เมื่อมีอายังเด็ก ชีวิตของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าหมองั้แ่วันที่เธอลืมตาดูโลก เพราะในวันที่เธอเกิด คุณแม่ของเธอก็จากไปอย่างไม่มีวันกลับ ครอบครัวของมีอาจึงเหลือเพียงสามคนเท่านั้น คือ โมอา พี่สาว มีอา และคุณพ่อ
คุณพ่อไม่เคยลืมว่าในวันที่มีอาเกิดเป็วันที่เขาต้องสูญเสียภรรยาไป เขาเชื่อว่าเป็ความผิดของมีอาที่ทำให้ภรรยาของเขาจากไป ความคิดนี้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างมีอาและพ่อเต็มไปด้วยความเ็าและห่างเหิน แต่มีอาเป็เด็กสาวที่น่ารัก หน้าตาสะสวย มีเสน่ห์อย่างประหลาด ใครที่ได้เห็นเธอต่างก็พากันหลงรัก
โมอา ผู้เป็พี่สาว มักจะรู้สึกอิจฉาน้องสาวเสมอ เพราะไม่ว่าจะทำอย่างไร น้องสาวก็ยังคงเป็ที่รักของทุกคน
เมื่อมีอาเริ่มเข้าสู่วัยสาว พ่อมองมีอาด้วยสายตาที่แปลกออกไป
เมื่อมีอาเริ่มโตพอที่จะมีประจำเดือน พ่อของเธอก็เริ่มแสดงพฤติกรรมที่แปลกขึ้นเรื่อยๆ มักจะเข้ามาใกล้ชิดและััตัวเธอในแบบที่ผิดปกติ มีอาไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิด เพราะเธอยังคงเป็เด็กที่ไร้เดียงสา มองว่าสิ่งที่พ่อทำนั้นเป็เพียงการแสดงความรักตามปกติ
โมอาที่เฝ้ามองเห็นทุกอย่าง แต่เธอไม่เคยพูดอะไรออกมา นอกจากความรู้สึกอิจฉาที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะน้องสาวของเธอดูจะได้รับความรักและความสนใจมากกว่าเธอ
และคืนหนึ่งมีอากำลังนอนหลับอยู่ในห้องพร้อมกับโมอา แต่นอนกันคนละเตียง พ่อก็เดินเข้ามาทั้งที่ไม่ได้ใส่อะไร มีอาลืมตาตื่นขึ้นพร้อมเจอหน้าพ่อของเขาที่กำลังหื่นกระหาย เหมือนสัตว์ประหลาดก็ไม่เชิง…
มีอาตื่นขึ้นจากฝันร้าย ความทรงจำในอดีตหวนย้อนกลับมา เธอน้ำตาไหลออกมา
“ฝันร้ายหรอมีอา” เอกอนถาม เขาตื่นมาซักพักแล้ว
“อ่าา ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” มีอาตอบพรางเช็ดน้ำตา
“คุณพ่อฟื้นแล้วนะ มากินอะไรกันก่อนสิ เราต้องเดินทางอีกไกล” เอกอนเรียกมีอา
มีอาทำหน้าใ “คุณพ่อฟื้นแล้วหรอ อาการเป็ยังไงบ้าง” เธอวิ่งเข้าไปกอดพ่อของเธอ
“ข้าสบายดี ต้องขอบคุณท่านเอกอนจริงๆ ที่ช่วยชีวิตพวกเราพ่อลูกเอาไว้” พ่อพูด
โมอากำลังแต่งตัวอยู่เธอเดินเข้ามา “ถ้าไม่ได้ท่านเอกอนพวกเราคงตายกันหมดแล้ว”
