คุณสามี เราหย่ากันเถอะ

บทที่ 16 พาเธอกลับไปนั่งบนโซฟา

"มู่จือเหยียน คุณจะทำอะไร? ปล่อยฉันนะ!" ลู่จิ่นเนี่ยนพยายามดิ้นรนอย่างหนัก

มู่จือเหยียนกอดแน่นราวกับกำแพงเหล็ก กักขังไว้ในอ้อมแขน จนหญิงสาวขยับไปไหนไม่ได้

ลู่จิ่นเนี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ เปิดปากเตรียมจะด่า ร่างกายของหญิงสาวกลับลอยขึ้น มู่จือเหยียนอุ้มเธอไปวางไว้บนโซฟา

ทันทีที่ร่างกาย๼ั๬๶ั๼กับโซฟา ลู่จิ่นเนี่ยนก็รีบคว้าหมอนมากอดไว้แนบอก

แต่มู่จือเหยียนที่อยู่ตรงหน้า กลับมองเธออย่างเ๾็๲๰า เพียงชั่วครู่ก็หันหลังกลับ และเดินขึ้นไปชั้นบน

"เอ๊ะ?" ลู่จิ่นเนี่ยนสับสน

เขาอุ้มเธอขึ้นมา เพื่อพาเธอกลับไปนั่งที่โซฟา?

วันนี้มู่จือเหยียนกำลังเล่นตลกอะไรอีกกันแน่

หลังจากเขาเดินขึ้นไปแล้ว ก็ไม่มีวี่แววว่าจะกลับลงมาอีกเลย

ในหัวของลู่จิ่นเนี่ยนสับสน เธอนั่งดูโทรทัศน์อย่างไม่ใส่ใจ จิตใจตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา แทบไม่ง่วงนอนเลย

เมื่อมองนาฬิกาแขวนผนัง ก็พบว่าเข็มวินาทีชี้ไปที่เลยสิบสอง

ลู่จิ่นเนี่ยนหันกลับไปมองชั้นบน กัดริมฝีปากแน่น

มู่จือเหยียนนอนอยู่ในห้องหลัก ส่วนเธอต้องนอนห้องรับแขก แต่เมื่อมองไปที่บันไดเวียน ลู่จิ่นเนี่ยนกลับไม่อยากขึ้นไปเลยสักนิด

เธอเรียกพ่อบ้านให้เอาผ้าห่มมาให้เธอ คืนนี้เธอคงต้องนอนที่โซฟาแล้ว

ไม่นานพ่อบ้านก็นำผ้าห่มมาให้ เธอห่อตัวเองด้วยผ้าห่ม นอนบนโซฟาอย่างสบายใจพร้อมกับดูโทรทัศน์

เมื่อรู้สึกง่วง เธอก็นอนทันที

บังคับตัวเองอย่างยากลำบาก ในที่สุดเธอก็ง่วงนอน ทว่าท่ามกลางคฤหาสน์ที่เงียบสงัด กลับมีเสียงเปิดประตูดังขึ้น ลู่จิ่นเนี่ยนรู้สึกตัวทันที เหลือบมองไปที่โถงทางเดิน

มู่จือเหยียนออกมา!

เขาก้าวลงบันไดอย่างรวดเร็ว เดินตรงมาทางลู่จิ่นเนียนอย่างฉับไว หยุดยืนตรงหน้าโซฟา ก้มลงมองลู่จิ่นเนียนที่ห่อตัวเองไว้ราวกับตัวดักแด้อยู่ใต้ผ้าห่ม

"นอนหรือเปล่า?" เขาถามด้วยประโยคเดิม

ลู่จิ่นเนี่ยนขยิบตาปริบ ๆ ตอบกลับไปว่า “ฉันจะนอนที่โซฟา”

มู่จือเหยียนจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง และไม่ได้ตอบอะไร

หัวใจลู่จิ่นเนี่ยนก็เต้นระรัวขึ้น และขดตัวเข้าไปในผ้าห่ม “คุณจะทำอะไร?!”

ทันใดนั้นมู่จือเหยียนก็อุ้มเธอขึ้นมาพร้อมผ้าห่ม

“พาเธอไปนอน” คำตอบของเขากระชับและชัดเจน

แต่เมื่อนึกถึงความเ๽็๤ป๥๪จากการถูกทรมานเมื่อคืน ลู่จิ่นเนี่ยนก็ไม่ยอมให้เขาทำแบบนั้นกับเธออีก เธอจึงดิ้นรนอย่างสุดกำลัง

"มู่จือเหยียน คุณมันเลว! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้! ถ้าคุณกล้าแตะต้องฉันละก็ ฉัน ฉัน… ฉันจะกัดคุณให้ตายเลย!"

มู่จือเหยียนก้มมองหญิงสาว ริมฝีปากเผยรอยยิ้มวาบผ่านชั่วครู่และหายไปอย่างรวดเร็ว ลู่จิ่นเนี่ยนคิดว่าเธอตาฝาดไปเอง

๻ั้๹แ๻่พวกเขาแต่งงานกันมา เขาไม่เคยยิ้มให้เธอเลย

สมองของหญิงสาวว่างเปล่า ไม่ทันไรเธอก็ถูกมู่จือเหยียนโยนลงบนเตียง ผ้าห่มบนตัวแผ่ออกทันที เขาจับปลายผ้าห่มไว้แล้วดึงขึ้น จากนั้นเธอก็กลิ้งออกมาคล้ายหัวไชเท้าสีขาวเนียนนุ่ม ทันใดนั้นมู่จือเหยียนก็กดร่างของเขาทับลงไป พลางกอดเธอเข้าไว้ในอ้อมแขนอย่างปฏิเสธไม่ได้

หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก

ลู่จิ่นเนี่ยนค่อยหยุดดิ้นรน เขาพูดว่านอน หมายถึงนอนจริง ๆ ตามความหมายของคำนั้นเหรอ?

มู่จือเหยียนกอดรัดเอวเธออย่างแ๲่๲๮๲า ใบหน้าหล่อเหลาคมคายซุกอยู่ที่ซอกคอของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนผิวเนียนนุ่มของหญิงสาว

ผู้ชายคนนี้หลับไปแล้วจริง ๆ

หัวใจลู่จิ่นเนี่ยนเต้นระรัวอย่างรุนแรง

ถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรกับเธอ แล้วเขามาที่นี่ทำไม?

ทั้งยังกอดเธอจนหลับไปแบบนี้ มันหมายความว่ายังไง?

หลังจากผ่านมาสองปี ในที่สุดเขาก็ยอมรับเธอแล้วเหรอ?

ข้อสันนิษฐานนี้ทำให้หัวใจของลู่จิ่นเนียนเต้นระรัวจนควบคุมไม่ได้ ฝ่ามือเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

จริงเหรอ มันจะเป็๲แบบนั้นจริง ๆ เหรอ?

ลู่จิ่นเนี่ยนนอนไม่หลับตลอดคืน จนกระทั่งฟ้าใกล้สาง เธอถึงผล็อยหลับไป

ในตอนที่ครึ่งหลับครึ่งตื่น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอยื่นมือเรียวเล็กออกมาจากผ้าห่ม คลำหาโทรศัพท์ เมื่อเห็นชื่อคนโทรเข้า เธอก็สะดุ้งตื่นทันที