ตอนที่ 8
เมื่อทั้งสองหนุ่มหามหมูป่ามาจนถึงบ้าน เขารู้สึกว่าแรงที่เคยมีกลับหายไปในทันที และนั่งกันอย่างหมดสภาพ ตอนแรกที่ยังไม่ออกจากป่านั้นแรงฮึดสู้ยังมีอยู่เต็ม แต่เมื่อมาถึงบ้านที่คิดว่าปลอดภัยแล้ว จึงได้ปล่อยไปตามที่ร่างกายรับไหว ทำให้พ่อใว่าลูกชายทั้งสองคนเป็อะไร ทำไมถึงได้นอนแผ่อย่างหมดสภาพอย่างนี้กัน แต่เมื่อมองหมูป่าตัวใหญ่ ที่ถูกวางเอาไว้ก็ได้เข้าใจในทันที นี่สินะคือสิ่งที่ทำให้ลูกชายทั้งสองคนมาอยู่ในสภาพนี้
"หมูป่า นี่พวกลูกได้หมูป่ากันมาหรือ มันจะเก่งเกินไปแล้ว" พูดออกไปอย่างตื่นเต้น
ทั้งสองคนที่ได้ยินเสียงพ่อจึงได้รีบลุกขึ้นมาทันที
"พ่อครับ ซีหยางเก่งมากเลย ผมเองตอนแรกยังไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน" เฟินหัว บอกพ่อพร้อมทั้งชมน้องชายไปด้วย
"ดีนะยังแบกกันจนมาถึงบ้านได้ ดูท่าจะหนักน่าดู ตัวใหญ่มาก"
"พ่อตอนแรกก็จะไม่ไหวเหมือนกัน แต่พวกเราใจสู้ไม่ยอมทิ้งอาหารอันมีค่านี้ไปหรอกครับ" เฟินหัว บอกกับพ่อ แม้พวกเขาจะหนักมากจนแทบจะแบกกลับไม่ไหว แต่ก็ไม่ท้อ พยายามหามมันจนกลับมาถึงบ้านได้จนได้ แม้จะดูเหมือนหมดสภาพก็ตามที
"กลับมาแล้วหรือลูก เป็อย่างไรบ้าง" แม่ที่เดินเข้ามาอย่างไม่สนใจรอบข้างถามลูกออกมาอย่างเป็ห่วง และเมื่อมองหาว่าลูกชายได้ไก่ป่ากลับมาหรือเปล่า ถึงกับตกตะลึง นี่มันอะไรกัน หรือว่าเธอตาฝาดกันนะ มันไม่ใช่หมูป่าตัวใหญ่หรอกหรือ
"หมูป่า นี่มันเื่จริงหรือลูก นี่บ้านเรามีหมูป่ากินเลยหรือ" พูดด้วยความใและตื่นเต้นเช่นเดียวกัน
"ใช่แล้วล่ะครับแม่ และยังมีไก่ป่าอีก 4 ตัว ด้วยนะครับ แต่ไม่เป็ไร สามารถขังเอาไว้ก่อนได้เพราะมันยังไม่ตายครับ"
"ช่างดีอะไรอย่างนี้ ลูกทั้งสองเก่งมากจริงๆ" อดที่จะชื่นชมลูกไม่ได้
"ไม่ใช่หรอกครับ เป็ซีหยางมากกว่าที่ทำหลุมดักสัตว์เอาไว้ เราเลยได้โชคนี้มา"
"ดื่มน้ำกันก่อนค่ะ จะได้คลายเหนื่อย" เหมยฮวา ที่ได้ยินเสียงเหมือนว่าสามีและน้องสามีกลับมาแล้วจึงได้เดินออกมาพร้อมกับน้ำดื่ม และใกับหมูป่าตัวใหญ่เหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่ดีใจเท่านั้น
"ขอบคุณครับ"
"แล้วเราจะทำยังไงกันดี ตัวมันใหญ่มาก เราคงจะกินไม่หมด คงจะต้องแบ่งเอาไปขายบ้าง ลูกทั้งสองเห็นสมควรว่าอย่างไรกัน" พ่อที่ถามความคิดเห็นจากลูกชาย
"เอาตามที่แม่บอกได้เลยครับ ขายให้ชาวบ้านในราคาที่ต่ำกว่าที่สหกรณ์หน่อยก็แล้วกันครับ ชาวบ้านจะได้สามารถซื้อไปทำอาหารได้"
"อืม พ่อว่ามันก็จริงนะ อย่างน้อยก็จะได้มีกำลังที่จะซื้อกินได้"
