รอบต่อไปของเสี่ยวชวน เป็การประลองกับ ซูเหยา สำนักพิษหมื่นบุปผา นางอยู่ในขั้นสร้างแกนพลังขั้นต้น ซึ่งเหนือกว่าเสี่ยวชวนถึงสองระดับ และเป็อีกหนึ่งระดับใหญ่ด้วย นี่ไม่ใช่ความห่างชั้นธรรมดา
การที่มีซูเหยาเพียงคนเดียว ด้วยระดับพลังลมปราณระดับนี้ ต่อให้มียี่สิบเสี่ยวชวนก็ไม่สามารถสู้นางได้
หลินเยว่มองไปยังเสี่ยวชวนอย่างกังวล รอบก่อนหน้านี้ นางเห็นซูเหยาผู้นี้เล่นงานคู่ต่อสู้ด้วยพิษร้ายจนาเ็สาหัสนอนเข้าโรงหมอมาแล้วนับไม่ถ้วน รอบนี้เสี่ยวชวนจะต้องเจอกับนาง หลินเยว่อดเป็ห่วงไม่ได้จริงๆ
“อาจารย์เหอ ท่านคิดว่าอย่างไร?” ซ่งเทียนอวิ๋นเ้าสำนักกระบี่ฟ้าครามเอ่ยถาม
“ข้าคิดว่า ต่อให้แม่หนูน้อยซูเหยาสำนักพิษหมื่นบุปผาจะร้ายกาจมาก แต่ข้าััได้ว่าเสี่ยวชวนย่อมมีทางรับมือ ไม่รู้เหมือนกันว่าข้าไปเอาความมั่นใจนี้มาจากไหน แต่ข้ากลับรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ”
“อืม สายตาเ้าไม่ธรรมดา งั้นเรามารอดูกันเถอะ”
เมื่อการประลองเริ่มขึ้น ซูเหยาก็ยิ้มอย่างงดงามไปยังเสี่ยวชวน “รูปหล่อ ไม่ลองมานั่งเล่นที่ห้องพี่สาวดูสักหน่อยหรือ?”
เสี่ยวชวนััได้ถึงอันตรายทันที คำพูดนี้ ฟังผิวเผินอาจดูเหมือนเชิญชวน แต่หากใครหลงกลเข้าจะประมาทนางในทันที ซึ่งวิธีนี้ใช้กับเสี่ยวชวนไม่ได้ สายตาของเขาสงบนิ่งดั่งสายน้ำ
“ขอโทษทีพี่สาว พอดีที่บ้านข้ามีน้องสาวรอกินข้าวอยู่ คงจะไปเตร็ดเตร่ที่ไหนไม่ได้หรอก”
“น่าเสียดายนักงั้นเรามาเริ่มกันเถอะ”
“ตกลง” เสี่ยวชวนตอบเสร็จเขาก็เดินวนรอบสนามประลองเพื่อดูเชิงว่าซูเหยานั้นจะมาไม้ไหน ระดับพลังที่แตกต่างกันมหาศาลมากถึงเพียงนี้ หากเสี่ยวชวนรีบร้อนลงมือ รับรองว่าเขาได้ไปเฝ้ามัจจุราชอย่างว่องไวแน่นอน
ลานประลองเงียบลงเล็กน้อยเมื่อชื่อของคู่ต่อสู้ถูกประกาศ
“รอบต่อไป… เสี่ยวชวน สำนักกระบี่ฟ้าคราม พบกับ—ซูเหยา สำนักพิษหมื่นบุปผา”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที
ชื่อของซูเหยา…ไม่ใช่ชื่อที่ใครจะมองข้ามได้
ระดับพลัง—“สร้างแกนพลัง ขั้นต้น”
เหนือกว่าเสี่ยวชวน…สองขั้นเต็ม
แต่ในโลกนี้
“สองขั้น” คือช่องว่างที่ฆ่ากันได้จริง
ซูเหยาก้าวขึ้นเวทีอย่างสงบ
ต่างจากลั่วเหิงโดยสิ้นเชิง
สายตาของเสีี่ยวชวนนิ่ง เย็น และคม
ไม่มีความประมาท
ไม่มีความใจร้อน
มีแต่ “ความมั่นใจที่ผ่านการฆ่ามาแล้ว”
เสี่ยวชวนยืนประจันหน้า
ลมหายใจของเขา…นิ่ง
แต่ลึกลงไปในอก
หัวใจเต้นแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
‘คนนี้…ไม่เหมือนคนก่อน’
“เริ่มได้!”
