เช้าวันต่อมา ก๊อกๆๆ
“เรียนคุณชายพ่อบ้านจางมาขอพบเ้าค่ะ”
“ให้เข้ามาได้”
“เ้าค่ะ”
เสียงเปิดประตู คนที่เดินเข้ามาเป็คนแรกคือพ่อบ้านจางและยังมีอีกคนที่เดินตามหลังเขามาหลังจากที่ทั้งสองเข้ามาในห้องรับแขกของหลิวจ้าน
“ท่านทั้งสองเชิญนั่งก่อน”
จากนั้นทั้งสองคนก็ได้นั่งลงตรงข้ามกับหลิวจาน
“เรียนคุณชายคนนี้คือหัวหน้าช่างที่จะมารับงานก่อสร้างให้กับคุณชายขอรับ”
“ผู้น้อยชื่อ หลินเฉาขอรับ เป็หัวหน้าช่าง”
“เ้าอายุเท่าไหร่ มีครอบครัวมีลูกมีเมียหรือยัง”
“เรียนคุณชายผู้น้อยอายุเพียงแค่ 20 ปี ขอรับ ยังไม่ได้แต่งงาน ตอนนี้อาศัยอยู่กับท่านพ่อและท่านแม่”
“แล้วเ้าคิดว่าเ้าจะสามารถสร้างในสิ่งที่ข้า้าได้หรือไม่”
“ผู้น้อยคงต้องขอดูภาพวาดที่คุณชาย้าให้ผู้น้อยสร้างก่อนผู้น้อยถึงจะให้คำตอบท่านได้”
พ่อบ้านจางก็ได้กล่าวเสริมขึ้น
“เรียนคุณชายเ้าหนุ่ม หลินเฉาคนนี้ เป็คนที่มีฝีมือที่สุดในเมืองลั่วหยางแล้วขนาดเมืองใกล้เคียงก็ยัง้าที่จะจ้างเขาไปช่วยทำงานคุณชายสามารถชื่อในฝีมือเขาได้”
“ถ้าพ่อบ้านจางมั่นใจขนาดนั้น ข้าก็จะขอเชื่อในฝีมือเ้าเหมือนกัน เอาเป็ว่าหากว่าเ้าทำงานให้ข้าได้ดี ในอนาคตเ้าสามารถมาทำงานกับต่อข้าได้ เพราะว่าสิ่งที่ข้าจะสร้างนั้นมีอยู่มากมาย”
“ขอบคุณคุณชายที่เมตาขอรับข้าจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุด ส่วนในเื่ภาพวาดที่คุณชาย้าจะสร้าง หากแม้นว่าข้าไม่สามารถสร้างได้ พ่อของข้าสามารถช่วยคุณชายสร้างขึ้นมาได้”
“นี่พ่อของเ้าก็เป็ช่างฝีมือเหมือนกันกับเ้ารึ”
“ใช่แล้วขอรับคุณชาย ตัวข้านั้นได้รับการถ่ายทอดมาจากพ่อของข้านี่แหละ แต่ตอนนี้พ่อของข้าไม่ได้รับงานฝีมือแล้วเพราะว่าท่านแก่ตัวมากแล้ว แต่ถ้าจะให้พ่อของข้ามาช่วยดูก็เป็ไปได้ขอรับ”
“ถ้าอย่างงั้นก็ดีเลย เอาเป็ว่าข้าจะจ้างเ้าและพ่อของเ้าให้มาช่วยคุมงานก่อสร้างให้กับข้า ส่วนเื่ค่าตอบแทนนั้นข้าจะให้พ่อบ้านจางจัดการให้อย่างงาม”
“ได้ขอรับเดี๋ยวผู้น้อยจะกลับไปพูดคุยกับท่านพ่อให้”
“งั้นเอาเป็ว่าข้าจะให้เ้าดูภาพที่ข้า้าให้เ้าสร้างก่อนก็แล้วกัน”
เมื่อหลินเฉาได้เห็นภาพที่คุณชายหลิวเป็คนวาดเขา ก็รู้สึกงงงวยในทันทีเพราะเขาไม่เคยเห็นภาพที่ละเอียดและสวยงาม พร้อมทั้งใหญ่โตเช่นนี้มาก่อน เมื่อหลิวจ้านเห็นสีหน้าของเ้าหนุ่มหลินเฉา เขาก็เกิดหนักใจขึ้นมา
“เ้าดูแล้วสามารถส้รางมันขึ้นมาได้หรือไม่”
“เรียนคุณชายสามารถสร้างได้ขอรับแต่ผู้น้อยยังไม่เข้าใจอะไรหลายๆอย่าง อยากให้คุณชายอธิบายให้พูดน้อยฟังก่อนขอรับ”
“ได้ข้าจะลองอธิบายให้เ้าฟังก่อน ถ้าเ้าไม่เข้าใจตรงไหนหรือสร้างตรงไหนไม่ถูกก็ให้มาถามข้าได้”
“ขอบคุณขอรับ ”
“เอาเป็ว่าข้าจะอธิบายให้เ้าฟังในรอบแรกก่อน”
หลังจากนั้นหลิวจ้านก็ได้อธิบายให้หลินเฉาและพ่อบ้านจางนั่งฟังไปพร้อมกัน
ไซน่าทาวน์
บริเวณภายในไซน่าทาวน์จะแบ่งเป็ 4 ส่วน
1.ฝั่งซ้ายจะเป็ที่นั่งทานอาหารแบบชมธรรมชาติมีดอกไม้ต้นไม้
2.ฝั่งขวาจะเป็ที่นั่งทานอาหารข้างริ่มแม่น้ำ
