Chapter 1
หาววววว เมื่อคืนหลับสบายมากเลยย ไม่ได้หลับยาวขนาดนี้นานแล้วนะเนี่ยย เพราะงานที่ทำแม้จะเป็พนักงานบริษัทแต่ด้วยภาระที่ต้องรับผิดชอบมักจะทำให้ต้องแบกงานกลับไปทำด้วยอยู่เนือง ๆ รีบอาบน้ำแต่งตัวไปหาพ่อกับแม่ดีกว่า คิดแล้วก็ลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าเดินฮัมเพลงเข้าห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี
“อรุณสวัสดิ์ครับพ่อแม่” ไอเดินเข้ามาทักพ่อกับแม่ที่กำลังช่วยกันแต่งตัว
“อรุณสวัสดิ์จ้ะหนุ่มน้อย ยิ่งแต่งตัวแบบนี้ไปบอกว่าอายุ 24 แล้วใครเค้าจะเชื่อเนี่ย” อะไรกัน ก็แค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น พ่อก็ใส่แบบเดียวกันเลยอ่ะ งืออออ
“เลิกมองพ่อแบบนั้นได้แล้วครับลูกชาย ไปทานอาหารกันดีกว่า เดี๋ยวเพื่อนๆ พ่อจะมาแล้วนะ” พ่อเดินรุนหลังไอไปนั่งที่โต๊ะตามด้วยคุณแม่ที่ยังหัวเราะคิกคัก
“อยู่นี่ก็ดูแลตัวเองนะไอ มิจฉาชีพที่นี่เยอะ ไปไหนมาไหนต้องระวังนะ” พ่อเตือนขณะที่กำลังเดินออกมาส่งผมที่หน้าห้อง
“จะไปผับ กินเหล้าที่ไหนก็อย่าเมาจนขาดสตินะไอ เดี๋ยวมีสามีขึ้นมาจะขำไม่ออก”
“โธ่แม่ครับ ได้ภรรยาก็ว่าไปนี่ได้สามีไม่มั้งครับ”
“สาบานว่าที่พูดนี่ส่องกระจกแล้วใช่มั้ยไอ” โหหห พ่ออ่ะ ทำไมพูดงี้เล่า ไปดีกว่าปล่อยสามีภรรยาเค้าหัวเราะกันสองคน
เทมส์ >
“แด๊ด มัม สวัสดีครับ” ผมกับทรอสทักทายสองคนที่เพิ่งลงจากลีมูซีนคันหรูที่ทรอสส่งไปรอรับที่สนามบิน
“เทมส์ ทรอส สบายดีกันมั้ยลูก” แม่เดินเข้ามากอดพวกผมสองคน
“สบายดีครับ แด๊ด มัม สบายดีนะครับ”
“สบายดีจ้ะ ลูกไม่ต้องห่วงพ่อกับแม่นะเดี๋ยวจะขึ้นหาเพื่อนแล้วก็จะไปเที่ยวกันเลย” มัมพูดแล้วก็เดินควงแขนสามีออกไปเลย ไอ้เราก็อุตส่าห์รีบมารอกลัวจะน้อยใจว่าไม่มารับ
“งั้นไปกินข้าวเช้ากันก่อนแล้วค่อยไปทำงานละกันมึง” ความคิดที่ดี ตื่นมารอแด๊ดกับมัมแต่เช้าแต่ดันหนีไปหาเพื่อนซะนี่
“ข้างสระว่ายน้ำนะ” ทรอสมันพยักหน้ารับรู้แล้วเดินไปสั่งงานนิดหน่อย
“วันนี้วิวดีนะมึง” ทรอสมันถือจานข้าวเดินมาแล้วนั่งลงตรงข้ามผม
