ดวงจันทร์ยังสุกสกาว ดวงดาวพร่างพราวดุจเดิม ส่องแสงเย็นเยียบภายใต้บรรยากาศราบเรียบเช่นเดิม
ทว่าหยางเจี้ยนกลับร้อนรุ่มอย่างมาก รู้สึกคล้ายตื่นเต้นอย่างประหลาด มิคาดว่าแค่ถูกภรรยาที่มองมุมไหนก็ไม่น่าพิศมัยออกมาตาม ตัวเขากลับใจเต้นแรงเกินควบคุม
ชายหนุ่มเดินอาดๆ ก้าวขายาวราวกำลังเกรี้ยวกราด
น้ำแกงถ้วยนั้นไยฤทธิ์เดชฉกาจล้ำ
“ในเมื่อเ้าขอโทษ ข้าจะให้โอกาสเ้าได้ไถ่โทษ”
กล่าวพลางก้าวเท้าหนักแน่นแต่ว่องไวปราดเปรียวไปทางเรือนหลัก ไม่คิดวกกลับเรือนหนังสือที่เคยพำนัก
ิเยว่เดินตามแทบไม่ทัน มองตามแผ่นหลังกว้างอย่างโง่งมเต็มขั้น
“แม้ข้าจะมีนิสัยไม่ดีกิริยาย่ำแย่ แต่ความรับผิดชอบไม่น้อยแน่ บอกมาเถอะอยากให้ไถ่โทษอะไร”
คำพูดคำจาห้าวหาญเยี่ยงบุรุษเช่นนั้น หยางเจี้ยนให้รู้สึกสะดุดหูยิ่งนัก ทว่าอาการขมวดเกร็งของร่างกายคล้ายกับเกิดคลื่นโหมระลอกใหญ่ทำให้เขามิได้เก็บมาใส่ใจอันใด
ชายหนุ่มก้าวเท้าไม่กี่ครั้งก็เข้าด้านในเรือนหลัก โดยมีหญิงสาวผู้เป็ภรรยาเดินตามเข้ามาด้วยกัน
เขาหันหน้ามา กล่าวเสียงขรึม “มีลูกให้ข้า”
“หา!?”
ประตูถูกปิดลง มีคนเฝ้าเอาไว้อย่างแข็งขัน คนผู้นั้นคือจิ่นซิน สาวใช้แน่งน้อยพร้อมกางปีกปกป้องห้องนอนของเ้านายเต็มที่ ใครก็ไม่มีสิทธิ์มาราวีเหมือนที่นางพาอีกฝ่ายไปทำเมื่อครู่
ข้าทำเื่เลวร้ายได้แต่เ้าห้ามมาเอาคืนนะ!
จิ้นเหอที่เป็คนสนิทของหยางเจี้ยนจำต้องยืนยามหน้าห้องเช่นกันกำลังลอบมองจิ่นซินอยู่ก็นึกขัน
“เ้าเป็สาวใช้ที่บังอาจยิ่งนัก ถึงขั้นยุยงฮูหยินน้อยให้ไปพังเรือนหอของอนุซู่”
จิ่นซินเหลือกตาคราหนึ่ง ก่อนกลั้นใจสะบัดหน้าหันไปมองด้วยแววตาน่าสงสาร น้ำใสปริ่มๆ ตรงขอบตา
“ข้าผิดไปแล้ว พี่ชาย...”
ชายหนุ่มหรี่ตา นึกชอบมารยานาง “ชั่วยามก่อน ข้ายังเห็นเ้าวิ่งเข้าไปฟ้องอย่างองอาจ แล้ววิ่งออกมาระรานอย่างหาญกล้าอยู่เลย เหตุใดยามนี้จะร้องไห้เสียแล้ว”
จิ้นเหอบังเอิญเห็นจิ่นซินขณะเดินตามแผ่งหลังของหยางเจี้ยน ยามที่อีกฝ่ายเดินผิดทางไปที่เรือนฮูหยิน ยามนั้นเขาสังเกตเห็นร่างอวบๆ สัดส่วนกลมๆ ของสาวใช้จิ่นซินวิ่งไปวิ่งมาแบบนั้นจริงๆ
เขายังนึกอยากตบรางวัลให้นางด้วยซ้ำที่ทำอย่างนั้น เพราะเขาเองก็ััได้เช่นกันว่าคนหยิ่งทะนงคงตัวในกรอบกฎระเบียบมากด้วยคุณธรรมจรรยาอย่างท่านแม่ทัพ ปรารถนาร่วมหอกับฮูหยินเอกมากกว่าใคร มิใช่อยากไปเรือนอนุซู่เสียหน่อย
จิ่นซินย่อมไม่รู้ความคิดของจิ้นเหอ ทว่าย่อมรู้ความผิดของตน
นางกำลังร้อนใจจึงลนลานไม่ยั้งคิดเกินไปจริงๆ
อีกอย่างการที่คุณหนูบุกเข้าไปทำลายห้องหอนั้น หากถึงหูของเหล่าผู้าุโในจวน ย่อมเป็เื่ใหญ่แน่นอน นางต้องหาพวกพ้องเอาไว้สักหน่อย
คิดได้แล้วจึงก้มหน้าก้มตาร่ำไห้อย่างเสแสร้งต่อไป ยังไม่ลืมออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวานด้วยมารยาเล็กน้อย
“พี่ชาย ท่านช่วยพูดกับท่านแม่ทัพด้วยเถิดเ้าค่ะ ได้โปรดเห็นใจฮูหยินน้อยของข้าด้วย นางอ่อนแอไร้ที่พึ่ง อยู่คนเดียวไม่มีใครใส่ใจ แต่งเข้ามาในฐานะภรรยาเอกแท้ๆ แต่ถูกกระทำเช่นนี้ ช่างไม่ยุติธรรมเสียเลย ท่านคิดดูนะ หากนางเป็มารดาหรือญาติผู้ใหญ่ของท่าน ...ท่านยังจะยอมได้หรือไม่ สตรีผู้หนึ่งต้องอดทนกับเื่เลวร้ายขนาดนี้ไปถึงไหน จะมีชีวิตต่อไปได้อย่างไร หากเป็ลูกเป็หลาน ท่านทนเห็นได้หรือไร?”
และอีกหลายวาจายาวเหยียดที่จิ้นเหอต้องรับฟังด้วยสีหน้าโง่งม ทั้งประโยคตัดพ้อและน้ำตาที่เอ่อคลอ ชายหนุ่มยอมรับว่าเขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
เขากำลังแพ้น้ำตาของสาวใช้นางนี้กระนั้นหรือ?
958