3.ตรงกลางจะเป็หอใหญ่ครบวงจร 7 ชั้น
4.ส่วนบริเวณข้างหลังหอใหญ่ จะสร้างอีก 1 หอ 4 ชั้น จะเป็ที่พักพนักงาน
จะมีกำแพงล้อมรอบขนาดใหญ่
ภายในหอใหญ่ จะมีบันใดทางขึ้นหนึ่งทาง ทางลงอีกหนึ่งทาง และที่สำคัญ ยังมีลิฟท์อีกด้วย
ที่สำคัญจะต้องขุดบ่อน้ำไว้ใช้จำนวน 2 บ่อ
ชั้นที่ 1สำหรับขายอาหารห่อกลับบ้านและสุราที่เป็ขวด
ชั้นที่ 2 สำหรับลูกค่าที่มาทานอาหารไม่มีสุรา
ชั้นที่ 3 สำหรับลูกค้าที่มาทานอาหารและดื่มสุรา
ชั้นที่ 4 สำหรับลูกค้าที่มาดื่ม มากิน มาฟังดนตรี
ชั้นที่ 5 สำหรับลูกค้าที่ต้องหารจะทานส่วนตัว (ห้องส่วนตัว)
ชั้นที่ 6 จะเป็ห้องพักให้เช่า (โรงแรม)
ชั้นที่ 7 จะเป็จุดชมวิวเพื่อดูธรรมชาติ เหมาะสำหรับคู่รัก
“ข้าได้อธิบายไปหมดแล้ว”
พ่อบ้านจางได้ฟังสิ่งที่คุณชายของเขาอธิบายเข้าก็เกิดอาการใขึ้นมาทันที นี้มันไม่ใช่แค่การสร้างร้านอาหารธรรมดา แต่นี้มันคือการทำการค้าที่ครบวงจรที่สุดั้แ่เขาเคยเห็นมา เขาได้แต่แอบชื่นชมคุณชายของเขาอยู่ในใจ จากนั้นหลินเฉาก็ได้พูดขึ้นมา
“คุณชายขอรับ นี้มันคือสิ่งใด้ขอรับ”
หลินเฉาชี้ไปที่คำว่าลิฟท์
“สิ่งนี้มันคือสิ่งอำนวยความสะดวกในการขึ้นไปบนชั้นที่สูงกว่า โดยที่ไม่ต้องเดินขึ้นบันใดในส่วนของการสร้างเดียวข้าจะไปดูด้วยตัวเอง เพราะไม่มีใครรู้ดีไปกว่าข้าอีกแล้ว”
“ได้ขอรับ ในส่วนอื่นผู้น้อยเขาใจเกือบทั้งหมดแล้ว ว่าแต่คุณชาย้าให้เสร็จตอนไหนขอรับ”
“ข้ามีกำหนดให้เ้าแค่ 1 เดือนหลังจากนี้”
“มันจะเป็ไปได้รึคุณชาย” หลินเฉาพูดขึ้น
“ทุกสิ่งทุกอย่างมันสามารถเป็ไปได้ ถ้าเ้าทำงานเป็ และมีเงินมากพอ ข้าจะบอกอะไรเ้าให้ สิ่งแรกเลยที่เ้าต้องทำคือไปประกาศหาช่างฝือมือมาให้เยอะที่สุดเื่เงินไม่ใช่ปัญหาและเ้าต้องแบ่งหน้าที่ของแต่ละคนให้ชัดเจน ตัวเ้าและพ่อของเ้าไม่ต้องลงมือ แค่พวกเ้าทั้งสองคนควบคุมให้งานมันดำเนินไปตามแบบที่ข้าวาดก็พอ แต่ที่สำคัญต้องแข็งแรงและปลอดภัยเข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจแล้วขอรับ”
หลินเฉาได้ขอลากลับก่อนเพื่อที่จะเร่งดำเดินงานเหลือแค่ หลิวจ้านปละพ่อบ้านจาง
“คุณชายจะไปหานักดนตรีที่ไหนหรือขอรับ”
“ก็ที่หอเดียวดายยังไงละ”
“คุณชายคิดว่ามันจะง่ายดายรึ”
หลิวจ้านก็ได้มีความคิดหนึ่งขึ้นมา ในยุคนี้น่าจะยังเป็ยุครุ่งเรืองของคนที่แต่งบทกวี ถ้าเป็แบบนี้มันก็เข้าทางของหลิวจ้านแล้วเพราะคงไม่มีใครสามารถแต่งบทกวีได้ดีเท่าเขาอีกแล้ว นี้ละคือข้อดีของคนเห็นอนาคตมาก่อน
“ตอนนี้ข้าคิดว่าที่หอเดียวดายคง้าบทกวีที่ดีๆ เพื่อมาขับร้องแน่นอน”
“เป็เหมือนที่คุณชายพูด แต่เราจะไปหากวีดีๆมาจากที่ไหน”
“เอาเป็ว่าท่านกลับไปพักเถอะ เดี๋ยวข้านอนหลับ ก็จะมีกวีดีๆเขียนขึ้นมาเอง”
พ่อบ้านจางพอได้ยินแบบนั้นก็ขอตัวลากลับไปทำงานอื่นต่อ
ไม่มีสุราดีๆข้าก็ทำขึ้นมา ไม่มีบทกวีดีๆ ข้าก็เขียนขึ้นมา ไม่มีวรยุทธที่ดีข้าก็แค่หาภรรยาที่เก่งวรยุทธ ไม่มีอาวุธ ข้าก็สร้างมันขึ้นมา ไม่มีอะไรที่ข้าหลิวจ้านสร้างไม่ได้
1K