“ว่าแต่…ท่านลุงเ้าของร้านท่านชื่ออะไรข้ายังไม่ได้รู้จักชื่อท่านเลย” เอกอนถาม
“ข้าชื่อจอห์น ไดลิ่ง เรียกว่าจอห์นเฉยๆก็ได้” จอห์นตอบ
ทั้ง 4 กินอาหารเช้าและออกเดินทางกันต่อ
โมอากางแผนที่ให้เอกอนดู “รัฐที่เรากำลังไปเป็รัฐเวทย์มนต์ ชื่อว่ารัฐเมฆา ถ้า้าความรู้เกี่ยวกับเวทย์มนตร์ก็ต้องที่นี่แหละ แถมผู้ว่ารัฐยังมีอำนาจมาก รัฐค่อนข้างมีอิสระจากอาณาจักรดรัมพอสมควร”
“งั้นเราไปที่นี่กันก่อน ข้าจำเป็ต้องเรียนรู้เวทย์มนตร์เพิ่มเติมอีก” เอกอนทำหน้าเครียด
พวกเขาเดินทางอ้อมเมืองผ่านป่าเป็หลักเพราะต้องหนีการจับกุม
ระหว่างนั้น ไคซัสและทหารของเขาเดินทางมาถึงรัฐป่ามรกตเรียบร้อย “ข้าขอพบผู้ว่านครรัฐที่นี่หน่อย” ไคซัสพูดกับทหารเฝ้ายาม
ผู้ว่านครรัฐป่ามรกตเดินออกมา “ยินดีต้อนรับท่านเซอร์ ไซคัส เราไปคุยกันข้างในเถิด”
ณ ใจกลางอาคารส่วนกลางนครรัฐป่ามรกต “ตอนนี้เราพบศพทหารของเรา 3 นาย สภาพเละเทะอยู่ในร้านเหล้าแถวขอบเมืองน่ะท่าน ข้าไม่รู้ว่านี่จะเป็เบาะแสช่วยท่านตามหาตัวเอกอนรึเปล่า” ผู้ว่าพูด
“อืม..ข้าคิดว่าเป็มันไม่ผิดแน่ คิดถูกจริงๆ ที่เริ่มเดินทางมาที่นี่ ที่นั่นอยู่ไหนข้านำทางข้าไป ข้าจะไปสืบด้วยตนเอง!” ไคซัสพูดมองด้วยแววตาคมกริบ
เอกอนเดินทางจนถึงเวลากลางคืนพวกเขาต้องพักผ่อนกันอีกครั้ง “เสบียงเริ่มน้อยแล้วข้าจะออกไปล่าสัตว์แถวนี้ พวกท่านจัดที่นอนกันไปก่อนนะ” เอกอนพูดเสร็จก็วิ่งเข้าไปในป่าทันที
จอห์นเห็นเอกอนเดินออกไปแล้ว จึงหันไปหาลูกสาวทั้งสองอย่างรีบร้อน “พวกเ้ามานี่! เ้านั่นมันคืออาชญากรที่ถูกตามล่ามากที่สุด ถ้าเรายอมแจ้งเบาะแสให้กับทางการ พวกเราอาจจะได้รับการลดโทษ ไม่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้ อีกทั้งยังได้รางวัลเป็เงินค่าหัวจำนวนมหาศาลอีกด้วย” จอห์นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
แต่มีอาไม่รอช้าที่จะเถียงกลับทันที “ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็คนไม่ดี เขาเพิ่งช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา พวกเราคงไม่มีชีวิตรอดจนถึงตอนนี้”
โมอารีบพูดเสริมด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ “ใช่ค่ะ ท่านพ่อ ทำไมท่านถึงคิดแบบนั้น!?”
“อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้แกหลงไอหนุ่มนั่นใช่ไหมนังมีอา!! ข้าเห็นนะว่าคืนก่อนพวกเ้าทำอะไรกัน” จอห์นเริ่มเสียงดัง
“ท่านก็รู้ว่าข้าต้องมี SEX ทุกคืน ข้า้าความรักเสมอ แล้วมันเป็เพราะใครล่ะ?” มีอาตอบเสียงดัง สีหน้าเธอเริ่มบิดเบี้ยว
โมอาเบือนหน้าหนี
“แกหลงรักมันหรอ แกไม่รักพ่อแกแล้วหรอ?” จอห์นตะคอกเสียงดัง
“ข้านึกว่าท่านตายไปแล้ว ข้าอุตส่าคิดเลยว่าข้าจะได้หนีออกจากนรกซะที เื่ทีพวกเราทำน่ะ มันเป็เื่ที่มนุษย์ปกติเขาทำกันรึไง” มีอาตอบเสียงดังพรางน้ำตาไหลออกมา
“แก อีลูกไม่รักดี” จอห์นโมโหสุดขีดง้างมือจะตบหน้ามีอา
“พอซะทีทั้ง 2 คน!” โมอาะโ พวกท่านเสียสติกันไปแล้วหรือพูดเื่แบบนั้นออกมาหน้าตาเฉย.. “ โมอาเริ่มร้องไห้
จอห์นเริ่มได้สติ ทำหน้าใ “มะ..โมอา ไม่มีอะไรหรอกลูก...มีอาคงหงุดหงิดน่ะ พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย”
โมอาก้มหน้าร้องไห้ “อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ ข้ารู้ตั้งนานแล้วว่าพวกท่านน่ะ ทำอะไรกัน!”
มีอานึกถึงอดีต ย้อนไปเมื่อมีอาอายุประมาณ 12 ปี
เธอนอนอยู่ในห้องและถูกพ่อแท้ๆของเธอเข้ามาและข่มขืนเธอ เธอเ็ป ร้องไห้ เืออกตรงหว่างขา จอห์นพูดเสมอว่าที่ทำแบบนี้มันเป็เพราะเธอทำให้แม่เธอตาย จอห์นยังบอกมีอาอีกว่าที่พวกเราทำแบบนี้คือการที่พ่อให้ความรักลูกสาวยังไงล่ะ พ่อรักมีอามากที่สุด พ่อเลยทำกับมีอาคนเดียว
จอห์นมองว่ามีอาเป็ตัวแทนของภรรยาเขา มีอามีรูปลักษณ์ที่แทบจะถอดแบบแม่ออกมาเลย ผิดกับโมอาที่เป็เด็กแก่นๆ ทำให้จอห์นไม่ได้สนใจโมอาในลักษณะแบบนั้น
มีอาเ็ปมาก แต่ก็ต้องทนและเธอเข้าใจว่ามันเป็ความผิดของเธอที่พ่อเธอทำแบบนี้ พอเธอโตขึ้น เธอเริ่มเข้าใจว่าสิ่งที่พ่อทำมันเป็การให้ความรัก จอห์นเริ่มทำแบบคืนนั้นบ่อยขึ้น บ่อยขึ้น จนในที่สุดก็กลายเป็กิจวัตรที่ต้องทำทุกวัน มีอาเริ่มชินและเปิดรับกับเื่พวกนี้ เธอมีอะไรกับพ่อของเธอทุกๆวัน ซึ่งเธอเข้าใจว่าพ่อเธอรักเธอ ถึงทำกับเธอแบบนี้นั่นเอง
ผ่านมา 2-3 ปี มีอาอายุได้ 15 ปี เธอสวยสะพรั่งต่างมีหนุ่มๆในเมืองมาจีบเธอมากมาย แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไร เธอคิดแค่ว่าเธอมีพ่ออยู่แล้ว เธอกลายเป็ผู้หญิงติด SEX หากเธอไม่ได้มีอะไรกับพ่อ เธอก็จะช่วยตัวเองที่โรงนาทุกวัน
วันหนึ่งมีหนุ่มคนหนึ่งที่เป็เพื่อนกับเธอมาั้แ่เด็ก หนุ่มคนนั้นชื่อ สตีฟ เขามีผมดำ หน้าตาคล้ายๆกับเอกอนตอนเด็กๆ นั่นทำให้มีอาหลงเอกอนั้แ่เจอกันครั้งแรก สตีฟนั้นบังเอิญมาเห็นมีอาช่วยตนเองที่โรงนาอยู่ เขาจึงถามเธอ
“เธอทำอะไรน่ะ มีอา”
