เมื่อท่านแม่ทัพมาถึงโรงครัวในเรือนรับรองของแม่นางลี่จู กลับพบว่าทุกคนต่างรุมล้อมกันอยู่ด้านหน้าครัวที่มีกลุ่มควันพวยพุ่งออกมามากมาย เปลวไฟด้านในแทบมองไม่เห็น บางคนวิ่งไปตักน้ำมาสาดเข้าไปด้านใน บางคนคอยมองหาคนที่อยู่ภายในครัว ทั้งะโเรียกกันเซ็งแซ่ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปด้านในสักคน
“พวกเ้าหลบไป! ทำไมไม่มีผู้ใดเข้าไปดูนาง โรงครัวมันมีเพียงแค่ควันไม่ใช่รึ!?หรือว่ายังร้อนเปลวไฟที่พวกเ้าเพิ่งดับไป”
เจียเร่อเอ่ยถามอย่างสงสัย เปลวไฟภายในไม่มีเลยแต่กลับมีควันมากมายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน หรือว่าแม่นางลี่จูผู้นั้นใช้ฤทธิ์เดชอะไรพิสดารล่อลวงพวกเขาให้แตกตื่นเพื่อหลบหนีไป!
“มีแต่ควันเ้าค่ะ แต่ควันมันเยอะมากจนแสบตา พวกข้ามองไม่เห็นสิ่งใดเลยเ้าค่ะ ะโเรียกแม่นางลี่จูแล้วแต่ก็ไร้เสียงตอบกลับมา ไม่รู้ว่านางอยู่ด้านในหรือออกมาแล้วก็ไม่ทราบได้เ้าค่ะ ไม่มีใครกล้าเข้าไปในนั้นสักคน พวกเขากลัวว่านางจะใช้พลังวิเศษของนางทำสิ่งใดแปลกประหลาดกับพวกเขาเ้าค่ะ บางคนก็กลัวว่านางจะดูดเืกินเนื้อพวกเขากันเ้าค่ะ”
เจียเร่อได้ยินเช่นนั้นไม่รู้ว่าจะโมโหบ่าวรับใช้ดีหรือไม่ แต่เพราะสิ่งที่เกิดตรงหน้ามันก็แปลกประหลาดจริงๆ แล้วนางหายไปไหนกัน!?
“มีใครเห็นนางออกมาบ้างหรือยัง? หรือว่านางจะยังอยู่แถวนี้แต่พวกเ้าไม่เห็นเอง พวกเ้าลองไปหาดูในเรือนรับรองและรอบๆ จวนให้ทั่ว เผื่อว่านางอาจจะออกมาแล้ว”
พูดจบเจียเร่อเอามืออุดปากและจมูกตนเองแล้วพุ่งเข้าไปในโรงครัว เขาสงสัยบางอย่าง จึงอยากไปดูให้เห็นกับตาว่านางออกมาหรือยัง เขาสองจิตสองใจลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ด้วยความอยากรู้จึงต้องเข้าไปดูด้วยตาตนเอง แล้วมันก็เป็จริงดังคาด!
“นี่เ้า! ทำไมโง่แบบนี้ จุดไฟเองแล้วยังมาสลบเองอยู่ในนี้อีก! ข้าคิดผิดหรือคิดถูกเนี่ยที่ให้เ้าเข้ามาอยู่ในจวนของข้า!”
เจียเร่อได้แต่บ่นกับร่างที่สลบไสลไม่รู้เื่ของลี่จู เมื่อเขาก้าวเท้าเข้าไปเพียงก้าวแรกกลับพบว่าลี่จูนอนสลบอยู่บนพื้นครัว เมื่อวานนางอาบน้ำก็หลับคาอ่างอาบน้ำ มาวันนี้นางจุดเตาไฟเตรียมทำอาหารกลับทำตนเองสลบเพราะควันไฟ นี่นางเป็ตัวอะไรกันนี่! ทำไมถึงเป็ไปได้ขนาดนี้!
