ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        หวังเยวี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเบาราวกระซิบ“ไม่มี”

        ฟังจบ หลี่ชิงชิงก็ยืนยันความเป็นไปได้ที่สองนั่นก็คือร่างกายของโจวทงมีปัญหา

        เมื่อนึกถึงคำพูดของหลิวซื่อที่บอกว่า หวังเยวี่ยถูกครอบครัวสกุลโจวกลั่นแกล้งเพียงเพราะนางมิอาจตั้งครรภ์ทว่าสาเหตุกลับมิได้อยู่ที่ตัวหวังเยวี่ยแต่เป็นเพราะตัวโจวทงเองวินาทีนั้นในใจของหลี่ชิงชิงก็ร้อนลวกไปด้วยโทสะ ทว่าอย่างไรก็ตามเรื่องนี้ใหญ่เกินไป อีกทั้งยังยากเกินจะคาดถึง และเพื่อยืนยันการวินิจฉัยนางจึงจำเป็นต้องตรวจสอบร่างกายอย่างละเอียดต่อไป

        หวังเยวี่ยรู้สึกเจ็บปวดบริเวณด้านล่างแต่ก่อนยามที่นางร่วมรักกับโจวทง บางครั้งโจวทงก็ใช้นิ้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังเคยใช้ตะเกียบแหย่ไปยังบริเวณนั้นเพียงแต่เมื่อใดก็ตามที่หวังเยวี่ยเริ่มกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดนางก็จะเริ่มปฏิเสธทันที และโจวทงก็ทำได้เพียงหยุดทุกการกระทำทั้งหมดเอาไว้

        หลี่ชิงชิงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “รู้สึกเจ็บแล้วใช่หรือไม่?”

        “ใช่” หวังเยวี่ยรู้สึกกระดากอายเกินกว่าจะบอกหลี่ชิงชิงว่า โจวทงเคยใช้นิ้วและตะเกียบแหย่ไปยังบริเวณนั้นของนาง

        หลี่ชิงชิงกดเสียงต่ำถามต่อ “ทุกคราวพวกท่านใช้เวลาร่วมรักกันนานหรือไม่?”

        หวังเยวี่ยยากจะเอ่ยปากตอบ หลังจากผ่านไปชั่วครู่ นางก็เอ่ยเสียงเบา“เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่ทราบเช่นกัน”

        หลี่ชิงชิงพยายามกดเพลิงโทสะที่อยู่ในใจลงไป “สั้นยิ่ง!”

        ตอนนี้เองหวังเยวี่ยถึงได้ถามกลับด้วยความประหลาดใจ“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

        “เช่นนั้นก็แสดงว่าถูกต้อง ใช่หรือไม่?”

        “ใช่ โจวทงบอกว่าบุรุษอื่นก็เป็นเช่นนี้เหมือนกันเขาบอกว่าตัวเขาเองนับว่านานกว่าคนอื่นด้วยซ้ำ” ต่อให้ตีหวังเยวี่ยจนตายนางก็ไม่กล้าเอ่ยถามว่าแล้วหวังเฮ่าใช้เวลานานหรือไม่

        หลี่ชิงชิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง “พี่สาวท่านยังจำคืนเข้าหอวันแรกได้หรือไม่ ยามนั้นท่านมีเลือดออกหรือไม่?”

        “เลือดออก เลือดอันใดออก?”

        “ก่อนที่ท่านจะออกเรือน ท่านแม่มิได้บอกท่านเลยหรือนี่มันเรื่องพื้นฐานที่สุดเลยนะเจ้าคะ” ในใจของหลี่ชิงชิงถอนหายใจยาวนิสัยของหลิวซื่อเปิดเผยตรงไปตรงมาถึงขนาดนั้นทว่ากลับไม่สอนเรื่องความรู้พื้นฐานทางด้านสรีระให้หวังเยวี่ย นี่แสดงให้เห็นว่าคนในแคว้นต้าถังนั้นยังโลกทัศน์คับแคบหากเอ่ยให้ไม่น่าฟังก็คือโง่เง่า!

        โชคดีที่คนที่หวังเยวี่ยพบคือนางมิเช่นนั้นนางก็คงจะถูกโจวทงปิดหูปิดตาให้อยู่ในกะลาไปตลอดชีวิต!

