มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

เหลียวชาชาไปโรงเรียน! ข่าวนี้แพร่ไปทั่วเมืองตงชวนราวไฟลามทุ่ง เหล่าศัตรูของเหลียวตงไคพากันเคลื่อนไหว กลุ่มใหญ่กลุ่มน้อยพากันจับตามองเหลียวชาชา และเตรียมปฏิบัติการลักพาตัว

ตราบเท่าที่พวกเขาจับลูกรักของเหลียวตงไคได้ พวกเขาก็ไม่ต้องกลัวว่าเขาจะไม่ยอมแพ้

กลุ่มคนพวกนี้เป็นกลุ่มที่เร่งสร้าง พวกเขาจับกลุ่มกันและใช้ประโยชน์จากชั่วโมงเลิกเรียน ขับรถตู้พุ่งเข้าไปในโรงเรียน พวกเขาได้รับข่าวว่าเหลียวชาชาพาบอดี้การ์ดมาด้วยแค่คนเดียว นี่เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด ถ้าพวกเขาไม่ได้จับมือกันล่ะก็ คนอื่นอาจตัดหน้าพวกเขาไปแล้ว

‘ลักพาตัว!’ นี่เป็นสิ่งแรกที่ฉินเฉาคิด เมื่อเขาพบกับชายหัวโล้นชุดดำ

“นายเป็นใคร!” ฉินเฉาและเหลียวชาชาสงบมาก แต่อู๋ซิ่นผู้ที่ไม่เคยเห็นขบวนแบบนี้ อุทานออกมาเสียงดัง

“ฉันเป็นใคร? ฮึ่ม! ขึ้นรถมา แล้วแกจะรู้!” ชายหัวโล้นพูดพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “อย่าพยายามหนี ต่อให้แกหลบออกจากประตูโรงเรียนไปได้ แต่ข้างนอกจะเป็นจุดจบของพวกแก!”

พร้อมกับประตูรถที่เปิดออก ชายหลายคนที่อยู่ข้างใน พยายามลงมาและยืนประจำตำแหน่งที่ได้วางแผนไว้

“พวกแกทั้งหมด ไปเล่นไข่ตัวเองเถอะ!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็เคลื่อนไหว เขากระโจนไปข้างหน้า และส่งลูกเตะที่หนักหน่วงไปที่รถตู้คันนั้น

น่าสงสารแก๊งลักพาตัวพวกนี้ เพียงแค่ประตูเปิดออกมาได้แค่ครึ่งเดียว พวกเขาก็ได้รับลูกเตะจากฉินเฉา

พร้อมเสียงดัง ‘ปัง’ รถถูกเตะจนลอยไปด้านข้างหลายเมตร ทิ้งไว้แต่ลอยล้อสีดำบนพื้น

อู๋ซิ่นเอามือปิดปากเล็กๆ ของเธอ มองฉินเฉาเหมือนกับสัตว์ประหลาด ‘แข็งแกร่งอะไรขนาดนั้น ขนาดเตะรถตู้ออกไปได้!’ เธอคิด

ไม่ใช่แค่เธอ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เหลียวชาชาได้เห็นว่าฉินเฉาดุร้ายแค่ไหน ในคลับที่เมืองซูโจว เธอเห็นฉินเฉาจัดการกับบอดี้การ์ดที่เก่งที่สุดของพ่อเธอได้อย่างง่ายดาย

แต่เตะรถตู้อย่างนี้มัน...ตัวเธอเองไม่แม้แต่จะเคยคิดว่าสิ่งนี้จะเป็นไปได้

“พี่หลี่....” นักเรียนท่าทางเกเรกลืนน้ำลายตัวเอง ไม้ในมือของเขาหล่นลงพื้น โดยที่ไม่มีใครทันสังเกต

