ตอนที่ 1 (7)
ถังเฮ่อผุดนั่งอย่างตื่นตัว คิดจะแย่งมือถือคืนมา แต่อีกฝ่ายก็ว่องไวพอกัน พลิกตัวลงจากเตียงไปยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าหวนกลับไปเป็แบบเมื่อคืน กระดกนิ้วก้อยพร้อมโบกมือถือแล้วพูดว่า “โอ๊ย ไม่ต้องห่วง ผมไม่ทำอะไรหรอก แค่รู้สึกว่าตอนคุณหลับมันหล่อดีเฉยๆ เลยถ่ายเก็บไว้เป็ที่ระลึก แค่รูปเดียวเอง อย่างกไปหน่อยเลยน่า!” คำพูดท่อนสุดท้ายยังเจือน้ำเสียงออดอ้อน ทำให้ถังเฮ่ออดเลิกคิ้วไม่ได้ เขาไม่ชินกับผู้ชายที่ท่าทางอ่อนหวานแบบนี้เลยจริงๆ
เมื่อเห็นถังเฮ่อไม่พูดอะไร ตู้เจี้ยนโยวจึงเกาหัวแกรก ชี้นิ้วกลับไปกลับมาที่ตนกับคนตรงหน้า ถามอย่างกระอักกระอ่วน “เมื่อคืน พวกเราได้...”
“เปล่า” ถังเฮ่อตัดจบจินตนาการอันสวยงามของตู้เจี้ยนโยวอย่างหนักแน่น เดิมทีนึกว่าคนคนนี้จะแสดงอาการว่า ‘เฮ้อ เสียดายจัง’ นึกไม่ถึงว่าเหมือนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เปล่าก็ดี ใแทบแย่” พูดจบยังลูบอกตัวเองเป็การปลอบขวัญ
หลังจากเห็นปฏิกิริยาทั้งหมด ถังเฮ่อถึงกับโกรธจัด คนคนนี้ประหลาดชะมัด ทั้งๆ ที่เมื่อวานเป็ฝ่ายขึ้นคร่อม ทั้งเลียทั้งจูบกันจน...จน...ช่างเถอะ ไม่พูดถึงก็ได้ ผลคือวันนี้พวกเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกินเลยระหว่างกัน ถ้ารู้แบบนี้น่าจะบอกไปว่าเมื่อคืนน่ะทำไปจนเสร็จหมดแล้ว ดูสิว่ายังจะลูบอกอยู่ไหม
ตู้เจี้ยนโยวมองถังเฮ่อที่มีสีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายคาดการณ์ไม่ได้ ในใจเพียงคิดว่าคนคนนี้แค่หงุดหงิดเพราะต้องตื่นนอน ไม่ได้รับรู้ถึงความวายป่วงเล็กๆ ที่ตนเองก่อขึ้นเมื่อคืนเลย ตู้เจี้ยนโยวไม่คิดจะสนใจ อยากโมโหก็ให้โมโหไป อยากมีริ้วรอยเพิ่มก็มีไป ฉันจะไปละ
ตู้เจี้ยนโยวมองไปรอบด้านก่อนจะตบๆ ก้น ‘อืม กระเป๋าตังค์ มือถือ กุญแจ ยังอยู่ครบ ส่องกระจกจัดทรงผมสักหน่อย อืม ยังหล่อเหมือนเดิม เพียงแต่...’ เขาหรี่ตาโน้มไปใกล้กระจกและเพ่งมอง พบว่ารอยคล้ำใต้ตาดำไปนิด ส่งเสียงจิ๊อย่างไม่สบอารมณ์ ช่างเถอะ รีบกลับบ้านไปอาบน้ำทาครีมแล้วค่อยนอนฟื้นฟูสภาพผิวดีกว่า เขาหันหลังให้ถังเฮ่อและพูดว่า “เมื่อวาน...ยังไงก็ขอบคุณนะ ต่อไปไม่เจอกันก็อย่าคิดถึงผมมากนักละ” ก่อนเปิดประตูและเดินออกไป
ถังเฮ่อที่นั่งอยู่บนเตียงมองตู้เจี้ยนโยวโพสต์ท่าอยู่หน้ากระจก เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวเบ้ปาก ดูประหลาดจริงๆ กำลังคิดจะเอ่ยถากถางสักประโยค แต่คนคนนี้กลับพูดว่า ‘ต่อไปไม่เจอกัน’ แล้วเปิดประตูเดินออกไป เฮอะ ไม่เจอก็ไม่เจอ คิดว่าฉันอยากเจอนายนักเหรอ