        ชั่วขณะนั้นเองนางก็ให้ความรู้ทางด้านสรีรวิทยาขั้นพื้นฐานแก่หวังเยวี่ย

        หวังเยวี่ยตกตะลึง หลังจากผ่านไปเนิ่นนานนางก็หวนนึกย้อนอย่างละเอียด วันนั้นนางไม่ได้ดื่มสุรา หาได้นอนหลับสนิทไม่โจวทงทรมานนางอยู่นาน ร่างกายของนางอึดอัดไม่สบายเป็นอย่างยิ่งทว่านางไม่มีเลือดออก

        “ข้าไม่มีเลือดออก”

        หลี่ชิงชิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ยิ่งคิดถึงโจวทงที่หน้าด้านไร้ยางอายอย่างถึงที่สุดแล้วนางก็ยิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธหนัก“หากข้าเอ่ยว่าสามีสารเลวสมควรตายของท่านนั้นไร้สมรรถภาพทางเพศเขามิอาจทำให้สตรีคนใดตั้งครรภ์ได้ หลายปีที่ผ่านมาที่ท่านมิอาจตั้งครรภ์เดิมทีล้วนมิใช่ความผิดของท่าน แต่เป็นความรับผิดชอบทั้งหมดของเขาท่านจะเชื่อข้าหรือไม่?”

        หวังเยวี่ยอุทานด้วยความตกใจ “ว่าอย่างไรนะ?”

        หลี่ชิงชิงเอ่ยวาจาที่หากมิทำให้คนตื่นตกใจแม้นตายนางก็ไม่คิดหยุดพัก “ข้าจะบอกให้ท่านฟังอีกครั้งตั้งแต่ที่ท่านออกเรือนมานานหลายปีจนถึงตอนนี้ ท่านยังเป็นสตรีที่ยังบริสุทธิ์อยู่เยื่อพรหมจรรย์ของท่านยังอยู่ ท่านยังเป็นสาวแรกรุ่นที่ยังไม่ผ่านมือชายใดท่านเชื่อข้าหรือไม่เจ้าคะ?”

        หวังเยวี่ยตกใจเกินกว่าจะหาสิ่งใดมาเปรียบชั่วขณะนั้นสติของนางหลุดลอย แม้แต่ถ้อยคำผรุสวาทหลังจากนั้นที่หลี่ชิงชิงมีต่อโจวทงก็ไม่เข้าหูนางด้วยซ้ำ

        หลี่ชิงชิงเอ่ยด้วยความโกรธ “พี่สาวไม่ว่าอย่างไรโจวทงจะต้องรู้ทุกอย่างแน่ ทว่าเขากลับจงใจโกหกท่านท่านมิอาจอยู่ร่วมกับคนสารเลวเช่นนี้ต่อไปได้สักวันท่านจะต้องถูกโจวทงกับมารดาของเขาทรมานจนตายแน่!”

        เห็นได้ชัดว่าหวังเยวี่ยไร้การตอบสนอง ดวงตาของนางสับสนเอาแต่พึมพำว่า “ในเมื่อเขาไร้สมรรถภาพทางเพศ แล้วเหตุใดเขาถึงยังคิดจะรับอนุภรรยาอยู่อีกเล่า?”

        “อะไรนะ? โจวทงยังคิดจะรับอนุภรรยาอีกหรือ?เขาที่เป็นเพียงช่างไม้คนหนึ่ง ยังคิดจะรับอนุภรรยา?” หลี่ชิงชิงโมโหจนอยากจะทุบกำแพง ยิ่งเห็นหวังเยวี่ยมิได้ร่ำไห้มิได้โกรธเกลียดในใจนางก็ยิ่งร้อนรน นางเอ่ยว่า “พี่สาว ท่านรีบไปบอกท่านแม่เร็วเข้าให้ท่านแม่คืนความยุติธรรมให้ท่าน!”

        หวังเยวี่ยเอ่ยอย่างกระวนกระวายใจทันที “มิได้อย่าบอกท่านแม่นะ อย่าให้ท่านแม่ต้องเสียใจเพราะเรื่องข้า”

        หลี่ชิงชิงเลิกเรียวคิ้วก่อนเอ่ยว่า“ข้าคิดว่าท่านเป็นคนฉลาดมาตลอด แต่ที่แท้ท่านก็โง่เง่าเช่นนี้เอง ท่านคิดว่าการที่โจวทงทำเรื่องแย่ๆต่อท่าน มารดาของโจวทงทำเรื่องเลวร้ายต่อท่าน ท่านแม่จะไม่รู้ไม่เห็นหรือท่านแม่เสียใจเพราะเรื่องของท่านมานานหลายปีแล้วเจ้าค่ะ

        โจวทงไร้สมรรถภาพทางเพศ ตัวเขาเองย่อมรู้ดีทว่าเขากลับโยนให้ท่านเป็นคนแบกรับชื่อเสียงฉาวโฉ่ที่มิอาจตั้งครรภ์ได้ไว้คนเดียวปล่อยให้มารดาของเขากลั่นแกล้งรังแกท่าน ท่านแม่ลำบากมามากเพียงใดกว่าจะเลี้ยงท่านจนเติบใหญ่ได้ขนาดนี้หรือท่านจะยืนยิ่งๆ ปล่อยให้พวกเขาสองแม่ลูกทรมานท่านจนตาย? หากท่านยังใช้ชีวิตอยู่กับโจวทงต่ออีกสักวันเช่นนั้นท่านแม่คงได้โกรธท่านจนกระอักเลือดตายแล้วจริงๆ!”

