รอบด้านเต็มไปด้วยตึกสูงตระหง่าน เสียงรถราที่แออัดจอดเรียงกันส่งเสียงคำรามหึ่งๆเต็มท้องถนน ผู้คนแถวๆนี้ก็ใช่ว่าจะมีมากเสียจนแออัดดั่งเช่นสลัมที่จากมา ทว่า พื้นที่บริเวณแถวนี้กลับสงบอย่างน่าแปลกประหลาด เข้าซอยเล็กๆข้างๆตึกสูง กว่า10ชั้นไปเพียงเล็กน้อยก็จะพบกับ ห้องเช่าขนาด25ตารางเมตร ถูกซุกซ่อนเอาไว้อยู่ ทำเลห้องเช่าแห่งนี้ราวกับเซฟเฮ้าส์ก็ไม่ปาน ตรงนั้น ร่างบางสามร่างกำลังนั่งรอสองพี่น้องผู้ประสพภัยหนีตายมากันอยู่ใจจดใจจ่อ
"เมื่อไหร่สองคนนั่นจะมาเสียทีนะ...ฉันเป็ห่วงมันจังเลยแก.." คาเอเดะ ทำคอยืดยาวมองหาเพื่อนรักกับน้องชายของเธออย่างใจจดใจจ่อ
"หากเป็ไปตามนิมิตของฉัน...เราจะทำยังไงดีวะ...ไม่ดูมันหน่อยไหมแก" สิลิล ลุกขึ้นยืนทำท่าจะออกไปตามหาเพื่อนรักอีกคนของตน
"ไม่ต้องหรอกแก...นั่นไงมานุ้นแล้ว" หยาดพิรุณ พยักหน้าเมื่อเห็นเงาร่างของสองพี่น้องโผล่พ้นเงาตึกออกมาพร้อมกับลูกน้องของตนที่หอบหิ้วเอาข้าวของพะรุงพะรังของสองพี่น้องตามมา
"ยัยเมย์...." ทั้งสามคนรีบวิ่งเข้าไปห้อมล้อมเพื่อนรักอย่างเป็ห่วงเป็ใย พลางหันไปลูบผมของเมฆาจนผมยุ่งเหยิง ไม่ใช่แค่ปลอบใจตัวเองแต่เป็การปลอบใจความหวาดกลัวของเพื่อนอีกด้วย
"งั้นผมขอเอาข้าวของเข้าไปเก็บก่อนนะครับ..." เมฆารีบปลีกตัวเพื่อปล่อยให้พี่สาวของตนได้คุยกับเพื่อนๆต่อ
"ขวัญเอ๊ยขวัญมานะแก...ดีที่หนีมาทัน" คาเอเดะถอนหาใจโล่งอก เหมือนได้ยกเอาูเาออกจากบ่า
"ดีที่ยัยลิลนิมิตเห็นเหตุการ์ณล่วงหน้าต่างหากเล่า..ไม่อย่างนั้นเเล้วฉันคงไม่รอดจริงๆ..แกรู้ไหมยัยเจ๊โฉมมันจะเอาฉันไปประมูลพรมจรรย์เลยนะเว่ย!!!น่ากลัวเกินไปแล้ว" เมษยากอดกายตนอย่างสั่นกลัว
"หึ...ชั่วขนาดนี้มันต้องโดนเสกหนังควายเข้าท้องเสียให้เข็ด " สิลิลทุบกำปั้นคาดโทษพลางทำสีหน้าอยากจะฟัดกับบางอย่างเสียเต็มแก่
"นี่แหน่ะ...แกหน่ะหน้ากลัวกว่ายัยพวกนั้นอีก...ไปข้างในกันเถอะ...ร้อนจะแย่แล้ว...มาเถอะยัยเมย์...มาดูห้องเช่าเท่ารูหนูแต่หรูหราของฉันกัน" ว่าแล้วหย่าดพิรุณก็รีบพาเพื่อนสาวเข้าไปยังห้องพักที่เธอภูมิใจหนักหนานั้น ข้างในห้องดูหรูหราอย่างที่หญิงสาวตัวเล็กพูดจริงๆ เมื่อเข้าประตูไปก็พบเตียงขนาด 3.5 ฟุตอยู่สองเตียงตั้งห่างจากกันพอมีช่องพอเดิน ติดกับผนังอีกด้านเป็ตู้เสื้อผ้าขนาดไม่ใหญ่มากสองตู้วางติดกัน ปลายเตียงมีพื้นที่กว้างพอไว้นั่งเล่นดูทีวี ส่วนผนังที่เปิดประตูเอาไว้มีทีวีขนาด24นิ้วแขวนติดผนัง ตรงเข้าไปเป็ห้องน้ำ และประตูที่ต่อออกไปเป็ระเบียงที่กว้างพอจะทำเป็ห้องเอนกประสงค์อีกห้องเลยทีเดียว ที่สำคัญ...ห้องนี้ถูกติดแอร์เย็นเอาไว้ด้วย เมฆาที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดตู้เสื้อผ้านั้นเมื่อเห็นพี่ๆเข้ามาก็รีบไปเอาน้ำมาจากตู้เย็นตรงไกล้ๆห้องน้ำมาเสริฟรับแขกเป็มารยาท
