ตอนที่ 19 เ้าชายและแมว
คลิกขวาที่วีดีโอแล้วติ๊กที่Loop มันจะวนเล่นเพลงนะ
หลังจากเรียนเต้นรำมาได้ประมาณสองเดือนกว่าๆ ผมก็สามารถเต้นรำได้... คงเป็เพราะผมเก่งแน่ๆเลย!
เอ่อ...
เอาจริงๆคือผมเรียนรู้ได้ช้ามากๆเลยล่ะ ถ้าให้เอาไปเปรียบเทียบกับมอเฟียสที่เรียนเต้นรำแค่เดือนเดียวแล้วสามารถเต้นได้ระกับเทพ...
ขอย้ำว่าไม่ใช่แค่เต้นเป็ แต่ระดับเทพเลยล่ะ!
ถ้าเปรียบกับผม... ที่กว่าจะไม่ไปเหยียบเท้ามอเฟียสระหว่างเต้นนี่ก็ปาไป2เดือน... ผมนี่เรียนรู้ได้โคตรช้าเลย...
ในระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมาผมกับมอเฟียสสนิทกันขึ้นมาก แต่ไม่ใช่ในสถานะคนรักหรอกนะ...
พอผมปฏิเสธไปคราวนั้นดูเหมือนว่ามอเฟียสจะปฏิบัติกับผมต่างออกไป ไม่รุกหนักเหมือนแต่ก่อนแล้ว แต่เปลี่ยนเป็คุยกับผมแบบเพื่อนแทน
น่าจะล้มเลิกความคิดไปแล้วล่ะนะ
แบบนี้ก็ดีสำหรับผมล่ะนะ! ไม่อยากถูกผู้ชายจีบเท่าไรหรอก…
หลังจากเรียนการเต้นรำจบก็ปาไปเกือบๆ6เดือน แต่ถึงจะจบแล้วเ้าตัวก็ยังมาขอเยี่ยมผมอยู่บ่อยๆเหมือนกัน
ใน่ที่ผมมีเรียนกับมอเฟียสคาร่ามักจะมาหาผมในวันเสาร์-อาทิตย์ในวันที่ผมมีเรียนเวทย์มนต์ ทั้งสองคนเลยไม่เจอกัน
่หลังจากที่ผมไม่มีเรียนกับมอเฟียสแล้ว เ้าตัวจะมาหาผมในวันเสาร์-อาทิตย์เช่นเดียวกันกับคาร่า
และถึงแบบนั้นทั้งสองก็ไม่ได้มาพร้อมกันหรอกนะ... มอเฟียสมักจะมาตอนเช้า ส่วนคาร่ามักจะมาตอน่บ่ายๆ
แต่สำหรับวันนี้มันต่างออกไป...
ในวันเสาร์นี้ทั้งคาร่าและมอเฟียสนั้นมาบ้านผมพร้อมกัน
อ่า... เป็เหตุการณ์ที่ผมใมากเลยล่ะ...
คาร่าที่ปกติจะกลัวคนแปลกหน้าแต่ในตอนนี้กำลังยืนเถียงกับเ้าชายอย่างเอาเป็เอาตาย
ส่วนเ้าชายที่ปกติจะรักษาท่าทางให้ดูเรียบร้อยอยู่เสมอก็เข้าไปเถียงกับคาร่าด้วยแววตาท่าทางจริงจังเช่นกัน
“คาร่าเป็เพื่อนคนแรกของลูมนะ เพราะฉะนั้นลูมก็ต้องรักคาร่ามากกว่าเ้าชายจอมหลงตัวเองอยู่แล้ว!”
อ่า เถียงกันเื่นี้แหละครับ... ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงดีเหมือนกัน
“ไม่จริงหรอก! เลดี้ลูมินัสน่ะเป็คู่หมั้นของผมเพราะฉะนั้น ถ้าเื่ความรักพวกเราทั้งสองผูกกันด้วยด้ายแดงแห่งโชคชะตาแล้ว!”
เดี๋ยวๆๆๆๆ
ผมไปตอบตกลงเป็คู่หมั้นั้แ่เมื่อไรฟระ!!
“แต่คาร่าเจอกับลูมก่อนนะ! ลูมต้องเป็ของคาร่าสิ!”
“แต่ผมจองเลดี้ลูมินัสเอาไว้แล้ว เพราะฉะนั้นเลดี้ลูมินัสต้องเป็ของผมสิ!”
เอ่อ ขอประทานโทษ...
ผมไม่ใช่ของที่ตกแล้วไม่มีเ้าของนะ!! ใครเจอก่อนหรือจองก่อนจะเอาไปได้เลยน่ะ!!
“เ้าชายจอมมั่วนิ่ม!”
“เลดี้แมวงี่เง่า!”
“คาร่า มอเฟียสอย่าเถียงกันเป็เด็กๆแบบนี้สิ...”
ผมพูดจบผมก็นึกขึ้นมาได้ทีหลังเลยเงียบไป
ก็เด็กทั้งคู่นี่หว่า??
“พวกเราไม่ใช่เด็กนะ!!”ทั้งสองคนพูดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
ทีแบบนี้ล่ะสามัคคีกันเชียวนะ...
“เล่นกันกำลังสนุกเชียวนะ พี่ร่วมแจมด้วยได้หรือเปล่าเนี่ย?”
พี่ครับ... พี่เอาอะไรมามองว่ากำลังเล่นกันเนี่ย?
พี่แองที่ดูเหมือนว่าจะผ่านมาเห็นพวกผมพอดีก็เข้ามาทักทายแต่ดูเหมือนว่าทั้งสองคนกำลังเถียงกันอยู่เลยไม่ทันเห็นพี่แอง ผมก็เลยอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นให้พี่แองฟังเผื่อจะช่วยแก้ปัญหาได้
แล้วพอพี่แองได้ฟังเื่ราวทั้งหมดพี่แองเลยเข้าไปหาคาร่ากับมอเฟียสที่กำลังเถียงกันอยู่
สมกับเป็พี่แอง คงรู้วิธีแก้ปัญหาแล้วสินะ
“เด็กๆ ไม่ต้องเถียงกันนะว่าลูมเป็ของใคร เพราะว่าลูมเป็น้องของพี่เพราะฉะนั้นลูมต้องเป็ของพี่อยู่แล้วล่ะ”
“ไหงงั้นล่ะ พี่แองขี้โกง!”
“อึก... เลดี้แองเจลลิก้าพูดแบบนี้ผมก็แพ้ราบคาบเลยน่ะสิ”
“ฮ่าๆ มันแน่นอนอยู่แล้ว”
พี่!! ไหงเข้าไปเถียงกับเค้าอย่างนั้นล่ะ!!
“ถึงผมจะแพ้เลดี้แองเจลลิก้า แต่สำหรับเลดี้แมวผมไม่ยอมหรอก... ทำไมเราไม่มาแข่งกันหน่อยล่ะ?”
“แข่ง? เ้าชายจอมหลงตัวเองจะแข่งอะไรกับคาร่า?”
“แข่งกันด้วยเกม3เกม ถ้าใครชนะ2ใน3เกมก็จะชนะทันที แต่สำหรับผู้แพ้ต้องยอมผู้ชนะทุกอย่าง เป็ไงล่ะจะยอมแข่งหรือเปล่าเลดี้แมว... หรือว่ากลัวจะแพ้?”
“คาร่าไม่กลัวหรอก! คาร่าจะแข่งแน่นอนอยู่แล้ว!”
ไหงกลายเป็แข่งกันไปได้ล่ะ???