ตู้เจี้ยนโยวก้าวออกจากประตูอย่างสง่าผ่าเผย เมื่อประตูด้านหลังปิดลง รอยยิ้มที่มั่นใจและสงบนิ่งจางหายไปจากใบหน้า พิงกำแพงอย่างเหนื่อยล้าพร้อมนวดใบหน้า เมื่อวานนี้ดื่มหนักจริงๆ นั่นแหละ ถึงขั้นพาตัวเองไปจบที่เตียงของคนแปลกหน้า มิหนำซ้ำยังจำเื่ทุกอย่างไม่ได้อีก เขาพยายามนึกย้อนกลับไป ยังจำสามสี่เื่ได้รางๆ ว่า ‘เล่นเกมทายนิ้ว ขึ้นเวทีไปร้องเพลง คนด้านล่างส่งเสียงเชียร์ มีคนคนหนึ่งมองมาด้วยรอยยิ้มตลอด...อ๊ะ! ก็คือผู้ชายที่เพิ่งนอนเตียงเดียวกันคนนั้นนี่ ทำไมมองด้วยรอยยิ้มอยู่ดีๆ ถึงมาจบที่เตียงเดียวกันได้ล่ะ หลังลงจากเวทีแล้วเหมือนจะยังเกิดเื่อะไรอีกหรือเปล่านะ มีคนเมามารังควาน ถูกผลัก ถูกดึงให้วิ่ง จากนั้นก็ตื่นขึ้นมาด้วยความใและพบว่ามีชายแปลกหน้าคนหนึ่งนอนหลับอยู่ข้างๆ’
อันที่จริงก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าเสียทีเดียว เขาเห็นผู้ชายที่สวมแต่สูทคนนี้มาสามสี่ครั้งแล้ว ่ที่ไปช่วยร้องเพลงแทนนักร้องประจำที่บาร์ มีหลายครั้งที่เห็นคนคนนั้นนั่งฟังตัวเองร้องเพลงอยู่ด้านล่างเวทีอย่างตั้งใจ ตอนนั้นตู้เจี้ยนโยวมีความรู้สึกดีๆ อยู่เต็มเปี่ยม แต่น่าเสียดายที่หลายครั้งหลังจากร้องเพลงเสร็จ ชายในชุดสูทก็จากไปเสียแล้ว และภายหลังก็ไม่ได้มาอีก ตู้เจี้ยนโยวยังรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่เลย
แต่ตอนนี้มาพบกันอีกครั้งในสถานการณ์ยุ่งเหยิงแบบนี้...ตู้เจี้ยนโยวกัดริมฝีปากล่างอย่างหงุดหงิด น่าอายจริงๆ อีกฝ่ายคงไม่คิดว่าเขาเป็ไอ้คนใจง่ายที่เที่ยวไปเปิดห้องกับคนอื่นมั่วซั่วหรอกนะ
เขาสำรวจตัวเองอย่างละเอียดอีกครั้ง รู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เสื้อผ้ายังถือว่าเรียบร้อยดี แม้จะไม่มีประสบการณ์ แต่ก็เคยอ่านกระทู้มาบ้าง เห็นบอกว่าครั้งแรกจะเจ็บมากอะไรทำนองนั้น ตู้เจี้ยนโยวพยายามรู้สึกถึงร่างกายตัวเองด้วยหน้าแดงๆ อืม นอกจากปวดหัวเพราะเมาค้างแล้ว ส่วนอื่นๆ ของร่างกายก็ล้วนปกติสุขดี ความบริสุทธิ์ยังสถิตอยู่กับตู้[1]
เฮ้อ! ต่อให้เป็การฉลองที่บริษัทได้รับรางวัลชนะเลิศด้านโฆษณายอดเยี่ยมแห่งปีและรางวัลผู้กำกับโฆษณายอดเยี่ยมก็เถอะ แต่งานนี้ก็ดื่มมากเกินไปจริงๆ เอาเถอะ ไม่เกิดเื่อะไรก็ดี ครั้งหน้าต้องระวังให้มาก ห้ามดื่มเหล้าผสมแบบนี้อีกเด็ดขาด พอผสมก็เมา เป็แบบนี้ทุกที หลังสร่างเมายิ่งรู้สึกแย่
ตู้เจี้ยนโยวสะบัดหัว ทิ้งความกลัวและกังวลต่างๆ ไว้ข้างหลัง นวดคลึงหน้าเพื่อเป็การเสริมสร้างกำลังใจ กลับไปเป็ผู้กล้าที่มีความมั่นใจและสงบนิ่งอีกครั้ง เพียงแต่ผู้กล้าคนนี้ยังไม่รู้ว่าด้วยความที่เมื่อคืนดื่มหนักจนหายตัวไป และขาดการติดต่อไปทั้งคืนเพราะมือถือแบตหมด ตอนที่ปรากฏตัวอีกครั้งแทบจะโดนจ้าวเทียนเฉิง เพื่อนสนิทที่ควบตำแหน่งหุ้นส่วนของตัวเองทุบจนกะโหลกยุบไปแล้ว
ตู้เจี้ยนโยวและถังเฮ่อ สองคนนี้ลืมไปเสียสนิท พวกเขาต่างฝ่ายต่างไม่ได้ถามว่า ‘คุณชื่ออะไร’
จนตอนที่นึกขึ้นได้ในภายหลัง ด้วยความที่ไม่รู้ชื่อของฝ่ายตรงข้าม จุดคาใจเล็กๆ นี้ยิ่งสะสมจนใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็ความหมกมุ่นในที่สุด
เชิงอรรถ
^ นักเขียนล้อมาจากสำนวน 完璧归赵 คืนหยกสู่แคว้นจ้าว
563