หลี่เจ๋ออันก็นิ่งไปเช่นกัน พวกเขายังจะทำตามแผนที่จะโจมตีฉินเฉาต่อไปมั้ย? เมื่อเห็นฝั่งตรงข้างเตะรถตู้อย่างง่ายดาย พวกเขาจะเป็นศัตรูกับเขาได้ยังไง? เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ขาของหลี่เจ๋ออันทันใดนั้นก็อ่อนแรง ไม่สามารถควบคุมความกลัวที่พุ่งขึ้นในใจของเขาได้

เคร้ง! มีด 7 หลุม ในมือของเขาตกลงกับพื้น

“พี่หลี่ พี่หลี่ พี่เป็นอะไร?” เจ้าเด็กท่าทางเกเรรีบถามขึ้นมา

“ไม่ ไม่มีอะไร...” หลี่เจ๋ออันพยายามกดความกลัวของเขา แต่หน้าซีดๆ ของเขากลับทรยศ

‘ทำไมฉันถึงเลือกหาเรื่องกับชายที่น่ากลัวแบบนั้นกัน?’ เขาคิด

‘นี่ฉันบ้าไปแล้วเหรอ?’

หลี่เจ๋ออันทันใดนั้นก็อยากจะตบปากตัวเองสักสองที และจากนั้นก็กลับไปบ้าน จุดธูปขอบคุณพระพุทธเจ้า พระเยซู และปู่กวน (กวนอู จาก 3 ก๊ก) ที่มอบโชคให้กับเขา

“อย่าหนีนะ!”

“เอาเลย จับเด็กผู้หญิงนั่น!” ในตอนนี้เอง กลุ่มคนได้พุ่งเข้ามาในโรงเรียน แต่ละคนมาพร้อมกับอาวุธ และพุ่งตรงมาที่เหลียวชาชา

เมื่อเห็นคนกลุ่มใหญ่ ความกล้าของการ์ดก็หลุดไป และไม่กล้าหยุดพวกเขา

เหล่านักเรียนที่ปิดทางเข้าโรงเรียน พากันกระจัดกระจายด้วยความตระหนกและหวาดกลัว พวกเขาไม่อยากถืออาวุธตัวเองอีกต่อไป และพึ่งพาแต่ขาที่พ่อแม่ให้มาเท่านั้น

ผู้คนที่เพิ่งผ่านพวกเขาไป ต่างเป็นสมาชิกของแก๊ง อาวุธที่พวกเขาถือมาเป็นมาเชเต้ แท่งไม้ของพวกเขาจะไปเทียบได้ยังไง?

หลี่เจ๋ออันก็วิ่งหนีอย่างแตกตื่น ท่าทางแบบพี่ใหญ่ของเขาเมื่อกี้หายไป แม้ว่าเป้าหมายของคนพวกนี้จะไม่ใช่เขา แต่ด้วยท่าทางดุร้ายของพวกเขา ถ้าเขาถูกจับตัวในความอลหม่านนี้ และถูกมีดแทง เขาคงต้องทิ้งของล้ำค่าของเขาไป ดังนั้น เขาจึงวิ่งหนีอย่างไม่ลังเล และเสียใจที่ทำไมพ่อแม่ของเขาถึงไม่ทำให้เขาเกิดมามีขามากกว่านี้

“ชาชาน้อย ไปกันเถอะ” ฉินเฉายิ้มและก้มตัวลงอุ้มเหลียวชาชา และจากนั้นก็พูดกับอู๋ซิ่นว่า “คนสวย ไว้เจอกันพรุ่งนี้!”

พร้อมกันนั้น ภายใต้ท่าทางที่มึนงงของอู๋ซิ่น เหมือนลมกรรโชก ฉินเฉาอุ้มเหลียวชาชา และกระโดดผ่านกำแพงโรงเรียนสูง 3 เมตร ออกไปจากโรงเรียน

“โอ้พระเจ้า! พี่ใหญ่ ดู! สไปเดอร์แมน!” เหล่าคนที่ติดตามหลี่เจ๋ออันพากันตะลึง พลางคิดในใจว่า ‘โชคดี ที่คนอื่นเข้าไปหาเรื่องชายคนนั้นก่อน ไม่อย่างนั้น เราคงถูกชายคนนั้นจัดการจนหมดสติไปแล้ว’

“มันไปแล้ว!”

