นกว่าบาท พวกเราจะรวมตัวกันไปช่วยป้าเพียรกับลุงชัยกันก่อน”
“เอาละค่ะนี่เป็นบทสัมภาษณ์บางส่วนนะคะ ตัวเต็มดูกันได้หลังจากจบรายการนี้ค่ะสำหรับรูปที่อยู่ในจอเล็ก เป็นรูปน้องหนึ่งทำงานพาร์ทไทม์ในร้านอาหารที่อยู่ในเครือซีคอร์ปด้วยนะคะ...เสริฟอาหาร,ถูกพื้น, เช็คกระจกร้าน รูปเหล่านี้ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าน้องเป็นเด็กที่รักดีและขยันจริงๆ ค่ะ”
“มีข่าวด่วนเกี่ยวกับซีคอร์ปแทรกเข้ามา2 ข่าวค่ะ...คณะกรรมการตรวจสอบความโปร่งใสของยุโรป-สหรัฐมีมติร่วมกันเป็นเอกฉันท์ให้การจ่ายโบนัสค่าตอบแทนจากการดำเนินงานเป็นกรณีพิเศษของซีคอร์ปให้แก่คุณวรวิทย์จำนวนเงินสูงถึง30,740 ล้านเหรียญสหรัฐหรือกว่า 1.1 ล้านล้านบาทถูกต้องตามระเบียบค่ะ”
“ดิฉันไปตรวจสอบเอกสารย้อนหลังตั้งแต่สมัยคุณวรวิทย์ขึ้นเป็นซีอีโอตั้งแต่ปีแรกเป็นเงื่อนไขที่ระบุไว้ในสัญญาว่าจ้างในสมัยนั้นจริงๆ ค่ะคุณวรวิทย์เลือกที่จะไม่รับผลประโยชน์, เงินโบนัสรวมถึงเงินพิเศษที่ได้มาจากการวัดผลงานในแต่ละปีแต่เลือกใช้วิธีสะสมผลประโยชน์ตลอดการเป็นซีอีโอจนกว่าจะเกษียณหรือไม่ได้เป็นซีอีโอยอดเงินสะสมกว่า 30,740 ล้านเหรียญมาจากการคำนวณตามเกณฑ์ในช่วงซีอีโอประมาณ 18 ปีค่ะรู้สึกว่าจะนับตามวาระ 6 ปีนะคะ”
4.58M
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668035_25341029.webp)