เจียเร่อมองเห็นว่ามีคราบบางอย่างแถวใกล้ๆ ขอบเตา เขาจึงพอเดาได้แล้วว่านางคงจะทำสิ่งใดที่ไม่เข้าท่าอีกแน่ๆ เขารีบอุ้มนางมาไว้ในอ้อมอกอย่างทะนุถนอม สตรีผู้นี้ปล่อยให้อยู่ไกลหูไกลตาไม่ได้จริงๆ ทั้งจำอะไรไม่ได้ ทำอะไรไม่เป็ ร่างกายบอบบางเหมือนจะแตกหักได้ง่ายๆ ทั้งยังนุ่มนิ่มขนาดนี้ เขาควรจะให้นางอยู่ใกล้เขามากที่สุด ไม่เช่นนั้นแล้วนางอาจจะเผาจวนของเขาจริงๆ เข้าสักวัน
เมื่อท่านแม่ทัพอุ้มลี่จูออกมาจากในโรงครัวแล้ว ทุกคนได้แต่มองหน้ากันพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนหน้านี้ทุกคนกลัวที่จะเข้าไปดูนางในโรงครัว หากท่านแม่ทัพไม่เข้าไปดู แม่นางลี่จูคงขาดอากาศหายใจตายเป็แน่
สภาพของนางตอนนี้เต็มไปด้วยเขม่าควันตามร่างกาย ชุดของนางเปรอะเปื้อนไปหมด ตอนนี้นางยังสลบอยู่ในอ้อมอกของท่านแม่ทัพอย่างไม่รู้เื่รู้ราวอันใด เหมือนกำลังหลับฝันดีด้วยซ้ำ
2 บ่าวรับใช้สาวได้แต่มองดูคุณหนูลี่จูผู้นี้อย่างอ่อนใจ พวกนางรับหน้าที่ปรนนิบัติรับใช้นางก็จริง แต่ดูแลนางได้ไม่ดีเท่าที่ควร เมื่อวานนางหลับคาอ่างอาบน้ำ หากนางจมลงไปในอ่างโดยไม่รู้ตัวจนถึงแก่ชีวิตจะทำเช่นไร? มาวันนี้นางกลับสลบในโรงครัวจนเกือบถึงแก่ชีวิตอีกครา!
“พวกเ้าตามไปดูแลนางที่เรือนของข้า ตอนนี้ข้าไม่ไว้ใจให้นางอยู่ไกลหูไกลตาแล้ว ข้าจะให้นางพักที่เรือนนอนของข้า พวกเ้าไปเตรียมข้าวของเครื่องใช้ของนางย้ายมาไว้ที่เรือนข้าให้หมด หาชุดใหม่มาเปลี่ยนให้นางด้วย เช็ดเนื้อเช็ดตัวก่อนก็พอก่อนเปลี่ยนชุด แล้วไปต้มน้ำเตรียมไว้ให้นางอาบยามนางฟื้นขึ้นมา คราวนี้ไม่ต้องใส่สมุนไพรอะไรมากเกินไปนะ แล้วให้ใครสักคนไปตามท่านหมอมาตรวจดูนางด้วย”
เจียเร่อสั่งการทุกอย่างทันที เขายังไม่ได้รู้จักนางดีเท่าที่ควรเลย นางจะมาจากเขาไปแบบไร้ลมหายใจไม่ได้ จากไปทั้งยังมีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้ เขาไม่ยินยอม!! หากเขาไม่สั่ง!นางห้ามตายจากเขา!
ในใจเจียเร่อทั้งใทั้งหวาดหวั่นแปลกๆ เขาออกรบร้อยครั้งยังไม่เคยหวาดกลัวผู้ใด แต่เพียงเห็นสตรีร่างเล็กผู้นี้สลบไปในกลุ่มควันกลับทำให้เขาทั้งใจหายทั้งหวาดกลัวว่านางจะเป็อะไรไป กลัวว่านางจะสิ้นลมหายใจไปแล้ว
นางจะมามีอิทธิพลกับเขามากกว่านี้ไม่ได้ เขาต้องทำให้นางอยู่ในการควบคุมของเขา ไม่ให้เกิดเื่เหนือความคาดหมายใดๆ อีก เขาจะรวบรัดนางอย่างไรดี ไม่ให้นางปฏิเสธเขาได้!
หากนางฟื้นขึ้นมาแล้วอยู่ในเรือนนอนของเขานางจะต้องไม่พอใจและหาทางไปจากเขาอีกแน่ๆ เขาคงต้องใช้วิธีที่ไร้ยางอายสักหน่อยเพื่อให้นางต่อต้านเขาอีกไม่ได้ คราแรกเขาเพียงอยากตรวจสอบที่มาของนางก่อน แต่บัดนี้เขาคงรอไม่ได้แล้ว นางอาจจะจากเขาไปโดยที่เขาไม่รู้ตัวก็เป็ได้ ต่อให้นางไม่พอใจเขาอย่างไรเขาก็จะขังนางไว้ในเรือนของเขา!
