ท่านพี่! ข้าในเวอร์ชันนี้ดีหรือไม่ (มี e-book นะคะ)

        “นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมพวกเจ้าต้องมัดคุณหนูรองไว้อย่างนี้ อยากถูกโบยกันใช่ไหม” เสนาบดีลู่เดินเข้าห้องมาก็เห็นว่าบุตรสาวคนรองถูกสาวใช้จับมัดไว้กับเตียงจึงเกิดความโมโหขึ้นอย่างมาก

        “พวกบ่าวสารเลว รีบแก้มัดคุณหนูรองเดี๋ยวนี้” เจินอี๋เหนียงพูดขึ้นอย่างโมโหอีกคน

        ลู่เยี่ยนฟางหันไปตามเสียงเรียกก็ได้แต่แปลกใจว่าตาแก่กับยายแก่สองคนนี้เป็นใครกัน ทั้งยังแต่งตัวด้วยเครื่องแต่งกายโบราณอีก และทุกคนในที่นี้ต่างก็แต่งกายโบราณ หรือว่าจะเป็นโรงถ่ายละคร ไม่สิ...ก่อนหน้านี้เธอจำได้ว่าเธอกำลังจะยิงพ่อบุญธรรม แต่พี่สาวเข้ามาขวางจึงเกิดการต่อสู้กัน เธอถูกพี่สาวยิงเข้าที่ท้อง ส่วนพี่สาวก็ถูกเธอยิงเข้าที่หน้าอก จากนั้นสติเธอก็เริ่มจะเลือนรางก่อนที่จะได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้น ขณะที่ลู่เยี่ยนฟางกำลังสับสน พอเธอมองไปเห็นหญิงสาวที่เดินเข้าห้องมาด้านหลังสุด

        “ลู่อวิ๋นชย่า แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เป็นแกที่สั่งให้คนมามัดฉันไว้ใช่ไหม ทำไมหรือ...แค้นฉันมากที่ฉันยิงคุณพ่อสุดที่รักของแกตายไปใช่ไหม คนเลวๆ แบบมันตายไปซะได้ก็ดีแล้ว” ลู่เยี่ยนฟางตะโกนขึ้น แต่เธอกลับเห็นว่าอีกฝ่ายยังเงียบ “แกมันก็เลวเหมือนพ่อของแก พวกแกทำร้ายคุณพ่อของฉันจนพ่อของฉันต้องตาย แกน่าจะตกนรกไปพร้อมกับพ่อของแกซะ พ่อเลวๆ ของแกสมควรแล้วที่ต้องตกนรก”

        “ฟางเอ๋อ!” เจินอี๋เหนียงวิ่งเข้ามาปิดปากบุตรสาวไว้แทบไม่ทัน “เจ้า...เหตุใดเจ้าถึงได้พูดคำพูดร้ายกาจเช่นนี้ เจ้าแช่งท่านพ่อของเจ้าให้ตกนรกได้ยังไง”

        “แกไม่ต้องมาห้ามฉัน ฉันพูดอย่างนี้แล้วจะทำไม นังนั่นมันเลว ทั้งพ่อของมันก็เป็นคนเลว ฉันพูดผิดตรงไหน แล้วแกเป็นใครยายแก่ เอามือสกปรกๆ ของแกออกไปซะ”

        เพียะ!

        “ดี...ดีจริงๆ เดิมข้าคิดว่าเจ้าคงจะโกรธที่ข้าสั่งโบยเจ้า แต่ไม่นึกว่าเจ้ากลับสาปแช่งข้า หวังให้ข้าต้องตกนรก” เสนาบดีลู่หันไปพูดกับเจินอี๋เหนียง “ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้คิดมากเรื่องคำพูดของชย่าเอ๋อ แต่ตอนนี้ข้าคงต้องกลับมาทบทวนอีกครั้งแล้ว ลูกสาวที่ข้ารักข้าทะนุถนอมกลับอยากแช่งให้ข้าตาย นางยังเป็นลูกสาวของข้าอยู่หรือไม่”

        “ไม่นะเจ้าคะท่านพี่ ท่านจะสงสัยในตัวข้ากับฟางเอ๋อไม่ได้ ข้าไม่เคยมีสัมพันธ์กับชายอื่น ที่ข้าแต่งกับท่านเพราะข้ามีท่านเพียงคนเดียว ท่านพี่อย่าสงสัยในตัวข้ากับลูกเลยนะเจ้าคะ” เจินอี๋เหนียงหันไปพูดกับบุตรสาว “ฟางเอ๋อ...เจ้าทำไมพูดจาเช่นนี้ ท่านพ่อเข้าใจผิดไปหมดแล้ว เจ้ารีบขอโทษท่านพ่อเดี๋ยวนี้”