มีอาหน้าถอดสี เธอพยายามอธิบายสตีฟให้เข้าใจ แต่ในท้ายที่สุดทั้ง 2 ก็สนิทกันและลงเอยด้วยการมีอะไรกันในที่สุด นับเป็ความสุขของมีอาอย่างยิ่งที่เธอมีอะไรกับคนที่ไม่ใช่พ่อ
วันหนึ่งมีอาเริ่มเล่าเื่ที่เธอมีอะไรกับพ่อให้สตีฟฟัง เธอคิดว่ามันเป็เื่ปกติที่พ่อกับลูกที่รักกันจะทำกันแบบนั้น สตีฟใหน้าถอดสี “มะ..มีอา คนปกติเขาไม่ทำเื่แบบนั้นหรอกนะ จอห์นมันเหีัยมากที่มาหลอกมีอา ข้าจะไปฆ่ามันเอง” สตีฟโกรธจัด
“หยุดก่อน..สตีฟ ขะ..ข้าไม่รู้จริงๆ ว่ามันเป็เื่ที่ผิด ข้าผิดเองที่มาเล่าให้เ้าฟัง ต่อไปนี้ข้าจะไม่ให้เขาทำอะไรข้าแล้ว! ยังไงเขาก็พ่อข้า” มีอาเล่าพร้อมน้ำตา
สตีฟโมโหมาก แต่พอเห็นน้ำตาของมีอาเขาก็ใจเย็นลง แต่เป็โชคร้ายของสตีฟ เพราะจอห์นเห็นทุกอย่าง เขาแอบอยู่ด้านหลังโรงนาั้แ่แรก เขาหยิบมีดวิ่งเข้ามาแทงสตีฟรัวๆ จนเืกระเซ็นไปทั่วโรงนา
“ลูกรู้ใช่ไหมว่าพ่อทำทั้งหมดนี้ไปก็เพื่อลูก” เขามองมาที่มีอาด้วยสายตาโรคจิตผิดมนุษย์
ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน เอกอนกลับมาจากการล่าสัตว์พอดี เขาล่าหมูป่าตัวใหญ่ได้
“หิวกันรึยัง วันนี้เราจะกินเ้านี่กัน มาทำมันให้อร่อยกัน” เขาพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
มีอา โมอา และจอห์น ทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกคนกินข้าวกัน พูดคุยกันสนุก
“ข้าไม่ได้มีความสุขมานานแค่ไหนแล้ว..ขอบคุณพวกท่านมาก” เอกอนยิ้ม
“เข้านอนกันเถอะพรุ่งนี้เราน่าจะถึงรัฐเมฆากันไม่เกินเที่ยง” เอกอนพูดพรางมุดตัวเข้าไปนอน
ดึกคืนนั้นจอห์นลุกขึ้นมาพร้อมกับมีดแล่หมูป่า หลังจากแน่ใจว่าทุกคนหลับสนิทแล้ว ตอนนี้เขาสูญเสียทั้งลูกสาวและอำนาจการควบคุมครอบครัวนี้ไปแล้ว เขาจะฆ่าอีกครั้งเพื่อให้ได้อำนาจนั้นกลับมา เขาคิดว่าต่อให้เก่งกาจแค่ไหนมนุษย์เราตอนหลับถ้าโดนแทงก็ตายเป็แน่แท้
เขาย่องเข้าไปใกล้เอกอนนำมีดแทงเข้าไปที่หัวใจของเอกอนทันที แต่กลับมีแสงสีดำสะท้อนะเิเสียงดังเปรี้ยง!! ร่างจอห์นกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร
เอกอนตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าโกรธจัด “แก..! ทำเหี้ยไรวะ “
จอห์นหวาดกลัวและเริ่มหนีในขณะที่เอกอนกำลังเดินเข้ามา ลูกสาวทั้ง 2 ตื่นขึ้นพอดี “เกิดอะไรขึ้นท่านพ่อ ท่านเอกอน?” มีอาถามด้วยน้ำเสียงใ
“เอกอนมันกำลังจะฆ่าข้า ข้าบอกแล้วว่ามันเป็อาชญากรมันเป็พวกชอบฆ่าคนแน่นอน ช่วยข้าด้วยย มีอา โมอา” จอห์นโกหก
เอกอนะโ “มันโจมตีข้าตอนหลับ ข้าไม่เคยลืมร่ายเวทย์มนตร์ดำป้องกันตัวก่อนนอนตลอด คนเราน่ะมันไว้ใจไม่ได้หรอก หากใครมาทำร้ายข้ามันผู้นั้นจะต้องตาย” เขาร่ายเวทย์มนตร์ดำต่อหลังจากพูดจบ สีหน้าผิดหวังถึงขีดสุด
มีอาเดินเข้ามา “ข้าขอร้องล่ะ แค่จับพ่อข้าไว้ได้ไหม อย่าฆ่าพ่อข้าเลย!!”