        หวังเยวี่ยได้สติตื่นจากความสับสนด้วยคำพูดเหล่านี้นางเอ่ยเสียงหลง “ข้าเลอะเลือนแล้ว เป็นข้าที่โง่เอง”

        หลี่ชิงชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงฟึดฟัด“คิดถึงวันคืนยามที่ท่านอาศัยอยู่ในบ้านท่านแม่ และคิดถึงวันเวลาที่ท่านใช้ยามอยู่ในบ้านสกุลโจวแล้วตัดสินใจด้วยตัวเองเถิดเจ้าค่ะ”

        หวังเยวี่ยนึกย้อนไปยังวันคืนที่นางแต่งเข้าสกุลโจว ทุกรายละเอียดทุกเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ

        สกุลโจวใช้วิชาช่างไม้หาเลี้ยงชีพรายได้ย่อมดีกว่าการทำไร่ทำนาทว่าหลายปีที่ผ่านมากลับไม่เคยให้เงินนางเลยแม้แต่แดงเดียว

        ครอบครัวสกุลโจวมีที่นาดีสามหมู่ ที่นาเลวสองหมู่และพื้นที่ปลูกผักอีกหนึ่งหมู่ ทุกครั้งเมื่อถึงฤดูทำไร่ทำนา โจวทงจะออกเดินทางไกลโดยอ้างว่าจะไปทำเครื่องเรือนให้กับตระกูลคหบดีส่วนไห่ซื่อที่ปกติแม้แต่การกวาดพื้นยังไม่ทำ เสื้อผ้ายังไม่ซักยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการทำไร่ทำนาเลย

        ดังนั้นพื้นที่ไร่นาทั้งหมดของตระกูลโจวจึงมีเพียงหวังเยวี่ยคนเดียวที่ลงแรง

        นอกจากนี้งานบ้านทั้งหมดในตระกูลโจวก็ยังเป็นหวังเยวี่ยที่รับผิดชอบต่อให้วันนั้นนางจะเพิ่งเสร็จงานจากในไร่เหนื่อยสายตัวแทบขาดก็ยังต้องลุกมาหุงหาอาหารอยู่ดี

        มีครั้งหนึ่งที่นางมีระดูทว่านางก็ยังต้องลงนาเพื่อเก็บเกี่ยว ยามกลับมาถึงบ้านนางเหนื่อยมากจนแทบลืมตาไม่ขึ้นจึงได้แต่ดื่มน้ำแล้วเข้านอนไป ไห่ซื่อที่ออกจากบ้านไปคุยเล่นกับเหล่าชาวบ้านกลับมาพบว่าบนโต๊ะไม่มีข้าวก็ทิ้งตัวดิ้นบนพื้นหาว่านางเป็นแม่ไก่ไม่ออกไข่อีกทั้งยังอกตัญญู

        หลังจากที่โจวทงกลับมา ไห่ซื่อก็นำเรื่องทุกอย่างไปฟ้องโจวทงโจวทงจึงด่าหวังเยวี่ยไปอีกหนึ่งรอบ

        ลูกสะใภ้สกุลโจวบ้านอื่นที่อยู่ในหมูบ้านเฟิงก็ใช้ชีวิตอย่างลำบากเช่นกันทว่าสามีของพวกนางดีต่อนาง หลังจากทำงานได้เงินก็นำมาจับจ่ายให้ภรรยางานในไร่นาก็ทำด้วยกัน แล้วยังดีต่อครอบครัวบ้านเดิมของภรรยาด้วย

        หวังเยวี่ยถูกรังแกและได้รับความอยุติธรรมมากมายนับไม่ถ้วนในบ้านสกุลโจวเพียงแต่นางเป็นคนเลือกการแต่งงานครั้งนี้ด้วยตัวเอง ครานั้นที่หลิวซื่อห้ามปรามนางก็ไม่ฟัง นางจึงไม่มีหน้าจะกลับไปฟ้องบ้านเดิม