อย่างไรเขาก็เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของนางมาแล้ว หากนางรับรู้คงยินยอมเป็คนของเขาอย่างว่าง่ายขึ้นก็เป็ได้ ไม่มีสตรีใดที่บุรุษเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าแล้วจะกล้าสู้หน้าผู้คนได้ หากไม่แต่งเป็ภรรยาของชายผู้นั้น เขาจะรวบรัดนางอย่างหน้าไม่อายเอง ดูซิว่านางจะว่าอย่างไร หากนางต้องมาเป็ฮูหยินของเขา!
หวังว่าทุกอย่างคงราบรื่น ไม่มีเื่อะไรให้ผิดคาดจากที่เขาคาดการณ์ไว้ก็พอ เขาในตอนนี้แทบทำอะไรไม่ได้แล้ว เพราะรู้สึกกังวลเื่ของนาง ทั้งยังไม่รู้ว่าต่อไปนางจะก่อเื่วุ่นวายอะไรอีก
เมื่อท่านแม่ทัพพานางมายังเรือนนอนของเขาแล้ว จึงวางนางลงบนเตียงของเขาอย่างเบามือ บ่าวรับใช้ 2 คนตามเข้ามาช่วยกันผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางและเช็ดตัวทำความสะอาดให้นาง ยามนี้ยังไม่พลบค่ำ หากท่านหมอมาตรวจ นางอาจจะฟื้นตื่นแล้วก็เป็ได้ ตอนนั้นค่อยให้นางอาบน้ำอีกรอบ เขาเองจะต้องวางแผนการเพื่อจะรวบรัดนางให้ดี ทำให้นางยากจะปฏิเสธ!
ลี่จูที่ไม่รู้ตัวเลยว่าจะเกิดสิ่งใดกับตนต่อจากนี้ได้แต่สลบไปเกือบครึ่งชั่วยามจึงฟื้นขึ้นมา ใบหน้าแรกที่เห็นคือท่านแม่ทัพที่นั่งอยู่ข้างเตียงกำลังก้มมองหน้านางแทบจะชิดติดกันเลยทีเดียว
“นี่ท่าน! จะทำอะไรเ้าคะ? ทำไมก้มมาใกล้ข้าขนาดนี้”
เจียเร่อเห็นท่าทีนางเหมือนกลัวเขามากก็ยิ่งนึกสนุก บางครานางก็ไม่หวั่นเกรงเขาเลย บางคราก็ดูจะกลัวเกินเหตุ นางทำให้เขาไม่รู้สึกเบื่อหน่ายเลยจริงๆ เป็เช่นนี้ยิ่งทำให้เขาอยากกักขังนางไว้ในเรือนของเขาไม่ปล่อยไปไหน
“ข้ากำลังจะเอาหน้าผากข้าแตะหน้าผากเ้าดูว่าตัวร้อนมีไข้หรือไม่ เมื่อวานเ้าก็หลับในอ่างอาบน้ำ มาวันนี้ยังสลบในโรงครัวที่ควันมากมายขนาดนั้นอีก ข้าคิดว่าเ้าอาจจะไม่สบายได้ ท่านหมอมาตรวจอาการเ้าแล้วบอกว่าไม่เป็อะไรมาก เพียงสูดควันเข้าไปมากหน่อยจึงสลบไปเท่านั้น แต่ข้าเห็นว่าเ้าสลบไปนานจึงอยากลองดูว่ามีอาการตัวร้อนหรือไม่เท่านั้น เ้าจะกลัวไปใย”
เจียเร่อเอ่ยออกไปอย่างเป็เื่ธรรมดา
“ข้าไม่เป็อะไรเ้าค่ะ แล้วนี่ข้าอยู่ที่ไหนหรือเ้าคะ ที่นี่ไม่ใช่เรือนนอนของข้านี่เ้าคะ”
ลี่จูฟื้นขึ้นมาเห็นรอบข้างเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมกับที่เคยอยู่เมื่อวานทำให้รู้สึกแปลกใจมาก หรือว่าเรือนของเธอถูกไฟไหม้ไปหมดแล้ว! เขาจึงย้ายเธอมาไว้ที่เรือนนี้!
633