“ฟึ่บ—!”
ซูเหยาหายไปจากจุดเดิมทันที
เร็วเกินไป
“!!”
“เคร้ง—!!!”
แรงกระแทกมหาศาลฟาดลงบนดาบของเสี่ยวชวน
ร่างของเขาถูกกดจนเท้าจมลงไปในพื้นหิน
“ช้า” ซูเหยาพูดเบา ๆ
“ตู้ม—!”
แรงกดเพิ่มขึ้นอีกชั้น
แขนของเสี่ยวชวนสั่นทันที
นี่ไม่ใช่แค่แรงกาย—
มันคือ “พลังปราณที่ถูกควบแน่น”
เสี่ยวชวนกัดฟัน
ก่อนจะหมุนตัว ปลดแรง แล้วถอยออกมา
“ฟึ่บ!”
แต่—
ซูเหยาโผล่มาอยู่ด้านข้างแล้ว
“ฉัวะ—!”
เืสาด
ไหล่ของเสี่ยวชวนถูกเปิดออกทันที
เสียงคนดูเงียบลง
นี่ไม่ใช่การต่อสู้แบบก่อนแล้ว
นี่คือ “การกดข่ม” อย่างแท้จริง ซูเหยาไม่ได้ใช้วิชาพิษเลยแม้แต่น้อย
เสี่ยวชวนถอย…อีกก้าว
สายตาเริ่มหนักขึ้น
‘ไม่ไหว…เร็วเกินไป…แรงเกินไป…’
“ยอมแพ้เถอะ” ซูเหยาพูดเรียบ ๆ
“เ้าสู้ข้าไม่ได้” ปกติแล้วซูเหยาจะใช้วิชาพิษค่อยๆเล่นงานคู่ต่อสู้เสมอ แต่สำหรับเสี่ยวชวนที่พลังอ่อนด้อย นางไม่จำเป็ต้องทำเช่นนั้นให้เสียเวลาเลย
เสียงนั้น—
ไม่ใช่การดูถูก
แต่มันคือ “ข้อเท็จจริง”
“เคร้ง—!”
การปะทะอีกครั้ง
คราวนี้—
ดาบของเสี่ยวชวน “หลุดมือ”
ร่างของเขาล้มลงกระแทกพื้น
ปลายกระบี่ของซูเหยาหยุดอยู่ที่ลำคอ
เพียงอีกนิดเดียว—
ก็จบแล้ว
ลมหายใจของเสี่ยวชวนกระตุก
เสียงรอบข้างเริ่มเบาลง
ภาพเริ่มพร่า
และในวินาทีนั้น—
“ฆ่าสิ…”
เสียงนั้น…กลับมาอีกครั้ง
“เ้าจะตาย…ถ้าไม่ฆ่า…”
ดวงตาของเสี่ยวชวน…สั่น
“กลืนมัน…เอาพลังมันมา…”
นิ้วของเขา…กระตุก
ซูเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ผิดปกติ…”
ทันใดนั้น—
มือของเสี่ยวชวนพุ่งขึ้น!
คว้าแขนของซูเหยาไว้แน่น
“!!”
“เ้า—”
ยังไม่ทันพูดจบ—
อากาศรอบตัว “บิดเบี้ยว”
พลังบางอย่างไหลย้อน
ไม่ใช่พลังปราณปกติ
มันคือบางอย่างที่ “ดูด”
ซูเหยารู้สึกได้ทันที
พลังในร่างของนาง…กำลังถูกดึงออกไป
“นี่มัน—อะไร!?”
เงาดำบางอย่างไหลออกจากแขนของนาง
แล้วถูก “กลืน” เข้าไปในร่างของเสี่ยวชวน
ดวงตาของเสี่ยวชวน…
เปลี่ยนเป็สีแดงเข้ม
“มากกว่านี้…”
“แค่นี้ยังไม่พอ… ต้องมากกว่านี้…”
เสียงที่ออกมา—
ไม่ใช่เสียงของเขา
ซูเหยากระชากตัวออกทันที! นางรู้สึกได้ว่าพลังปราณของตนลดลง
“ตู้ม—!”