        “เอามือของแกออกไป! แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน แล้วแกก็ห้ามมาแตะต้องตัวฉัน” ลู่เยี่ยนฟางที่ถูกแก้มัดจนเป็นอิสระใช้มือผลักเจินอี๋เหนียงจนหงายหลัง “ฉันจะต้องขอโทษมันทำไม ที่ฉันพูดมามันคือเรื่องจริงทั้งนั้น ไอ้แก่นี่ไม่ใช่พ่อของฉันสักหน่อย”

        เสนาบดีลู่ทนฟังต่ออีกไม่ไหวแล้ว เขาเดินออกจากห้องไปด้วยความโมโห ลู่เหวินถงที่อยู่ในอาการมึนเมา เมื่อเห็นบิดาเดินหนี ทั้งยังเห็นมารดาถูกพี่สาวของตนเองผลักจนล้มลงไปนั่งอยู่กับพื้นก็เกิดความโกรธ เขาเดินไปผลักลู่เยี่ยนฟางจนหัวของลู่เยี่ยนฟางกระแทกเข้ากับขอบเตียงจนสลบไปอีกครั้ง แต่ลู่เหวินถงหาได้หยุดเพียงแค่นั้น เขาตามเข้าไปบีบคอพี่สาวต่ออีก

        “ถงเอ๋อ!” เจินอี๋เหนียงรีบเข้าไปห้าม “เจ้าปล่อยพี่สาวของเจ้าเดี๋ยวนี้”

        “ท่านแม่จะมาห้ามข้าไว้ทำไม ท่านไม่เห็นหรือว่านางกล่าวโทษท่านกับท่านพ่อว่ายังไง นางกำลังบอกว่าท่านสวมหมวกเขียวให้ท่านพ่ออยู่ หากนางยังไม่สำนึกแล้วไปขอโทษท่านพ่อ ท่านก็อย่าหวังว่าท่านพ่อจะยกท่านขึ้นเป็นฮูหยินเอกอีกเลย พี่สาวที่เอาแต่คอยถ่วงความเจริญเช่นนี้จะมีไปทำไม ท่านแม่เลี้ยงพี่รองจนพี่รองกลายเป็นคนเช่นนี้ไปแล้ว ท่านยังคิดว่าจะพึ่งพานางได้อีกหรือขอรับ”

        “ทำไมเจ้าพูดอย่างนี้เล่าถงเอ๋อ นางเป็นพี่สาวของเจ้านะ ต่อไปนางจะต้องเป็นที่พึ่งของเรา ตอนนี้พี่สาวของเจ้าแค่ไม่สบายเท่านั้น นางแค่เพ้อเพราะพิษไข้”

        “ท่านแม่คิดว่าที่นางเป็นเช่นนี้เพราะพิษไข้หรือขอรับ แล้ววันนั้นเล่า...ที่นางพูดเพ้อเจ้อจนทำให้เซียวหมิงเฉินโกรธมันเป็นเพราะอะไร ที่ข้าต้องถูกเจ้าสารเลวนั่นคิดบัญชีเป็นเพราะใคร”

        ลู่อวิ๋นชย่ามองดูสองแม่ลูกทะเลาะกันแล้วก็แอบเบะปากใส่ลู่เหวินถงอย่างรังเกียจ จริงอยู่ว่าวันนั้นเป็นลู่เยี่ยนฟางที่หาเรื่องให้ตนเองถูกโบย แต่การที่ลู่เหวินถงถูกสำนักศึกษาหลวงไล่ออกมันเป็นเพราะตัวเขาเอง ทั้งเป็นเพราะตัวเขาเองต่างหากที่ไปยั่วโมโหให้เซียวหมิงเฉินโกรธ แต่เขากลับเอาความผิดทั้งหมดไปโยนให้ลู่เยี่ยนฟางเสียได้ เฮ้อ...ช่างเป็นคนที่เห็นแก่ตัวจริงๆ

        เห็นดังนั้นลู่อวิ๋นชย่าจึงไม่คิดที่จะอยู่ต่อ ปล่อยให้สามคนแม่ลูกเขาปรึกษากันเองเถอะ เห็นลู่เยี่ยนฟางหัวฟาดไปเมื่อครู่ ต้องรอดูว่าพอฟื้นขึ้นมาแล้วนางจะเป็นลู่เยี่ยนฟางคนเดิม หรือว่าจะเป็นลู่เยี่ยนฟางที่ทะลุเวลาตามกลับมาจากโลกอนาคต ถึงยังไงในจวนลู่เวลานี้ก็มีองครักษ์ลับของเซียวหมิงเฉินประจำการอยู่มากมาย ตอนนี้ขอกลับไปตั้งหลักก่อนดีกว่า