เหี้ย ขาวสัส ผู้ชายจริงเหรอวะ เป็ร่างขาวบาง น่ากอดที่กำลังปลดชุดคลุมและกำลังวอร์มร่างกายก่อนลงสระน้ำ
“มึงสิบนาฬิกา” ผมละสายตาจากร่างขาวบางนั่นไม่ได้เลย ทำไมกันนะ
“อื้อฮือ เด็ดสัส” ทรอสก็คงคิดเหมือนกัน แน่ล่ะ ฝาแฝดกัน ชอบอะไรเหมือนๆ กันนี่นะ
“นายครับ มีประชุมด่วนตอนสิบเอ็ดโมงครับ” เป็โจนี่ที่เดินเข้ามาขัดและแจ้งนัดหมายด่วน ทำไมต้องเป็วันนี้ด้วยนะ
“นายครับ ส.ส.เขต มีเื่ด่วน้าคุยกับนายครับ” ไมค์เดินเข้ามาบอกทรอส ผมเห็นว่ามันเองก็ฮึดฮัดพอสมควรล่ะนะ
สระว่ายน้ำ
ไอ >
ชื่นใจจัง ได้มาว่ายน้ำตอนที่คนไม่เยอะเนี่ยดีสุดๆ ไปเลยแฮะ ว่าแต่ไอ้สายตาแทะโลมจากฝั่งห้องอาหารเมื่อกี้น่าขนลุกชะมัดเลย ดีนะแค่แป๊บเดียว ชุดว่ายน้ำผมเป็กางเกงตัวเดียวเหมือนคนอื่นแหละครับ ถึงผมจะไม่ได้มีกล้ามท้องแบบใครเค้า หุ่นก็น่าดูเหมือนกันนะครับ ตัวผมชอบว่ายน้ำครับ แต่เวลาปกติไม่ค่อยได้ว่ายเท่าไหร่ เพราะกลับจากทำงานก็เย็นแล้ว ่ที่คนเต็มสระ ว่ายไม่สนุก แถมสระที่คอนโดผมก็ปิดเร็วอีก เื่ที่จะมาว่ายหลังคนซานี่เลิกคิดไปได้เลย
ผมว่ายน้ำไปสองชั่วโมงครึ่งร่างกายก็โหยจนผมต้องเลิกแล้วขึ้นไปอาลน้ำแต่งตัวเพื่อหาอาหารกลางวันทานแล้วล่ะครับ
อ๊ะ ตึกตัก ตึกตัก นั่นใครน่ะ ทำไมกัน ทำไมเลิกมองเค้าไม่ได้ล่ะ ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง ผมก็ทรุดลงกับพื้นทันที ชายคนนั้นทั้งสูง หุ่นดี ความรู้สึกนี้มันคืออะไร ใจเต้นแรงจนเหมือนจะแตกแบบนี้ สายตาเมื่อกี้คืออะไรน่ะ รู้สึกเหมือนกำลังจะโดนล่าเลย
ทรอส >
ใครกัน ทำไมใจถึงเต้นแรงขนาดนี้ล่ะ ตากลมโต ปากเล็ก ๆ นั่นน่าจูบชะมัด เสียดายที่ผมเดินไปไม่ทันลิฟต์
ครืดดด ครืดดด
‘เมื่อกี้มึงเป็อะไรหรือเปล่า’ นี่แหละครับฝาแฝด ความรู้สึกบางอย่างน่ะส่งผ่านถึงกันได้
‘มึง กูเจอคนนั้นของกูแล้วว่ะ กูยังประหม่าไม่หายเลยมึง’
‘สวยมากแน่ ๆ เลยใช่มั้ย’
‘ไม่ว่ะแต่น่ารักมาก น่าจะคนเดียวกับเมื่อเช้าที่สระว่ายน้ำ’ ต้องใช่แน่ ๆ ใส่ชุดคลุมว่ายน้ำ อีกอย่างผิวขาวที่โผล่พ้นแขนเสื้อออกมาคือข้อยืนยันว่าร่างบางขาว เนียน จริง ๆ