“เร็ว ตามมันไป!”

พวกที่ไล่ตามรีบเรียกพวกพ้อง บางคนพยายามปีนกำแพง แต่ส่วนมากล้มเหลว และตกลงมา

เหลียวชาชาที่อยู่ในแขนของฉินเฉา ปล่อยตัวเองให้มองรายละเอียดของชายคนนี้อย่างใกล้ชิด ทันใดนั้นเธอก็คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนเช้า และหัวใจที่สั่นไหว เมื่อตอนที่เธออยู่กับเขาในห้องตามลำพัง... และอดที่จะหน้าแดงตัวร้อนไม่ได้ เธอคิด

‘น่าอายจริง ทำไมฉันถึงปล่อยตัวเองให้ทำเรื่องพวกนั้น....แต่ความรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อตนั้นก็....ตื่นเต้นดี...’

ฉินเฉาตกลงพื้นอย่างแผ่วเบา และเมื่อเขามองขึ้นไปอีกครั้ง เขาพูดได้แค่ว่า ‘โอ้ เวร’ ถนนเต็มไปด้วยรถหลากชนิด และปิดถนนทั้งหมดไว้

“ชาชาน้อย...บอกฉันสิ พ่อเธอมีศัตรูเท่าไหร่?”

“ฉันไม่รู้” เหลียวชาชาบุ้ยปาก และพูด “แต่ฉันรู้ว่า พ่อมีเพื่อนอยู่บ้าง”

“ทางนี้....ฉันเห็นมันแล้ว!” ในสายตาของฉินเฉา กลุ่มผู้ชายได้กระโดดลงมาจากรถ แต่ละคนต่างถือมาเชเต้ไว้ในมือ กรูกันเข้ามาหาฉินเฉาราวกับคลื่นยักษ์

“จับฉันให้แน่นๆ ...” ทันใดนั้นฉินเฉาก็ยื่นมือออกมา และจับก้นเหลียวชาชาเต็มมือ ทันใดนั้นร่างของเหลียวชาชาก็เหมือนถูกกระแสไฟแล่นใส่ ตัวชา โดยไม่รู้ตัว เธอยื่นแขนออกไปกอดคอฉินเฉาไว้ และปล่อยให้ร่างของเธอดูดติดกับหน้าอกของเขาแน่นอีกครั้ง

“จับเธอ!”

“อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้!” กลุ่มชายป่าเถื่อนที่ถือมาเชเต้รีบพุ่งเข้ามาตรงหน้าฉินเฉา

“ไปกันเถอะ!” ฉินเฉาที่กำลังอุ้มเหลียวชาชาไว้ด้วยมือข้างเดียว อีกมือหนึ่งถือกระบองที่เรียกออกมาจากแหวน ยื่นออกไป และส่ายมันไปที่ชายเหล่านั้น

ผลัวะ ผลัวะ ผลัวะ! ฉินเฉาฟาดชายเหล่านั้นที่มีมาเชเต้ตรงหน้าเขาด้วยกระบอง

สำหรับชายเหล่านี้ ฉินเฉาไม่ได้ออมแรง และไม่ปรานี กระบองของเขาไร้ความปรานี แต่ละครั้งที่ฟาดไป จะทำให้เกิดเสียงกระอักออกมาจากชายเหล่านั้น

คนอื่นพากันดูชายหลายคนที่ถูกน็อกไปเรียบร้อยแล้วพากันนอนกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวด พวกเขาไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้น

“ทุกคนระวัง เจ้าหนูนี่มีวิชา!” บางคนเตือนขึ้นมา

“เวรเอ๊ย! พวกแกกลัวอะไร? เรามีตั้งหลายคน ต่อให้มันจะเก่ง เราก็ฆ่ามันได้!”