"ติดแอร์...มีทั้งทีวี...ตู้เย็น...ไมโครเวฟ...มันพร้อมอยู่แบบนี้ทุกห้องเลยหรือเปล่าวะแก" เมษยามองรอบๆห้องอย่างอิ่มใจหากเป็บ้านของเธอเครื่องใช้ไฟฟ้าเหล่านี้นับว่าห่างไกลนักแค่ตู้เย็นกับพัดลมก็เต็มกลืนแล้ว
"มีแค่ห้องแกกับห้องยัยแบ๊วแค่นั้นแหล่ะ...เซอร์วิสเฉพาะที่รักของฉันเท่านั้นนะ" หยาดพิรุณเข้าไปเกาะแขนของเมษยา
"มันมากไปหน่อยไหมแก..." เมษยารู้สึกกระอักกระอ่วนใจเธอเริ่มนึกถึงค่าไฟที่แพงหูฉี่แล้วขนลุกเกีรยวไปทั้งตัว
"ไม่มากหรอก เตียงนี่ของคนใช้ที่บ้านฉันไม่มีใครใช้แล้วเลยยกมาให้แกตู้ก็เหมือนกัน ส่วนตู้เย็นกับไมโครเวฟเป็อันเก่าที่ทางโรงแรมของฉันโล๊ะทิ้งหน่ะแต่มันยังดีอยู่เลยนะ...เสียดายเอามาให้แกกับยัยแบ๊วใช้ดีกว่า" หยาดพิรุณท้าวความหลังของเฟอร์นิเจอร์ ให้เพื่อนสาวรู้ เพื่อที่เธอจะได้ไม่อึดอัดอะไรอีก
"ยัยแบ๊ว...ก็อยู่นี่เหรอ" สิลิลหันไปถามเพื่อนอีกคนที่นั่งดื่มน้ำอยู่เงียบๆ
"ใช่...ฉันพึ่งย้ายมาเมื่อปีก่อน..ขอโทษที่ไม่ได้บอกพวกแกนะ...ฉันอยู่กับแม่ชีหน่ะ" คาเอเดะส่งยิ้มแห้งๆให้เพื่อนๆแต่ก็ไม่มีใครว่าอะไร พวกเธอทั้งสี่คนเป็เพื่อนกันมาั้แ่ประถม จวบตนเรียนตบปริญญาตรี ต่างก็คบกันด้วยเหตุผลและมีความเคารพต่อกันและกันเสมอๆ เื่ไหนที่ไม่สะดวกใจก็ไม่จำเป็ต้องบอกมาซึ่งก็ไม่มีใครว่าอะไร
ทั้งสี่คนเป็เพื่อนที่มากกว่าเพื่อนมากกว่าพี่น้องมากกว่าสิ่งอื่นใด นั่นก็ทำให้พวกเธอร่วมทุกข์ร่วใมสุกกันมาก็เนิ่นนานพอดู เมษยามีครอบครัวที่มีปัญหาตลอดฐานะทางบ้านก็ใช่ว่าจะดีเื่นี้เพื่อนๆรู้แต่ก็ไม่เคยมีคำขอความช่วยเหลือเรื่งเงินหรือเื่ไหนๆจากปากของเมษยาเลยซึ่งข้อนี้ทำให้เพื่อนๆของเธอรักเธอเสมอ หยาดพิรุณถึงเธอจะแตกต่างกับเพื่อนๆคนอื่นอย่างสิ้นเชิงทั้งฐานะครอบครัวและสังคม แต่เธอไม่เคยรังเกียจเพื่อนๆอีกทั้งชอบยื่นมือช่วยเหลือตลอดแม้ว่าเพื่อนๆจะปกิเสธก็ตาม สิลิลนั้นเองก็ใช่วาจะปกติดั่งเช่นคนทั่วไป เธอมีซิกเซ้นท์ติดตัวตนเองมาั้แ่เกิด ความสามารถของเธอนั้นเรียกได้ว่าน่ากลัวอยู่ไม่น้อยนั่นก็คือ เธอคือทายาทเพียงคนเดียวของอาจาร์ยมั่น อาจาร์ยไสยเวทที่เลื่องชื่อที่สุดในสากล ฉนั้นเื่ราวลึกลับต่างๆ ไม่ว่าดีหรือไม่ดีก็ล้วนเป็เธอที่ััได้เพียงคนเดียว คนสุดท้าย คือ คาเอเดะ หรือชื่อไทยว่าสารภี หรือที่เพื่อนๆเรียกกันติดปากว่าแบ๊ว ชะตาชีวิตของเธอนั้นน่าสงสาร เธอเป็เด็กกำพร้าที่ถูกแม่ชีเลี่ยงดูมาแต่เล็กแต่น้อย หญิงสาวใจแกร่งคนนี้นั้นมีปมมากกว่าคนอื่นถูกรังเกียจต่างๆนาๆแต่ก็ มีเพียงเพื่อนๆเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างเธอเสมอ
"พูดถึงแม่ชีแล้ววันนี้ท่านอยู่ไหมแก...จะไปกราบท่านเสียหน่อย" เมษยาถามขึ้น
"วันนี้ท่านอยู่ที่สถานปฏิบัติธรรมหน่ะแก...นานๆท่านถึงจะมาหาฉันที..." คาเอเดะตอบ พลางะโลุกขึ้นยืน
"งั้นไปหาท่านกันไหม...นี่ก็จะเย็นแล้วเดี๋ญวท่านจำวัตรเสียก่อนเรา...อีกอย่าง..งไหปหาอะไรกินกันด้วย..ดีไหม" หญิงสาวออกความเห็นใบหน้าหวานน้อยๆนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มราวกับตุ๊กตา ทุกคนจึงลงความเห็นตามที่คาเอเดะชวน
วัดใหญ่ใจกลางกรุงแห่งนี้นั้นสงบมากกว่าที่คิดนักความร่มรื่นผิดแปลกจากที่อื่นๆนั้นทำให้ผู้คนที่มาเยือนถึงกับสงบตาม เสียงนกน้อยร่ำร้องผ่านสายลมเอื่อยๆที่พัดเอาใบไม้พลิวสไหว สี่สาวกับหนึ่งหนุ่มพากันเดินทอดน่องไปยังกุฏิชี เมื่อเห็นหญิงชรานุ่งชุดขาวกำลังร้อยมาลัยอยู่ก็รีบเดินเข้าไปหาทันที หลังจากทั้งหมดได้กราบแม่ชีตาม้าแล้ว ก็มีพระเกจิท่านหนึ่งเดินมาเห็นสี่สาวกับหนึ่งหนุ่มที่กำลังสนทนากับชีอยู่พอดี
"นมัสการเ้าค่ะหลวงปู่...จะไปที่ใดหรือเ้าคะ" แม่ชีถามพลางยกมือไหว้อย่างน้อบนอม
"เจริญพรนะชี...จะไปดูกุฏีเณรทางโน้นหน่อย...แล้ว....เด็กๆพวกนี้...ใช่แม่สาวสี่ฤดูใช่ไหม" น้ำเสียงนุ่มๆอันอ่อนโยนของสมณะชรานั้นฟังแล้วราวกับมีมนต์สะกด ทั้งห้าคนรีบหันไปกราบน้อบน้อมทันที
"ใช่แล้วเ้าค่ะ...นี่ยัยฝน...ยัยเมย์...ยัยลิลหลานตามั่น...น้องยัยเมย์...ตาเมฆหน่ะเ้าค่ะ...ส่วนแม่คนนี้ก็ยัยสารภีไงหล่ะเ้าคะ" แม่ชีแนะนำเด็กๆด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเช่นกัน
"อืม...โตเป็สาวกันหมดแล้วเนอะ...อาตมาจำได้ว่าหนก่อนที่เจอกันยังเป็แค่เด็กน้อยอยู่แท้ๆ...เช่นนั้นแล้ว..โชคชะตาของพวกเ้าทั้งสามก็ถึงจุดเริ่มต้นแล้วละสิ....โยมเมย์เอ้ย...จำคำหลวงตาไว้นะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นขอให้เ้านั้นตั้งอยู่ในศลีสมาธิแลปัญญา...โชคชะตาของโยมกับเขานั้นผูกพันกันหลายภพหลายชาติ...ไม่ต้องหนีเขาไปไหนหรอกนะอยู่ไกล้ๆเขาเอาไว้เถิด...เจริญพรเจริญพร" ว่าเสร็จหลวงปู่ผู้มากศีลก็ค่อยๆเดินจากไปทิ้งไว้เพียงข้อสงสัยที่ติดอยู่ในใจของเมษยา
