ตอนที่ 5 หงอกันจริงนะ! (2)
“นี่มันเื่อะไรกันอีก เรารีบกลับกันก่อนเถอะ” หลิ่วซื่อกำลังจะเดินกลับไปช่วยอันเสี่ยวหลี แต่ก็ยังไม่วางใจ หันกลับมาพูดกับอันเสี่ยวเย่ว์ว่า “เสี่ยวเย่ว์ แม่ไปช่วยพี่เ้าก่อน เ้าดูแลตัวเองให้ดี!”
อันเสี่ยวเย่ว์มองตามเงาหลังของหลิ่วซื่อกับอันหยวนเซิง ช่างเป็คู่กระต่ายแม่ลูกโดยแท้ นางไม่เห็นว่าคนคู่นี้จะช่วยอันเสี่ยวหลีได้ แม้ว่าอันเสี่ยวเย่ว์เพิ่งจะข้ามมิติมาที่นี่ได้ไม่นาน ไม่คุ้นเคยกับคนพวกนี้มากนัก แต่นางรู้สึกได้ว่าบ้านตระกูลอันนอกจากพ่อแม่กระต่ายที่ดีต่อนางแล้ว ก็มีแค่พี่สาวน้องชายกระต่ายที่หวังดีต่อนางอย่างจริงใจ นางยังต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไป ต้องปกป้องคนที่ดีต่อตนเองไว้ ไม่เช่นนั้นต่อไปหากพบเจอเื่อะไร แม้แต่คนที่คอยช่วยเหลือกันคงจะไม่มีอีกแล้ว
อันเสี่ยวเย่ว์หันกลับมาพูดกับเ้าของที่ดินเกาว่า “ท่านลุงเกา อาการของหม่านไฉดีขึ้นแล้ว ข้าจะคอยกลับมาตรวจรักษาเขาเป็ระยะ และคอยเปลี่ยนเทียบยาให้ ท่านไม่ต้องเป็ห่วง ตอนนี้พี่สาวข้ามีเื่ลำบาก เมื่อครู่ท่านก็ได้ยินที่น้องชายข้ามาบอกแล้ว ข้าต้องกลับบ้านไปช่วยพวกเขา”
“หม่านไฉไม่เป็ไรแล้วจริงหรือ” เ้าของที่ดินเกายังไม่ค่อยวางใจนัก ถึงอย่างไรเกาหม่านไฉก็เป็ลูกชายเพียงคนเดียวของเขา เพิ่งรอดตายจากประตูนรกมาได้
“ท่านดูเขาสิ มีเรี่ยวแรงขนาดนี้ ทั้งยังวิ่งเร็วกว่าข้าอีก! ดูแลร่างกายให้ดี กินยาตามที่ข้าบอก ห้ามหยุด ทุกครั้งที่ซื้อยากลับมาต้องให้ข้าตรวจดูก่อนว่าไม่มีปัญหาถึงจะต้มยาได้ อีกครึ่งเดือนก็จะกลับมาแข็งแรงยิ่งกว่าก่อนล้มป่วยเสียอีก!” อันเสี่ยวเย่ว์กล่าวอีกว่า “ข้าจะกลับบ้านก่อน แต่ท่านอย่าลืมค่ารักษาของข้านะ ข้าจะมากินข้าวด้วยเมื่อไรก็ได้ และยังพาพี่สาวกับน้องชายข้ามาด้วย”
อันเสี่ยวเย่ว์พูดจบก็ตั้งท่าจะกลับบ้าน แต่พอเดินได้สองก้าวก็ถอยกลับมาอีก “ขอโทษด้วย ท่านลุงเกา อาการสติไม่ดีของข้าเพิ่งหาย จำทางกลับบ้านไม่ค่อยได้แล้ว”
อันเสี่ยวเย่ว์แม้จะเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ ทั้งยังมีวิชาการป้องกันตัวอยู่บ้าง แต่กลับเป็คนไม่จำทางและมักหลงทางประจำ เมื่อชาติก่อนเดินซื้อของอยู่ยังหาช่องจ่ายเงินไม่เจอเลย เส้นทางหมู่บ้านลดเลี้ยวไปมาเช่นนี้ นางยิ่งหาทางไปไม่ถูก
เ้าที่ดินเกาหัวเราะ แล้วรีบให้บ่าวรับใช้ในบ้านพาอันเสี่ยวเย่ว์กลับบ้าน
เดิมทีอันเสี่ยวเย่ว์เข้าใจว่าหลิ่วซื่อกลับไปแล้ว แม้ยังไม่สามารถจบเื่นี้ได้ แต่ก็น่าจะห้ามไม่ให้เสี่ยวหลีต้องเจ็บตัวได้ชั่วคราว นึกไม่ถึงว่าพอนางก้าวเข้าลานบ้านมา ก็เห็นอันเสี่ยวหลีถูกมัดอยู่กับต้นไหฺว[1]แก่ในลานบ้าน เสิ่นซื่ออาสะใภ้สามถือไม้นวดแป้งฟาดไม่ยั้ง ส่วนแม่ของนางหลิ่วซื่อกลับคุกเข่าอ้อนวอน อันหยวนเซิงน้องชายวัยห้าขวบก็คุกเข่าอยู่ข้างกายหลิ่วซื่อ ร้องไห้จนหน้าเปรอะเปื้อนไปหมด คนทั้งบ้านที่นางรู้จักและไม่รู้จักก็พากันมุงดูราวกับกำลังชมความสนุกสนานอย่างนั้นอย่างนั้น
“กลัวกันมากเลยสินะ!” อันเสี่ยวเย่ว์เดือดปุด ทำไมถึงมีคนอ่อนแอได้ขนาดนี้นะ
อันเสี่ยวเย่ว์ขยี้เท้า พุ่งพรวดเข้าไปทันที เื่ของอันเสี่ยวหลีต้องให้นางจัดการ ในเมื่อนางยึดครองร่างของนางหนูทึ่มนี่แล้ว ก็มีหน้าที่คุ้มครองครอบครัวของนาง ‘แม่เสือ’ อย่างนางข้ามมิติมา ได้เวลากางเล็บให้เห็นกันหน่อยแล้ว
เชิงอรรถ
^ ต้นเจดีย์ญี่ปุ่น ไม้ประดับ
4K
![เจ้าสำราญจอมป่วน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702206190_34690114.webp)