“ถ้าแกฉลาดพอล่ะก็ ส่งเหลียวชาชามาให้เรา!” บางคนตะโกนไปที่ฉินเฉา “ไม่อย่างนั้น ระวังไว้ละกัน เราแต่ละคนต่างมีมีด และเราจะเอาเนื้อแกไปทำเป็นไส้กรอก!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา กอดเหลียวชาชาไว้ และตะโกนใส่อาชญากรเหล่านี้ “ถ้าพวกแกอยากได้เหลียวชาชาละก็ ง่ายมาก! เข้ามาเอาเธอไปจากมือฉัน!”

พร้อมกันนั้น เขาก็ยกกระบองขึ้น และยืนอย่างมาดมั่นราวกับเทพสงคราม เผชิญหน้าเหล่าศัตรูโดยไม่หวั่นกลัว แต่กลับตื่นเต้นแทน

“เอามันให้ตาย!” เหล่าอาชญากรพวกนี้ตะโกน และพุ่งเข้ามา พร้อมกับมาเชเต้ในมือ

“กอดฉันให้แน่นๆ!” ฉินเฉากระซิบเหลียวชาชา ทันใดนั้นเขาก็กระโจนเข้าไปในฝูงคนเหล่านั้น

“เจ้าหนูนี่หาที่ตาย! รีบจัดการมัน!” เมื่อเข้าไปในกลุ่มคน ทันใดนั้นเขาก็ถูกล้อมด้วยแสงที่สะท้อนมาจากมาเชเต้

คนร้ายคนหนึ่งจู่โจมเข้ามา และใช้มาเชเต้ฟันใส่เอวฉินเฉา แต่การเหวี่ยงกระบองของฉินเฉารวดเร็วกว่า มันตกลงบนไหล่ของคนร้ายคนนั้น

ผลัวะ! ไหล่ของคนร้ายคนนั้นส่งเสียงดังออกมา เสียงกระดูกหักดังออกมาอย่างชัดเจน เขาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด และเข่าทรุดลงกับพื้น

ฉินเฉาสะบัดมือไปข้างหลังคว้าเอามาเชเต้ของชายคนนั้นและถือไว้ในมือ

“หลับตา” ฉินเฉาพูดกับเหลียวชาชา

“ทำไม?” สาวน้อยมองไปที่ตาของเขาแล้วถามออกมา

“ฉันกลัวว่าเธอจะฝันร้าย!” ฉินเฉาพูด พร้อมกับวิ่งถือมาเชเต้ สะบัดซ้าย ป่ายขวา เหมือนกับว่าไม่มีใครสามารถขวางทางเขาได้

ที่ที่เขาวิ่งผ่านเต็มไปด้วยเสียงโหยหวนของคนร้าย ที่ถูกฟันหลายแผล แขนและขาของพวกเขาถูกตัดขาด เลือดพุ่งไปทุกที่ บางครั้งยังสาดใส่หน้าเหลียวชาชา

“อ๊า!” โดยไม่ต้องให้ฉินเฉาเตือน สาวน้อยหลับตาแน่น และซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนของฉินเฉา

“ทุกคน เข้าไปพร้อมกัน!” เมื่อเห็นว่าฉินเฉานั้นดุร้ายแค่ไหนแล้ว เหล่าคนชั่วพวกนั้นตกใจอย่างมาก แต่เหลียวชาชาเหมือนกับกำลังเดินอยู่บนภูเขาทองคำ ปล่อยให้พวกนั้นกลืนขมที่ชั่วร้ายของตัวเอง และทิ้งความกล้าที่จะยกมาเชเต้ของพวกเขาขึ้น แล้ววิ่งหนีไป