"หลวงปู่พูดอะไรแปลกๆ...ฉันไม่เข้าใจ" เมษยาทำหน้าฉงน
"ก็หมายความว่า...แกจะเจอเนื้อคู่ไง...แถมจะมีเื่ปวดกะบาลร้อยแปดเข้ามาพร้อมด้วย...เก้ทยัง" สิลิลอธิบาย
"ห๊ะ!!!เนื้อคู่!!" สามสาวกับหนึ่งหนุ่มอุทานลั่น
"จะเสียงดังกันทำไมพวกแกนี่...เื่เนื้อคู่มันหนีกันไม่พ้นหรอก...บอกเลยไม่ใช่แค่ยัยเมย์...พวกแกก็ด้วย!!" สิลิลพูดพลางหันไปกราบแม่ชีเพื่อลากลับ
"เอ้า!!ค้างอีก..ค้างอีก..นี่!!!พวกแกยังดีที่มีเนื้อคู่นะ..ฉันสิ..จะเจอแต่หายนะ...ไป..กลับกันเถอะหิวแล้ว" สิลิลชวนพลางลูบท้องของเธอป้อยๆ
ร้านคาข้างทางในเมืองหลวงนั้นมีเยอะมากเรียกได้ว่าไปทางไหนก็มีเเต่ร้านอาหารที่อร่อยมากเลยทีเดียวสาวๆสี่ฤดูนั่งทานข้าวกันอย่างอเร็จอร่อยโดยไร้แววของหนึ่งเด็กชายผู้เป็น้องของเมษญา ด้วยเขานั้นทานอิ่มแล้วและขอตัวกลับไปเยี่ยมแม่ของตนก่อนล่วงหน้า
"จริงสิ!!!!ฉันมีเื่สำคัญจะมาบอกพวกแกอยู่เลย" หยาดพิรุณร้องขึ้นพลางกลืนข้าวมันไก่คำโตลงคอ
"คือ...พี่รุณเขาอยากให้พวกแกไปช่วยงานหน่อยหน่ะ..." หยาดพิรุณเปิดบทสนทนา
"งานอะไรวะ...แล้วย่าแกยอมเหรอให้พวกฉันไปเนี๊ยะ!!" สิลิลถามในปากงามของเธอเต็มไปด้วยข้าวขาหมูจานโปรดเต็มแก้มป่องๆ
" งานบริกรบนเรือหน่ะ..คืองี้แก...ทางโรงแรมของฉันได้สัมปทานจากเ้าพ่อเครื่องเพรชระดับซุปเปอร์วีไอพีในการจัดงานอีเว้นท์ประมูลเครื่องประดับไงแก...แล้วบริกรมันไม่พอเพราะงานนี้ใหญ่มาก..แล้วพวกแกก็ว่างๆกันอยู่นิ...อ้อ...แล้วปฏิเสธไม่ได้แล้วนะแก..พี่รุณสั่งให้คุณสาวิตรีทำพลาสปรอตให้พวกแกแล้วเรียบร้อย..." หยาดพิรุณรวบรัดตัดตอนถอนสายบัวเพื่อนๆ ทำเอาทั้งสามคนแทบจะปฎิเสธไม่ได้เลยทีเดียวว่าจะไม่รับงานนี่
" ยัย...บ้า..." สิลิลไม่รู้จะตำหนิแม่คนเอาแต่ใจคนนี้ได้ยังไง ได้แต่ยัดทะนานข้าวขาหมูชามที่สองเข้าไปคำโตราวกับคนที่หิวโหยมานาน
" แบบนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้แล้วล่ะสิเนี้ยะ...เห้อออออ!!!!" สารภีถอนหายใจเหนื่อยหน่ายพลางยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม
" เอาเถอะๆ...ยังไงก็ได้งานช่วยชีวิตมาแล้ว...เป็ไงเป็กันหล่ะวะ...ฉันเองตอนนี้ก็เลือกไม่ได้ด้วยสิ" เมษญาถอนหายใจอีกคน แม้ในใจตอนนี้ของเธอตีกันราวกับาด้วยอีกใจหนึ่งก็อยากอยู่ดูแลแม่ แต่อีกใจก็อยากทำงานใจจะขาด เธอคงไม่มีทางเลือกมากนักเช่นนั้นก็คงต้องเลือกงานกับเงินไว้ก่อนจะดีกว่า
2K