‘เหี้ย มึงจะทำให้กูเสียงาน ด้วยการซิ่งไปหามึงที่โรงแรมเดี๋ยวนี้’
‘ไม่ทันแล้วมึง เค้าขึ้นลิฟต์ไปแล้ว แต่กุเชื่อว่าเราจะต้องได้พบกันอีก’ ครับ ลางสังหรณ์ผมกับเทมส์น่ะแม่นมาก ถึงขั้นที่เวลาที่พวกผมฝันร้ายจะต้องรีบบอกแด๊ดกับมัมเพราะตอนเด็ก ๆ พวกผมชอบฝันเื่อุบัติเหตุ ไม่ว่าจะรถชน แผ่นดินไหว รถไฟตกราง โชคดีที่เมื่อพวกรู้สึกถึงลางจะค่อนข้างระวังตัวทำให้ไม่ได้เป็อะไรมาก
‘สงสัยแด๊ดกับมัมจะได้ลูกสะใภ้สมใจแล้วมั้ง’ เทมส์พูดขึ้นเพราะมัมน่ะเร่งรัดเื่สะใภ้กับผมมาหลายปีแล้ว แต่แหมทำแต่งานนี่ครับจะเอาเวลาไหนไปหาสะใภ้ดี ๆ ให้เค้ากันล่ะ ที่เจออยู่ทุกวันนี้มีแต่จ้องจะเอาสมบัติ
‘เจอกันตอนเย็นมึง’
“ไมค์ ตามสืบมาว่าคนเมื่อกี้นี้ใคร พักอยู่ห้องไหน”
“ครับนาย” ผมเชื่อลางสังหรณ์ แต่ในเมื่อมีอำนาจในมือก็ต้องใช้เพื่อทำให้โชคชะตามันหมุนเร็วขึ้น จริงมั้ยครับ
ครืดดดด ครืดดดด
‘อันดาพูดสายครับ’
‘อันดา! พี่ภพเอง คือพี่รู้ว่าตอนนี้เราลาพักร้อน แต่ตอนนี้ระบบบริษัทมีปัญหา ไม่มีใครแก้ได้เลย อันดาช่วยกลับมาดูให้พี่ได้มั้ย’ ใช่ไอเป็คนดูแลระบบฐานข้อมูลของบริษัท และแน่นอนว่าคนที่ไม่ได้คลุกคลีกับมันอย่างคนในแผนกไม่สามารถเข้าใจระบบที่เค้าวางไว้ แล้วนี่ก็กะมาพักผ่อนไงเลยหยิบแค่แมคบุ๊คมาเพื่อตอบอีเมล
เพิ่งมาได้สองวันเอง หวังว่าครั้งนี้คงเป็งานสำคัญจริง ๆ นะ
‘เร่งด่วนมากใช่มั้ยครับพี่ภพ ถ้ายังไงเดี๋ยวผมรีบกลับ แต่คิดว่าน่าจะถึงบ่ายๆ ไม่ก็เย็นเลยครับ ถ้ายังโชคดีมีที่เหลือ’
‘ขอบคุณมากนะอันดา พี่ไม่อยากรบกวนเราเลย แต่ประธานบริษัทเค้าอยากดูระบบฐานข้อมูลเพื่อประกอบการตัดสินใจเื่การลงทุนด่วนน่ะสิ’
‘ไม่เป็ไรครับพี่ภพ เจอกันที่กรุงเทพครับ’ ผมต้องเมสเสจบอกพ่อกับแม่ก่อน จองตั๋วเครื่องบินกลับกรุงเทพพรุ่งนี้ อืออ บิงโก โชคดีนะยังพอมีที่เหลือ เก็บของๆ
ครืดดดด ครืดดด
‘อันดาพูดสายครับ’
‘ทำไมอยู่ ๆ ก็รีบกลับล่ะลูก มีอะไรหรือเปล่า’
‘ที่บริษัทมีปัญหานิดหน่อยครับแม่ ผมเป็คนดูแลส่วนนั้นพอดีเลยต้องรีบกลับ พรุ่งนี้ผมได้ไฟลท์เช้าเลยครับแม่ คงไม่ได้ขึ้นไปทานข้าวก่อนกลับ ยังไงไว้โอกาสหน้าผมจะหาเวลานะครับ’
