พันเส้นทาง หมื่นวิถี (จบ)

         คนอื่นๆ ได้ยิน พวกเขาไม่อยากเชื่อ สิ่งที่หลางเทียนกล่าวพูดเท่าใดนัก ทว่าก็มีบางคน ลองโจมตีไปที่หลังของมัน จนพวกเขาเห็นกลุ่มควันบางอย่าง ลอยคละคลุ้ง ออกมาจากด้านหลังของสัตว์อสูร 
 

        “มันได้ผล!! โจมตีไปที่หลังของสัตว์อสูรพวกนั้นเร็วเข้า” เมื่อเสียงกลุ่มคน เริ่มดังขึ้นมาไม่ขาด คนอื่นๆ เองก็ทำการโจมตีไปที่หลังของสัตว์อสูรเช่นกัน

         แม้แต่กลุ่มคนที่ต่อสู้กับสัตว์อสูรบนฟ้า ครั้นพวกเขาได้ยิน คนเบื้องล่างกล่าวพูดออกมาเสียงดังก้อง พวกเขาต่างก็เล็งการโจมตี ไปที่หลังของพวกมัน ส่งให้รอบๆ เต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวน ของสัตว์อสูร ที่หลุดจากการควบคุม รอบบริเวณเกิดความชุลมุนวุ่นวาย ของสัตว์อสูร ที่หลุดออกจากการควบคุมทันใด แม้แต่สัตว์อสูรมีปีกบางตัว ยังบินเข้าไปทิศทางบริเวณเมืองชั้นใน

       เจ้าคฤหาสน์เซียงหยาง เขาที่สะบัดกระบี่ใส่ อสูรนกอินทรีฟ้าที่กำลังโฉบ เข้าไปภายในเมืองชั้นใน ส่งให้ร่างมันตกลงไปภายในเมือง อย่างรุนแรง ตู้ม!! ก่อนกลุ่มควันที่หลัง ของมันจะลอยออกมาคละคลุ้ง พยายามจะลอยหายไป

       เจ้าคฤหาสน์เซียงหยางเขาเผยสายตาแหลมคม หมุนขับเคลื่อนฝ่ามือ ควบคุมกระบี่บิน แทงกลุ่มควันที่ลอยคละคลุ้ง ก่อนกระบี่ของเขาจะมาหยุดเบื้องหน้า พร้อมร่างแมลงบางอย่าง ขนาดเท่าหัวคน มีความสามารถในการพรางตัว เขาหดหรี่ดวงตาเล็กแคบขึ้นมาทันที

“หืม!! นี่มันแมลงกาฝาก ไม่ใช่ว่า มันศูนย์พันธุ์ไปแล้วหรอกหรือ?”

        ใบหน้าเจ้าคฤหาสน์เซียงหยาง มืดทะมึนขึ้นมาทันที เมื่อรับรู้ความอันตรายของแมลงชนิดนี้ เขาแค่นเสียงขึ้นมาทันใด “พวกเจ้ากำจัดกลุ่มควัน ที่หลุดลอยออกมาจากหลังของสัตว์อสูร ให้สิ้นซาก อย่าปล่อยมันรอดพ้นไปได้แม้แต่ตัวเดียว”

เสียงรับทราบ ดังขึ้นมาจากหมู่ชนไม่ขาด พร้อมกับความวุ่นวาย ของสัตว์อสูรนับไม่ถ้วน วิ่งตื่นตูมจะละหวั่นออกไปทั่ว ส่งให้กลุ่มต่างๆ แยกออกจากกัน จนศิษย์หัวกะทิลำดับที่หนึ่ง อย่างอู๋เว่ยต้องเอ่ยสั่ง “ถอนกำลังเร็วเข้า!!”

        กลุ่มสีเหลือง ที่นำมาโดยสุ่ยเยว่ ที่คิดจะไปดึงตัว แม่นางเจียงจือ พวกเขามาไกลเกินไปแล้ว กลับถูกต้นไม้เถาวัลย์บางอย่าง ตรึงขา ของนางไว้แน่น ก่อนจะลากดึงตัวนางไถครูดไปกับพื้นดิน พวกเขาต่างก็สีหน้าบึ้งตึง ตกตะลึงในทันใด

“อ๊าก!! นี่มันเถาวัลย์บ้าอะไร!!”

          หลางเทียนที่พุ่งปราดออกไป ชักกระบี่ออกจากฝัก ฟันเถาวัลย์เสียงเคร้ง!! ดังออกมาก้องทันที เมื่อเห็นความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดา ของเถาวัลย์หลางเทียน เอ่ยน้ำเสียงจริงจังออกมาทันใด “พวกเจ้าถอยกลับไปก่อน เดี๋ยวข้าช่วยเหลือนางเสร็จสิ้น ข้าจะตามไปสมทบทีหลัง”

เสี่ยวเฉา เขาไม่สนใจก่อนจะพุ่งปราดออกไป ส่งท่าฝ่ามือตัดผ่าช่วยเหลือ ตัวของหลางเทียนจัดการเถาวัลย์อีกแรง “หากจะไปก็ต้องไปด้วยกัน!!”