แต่ทุกคนยังไม่ทันจะเริ่มต้นทำอะไร ชาวบ้านที่เดินตามมาเป็จำนวนมาก ก็เดินมาถึงที่บ้าน และสอบถามทันที เพราะพวกเขา้าเนื้อไปทำอาหารนั่นเอง
"ตงจิ้น หมูป่าที่ลูกชายหามาได้ จะแบ่งขายหรือเปล่า พวกเราเห็นว่าตัวใหญ่มาก และอยากรู้ว่าจะขายหรือเปล่า เลยเดินตามกลับมา เพื่อที่จะมาถามน่ะ"
"เมื่อสักครู่พึ่งจะปรึกษากับครอบครัวว่าหมูป่าตัวใหญ่คงจะกินไม่หมด ก็เลยว่าจะแบ่งขายให้นะ ถ้าบ้านไหนไม่มีเงิน ก็เอาข้าวหรือแป้งมาแทนแล้วกัน"
"อย่างนี้ก็ดีเลย แล้วจะขายกิโลละเท่าไรล่ะ จะได้คำนวณเงินหรือของมาได้ถูก"
"ที่มีขายอยู่โลละ 6 หยวน แต่เราขายกันเอง ผมขายที่กิโลละ 4 หยวนก็พอ คิดว่าทุกคนน่าจะรับได้นะราคานี้"
"อืม ถูกมากเลย ขอบใจมากนะ ที่ไม่คิดราคาแพง เดี๋ยวพวกเรากลับไปเตรียมของมาก่อนแล้วกัน"
"ซีหยาง ไปตามลุงตู้ ที่ชำแหละเนื้อหมูได้ และยืมตาชั่งของแกมาด้วยนะ"
"ครับพ่อ"
"เฟินหัว ลูกก็ช่วยพ่อเตรียมพื้นที่ จะได้สะดวกในการทำ สะใภ้ใหญ่ เตรียมภาชนะที่จะใส่แป้งหรือข้าว บางคนคงจะไม่มีเงินมาซื้อหรอก"
"ครับพ่อ"
"ได้ค่ะ พ่อสามี"
"แล้วฉันล่ะ จะให้ทำอะไร" เมื่อเห็นสามีสั่งให้คนนั้น คนนี้ ทำสิ่งต่างๆ จึงได้ถามหางานที่ตัวเองต้องทำ
"คุณนั่งให้กำลังใจก็พอแล้ว ไม่ต้องทำให้เหนื่อยหรอก รอคิดเงินก็พอแล้ว" จะต้องทำอะไรกัน ให้ลูกๆ ทำไปก็พอแล้ว เมียเขาแค่คอยนับเงินก็พอแล้ว ส่วนลูกชายและลูกสะใภ้ได้แต่ยิ้ม ให้ทั้งสองคน แม้จะอายุมากแล้ว แต่ความหวานที่ทั้งสองคนมีให้กัน ไม่เคยที่จะน้อยลงแม้แต่น้อย
ทางด้านบ้านใหญ่ที่ตอนนี้กำลังพูดคุยกันถึงบ้านรองที่ได้ยินจากชาวบ้านว่าหลานชายทั้งสองคนหามหมูป่าตัวใหญ่กลับมา จึงคิดว่าหมูป่านั้นต้องมีส่วนของที่บ้านด้วย
"แม่สามีหนูได้ยินชาวบ้านคุยกันว่า ซีหยางกับเฟินหัว ได้หมูป่าตัวใหญ่กลับมา อย่างนี้บ้านน้องรองจะแบ่งมาให้บ้านเราหรือเปล่าคะ" จือรั่ว ถามแม่สามีออกไป เพราะอยากได้เนื้อหมูป่านั้นบ้าง
"ทำไมถึงจะไม่ให้กันล่ะ แม่อยู่ที่นี่อย่างน้อยต้องแบ่งมาให้ครึ่งตัวถึงจะถูก ถ้าไม่ให้ก็อกตัญญูเกินไปแล้ว"
"แต่ถ้าน้องรองอ้างเื่ที่เราแยกบ้านกันแล้วล่ะครับ" ใจจริงเขาก็รู้สึกผิดกับน้องชายคนนี้เหมือนกัน ตอนที่แยกบ้านแม่และภรรยาของเขาจัดการเื่ต่างๆ และแบ่งเงินกับอาหารไปน้อยมาก ทั้งที่ครอบครัวน้องรองถือว่าเป็กำลังหลักในการหาเงินและอาหารเข้าบ้านเสียด้วยซ้ำ แต่เขาก็ไม่สามารถหักหน้าแม่ได้ เขาเพียงแต่รู้สึกละอายแก่ใจเท่านั้นเอง