“ชะ..ใช่แล้วมีอาช่วยข้าด้วย” จอห์นรีบพูดแทรก
โมอาทนไม่ไหว “มันเลวเกินกว่าจะเป็คนแล้ว ทั้งข่มขืนลูกสาวตัวเอง ฆ่าคนตายเพราะลูกสาวที่แย่งไป ข้าทนไม่ไหวแล้ว!! ฆ่ามันเลยเอกอน”
เอกอนทำสีหน้าใกับสิ่งที่ได้ยิน แต่เขายังทำสีหน้าเคียดแค้นต่อ “หุบปากโมอา ข้าไม่สนใจเื่ครอบครัวของเ้าใครมาทำร้ายฆ่ามันต้องตายแค่นั้นเอง” หลังพูดจบเวทย์กล่องใสสีดำขนาดใหญ่มากถูกร่ายออกไป ขังตัวจอห์นไว้
จอห์นทำหน้าใ พยายามจะออกจากกล่องสีดำ แต่เขาไม่สามารถทำอะไรกล่องได้เลย
มีอาทำสีหน้าโล่งอกเพราะคิดว่าเอกอนน่าจะขังพ่อไว้แค่นั้น
แต่ทันใดนั้นกล่องก็หดเล็กลงไปเรื่อยๆ
“พรุ่งนี้เ้าจะกลายเป็ศพที่ถูกกล่องนี้บีบอัดจนร่างแหลกเหลว จอห์น นั่นคึอสิ่งที่เ้าสมควรได้รับ” เขาพูดพรางยิ้มแย้ม เอกอนกลายเป็พ่อมดดำชั่วขณะ
มีอาร้องไห้ออกมาเสียงดัง “ข้าขอร้องงง ท่านเอกอน แม่ฆ่าตายแล้ว ถ้าพ่อข้าตายข้าก็ไม่เหลือใคร ไม่มีใครรักข้าแล้วว”
โมอาวิ่งเข้าไปกอดและร้องไห้ “ข้าขอโทษมีอา ข้าควรจะอยู่ข้างเ้า ข้าควรจะ..ฮึก.. ข้าควรจะช่วยเ้าจากพ่อ ข้ามัวแต่อิจฉาเพราะเ้าได้รับความรัก..”