         กงม่อซือที่พุ่งปราดเข้าไป เขาเองก็พยักหน้า พร้อมกับส่งมีดในมือ ช่วยผ่าเถาวัลย์ออกจากขา ของเจียงจือด้วยเช่นกัน “รีบลงมือเร็วเข้า ทว่าเถาวัลย์บ้าอะไร ทำไมมันแข็งอย่างนี้!!”

         “พวกเจ้า!!” หลางเทียนที่เห็นมิตรสหายไม่ทิ้งกัน อดไม่ได้ที่จะชื่นชมขึ้นมาจากใจจริง แม้แต่เจียงจือนางยังรู้สึกผิด เมื่อเห็นพวกพ้องร่วมแรง ร่วมใจช่วยเหลือตัวนางอย่างจริงจัง

ระหว่างที่กำลังอยู่ในช่วงซึ้งกินใจ... คำพูดของหลางเทียน ก็ตัดฉับบรรยากาศในทันใด “เราตัดขาแม่นางเจียงจือ ทิ้งน่าจะรวดเร็วกว่าหรือไม่?”

         น้ำเสียงแม่นางเจียงจือ ถ่มน้ำลายออกมาทันที “ถุย!! เจ้า!! ไอ้เด็กบ้า ใช่เวลามาพูดเล่นหรืออย่างไร” ทว่ากงม่อจือ เสี่ยวเฉาเขานึกว่า จะเอาจริงเสียอีก จึงมองตากันเลิ่กลั่กเล็กน้อย

หลางเทียน ขำแห้งๆ แล้วรีบเร่งตัดเถาวัลย์ออก

         ด้านสุ่ยเยว่ที่สกัดกั้นสัตว์อสูรที่สับสนวุ่นวาย ไม่ให้ฝีเท้าพวกมัน เข้ามาเหยียบพวกหลางเทียน ที่พยายามช่วยตัดเถาวัลย์ จากการไถลงจากที่ต่ำอย่างรวดเร็ว จู่ๆ ร่างพวกเขาก็ลอยเคว้ง รับรู้ถึงความซวยขึ้นมาทันใด เมื่อพื้นดินพังถล่ม ลงมาอย่างกะทันหัน “มารดาแม่เองเถอะ… ซวยแล้วไง!!”

        ทว่าในความโชคร้าย ก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้าง เมื่อเถาวัลย์ถูกพวกเขาตัดขาดออกจากขา แม่นางเจียงจือได้สำเร็จ ก่อนฝ่ามือพวกเขา จะไถครูดพยายามหยิบจับ อะไรก็ได้ที่ชะลอความเร็ว ของพวกเขาลงได้

         ก่อนเสียงอัก!! อัก!! ที่ดังออกมาคำรบใหญ่ พร้อมร่างพวกเขา ที่กลิ้งกระเด็นกระดอนลงมา ภายใต้ก้นเหวลึก มองเห็นร่างสัตว์อสูร ร่วงลงมาตายตก หลายสิบตัว พร้อมกับพวกเขาที่บาดเจ็บทั่วร่าง บางคนถึงกับกระดูกหัก ต่างก็รีบยันกาย ขึ้นมากวาดสายตามองไปรอบๆ เฝ้าระวังทันที

        จากความมืดมิด แทบมองไม่เห็นแสงส่องลงมายังก้นเหวลึก ได้ยินเพียงเสียงน้ำไหล กว่าพวกเขาจะชินกับแสงความมืด ผ่อนลมหายใจช้าๆ ลงได้ ก็ปาไปหลายเสี้ยวอึดใจ

        ครั้นเห็นว่าภายในสถานที่แห่งนี้ปลอดภัย ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอยู่ พวกเขาถอนลมหายใจออกมายาว ด้วยความโล่งอก ก่อนฝีเท้าเล็กๆ สุ่ยเยว่ นางจะขยับไหว พร้อมส่งฝ่ามือเข้าตบใบหน้าเด็กสาว เพี๊ยะ!!

“เจียงจือ เจ้าเกือบจะทำให้พวกเราตายตก เพราะเจ้า เจ้ารู้หรือไม่?”

เด็กสาวมีท่าทีรู้สึกสำนึกผิด ก่อนเสี่ยวเฉา จะเข้าไปห้ามปรามพวกนาง “เอาน่า ไหนๆ พวกเราก็รอดมาได้แล้ว”

         หลางเทียนสีหน้าเรียบนิ่ง มองขึ้นไปด้านบนทันที แล้วกล่าวพูดเสียงไม่ดังมากนัก ขึ้นมาทันใด “แล้วเราจะขึ้นไปด้านบนอย่างไรดี?” ก่อนเขาจะหันปรายตาไปมองบริเวณธารน้ำ ซึ่งพวกเขาเอง ก็คิดเช่นเดียวกันกับหลางเทียน หากพวกเขาเดินลัดเลาะ เรียบไปทางธารน้ำ น่าจะเจอทางขึ้นไปยังหุบเหวลึก