นางถอยไปหลายก้าว และปล่อยพิษใส่เสี่ยวชวนทันที
ใบหน้าครั้งแรก…มีความใจริง ๆ
เสี่ยวชวนลุกขึ้นช้า ๆ
พลังบางอย่างแผ่ออกมาอย่างไม่เสถียร
ไม่ใช่พลังของ “ผู้ฝึกยุทธ”
แต่มันเหมือน…
“บางสิ่งที่ไม่ควรอยู่ในร่างมนุษย์”
คนดูเริ่มถอย
“นั่นมันอะไรกัน…”
“พลังแบบนี้…”
มู่ชิงและเย่หานลุกขึ้นทันที สายตาคมปราดมองไปที่เสี่ยวชวน
สายตาเย็นลง
“…เริ่มแล้วสินะ”
บนเวที
เสี่ยวชวนก้มหน้า
มือสั่น
ภาพในหัว…
เริ่มพร่า
“ฆ่า…”
“ฆ่า…”
“ฆ่า…”
ทันใดนั้น—
ภาพของหลินเยว่…แวบขึ้นมา
“…พี่ชวน…”
ร่างของเขาหยุด
ลมหายใจสะดุด
“…”
มือที่กำแน่น…ค่อย ๆ คลายออก
พลังที่ปะทุ…
เริ่มดับลง
ดวงตากลับมาเป็ปกติ
เขาทรุดลงกับพื้นทันที
“…”
ทั้งลาน…เงียบงัน
กรรมการรีบประกาศ
“ผู้ชนะ…ซูเหยา!”
แต่—
ไม่มีใครสนใจผลแพ้ชนะอีกแล้ว
ทุกสายตา…
จับจ้องไปที่เด็กคนหนึ่ง
ที่เพิ่งแสดงให้เห็นว่า
เขาอาจจะ…
“อันตรายกว่าสัตว์อสูรเสียอีก”
ศิษย์บางคนกล่าวขึ้นมาว่า “ข้าคงไม่กล้าเข้าใกล้เขาอีกแล้วล่ะ”
เหล่าคนดูก็เริ่มพูดกันว่า “นี่มันไม่ใช่มนุษย์แล้ว”
หลังจากที่เสี่ยวชวนพ่ายแพ้ซูเหยา เขาก็ติดอันดับ 1 ใน 10 เป็ที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งจะได้รับเงินตามลำดับที่ได้ ด้วยอันดับของเสี่ยวชวน เขาคงมีเงินให้หลินเยว่ใช้สอยไปอีกนาน
หลังจากนั้นก็เป็การประลองของคู่อื่นๆ
ฮั่วเจิน
เหยียนตง
เฟิงลั่ว
สามคนนี้สังหารคู่ต่อสู้ขอบเขตสร้างแกนพลังไปมากมาย พวกเขานับเป็อัจฉริยะสามเสาหลักของสภาเทียนหลิงอย่างแท้จริง อายุพวกเขาก็เพียงไล่เลี่ยกับเสี่ยวชวนเพียงเท่านั้น เพียงแค่ สิบเจ็ดถึงยี่สิบปี แต่ระดับพลังกลับต่างกันมากมายมหาศาลมากถึงขนาดนี้
เสี่ยวชวนคิดว่าตัวเองอาจไม่มีพร์ในการฝึกยุทธ
แต่เสียงแปลกๆในหัวนั้นที่คอยบัญชาการสั่งให้เขาฆ่าคนแล้วได้รับพลัง มันช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก หากฆ่าแล้วสามารถได้รับพลังที่สุดยอดที่เหนือกว่าจริงๆงั้นหรือ?
เสี่ยวชวนมักจะได้ยินเสียงในหัวคอยกระซิบให้ “ฆ่า ฆ่า ฆ่า” ตลอดเวลา เื่นี้มันทำให้เขาแทบประสาทเสียสติแตก หากวันใดเขาเกิดหลุดการควบคุมขึ้นมา เรืื่องราวคงอาจสุดคาดเดา ไม่รู้ผลลัพธ์จะออกมาเช่นไร?
