⚔️ บทที่ 22 : เงาแห่งความระแวง
รุ่งเช้า ไครอสกับอัครอสออกมายืนกลางลานหมู่บ้าน เด็ก ๆ ที่เคยซุบซิบเมื่อวานยังตามดูอยู่ห่าง ๆ บางคนหัวเราะเบา ๆ แล้วเลียนแบบการเดินของเขา พึมพำว่า “ดูสิ—ไม่มีเงา!” ไครอสได้ยินทุกคำ แม้เขาจะก้มหน้าทำเป็ไม่สนใจ แต่ใจเล็ก ๆ เจ็บเหมือนถูกมีดกรีด
หัวหน้าหมู่บ้านเดินมาหาอัครอส สีหน้าจริงจัง “พวกท่านบอกว่าจะพักแค่คืนเดียว ข้าหวังว่าจะไม่อยู่นานไปกว่านี้”
อัครอสก้มหัวเล็กน้อย รู้ดีว่าเป็บุญแล้วที่ยังไม่ได้ถูกขับไล่
“พวกเราจะไปเมื่อเด็กชายมีกำลังเดินต่อ ข้าไม่อยากให้เจ็บจนเดินไม่ได้กลางทาง”
ชายคนนั้นหันมามองไครอสอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยทั้งเมตตาและหวาดระแวงปนกัน “ข้าไม่เกลียดเด็ก แต่โชคร้าย…โชคชะตาของเด็กนี่อาจนำภัยมาสู่พวกเรา”
คำพูดนั้นเหมือนค้อนฟาดลงกลางอก ไครอสยืนกำดาบแน่นทั้งที่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี เขาอยากะโว่า “ข้าไม่ใช่ภัย!” แต่เสียงติดอยู่ในลำคอ
หญิงชราที่เคยให้ข้าวต้มเมื่อวานเดินเข้ามาแตะไหล่หลานชายหัวหน้าหมู่บ้าน “อย่าลืมสิ…เขายังเป็เด็ก” น้ำเสียงสั่นคล้ายขอร้อง
ความเงียบก่อตัว ชาวบ้านรอบ ๆ ที่เฝ้าดูเริ่มกระซิบหนักขึ้น บางคนพูดว่า “เด็กไร้เงามีแต่หายนะ” บางคนพูดว่า “แต่เขากินข้าวเหมือนพวกเรา…” ความขัดแย้งเล็ก ๆ เริ่มงอกขึ้นราวกับหญ้าที่ผลิใต้หิน
ในบ่ายนั้น ขณะไครอสนั่งเหลาดาบอยู่ใต้ต้นไม้ เด็กหญิงที่เคยยื่นผลไม้ให้เมื่อวานแอบเข้ามาใกล้ เธอยื่นขนมปังเล็ก ๆ ห่อผ้าให้ ไครอสเงยหน้าใ “ให้ข้าอีกแล้วหรือ”
เด็กหญิงยิ้มเขิน “ก็…เ้าดูหิวตลอดนี่นา”
ไครอสรับมา มือสั่นจนทำผ้าหล่น เขารีบเก็บขึ้นมา กอดขนมปังไว้เหมือนของล้ำค่า ดวงตาสีเงินพร่าเลือน “ขอบคุณ…เ้าดีกับข้ามาก”
เด็กหญิงไม่พูดอะไรต่อ แค่ยิ้ม แล้ววิ่งกลับเข้าหมู่บ้าน ทิ้งไว้เพียงขนมปังเล็ก ๆ ในมือเด็กชายไร้เงา—ขนมปังที่อาจไม่มีค่าในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับเขา มันคือสัญญาณแรกว่า ยังมีคนที่ไม่กลัวเขา
4K