ผู้คนที่ล้อมพวกเขายิ่งเพิ่มมากขึ้นๆ และตอนนี้ไม่รู้ว่าตำรวจไปอยู่ไหน ฉินเฉาที่อยู่ท่ามกลางผู้คน ทำได้เพียงแค่เปิดเส้นทางเลือดสายหนึ่งเท่านั้น

แต่เขาไม่ได้เสี่ยงชีวิต เพราะว่า ถึงยังไง คนพวกนี้ก็ไม่สามารถต่อต้านเขาได้ สำหรับเขานั้น นี่คือความอยุติธรรมโดยปราศจากความเกลียดชัง ดังนั้น เขาจึงไม่ปล่อยให้ตัวเองฆ่าพวกเขา

ปัง! ทันใดนั้นฉินเฉาก็พุ่งไปที่รถที่อยู่ข้างๆ ส่งเท้าออกไป และเตะเข้าที่รถอย่างโหดร้ายจนลอยออกไป

รถที่กำลังลอยอยู่นี้ ทันใดนั้นก็ชนเข้ากับเหล่าวายร้ายจำนวนมาก ทำให้พวกเขาตกอยู่ในความสับสน

ฉินเฉาเตะรถไป 4 - 5 คัน ส่งเหล่าตัวร้ายลอยออกไปพร้อมรถจำนวนมาก และทันใดนั้นภายในรัศมี 10 เมตร ก็เกิดพื้นที่เปิดขึ้น

“แม่แกเถอะ เจ้านี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!”

“บัดซบ โคตรเก่ง! งั้นก็ ทุกคนขว้างมีดใส่มัน แล้วมาดูสิว่ามันจะตายมั้ย!”

เหล่าตัวร้ายทันใดนั้นก็ผุดความคิดขึ้น แต่ทันใดนั้นก็มีคนตะโกนออกมา

“แกโง่หรือเปล่า? ถ้าเกิดมันถูกเหลียวชาชาล่ะ?!”

“ไอ้เวร มาตอนนี้แล้วยังกังวลอะไรอีก! ถ้าแกไม่ขว้าง งั้นพ่อเอ็งคนนี้จะขว้างเอง!”

คนกลุ่มนี้ไม่ได้มาจากกลุ่มเดียวกัน บางคนต้องการจับเป็น แต่บางคนถ้าจับไม่ได้ งั้นก็ฆ่าเธอเพื่อทำให้เหลียวตงไคเจ็บปวด

ไม่นาน ก็มีมาเชเต้นับสิบลอยมาที่ฉินเฉาและเหลียวชาชาราวกับห่าฝน และมีบางเล่มเฉือนหน้าเขาไป

“ก้มหัวลง!” ฉินเฉาหันหลัง กอดเหลียวชาชาแน่น และใช้หลังของเขาเป็นโล่กันมีดที่กำลังลอยเข้ามา

สายตาของทุกคน จากตื่นเต้น กลายเป็นแตกตื่น พวกเขาเห็นมีดที่ลอยไปตกลงบนหลังของฉินเฉา พร้อมเสียงแกร๊งๆ เหมือนกับตกใส่แผ่นเหล็ก และจากนั้นก็ตกลงกับพื้น

“อ๊า!”

“เวรเอ๊ย...”

เหล่าตัวร้ายพากันขวัญเสีย คิดว่า ‘หรือว่าเจ้าหนูนี่จะเรียนวิชาทำตัวให้แข็ง จนไม่สามารถทำลายได้!’

“เจ้านี่เป็นปีศาจ!”

“บัดซบ วันนี้ พ่อเอ็งพบกับปีศาจเข้าแล้ว!”

ทุกคนถูกฉินเฉาทำให้ตกใจจนมือสั่น ฝั่งตรงข้ามเหมือนกับคิงคอง ยืนอยู่บนพื้น กำลังหันร่างมา และมองมาที่พวกเขาอย่างเย็นชา

จบตอน