"ถึงจะแยกบ้าน แต่ยังไงก็ยังเป็ลูกของแม่อยู่ดี ก็ลองไม่ให้แม่ดูสิ แม่จะประจานให้มันอาย ที่ไม่กตัญญูต่อแม่ แต่ทุกที ตงจิ้น ไม่ใช่คนอย่านั้นนะ มีอะไรก็ให้แม่อยู่แล้วนี่นา ไม่ต้องกลัวไปหรอก" ลูกชายคนนี้เคยเป็คนที่กตัญญูมากๆ แต่หลังจากแยกบ้านกลับห่างเหิน จะว่าเธอลำเอียงก็ไม่ถูก ในเมื่อเธอต้องอาศัยอยู่กับลูกชายคนโต อาหารและเงินที่แบ่งให้อาจจะน้อยนิดไป ก็เป็สิ่งที่ถูกต้องแล้วไม่ใช่หรือไง ทำไมลูกเธอถึงต้องคิดเล็กคิดน้อยด้วย
"แต่ถ้าน้องสะใภ้ไม่ยอมล่ะคะ เราจะทำยังไง" สะใภ้ใหญ่จือรั่ว พูดให้แม่สามีคิดเผื่อเอาไว้ เพราะั้แ่แยกบ้านออกไป บ้านนั้นก็เหมือนห่างเหินออกไป จะมาโทษที่พวกเราแบ่งของไปให้น้อยได้ยังไงกัน ที่บ้านนี้คนมากกว่า และต้องดูแลแม่ที่แก่ชราด้วย การได้ของที่เยอะกว่าก็ถูกต้องแล้วนี่นา คิดอย่างคนที่เห็นแก่ตัว
"ก็ลองมาแข็งข้อกับแม่สิ แม่จะจัดการเอง ให้มันรู้สิว่าแม่จะมีลูกอกตัญญู" เธอคิดด้วยใจที่มาดหมาย ว่าวันนี้อย่างน้อยต้องได้หมูป่ากลับมาบ้านครึ่งตัวอย่างแน่นอน
"มีอะไรกันหรือครับ คุยกันเสียงดังเชียว" ฮ่าวรัน ที่ได้ยินทุกคนกันเสียงดังก็สงสัยว่าคุยเื่อะไรกัน
"คุยเื่ที่ย่าของลูกจะไปเอาหมู่ป่าจากบ้านน้องรองกลับบ้านเราสักครึ่งตัวนะสิ แต่กลัวว่าทางนั้นจะไม่ยอมให้"
"อารองล่าหมูป่าได้หรือครับแม่" เขาไม่คิดว่าบ้านของอา จะสามารถล่าหมูป่ามาได้ แต่ก็อย่างว่าล่ะ บ้านนั้นทำงานเก่งกันทั้งบ้าน แต่ก็ไม่ค่อยจะฉลาดเท่าไร คงจะหยิบฉวยกลับบ้านมาได้ง่ายอยู่ เขาจึงไม่ได้คิดอะไรมาก คิดแต่ว่าคงจะได้หมูป่ากลับมาจำนวนมากอย่างแน่นอน
"ใช่ที่ไหนล่ะ เป็ซีหยางกับเฟินหัวนะสิ ที่เป็คนหามาได้" แม้จะไม่ชอบทั้งสองคนนี้ แต่ก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้ และคิดว่าทำไมถึงไม่เป็ลูกของเธอที่เป็คนหามาได้กันนะ แต่เมื่อคิดว่าลูกของเธอคงไม่คิดที่จะทำอะไรให้เหนื่อยอย่างการเข้าป่าอย่างแน่นอน จึงหยุดคิดแค่นั้น
"ไม่อยากจะเชื่อว่าทั้งสองคนจะเก่งอย่างนั้น ปกติก็เห็นแต่ทำนา ไม่ค่อยได้เข้าป่านี่นา" รู้สึกแปลกใจ และคาดไม่ถึง
"คงไม่มีอะไรจะกิน จึงต้องเข้าไปหาของป่านะ" พูดอย่างดูถูก
"แม่ว่าเราไปกันเถอะเดี๋ยวเอาไปขายในเมืองหมดแล้วจะอดได้หมูป่ากันพอดี"
เมื่อทุกคนตกลงที่จะไปหยิบฉวยเอาหมูป่ามาเป็ของตัวเองให้ได้ จึงได้เดินไปยังบ้านของลูกชายคนรอง ที่เธอไม่เคยได้ไปเลย ั้แ่ให้แยกบ้านออกไป แต่แล้วยังไง ในเมื่อเธอวันนี้มีสิ่งที่้าอยู่ที่นั่น จะไปหาลูกชายบ้างก็ไม่เห็นจะแปลกนี่นา
( ฝากให้อั๋งเปา เป็กำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ )
2K
