เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งบาง ลลิตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นแปลกใหม่ในอก แม้จะเป็เช้าวันธรรมดา แต่หัวใจเธอกลับเต้นแรงด้วยความหวังและความคาดหวังเล็ก ๆ ว่าจะได้กลับไปยังสวนซากุระอีกครั้ง
เธอหยิบกระเป๋าเป้ใบเล็กแล้วก้าวออกจากบ้านอย่างใจเย็น ก้าวเท้าสะดุดลงบนพื้นถนนที่ยังเปียกชื้นจากสายฝนเมื่อคืน กลิ่นดินและหญ้าที่ตากแห้งคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทำให้รู้สึกเหมือนได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
เมื่อเดินถึงสวนสาธารณะซึ่งเต็มไปด้วยต้นซากุระที่กำลังผลิบานเต็มที่ กลีบดอกสีชมพูโปรยปรายเหมือนฝนดอกไม้รอรับทุกสายลมที่พัดผ่านมา เสียงใบไม้ไหวและนกหวีดเล็ก ๆ ของนกในป่าเล็ก ๆ สร้างจังหวะเรียบง่ายแต่ทรงพลังในหัวใจของลลิตา
พชรนั่งอยู่ใต้ต้นซากุระต้นเดิม สมุดสเก็ตช์ในมือยังคงวาดภาพซากุระอย่างตั้งใจ สายตาของเขาหลุดลอยไปไกลในความทรงจำ เขามองเห็นภาพของฤดูใบไม้ผลิที่กับอดีต และบางครั้งก็เห็นเงาของความฝันที่ยังไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้
เมื่อสายตาทั้งสองได้พบกันอีกครั้ง กลางสวนที่เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้โปรยปราย ความเงียบที่เคยแสนธรรมดากลับมีเสียงที่พูดแทนคำพูดไม่ได้ พชรลุกขึ้นเดินเข้ามาหาลลิตาอย่างมั่นใจ แต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน
“วันนี้ลมพัดแรงขึ้นนะ กลิ่นซากุระชัดเจนเหมือนจะเล่าเื่ราวอะไรบางอย่าง” เขากล่าวด้วยเสียงนุ่มๆ คล้ายกับกำลังแบ่งปันความลับ
ลลิตายิ้มตอบอย่างอบอุ่น “เหมือนว่าทุกครั้งที่มาอยู่ที่นี่ ฉันจะได้เจอเื่ราวใหม่ ๆ ที่ยังไม่เคยรู้สึกมาก่อน”
ทั้งสองเดินเคียงกันไปตามทางเดินที่ปกคลุมด้วยกลีบดอกไม้ พชรหยิบดินสอขึ้นวาดลายเส้นบนกระดาษอีกครั้ง ขณะที่ลลิตาก็เริ่มเปิดใจคุยถึงเื่ราวในชีวิตที่เธอเก็บไว้ลึก ๆ
“บางทีความเงียบก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด... มันอาจเป็ภาษาที่เราต้องเรียนรู้เพื่อเข้าใจตัวเองและคนรอบข้างก็ได้” เธอพูดพลางมองใบหน้าของพชรที่เต็มไปด้วยความตั้งใจฟัง
พชรพยักหน้าอย่างช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ “ใช่... และบางครั้งความรักก็เริ่มจากความเข้าใจในความเงียบนั้นแหละ”
ใต้ต้นซากุระที่ยิ่งใหญ่และดอกไม้ที่โปรยปรายเหมือนฝนแห่งความหวัง ทั้งสองได้พบกันในโลกที่ความรักบานสะพรั่งพร้อมกับเสียงหัวใจที่เริ่มเต้นเป็จังหวะเดียวกัน
857