        “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวลไป องครักษ์รอบตัวเจ้ามีอยู่ไม่น้อย ทั้งเรายังมีมิติวิเศษติดตัวอยู่อีก ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้าก็รีบเข้าไปหลบในมิติเสีย” 

        “ข้ารู้เจ้าค่ะ แต่คนที่ข้าเป็นห่วงที่สุดเวลานี้คือท่านพ่อบุญธรรม ข้ายังไม่เคยบอกเหตุผลที่แท้จริงให้ท่านรู้ใช่ไหมเจ้าคะว่าทำไมข้าถึงยินดีรับเป็นบุตรบุญธรรมของนายท่านหลุน”

        “เพราะอะไรหรือ?”

        “เพราะพ่อบุญธรรมมีใบหน้าเหมือนกับคุณพ่อของข้าในโลกอนาคตทุกประการ ทั้งนิสัยของพวกเขาทั้งสองก็เหมือนกันมากเจ้าค่ะ”

        “และพวกเขาก็รักเจ้ามากด้วย แต่คงจะเทียบกับความรักที่ข้ามีให้เจ้าไม่ได้” เซียวหมิงเฉินกอดลู่อวิ๋นชย่าไว้

        “ท่านอย่าทำตัวเป็นเด็กนักเลยเจ้าค่ะ ความรักที่ข้ามีต่อท่านกับความรักที่ข้ามีให้พวกเขามันจะเหมือนกันไปได้ยังไง” ลู่อวิ๋นชย่ากอดตอบอีกฝ่ายไว้แน่น “พี่หมิงเฉิน ท่านช่วยส่งคนไปคอยคุ้มกันที่จวนสกุลหลุนได้หรือไม่เจ้าคะ”

        “นั่นคือจวนของท่านพ่อตา ข้าย่อมต้องส่งคนไปคอยคุ้มกันอยู่แล้ว” เซียวหมิงเฉินก้มมองคนในอ้อมกอด “ไม่มีค่าตอบแทนให้ข้าสักหน่อยหรือ ช่างเป็นหญิงสาวที่ใจร้ายจริงๆ”

        ลู่อวิ๋นชย่าเงยหน้าขึ้นยังไม่ทันได้ตอบโต้สักคำ เซียวหมิงเฉินก็ก้มลงแล้วจุมพิตนางอย่างไม่ทันตั้งตัว “รอท่านพ่อกับท่านแม่ของข้ากลับมาถึงเมืองหลวงเมื่อไหร่ ข้าจะแต่งเจ้าเข้าจวนเมื่อนั้น”

        “ยังเร็วไปเจ้าค่ะ ข้ายังต้องไว้ทุกข์ให้ท่านแม่อีกหนึ่งปี”

        “เฮ้อ...”

        “ท่านยังไม่รู้อะไร ที่โลกอนาคตผู้หญิงบางคนตั้งปณิธานเอาไว้ว่าจะไม่แต่งงาน และส่วนใหญ่ตัดสินใจแต่งงานตอนอายุยี่สิบกว่าเกือบสามสิบปีแล้วด้วยซ้ำ ข้าให้ท่านรอให้ข้าอายุถึงแค่สิบหกปี เท่านี้ท่านก็รอไม่ได้แล้วหรือ สิบหกปียังนับว่าเป็นแค่ผู้เยาว์เท่านั้นนะเจ้าคะ อีกทั้งถ้าแต่งงานแล้วมีลูกตั้งแต่อายุยังน้อย มันก็จะไม่เป็นผลดีต่อร่างกายในอนาคต หรือว่า...เราจะเลื่อนงานแต่งออกไปก่อนดี”

        “ไม่ได้! พ้นช่วงไว้ทุกข์เมื่อไหร่เราจะแต่งงานกันทันที ส่วนเรื่องจะมีลูกเมื่อไหร่นั้นข้าจะไม่เร่งรัด ขอแค่ได้อยู่กับเจ้าทุกวันข้าก็พอใจแล้ว และเจ้าก็ห้ามพูดว่าจะเลื่อนงานแต่งของเราไปอีกเป็นอันขาด”

        “แต่ที่ข้าพูดมาคือเรื่องจริงนะเจ้าคะ ผู้หญิงควรท้องตอนอายุสิบแปด...”