‘เย็นนี้พ่อกับแม่มาค้างที่เกาะด้วยสิ อยากเจอลูกก่อนกลับ’
‘ไม่เป็ไรครับแม่ เที่ยวกับเพื่อนเถอะครับ ไว้ครั้งหน้าผมจะเที่ยวกับแม่ทั้งวันเลยนะครับ’
‘ก็ได้ครับ ดูแลตัวเองนะไปพ่อกับแม่รักลูกนะ’
‘ไอก็รักพ่อกับแม่ครับ’
ใช่ ต้องบอกโรงแรมเื่เช็คเอ้าท์
‘สวัสดีครับ ผมอันดาห้อง 1516นะครับ’
‘สวัสดีค่ะคุณอันดา ออลโฮปยินดีรับใช้ค่ะ’
‘พอดีผมมีงานด่วนต้องกลับกรุงเทพพรุ่งนี้เช้าครับ ผมอยากทราบว่าถ้าเช็คเอ้าท์ก่อนกำหนดจะมีค่าใช้จ่ายยังไงบ้างครับ’
‘ทางโรงแรมไม่มีการคิดค่าใช้จ่ายในส่วนนี้ค่ะคุณอันดา ไม่ทราบว่าพรุ่งนี้คุณอันดาจะเช็คเอ้าท์ประมาณกี่โมงคะ’
‘ประมาณเจ็ดโมงเช้าครับ’
‘คุณอันดา้าให้รถของทางโรงแรมไปส่งที่สนามบินมั้ยคะ’
‘รบกวนด้วยครับ’
‘ยินดีค่ะคุณอันดา พรุ่งนี้เช้าสามารถเช็คเอ้าท์ออกได้เลยนะคะ’
‘ขอบคุณมาก ๆ ครับ’ บริการมากเลย สงสัยต้องหาเวลามาอีกรอบแล้วแฮะ
“นายครับ ชื่ออันดา วรชา พักอยู่ที่ห้องสวีท 1516 ชั้น 15 ครับ ทำการจองห้องไว้หนึ่งสัปดาห์ครับ” อืม ชื่อเพราะจังเลย อันดา
“ปกติอันดาลงมาทานอาหารเช้ามั้ย”
“สองวันที่คุณอันดาเข้าพักยังไม่เห็นลงมาครับนาย”
“อือ แค่นี้แหละไปทำงานต่อได้” ผมเห็นนะว่าไมค์มันยิ้มล้อผมเื่อันดาน่ะ ล้อได้ล้อไป ทีผมเมื่อไหร่ผมจะแซวให้เสียหลักเลย
เช้าวันถัดมา
“หมายความว่าไง ที่บอกว่าไม่อยู่แล้ว” ผมหันไปมองทรอสที่กำลังถามไมค์
“คุณอันดาเช็คเอ้าท์ออกไปเมื่อเช้าตอนเจ็ดโมงเช้าครับ” ไมค์ตอบ
“ก็ไหนนายบอกว่าเค้าจองไว้สัปดาห์นึงไง”
“ทางเซอร์วิสชั้น 15 บอกว่าคุณอันดามีงานด่วนครับ”
“เอาน่า เดี๋ยวคงได้เจอกันอีกแหละ มึงรู้สึกแบบนั้นนี่” ไม่ใช่แค่ทรอสที่เซ็งหรอกครับ ตัวผมเองก็ด้วยแต่ทำยังไงได้ล่ะ ก็ในเมื่อเค้ากลับไปแล้วนี่นา
“โจนี่ ตามสืบประวัติอันดา วรชามา ขอละเอียดที่สุด” ผมหันไปสั่งโจนี่ก่อนที่จะหันกลับมาจิบกาแฟต่อ
“มะรืนกูจะกลับไปประจำที่กรุงเทพแล้วนะ” ทรอสหันมาบอก
“อือ เหมือนกัน ที่นี่ไม่ค่อยมีปัญหาอะไร มึงจองไฟลท์เครื่องบินรึยัง จะฝากจองด้วย”
“เออ เดี๋ยวให้ไมค์จัดการให้”
3K