        นอกจากนี้หวังเยวี่ยยังมิอาจตั้งครรภ์ได้อีกคนในสกุลโจวล้วนเอ่ยว่าการที่โจวทงไม่หย่านางก็ถือว่าเห็นแก่นางมากแล้ว

        ความผิดที่ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ เหมือนกับภูเขาที่กดทับหวังเยวี่ยมานานหลายปีบังคับให้นางต้องอดทนกล้ำกลืนความยากลำบากที่ได้รับในบ้านตระกูลโจว

        หลี่ชิงชิงทอดสายตามองหวังเยวี่ยที่น้ำตาไหลอาบเต็มใบหน้าเป็นอีกครั้งที่ในใจของนางรู้สึกสงสารยิ่ง

        เดิมทีโลกนี้ก็หาได้ยุติธรรมกับสตรี

        หวังเยวี่ยวิ่งไล่ตามความรักผู้ใดจะคิดว่าโจวทงจะเป็นคนที่น่ารังเกียจและไร้ยางอายอย่างไร้ขอบเขตถึงเพียงนั้นเขาใช้ประโยชน์จากความรักที่หวังเยวี่ยมีให้ ผูกมัดให้หวังเยวี่ยแต่งงานกับเขาหลังจากนั้นก็ปล่อยให้หวังเยวี่ยแบกรับชื่อเสียงเลวทรามที่มิอาจมีบุตรได้ อีกทั้งยังใช้แรงงานหวังเยวี่ยราวกับวัวควายยามนี้ยังคิดจะรับอนุภรรยาอีก พวกเขาคิดจะเหยียบย่ำหวังเยวี่ยให้จมอยู่แทบเท้าโดยสมบูรณ์

        หลังจากที่หลี่ชิงชิงครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้จบนางก็คิดถึงวันคืนในอนาคตหลังจากที่หวังเฮ่ากลับมา หวังเยวี่ยต้องบอกเรื่องที่นางตรวจร่างกายให้หวังเยวี่ยจนพบว่าโจวทงไร้สมรรถภาพทางเพศให้หวังเฮ่าฟังแน่

        พึงรู้ไว้ว่าหวังเฮ่ากับนางยังมิเคยร่วมเตียงกันเลยและนี่คือแคว้นต้าถังในระบบสังคมศักดินา นางคือสตรีเพิ่งพ้นวัยปักปิ่นที่ยังไม่เคยผ่านมือชายใดทว่ากลับรู้เรื่องโรคตรงส่วนนั้นของบุรุษหวังเฮ่าจะคิดว่านางไม่รักนวลสงวนตัวหรือไม่?

        หลังจากคิดอีกหนึ่งตลบ นางทำเช่นนี้ก็เพื่อช่วยหวังเยวี่ย อีกประการต่อให้เป็นเพียงคนไข้ธรรมดานางก็ต้องบอกความจริง

        นางหาเงินเพื่อใช้จ่ายร่วมกับตระกูลหวังสร้างบ้านอิฐให้ตระกูลหวัง รักษาอาการเจ็บป่วยให้คนในตระกูลหวังหากหวังเฮ่าสงสัยนางและทำร้ายจิตใจนาง นางก็ไม่ขอใช้ชีวิตร่วมกับหวังเฮ่าเช่นกัน

        ในชีวิตก่อนนางเป็นทหาร แบ่งแยกบุญคุณความแค้นได้ชัดเจนยิ่ง

        หวังเฮ่าซึ่งกำลังคะนึงหาภรรยาอยู่ในค่ายทหาร ไม่รู้เลยว่าอารมณ์ของภรรยานั้นกำลังแปรเปลี่ยนราวพายุหมุน

        หวังเยวี่ยน้ำตาไหลอาบหน้า นางนั่งบนเตียง ร่ำไห้เสียงสะอื้น “หากข้าบอกความจริงกับท่านแม่ท่านแม่จะทำอย่างไร?”

        หลี่ชิงชิงถอนหายใจยาว “ท่านแม่อาบน้ำร้อนมาก่อนพวกเรามากนักท่านแม่จะต้องคิดหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับพี่แน่นอนเจ้าค่ะ”

        “ตกลง ข้าจะไปหาท่านแม่” หวังเยวี่ยเอ่ยในใจท่านแม่ไม่เห็นด้วยที่นางจะแต่งงานกับโจวทง แต่นางยืนกรานที่จะแต่งงานกับเขาผลสุดท้ายกลายเป็นนางที่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ คราวนี้นางจะเชื่อฟังคำกล่าวของท่านแม่แน่นอน