        เซียวหมิงเฉินไม่รอให้ลู่อวิ๋นชย่าพูดจนจบประโยคด้วยซ้ำ เขาจัดการปิดปากนางไว้อีกรอบ คำพูดไร้สาระนั่นเขาไม่อยากฟังเลยสักนิด เรื่องมีลูกเขาตามใจนางได้อยู่แล้ว แต่เรื่องให้เลื่อนงานแต่งออกไปนั้นเขาไม่มีทางยอม เขารอนางมานานมากแล้ว และเขาก็อยากปกป้องนางทั้งยามหลับและยามตื่น แค่แยกกันอยู่อย่างทุกวันนี้เขาก็ทรมานใจจะแย่อยู่แล้ว

        ลู่เยี่ยนฟางสลบไปยังไม่ฟื้นขึ้นมา ลู่เหวินถงกลับไปพักที่ห้องของตนนานแล้ว ส่วนเสนาบดีลู่ออกจากจวนไปที่ใดไม่มีใครรู้ มีเพียงเจินอี๋เหนียงที่นั่งเฝ้าบุตรสาวอยู่ไม่ยอมห่าง 

        ลู่เยี่ยนฟางที่กำลังหลับอยู่ก็เกิดฝัน แต่ในความฝันนั้นคือเรื่องราวที่ผ่านมาของเจ้าของร่างเดิม ในฝันนั้นเธอกำลังยืนมองดูชีวิตของเจ้าของร่างเดิมอย่างไม่อยากจะเชื่อ ลู่เยี่ยนฟางในร่างเดิมนั้นช่างใช้ชีวิตอย่างไร้สาระจริงๆ มีชีวิตอยู่ได้ด้วยความอิจฉาและชอบทรมานพี่สาวต่างมารดา ทั้งยังหัวสูงหวังจะขึ้นเป็นฮองเฮาทั้งๆ ที่ตัวเองนั้นไม่มีความรู้หรือความสามารถใดเลยนอกจากหน้าตา

        แต่สิ่งที่ทำให้ลู่เยี่ยนฟางสนใจก็คือพี่สาวต่างมารดาของร่างเดิมนั้นมีใบหน้าและชื่อเหมือนกับพี่สาวบุญธรรมในโลกอนาคตของนางเหลือเกิน และสิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งก็คือนังพี่สาวคนนั้นยังมีบิดาบุญธรรมที่หน้าตาเหมือนกับเจ้ามาเฟียชั่วลู่เกาไม่มีผิด ลู่เยี่ยนฟางตกใจจนสะดุ้งตื่นขึ้นมา

        “เจ้าฟื้นแล้วหรือฟางเอ๋อ ยังเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่” เจินอี๋เหนียงรีบเข้าไปประคองบุตรสาวด้วยความดีใจ “หากคืนนี้เจ้าไม่ฟื้นขึ้นมา แม่ก็จะตามเจ้าไปอยู่ที่โลกหน้าแล้ว”

        ลู่เยี่ยนฟางขยับตัวออกจากอ้อมแขนนั้นอย่างแนบเนียน ถึงแม้จะทำใจยอมรับเรื่องการทะลุเวลามายังโลกอดีต และรู้ว่าเจินอี๋เหนียงเป็นมารดาของร่างเดิม แต่เวลานี้ร่างกายนี้เป็นของเธอแล้ว เธอจึงไม่อยากให้คนแปลกหน้ามาสัมผัสเธอนัก “รู้สึกเจ็บที่ศีรษะเท่านั้นเจ้าค่ะ ท่านแม่กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะนะเจ้าคะ ข้าก็จะนอนพักต่อเหมือนกัน”

        “ให้แม่อยู่เฝ้าเจ้าเถอะ ไม่เช่นนั้นแม่ไม่วางใจ”

        “ก็ได้เจ้าค่ะ” ลู่เยี่ยนฟางแสร้งล้มตัวลงนอนแล้วหลับตา แต่ในใจเวลานี้กลับคิดหาหนทางที่จะได้พบกับลู่อวิ๋นชย่าเพื่อทดสอบดูสักครั้งว่าอีกฝ่ายทะลุเวลามาเหมือนกับนางหรือไม่ ‘ลู่เกา ลู่อวิ๋นชย่า ไม่ว่าพวกแกจะมาจากโลกอนาคตหรือพวกแกจะมีแค่หน้าตาที่คล้ายกับคนเลวสองคนนั้น ฉันก็จะไม่ปล่อยให้พวกแกใช้ชีวิตอย่างมีความสุขหรอก ฉันสัญญาว่าฉันจะต้องจัดการกับพวกแกให้ได้’