“มีอา.. เ้ายังมีข้าอยู่ ข้าสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเ้าไปไหน เราจะอยู่กัน 2 คนให้ได้นะ..ฮึก..ฮืออ” โมอาร้องไห้
เอกอนไม่ได้สนใจและตรงเข้าไปนอน ปล่อยให้เวทย์กล่องดำทำงานไปเรื่อยๆ
“อ้าากกก ปล่อยกูนะเว้ยไอเหี้ยเด็กเวร” จอห์นคลุ้มคลั่ง
“มีอาตอนนี้แหละ มันร่ายเวทย์นี้อยู่ไปฆ่ามันสิ เวทย์อาจจะคลายก็ได้” จอห์นพูดน้ำเสียงร้อนรน
มีอาร้องไห้เสียงดัง ไม่ได้พูดอะไรต่อ โมอายังคงกอดมีอาไว้ “ข้าอยู่ข้างเ้ามีอา ข้าจะอยู่ข้างเ้าเสมอ”
“เพราะแก พ่อถึงเหงาขนาดไหน ั้แ่แกเกิดมา ข้าให้ทุกอย่างพวกเ้า โมอาเ้าก็ด้วย ช่วยข้าสิ!” จอห์นคลุ้มคลั่ง
“ข้ารักท่านพ่อนะ แต่..ท่านเลือกที่จะทรยศพวกเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้ารู้นะว่า ที่ท่านไม่มีเงินจ่ายพวกทหารเลวนั่นน่ะ เพราะท่านเอาเงินไปเล่นพนันในเมืองจนหมด” โมอาะโด่าจอห์น
“ฮึก..ข้าไม่เคยปกป้องน้องสาว ข้าไม่เคยว่ากล่าวท่าน ข้าไม่เคยมองท่านเป็คนเลวเลย.. แต่กระนั้น ท่านก็ยังจะมาฆ่าท่านเอกอน ที่เป็คนช่วยชีวิตท่านแท้ๆ” โมอาพูดพลางร้องไห้
“ท่านไม่ได้อยากนำเอกอนไปส่งหรอก ท่านแค่หวงท่านเอกอน เพราะเอกอนมีอะไรกับมีอาใช่ไหม ท่านแค่้าฆ่าผู้ชายทุกคนที่มีอะไรกับมีอาสินะ!” โมอาะโสีหน้าโกรธสุดขีด โมอารู้กระทั่งเื่สตีฟที่ถูกจอห์นสังหารไป
จอห์นใมาก เขาเงียบไป เขาไม่รู้เลยว่าโมอารู้ทุกอย่าง และเขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาเป็คนเลวถึงเพียงนี้ หากเขาเดินทางกับเอกอนและลูกสาวไปเรื่อยๆ เขาอาจจะไม่ต้องเจออะไรแบบนี้ “ขะะ.ข้าา ขอโทษ มีอา โมอา ต่อไปนี้ พวกเ้าต้องดูแลกันและกัน ข้าขอโทษท่านเอกอนด้วย ข้าขาดสติ ข้าเข้าใจทุกอย่างแล้ว” เขาพูดพรางร้องไห้ออกมา เขายิ้มและคุกเข่ารอความตาย
โมอา และ มีอา อยู่ดูเขาจนกล่องสี่เหลี่ยมค่อยๆบีบอัดร่างของเขากระดูกเริ่มทิ่มออกมาจากเนื้อร่างของเริ่มแหลกเหลว จนกล่องสีเหลือเพียงแค่สี่เหลี่ยมเล็กๆ ขนาดเท่าหนึ่งฝ่ามือเท่านั้น! ถือเป็เวทย์มนตร์ที่ทรงพลังมาก
หลังจากเวทย์หยุดทำงาน เอกอนตื่นขึ้นมาเดินไปที่วัตถุสี่เหลี่ยมสีดำ และหยิบขึ้นมาให้มีอา “นี่คือพ่อของเ้า เ้าจะเก็บมันเอาไว้หรือทิ้งมันก็ได้!” เขาพูดเสร็จก็ไปเก็บของเตรียมเดินทาง
มีอาร้องไห้จนตาบวม “ข้าจะเก็บมันไว้โมอา ถึงเขาจะเป็แบบนี้ ข้าก็รักเขา”
โมอาพูดต่อ “ข้าเข้าใจมีอา ต่อไปนี้ข้าจะดูแลเ้าให้ดีที่สุด ข้าขอโทษกับสิ่งที่เ้าต้องเจอมาโดยตลอด!”
ทั้ง 2 ไปเก็บของแบบเงียบๆ ขึ้นรถม้าไปพร้อมกับเอกอนและออกเดินทาง
1K
![ลวงเล่ห์ เสน่ห์มารยา [มีebook]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777109984_86030060.webp)