และในที่สุดผลการประลองประจำเดือนก็ออกมา
ผลลัพธ์
อันดับหนึ่ง ฮั่วเจิน สำนักเพลิงสุริยัน ระดับพลังลมปราณสร้างแกนพลังขั้นสูง นับได้ว่าเป็อัจฉริยะอันดับ 1 แห่งนครเทียนหลิงยากหาใครเทียบ
อันดับสอง เหยียนตง สำนักภูผาทมิฬ ระดับพลังลมปราณสร้างแกนพลังขั้นกลาง พลังกายแข็งแกร่งป้องกันราวภูผาเหล็ก
อันดับสาม เฟิงลั่ว สำนักวายุไร้เงา ระดับพลังลมปราณสร้างแกนพลังขั้นกลาง ว่องไว ไร้ร่องรอย สังหารอย่างว่องไว
อันดับสี่ มู่ชิง สำนักจิติญญา ระดับพลังลมปราณสร้างแกนพลังขั้นกลาง ควบคุมจิตใจ พลังกดดันิญญากดทับคู่ต่อสู้ทำให้ยากต่อกร
อันดับห้า หลิวเซิ่ง สำนักกระบี่ฟ้าคราม ระดับพลังลมปราณสร้างแกนพลังขั้นต้น เพลงดาบสังหารว่องไว
อันดับหก จางหลง สำนักกระบี่ฟ้าคราม ระดับพลังลมปราณสร้างแกนพลังขั้นต้น เพลงดาบสังหารว่องไวเช่นเดียวกันตามต้นตำรับสำนักกระบี่ฟ้าคราม
อันดับเจ็ด ซูเหยา สำนักพิษหมื่นบุปผา ระดับพลังลมปราณสร้างแกนพลังขั้นกลาง ใช้พิษต่อสู้ถ่วงเวลาเล่นงานศัตรูอย่างเ้าเลห์และชาญฉลาด
อันดับแปด หลินเสี่ยวชวน สำนักกระบี่ฟ้าคราม ระดับพลังลมปราณก่อกำเนิดขั้นกลาง มีเพียงพลังดูดกลืนแปลกๆ
อันดับเก้า ลั่วเหิง สำนักพยัคฆ์คำราม ระดับพลังก่อกำเนิดลมปราณขั้นปลาย บ้าบิ่น บ้าการต่อสู้ อึดถึกทน คุณธรรมสูงส่ง
อันดับสิบ เย่เฉิน อัจฉริยะไร้สำนัก ระดับพลังลมปราณก่อกำเนิดขั้นปลาย เพลงดาบธรรมดา แต่ไม่อาจดูถูกได้ ว่องไว แม่นยำ สามารถติดอันดับ 10 ได้ย่อมเหนือกว่าคนทั่วไปมากมายนัก มีศักยภาพสูง
เหอะ!! เด็กเสี่ยวชวนนั่นพลังก่อเกิดขั้นกลาง “อันดับ 8 ก็แค่โชคดี” คนทั่วไปกล่าว
มู่ชิงกล่าวช้าๆ “ไม่ใช่…พลังในตัวมันผิดปกติ”
เย่หานกล่าวต่อ “เด็กนี่…ปล่อยไว้ไม่ได้ สั่งการให้องค์รักษ์พิทักษ์จิติญญาเฝ้าติดตามเขาตลอด 12 ชั่วยาม!”
หลังจากนี้ชีวิตของเสี่ยวชวนคงจะถูกจับตามองจากสำนักจิติญญาตลอดแล้วเป็แน่ มู่ชิงและเย่หานย่อมไม่ละสายตาไปจากเขาอีกแล้ว
หลินเยว่ดีใจเป็อย่างมากที่เสี่ยวชวนสามารถติดอันดับ 1 ใน 10 ได้อย่างปลอดภัยโดยที่ไม่าเ็มาก แถมยังได้อันดับ 8 อีก เงินรางวัลสำหรับอันดับนี้พวกเขาคงสามารถใช้ได้ 2-3 เดือนเลยทีเดียว หมดปัญหาเื่เงินไปแล้ว หลินเยว่รู้สึกยินดีมากจริงๆ
แต่นางก็แอบอดเป็ห่วงที่เสี่ยวชวนชอบทำอะไรเสี่ยงๆ ชอบเอาตัวเองไปเสี่ยงอะไรบ้าๆแบบนี้ นึกแล้วนางก็ใจหายนัก หากคราต่อไปเขายังเสี่ยงแบบนี้ ใจนางคงหนักอึ้งเป็แน่
2K
